Ο Kevin Costner στο ρόλο του Τζιμ Γκάρισον που αναζητά την αλήθεια.
Sissy Spacek
Donald Sutherland
Gary Oldman
Jack Lemmon
Jay Sanders
Joe Pesci
John Candy
Kevin Bacon
Laurie Metkalf
Michael Rooker
Walter Matthau
Wayne Knight
Tommy Lee Jones
Ο αληθινός Jim Garrison
Στην τελευταία ταινία του Billy Wilder συναντάμε ξανά το αγαπημένο δίδυμο των Jack Lemmon και Walter Matthau. Αυτή τη φορά και καθώς η λογοκρισία των προηγούμενων ετών είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί, τον πρώτο λόγο έχει το μαύρο χιούμορ αλλά και οι σεξουαλικές αναφορές. Οι δύο πρωταγωνιστές θα γίνουν κατά λάθος Τα φιλαράκια καθώς ο Matthau είναι επαγγελματίας δολοφόνος και έπιασε... δωμάτιο με θέα σε ένα ξενοδοχείο για την τελευταία του δουλειά, ενώ ο Lemmon στο διπλανό δωμάτιο ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει επειδή τον παράτησε η γυναίκα του. Αυτό που ακολουθεί είναι μια χαριτωμένη αλλά όχι αξιομνημόνευτη κωμωδία, που κάνει μια μικρή κοιλιά όταν επικεντρώνεται στο συζυγικό ζεύγος του Lemmon με τη Paula Prentiss και τον καθηγητή σεξολογίας Klaus Kinski! Κι αυτό γιατί το κομμάτι που αξίζει είναι η «δουλειά» του Matthau, με τον Λέμον στο διπλανό δωμάτιο να κάνει ό,τι μπορεί για να του σπάσει -άθελά του- τα νεύρα. Να πούμε ότι ο Λέμον εδώ παρουσιάζεται ολίγον τι (ή αρκετά) εκνευριστικός. Για την ιστορία να πούμε ότι πρόκειται για το γαλλικό ριμέικ από την ταινία L'Emmerdeur, στην οποία έπαιζαν οι Λίνο Βεντούρα και Ζακ Μπρελ. 
Αντισυμβατικό, μετά-μοντέρνο γουέστερν που μας παρουσιάζει έναν αναχρονιστικό πρωταγωνιστή που δεν θέλει να ενταχθεί στο σύγχρονο περιβάλλον. Πρωταγωνιστής ο Kirk Douglas στο ρόλο του τελευταίου καουμπόι, που μπαίνει επίτηδες στη φυλακή μόνο και μόνο για να ελευθερώσει το φίλο του και σύζυγο της νεαρής Gena Rowlands. Όταν δραπετεύσει, θα βρεθεί κυνηγημένος από τον Walter Matthau. Ο πρώτος θα πάρει το άλογό του και φύγει προς τα βουνά και ο δεύτερος, ως αρχηγός της αστυνομίας, θα τον κυνηγάει με όλα τα μέσα: αυτοκίνητα, ελικόπτερα, πεζικό. Ο Ντάγκλας αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου "Brave Cowboy", ο Dalton Trumbo έγραψε το σενάριο, ο Jerry Goldsmith συνέθεσε τη μουσική της ταινίας (για πρώτη φορά στην καριέρα του μετά από κάποιες τηλεοπτικές δουλειές) και ο σκηνοθέτης David Miller υπέγραψε την καλύτερη ταινία του. Ο ίδιος ο Κερκ θεωρεί το Lonely Are the Brave ως το αγαπημένο του έργο και ο γιος Μάικλ τη θεωρεί ως την καλύτερη ταινία του πατέρα του. Αναζητήστε ένα μικρό αριστούργημα, που κάποια στοιχεία του φέρνουν στο μυαλό το Πρώτο αίμα, αλλά ποιοτικά δεν έχει καμία σχέση το ένα με τ' άλλο.
