Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jane Wyman. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jane Wyman. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2016

The Glass Menagerie

Το θεατρικό του Tennesse Williams The Glass Menagerie μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Irving Rapper με τον ίδιο το συγγραφέα να βοηθάει στο σενάριο. Η ταινία έχει ελάχιστα σκηνικά, τέσσερις όλους κι όλους χαρακτήρες και όλη η πλοκή -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- εκτελίσσεται στο φτωχικό σπίτι της οικογένειας. Η μεταφορά είναι αρκετά πιστή στο θεατρικό (φτώχεια, αναζήτηση καλύτερης τύχης, μητρική καταπίεση προς τα παιδιά απόντος του πατέρα και η προσκόλληση στις αναμνήσεις του παρελθόντος) εκτός από το αισιόδοξο τέλος, το οποίο δεν άρεσε φυσικά στο συγγραφέα. Στους κεντρικούς ρόλους βρίσκουμε τους Arthur Kennedy και Jane Wyman (τα δύο αδέρφια), την Gertrude Lawrence (η μητέρα) και τον Kirk Douglas (ο συνάδελφος του Kennedy). Ενδιαφέρον το αποτέλεσμα για τον υπογράφοντα, για την εποχή που γυρίστηκε.

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Magic Town (Πόλη δίχως προσωπείο)

Ο James Stewart βρήκε την μικρή αμερικανική πόλη που τα δημογραφικά στοιχεία της, τα αποτελέσματα των εκλογών και οι απόψεις τους ταιριάζουν αναλογικά με το σύνολο των ΗΠΑ. Κοινώς, ανακάλυψε τον τρόπο να κάνει εύκολα και γρήγορα γκάλοπ που το αποτέλεσμα θα αποτυπώνει το σύνολο της χώρας. Έτσι μετακομίζει σ'αυτή την Magic Town του τίτλου, υποδύεται τον ασφαλιστή και βγάζει γκάλοπ χωρίς να το ξέρει κανένας. Μόνο που, σιγά-σιγά, θα αρχίσει να γίνεται μέλος της μικρής κοινωνίας, θα συμμετέχει στα κοινά, θα προπονεί την σχολική ομάδα μπάσκετ και θα ερωτευτεί την δημοσιογράφο Jane Wyman. Και όπως αντιλαμβάνεστε, όταν η αλήθεια για το ποιόν του Stewart βγει στη φόρα, όλα θα αλλάξουν. Σ'αυτό το σημείο, ο σκηνοθέτης William Wellman παρουσιάζει πανέξυπνα την αμερικανική τρέλα σε ευθεία αναλογία με την τρέλα για αναζήτηση χρυσού, όπως συνέβη πριν 80-100 χρόνια δηλαδή. Χαριτωμένο εργάκι, με αρκετά ηθικοπλαστικά μηνύματα παλαιότερης κοπής, ένα έργο για όλη την οικογένεια.

Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

Johnny Belinda (Σιωπηλή τραγωδία)

Η καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη Jean Negulesco αποτελεί η παραγωγή του 1948 Johnny Belinda, η ταινία που του έδωσε τη μοναδική υποψηφιότητα για το όσκαρ σκηνοθεσίας, παρόλο που στο σύνολό της δεν ξεφεύγει από την κλασική χολιγουντιανή συνταγή. Πρόκειται για την ιστορία της κωφάλαλης Belinda, η οποία δουλεύει σαν το σκυλί στο κτήμα και στο μύλο του χήρου πατέρα της. Θα εμφανιστεί όμως ένας νέος γιατρός στην περιοχή που θα τη βοηθήσει να μάθει τη νοηματική γλώσσα και να επικοινωνήσει για πρώτη φορά με τους γύρω της που την περνούσαν απλά για χαζή. Ο νταής του χωριού όμως θα τη βιάσει αφήνοντάς την έγκυο. Θα γεννηθεί ο Johnny Belinda και όλοι στο χωριό θα νομίσουν ότι είναι του γιατρού. Αρκετές τραγωδίες θα επακολουθήσουν σ'αυτή την αρκετά μελοδραματική ταινία που παρακολουθείται όμως άνετα και δεν κουράζει λεπτό. Η Jane Wyman στο ρόλο της Μπελίντα, χωρίς να πει ούτε μια ατάκα, κέρδισε το βραβείο όσκαρ α' γυναικείου ρόλου. Άλλες έντεκα υποψηφιότητες μάζεψε η ταινία σε όλες τις μεγάλες κατηγορίες, χάνοντας από τον Άμλετ του Ολίβιε το όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010

The Yearling (Οι θρύλοι του δάσους)

Στα τέλη του 19ου αιώνα, κάποιοι επέλεξαν να ζήσουν μέσα στη μοναξιά και την ηρεμία της άγριας φύσης. Το ίδιο έπραξε και ο Gregory Peck με την οικογένειά του μετά το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου. Η άγρια περιοχή της Φλόριντα κινηματογραφήθηκε απίστευτα από τον Clarence Brown και τους τρεις υπεύθυνους για την έγχρωμη φωτογραφία. Τα εξωτερικά πλάνα είναι μεγάλης ομορφιάς και για ταινία παραγωγής 1946 κάνουν ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση. Δικαίως κέρδισε το όσκαρ καλύτερης έγχρωμης φωτογραφίας και έγχρωμων σκηνικών.

Ο αγγλικός τίτλος The Yearling αναφέρεται στο μικρό ελάφι που βρίσκει ο μικρός γιος της ταινίας μας και σημαίνει το ζώο που είναι λιγότερο του ενός χρόνου (όπως λέμε ζυγούρι για τα πρόβατα). Θα το κρατήσει για κατοικίδιο ζώο αλλά, καθώς αυτό θα μεγαλώνει, θα αρχίσει να προξενεί αρκετά προβλήματα στην οικογένεια· θα αρχίσει να τρώει τα σπαρτά τους αφήνοντάς τους χωρίς εφόδια για την επιβίωσή τους. Η λύση θα είναι μία και θα είναι πολύ σκληρή. Έτσι αυτό το σκληρό τέλος ανεβάζει κάπως την ταινία καθώς στη μεγαλύτερη διάρκειά της κυλάει πολύ χαλαρά, σχεδόν βαρετά. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες επιβίωσης, τη σκληρή δουλειά, το κυνήγι μιας αρκούδας και τις σχέσεις τους με τους γείτονες. Όλα αυτά με μια πολύ απλή, καθαρά επαγγελματική σκηνοθεσία από τον Clarence Brown. Με λίγα λόγια, είναι μια καθαρά αμερικανική ταινία.