Κορτιζόνη, ψυχασθένεια και ιατρική της δεκαετίας του ’50 είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας Bigger than Life. Από μια σπάνια ασθένεια, o δάσκαλος James Mason έχει φρικτούς πόνους. Η ιατρική διάγνωση του δίνει λίγους μήνες ζωής και η μόνη λύση είναι ένα καινούριο φάρμακο, η κορτιζόνη. Η οποία έχει θετικά αποτελέσματα, αλλά και εθιστικές, κυκλοθυμικές και ψυχασθενικές παρενέργειες. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό για την επαγγελματική του καριέρα και κυρίως για την οικογενειακή συνοχή και ευτυχία, καθώς γυναίκα και παιδί δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τις παραξενιές του που θα αρχίσουν να γίνονται ψυχολογικά ανισόρροπες και παρανοϊκά επικίνδυνες. Ένα ανδρικό μελόδραμα, με έγχρωμη σινεμασκόπ φωτογραφία που εκ πρώτης όψεως θα ταίριαζε στον Douglas Sirk. Ο κύριος Mason ανέλαβε την παραγωγή του έργου, δίνοντας στον εαυτό του μια ερμηνευτική πρόκληση. Σε δεύτερο ρόλο βρίσκουμε το νεαρό Walter Matthau, σε μια από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Nicholas Ray, σε άλλη μια ταινία που μόνο αδιάφορη δεν μπορείς να πεις. Απέτυχε εμπορικά στην εποχή της, καθώς φαίνεται δεν ήταν έτοιμοι οι αμερικανοί να δεχτούν την καταστροφή και τη βία μέσα στο περιβάλλον μιας οικογένειας των προαστίων. 
Σε έναν ουρανοξύστη πέφτει το ρεύμα και λίγο μετά πέφτει και ένας διευθυντής από το παράθυρο! Εμείς παρακολουθούμε τον Gregory Peck να βγαίνει από το γραφείο του και να μην αναγνωρίζει τους συναδέλφους του, να είναι χαμένος, αποπροσανατολισμένος, χωρίς φίλους, δεν θυμάται τίποτα για τον εαυτό του και έχει την εντύπωση πως τα τελευταία δύο χρόνια δούλευε ως λογιστής. Η ζωή του όλη μια οφθαλμαπάτη, εξ ου και Mirage. Θα βρει βοήθεια από έναν ντετέκτιβ (Walter Matthau) όταν ο δεύτερος καταλάβει ότι κάποιοι τους παρακολουθούνε. Με μαεστρία και έξυπνη χρήση της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, ο Edward Dmytryk μάς βάζει μέσα στο κλίμα του μυστηρίου. Η συνωμοσία θα αποκαλυφθεί μόλις στο τέλος, χωρίς να υπάρχει κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια που θα μας κάνει να βαρεθούμε, αφού θα έχουμε απορροφηθεί μέσα στο δράμα του Peck. Ο γυναικείος χαρακτήρας θα προσθέτει περισσότερο μυστήριο παρά θα βοηθάει τον καημένο ήρωά μας, κάτι σαν femme-fatale ταινίας νουάρ. Η αλήθεια θα λάμψει και θα έχει κάποια σχέση με τον πυρηνικό τρόμο της εποχής. Αυτή η απλοϊκή επίλυση, πάντως, δεν θα έχει ουδεμία επίδραση πάνω στο συνολικό αποτελέσμα· το οποίο ήταν η ψυχαγωγία μας για 100 λεπτά και τίποτα παραπάνω. 
Η δεύτερη συνεργασία των Jack Lemmon και Walter Matthau έμελλε να είναι η πιο γνωστή τους, αυτή που θα έμενε στην ιστορία. Ξαναβλέποντας πολλά χρόνια μετά το Odd couple δεν μπορούσα να αντισταθώ στην απίστευτη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου, τις γκριμάτσες τους, τους μορφασμούς, τις ατάκες, τους συμπρωταγωνιστικούς ρόλους. Οι σχέσεις παντρεμένων ζευγαριών δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο από το '68, οι ατάκες του αντρικού φύλου επί του θέματος είναι ίδιες και απαράλλαχτες εδώ και χρόνια (ίσως από πάντα;). Υποψήφια για όσκαρ μοντάζ και σεναρίου για τον Neil Simon που έγραψε και το θεατρικό, το οποίο ανέβηκε το 1965 στο Μπροντγουέι και έπαιζε ο Matthau το ρόλο του Όσκαρ, όπως και στην ταινία. Για το ρόλο του Φίλιξ επιλέχθηκε ο Lemmon για να προσελκύσει περισσότερο κοινό. Σκηνοθετήθηκε από τον φίλο και συνεργάτη του Simon, τον Gene Saks, με τον οποίο μετέφερε αρκετά από τα έργα του στον κινηματογράφο. 
Η μοναδική σκηνοθετική δουλειά του Burt Lancaster, το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Walter Matthau και μια οικογενειακή περιπέτεια είναι τα στοιχεία που πρωτοπαρατηρούμε στο πολύ καλό γουέστερν The Kentuckian. Βαφτίστηκε 
Ο Don Siegel σε όλη σχεδόν την καριέρα του ασχολήθηκε με τον υπόκοσμο, ληστείες, κακοποιούς. Εδώ μας παρουσιάζει έναν μικροκακοποιό, τον Charley Varrick (που υποδύεται ο Walter Matthau) που ληστεύει μικρές τράπεζες σε μικρές κωμοπόλεις. Στην τελευταία του δουλειά όλα πάνε στραβά. Σκοτώνεται η γυναίκα του (και οδηγός διαφυγής) και ο ένας από τους δύο συνεργούς. Ευτυχώς αυτές οι σκηνές περνάνε γρήγορα επειδή η προχειρότητα, οι σάλτσες για αίμα και το ατάλαντο των ερμηνειών ορισμένων δημιουργούν μια εντύπωση ότι το έργο θα είναι κάτω του μετρίου. Στην πορεία όμως μετράνε τη λεία και, εκεί που περιμένουν το πολύ δέκα με είκοσι χιλιάρικα, βλέπουν ότι η μικρή τράπεζα τους απέφερε... $750.000! Ο έξυπνος Βάρικ αμέσως καταλαβαίνει ότι η τράπεζα ξεπλένει χρήματα της Μαφίας και αυτά που κλέψανε θα τα θέλουν πίσω πάση θυσία. Ο ατίθασος νεαρός συνεργός έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι του αλλά ο Βάρικ κανονίζει τη διαφυγή τους, αφήνοντας —για κάποιο λόγο που καταλαβαίνουμε αργότερα— στοιχεία που μπορούν να τους βλάψουν. Έτσι, η περιπέτειά μας γλυτώνει την τυποποίηση και το διασυρμό. Η εμφάνιση του μπράβου της μαφίας και του υπευθύνου της κεντρικής τράπεζας (των μάφια-boys) περιπλέκει λίγο το στόρι. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες του Βάρικ να ξεφύγει από τα πλοκάμια που του στύνουν με τη δύναμη κυρίως του μυαλού του. Αποτελεί μία από τις τρεις σοβαρές αστυνομικές περιπέτειες που γύρισε ο Matthau μέσα στη διετία ’73-’74, η οποία μπορεί να μην είναι κακή, είναι σίγουρα η πιο μέτρια απ’τις άλλες δύο, το Laughing Policeman και το The Taking of Pelham One Two Three.
Η ταινία μας εδώ μπορεί να λέγεται The Laughing Policeman, μπορεί επίσης να πρωταγωνιστεί ο Walter Matthau, δεν έχει όμως ουδεμία σχέση με κωμωδία και ο Matthau δεν ρίχνει ούτε ένα χαμόγελο. Πρόκειται για τη μεταφορά του ομότιτλου, σουηδικού μυθιστορήματος το οποίο με τη σειρά του πήρε τον τίτλο από ένα τραγούδι του 1922 και αποτελεί ένα από τα δέκα βιβλία της αστυνομικής σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Martin Beck. Εδώ προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μιας μαζικής δολοφονίας ανθρώπων σε λεωφορείο, στο οποίο όλως τυχαίως(;) επέβαινε και ο συνεργάτης του. Μαζί του θα συνεργαστεί ο νεαρός Bruce Dern και σιγά-σιγά θα προσπαθήσουν να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. Και ενώ περιμένεις να δεις μια τυπική αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του '70, ο σκηνοθέτης Stuart Rosenberg κρατάει χαλαρούς ρυθμούς και καταγράφει αρκετά ρεαλιστικά την τρέχουσα εποχή του. Αποτελεί έτσι μια πρώτης τάξεως καταγραφή του Σαν Φρανσίσκο του 1973 σε όλα τα επίπεδα: από τις αστυνομικές τακτικές τύπου CSI, τις νεκροψίες και τις ειδικές δυνάμεις μέχρι τα κουρέματα, τα κουστούμια και το σεξ. Βρισκόμαστε στην εποχή της σεξουαλικής απελεύθερωσης και της άνθισης της βιομηχανίας πορνό στην πόλη του... Harvey Milk, όπου η ομοφυλοφιλία εκδηλώνεται ανοιχτά. Ενδιαφέρουσα περιπέτεια, η πρώτη προσπάθεια του Matthau να ασχοληθεί με ένα διαφορετικό στυλ ταινιών και σίγουρα δεν τα πήγε καθόλου άσχημα.
Ο Kirk Douglas είναι ο μάγκας και τσαμπουκαλής Indian Fighter του τίτλου. Πρόκειται για έναν παρεξηγημένο τίτλο που κέρδισε από κάποιες μάχες, αλλά κατά βάθος ο πρωταγωνιστής μας συμπαθεί ιδιαίτερα τους Ινδιάνους και ήταν μάλιστα παντρεμένος με μία... ερυθρόδερμη. Μπλέκει με ένα καραβάνι λευκών αποίκων και κυρίως με μερικούς που ειδικεύονται στις προβοκάτσιες εναντίον των ινδιάνων. Θα συλλάβει και θα μεταφέρει στο στρατιωτικό οχυρό τον Walter Matthau και τον Lon Chaney για το φόνο ενός ινδιάνου και θα αποτρέψει μια αιματοχυσία μεταξύ των δύο φυλών. Αλλά η κακία των ανθρώπων βρίσκεται βαθιά ριζωμένη μέσα τους και οι τεταμένες σχέσεις θα διαλυθούν. Αυτό που μένει είναι εκδίκηση και πόλεμος. Γραφικό γουέστερν του 1955 με τον σκηνοθέτη Andre de Toth να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα συμπάθειας προς τους Ινδιάνους, αλλά καταφεύγει τελικά κι αυτός (με την συνδρομή των παραγωγών φυσικά) στην εύκολη λύση των πιστολιών, των μαχαιριών και της δράσης. Εν συνόλω, βλέπεται άνετα, αλλά ξεχνιέται γρήγορα με το πέρασμα του καιρού.
Όχι, δεν πρόκειται για τη νέα ταινία του Denzel και του John! Πρόκειται για το προ-25ετίας, αυθεντικό έργο, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στο βιβλίο κάποιου μπεστ-σελερίστα John Godey. Ο περίεργος τίτλος Pelham Ένα Δύο Τρία εκφράζει τον προορισμό που πάει το τρένο (δηλαδή στο Pelham) και την ώρα άφιξής του (δηλαδή 1:23). Στο ρόλο του καλού βρίσκουμε τον Walter Matthau και στο ρόλο του κακού τον Robert Shaw. Ο πρώτος ήταν περίεργη επιλογή για σοβαρή περιπέτεια, αλλά ο δεύτερος είναι πάντα εγγύηση σε μοχθηρούς ρόλους. Η ταινία λοιπόν The Taking of Pelham One Two Three βλέπεται ευχάριστα καθώς είναι μια σφιχτοδεμένη περιπέτεια καθώς όλα γίνονται μέσα σε 100 λεπτά και γίνονται γρήγορα, χωρίς παρλαπιπισμούς, αμερικανισμούς, ηρωισμούς και λοιπά. Αμέσως γίνεται η απαγωγή, ζητάνε τα λύτρα, τα παίρνουν, βρίσκουν τον τρόπο να ξεφύγουν κάτω από τα τούνελ, σκοτώνουν και μερικούς εν ψυχρώ και τα λοιπά. Τα πράγματα είναι αρκετά ρεαλιστικά και, μιας και βρισκόμαστε στο μετρό της Νέας Υόρκης, αρκετά κυνικά. Ενδιαφέρουν πάντως έχει να παρατηρήσει κάποιος την τεχνολογία της εποχής και να δει από πού 
Πρώην επιτυχημένο και νυν γερασμένο κωμικό δίδυμο της επιθεώρησης που έχουν να δουλέψουν μαζί (αλλά και να μιλήσουν!) για πάνω από δέκα χρόνια, βρίσκει ευκαιρία για επανασύνδεση χάρη στον ανιψιό/μάνατζερ του ενός που κατάφερε να τους βάλει σε ένα σόου στην TV. Ο ένας όμως δεν χωνεύει τον άλλο και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα απίστευτες σπαρταριστές ατάκες μέσα από το σενάριο του Neil Simon (και βασισμένο στο θεατρικό του ιδίου) και σε σκηνοθεσία Herbert Ross, στην πρώτη και καλύτερη (για τον υπογράφων) από τις πέντε συνολικά συνεργασίες τους. Το κύριο χαρακτηριστικό όμως της ταινίας The Sunshine Boys που σε κερδίζει είναι αυτό της νοσταλγίας και της συγκίνησης βλέποντας τους δύο... γκρινιάρηδες και αγύριστα κεφάλια να λογομαχούν ανελέητα.
Τέσσερις ομάδες διαφορετικών επισκεπτών καταφθάνουν στο Καλιφόρνια οτέλ! Η πρώτη είναι από το Λονδίνο και πρόκειται για τους Maggie Smith και Michael Caine, ένα τυπικό ζευγάρι Βρετανών, που έρχονται στο Λος Άντζελες για την απονομή των βραβείων όσκαρ, καθώτι η ίδια η Smith είναι υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. Η Jane Fonda έρχεται στην Καλιφόρνια από τη Νέα Υόρκη για να επισκεφθεί τον πρώην σύζυγό της Alan Alda ύστερα από 9 χρόνια, για να αποφασίσουν σχετικά με την επιμέλεια της κόρης τους. Οι συνάδελφοι γιατροί από το Σικάγο Bill Cosby και Richard Pryor καταφθάνουν στο ίδιο ξενοδοχείο με τις συζύγους τους για να ολοκληρώσουν τις διακοπές στην Καλιφόρνια. Εκεί μαθαίνουν πως μόνο ένα δωμάτιο υπάρχει διαθέσιμο, ενώ ο Walter Matthau προσπαθεί να κρύψει από τη γυναίκα του το αναπάντεχο δώρο του αδερφού του: μια πόρνη πολυτελείας στο δωμάτιο του!
Μια ανάλαφρη κωμική ταινία γύρω από το γάμο και τις ατασθαλίες (κυρίως) των αντρών και λιγότερο μια ταινία για τις σχέσεις αντρών-γυναικών. Ο Οδηγός για παντρεμένους είναι άλλη μια ταινία που σκηνοθέτησε ο... παλαίμαχος χορευτής Gene Kelly και έχει τον Walter Matthau στο πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο άνθρωπός μας είναι καλοπαντρεμένος με μια χρυσή γυναίκα και έχει κι ένα κοριτσάκι. Ο φίλος του όμως είναι αυτός που προσπαθεί να του αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία περί γάμου και να τον ωθήσει στην απιστία. Αλλά όχι στην απρόσεκτη, απερίσκεπτη απιστία· εδώ μιλάμε για οργανωμένο, μεθοδευμένο σχέδιο. Ολόκληροι οι κανόνες λοιπόν αυτού του «οδηγού» παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας με τη μορφή μικρών σκετς, στα οποία εμφανίζονται διάφοροι γνωστοί αμερικανοί για λίγα λεπτά (ή και για λίγα δευτερόλεπτα). Και ο Matthau να προσπαθεί σιγά-σιγά να αφομοιώσει τους κανόνες, μέχρι τη στιγμή που θα έρθει και η δικιά του ώρα! Όλα αυτά μέσα από ένα ανάλαφρο αμερικάνικο κωμικό πλαίσιο, έτσι όπως θα το περίμενε κανείς για μια ταινία του 1967. 
Για άλλη μια φορά το τρίο των Wilder (στη σκηνοθεσία) και Lemmon-Matthau (στους πρωταγωνιστικούς ρόλους) ενώνει τις δυνάμεις του και δημιουργούν το 1974 μια κωμική ταινία απ' την οποία ξέρεις τι να περιμένεις. Καθόλη τη διάρκεια λοιπόν της ταινίας The Front Page μπορεί να μην πέφτεις από τον καναπέ (απ' τα γέλια), έχεις όμως ένα μόνιμο χαμόγελο στερεωμένο στο στόμα. Το στόρι γνωρίζετε φυσικά ότι βασίστηκε στο θεατρικό των (πάλαι ποτέ και δημοσιογράφων) Ben Hecht και Charles MacArthur και ότι έχει γυριστεί για τον κινηματογράφο πολλάκις (βλ. π.χ. The Front Page του 1931 και His Girl Friday του 1940). Η ενδιαφέρουσα πλοκή της ιστορίας, οι ατάκες που πέφτουν κατά ριπάς και η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου πιστεύω ότι είναι αρκετοί λόγοι για να παρακολουθήσουν την ταινία όσοι δεν την έχουν δει, δηλαδή. Αλλά και οι υπόλοιποι που θα ξαναδούν το εργάκι, θα περάσουν ένα ευχάριστο δίωρο. 
Πολλοί από σας μπορεί να έχετε δει την τηλεταινία Fail-Safe του Stephen Frears παραγωγής 2000 που αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης, παλιότερης ταινίας του Sidney Lumet. Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωσή μου· πρώτα είδαμε την νεότερη ταινία και μόλις πριν λίγες μέρες την πρώτη δημιουργία από τα 1964. Παρόλο όμως που γνώριζα την υπόθεση και το τι πρόκειται να συμβεί, τα λιτά σκηνικά, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, τα έντονα close-ups, οι έντονες παύσεις και φυσικά το εφιαλτικό σενάριο έπαιξαν το ρόλο τους ώστε να μου σηκωθεί η τρίχα (πάλι). 
