Sunset Blvd.

Πώς είναι να βλέπεις ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης στη σκοτεινή αίθουσα;

Η μαγεία του σινεμά βρίσκεται μέσα σ'αυτή τη σκοτεινή αίθουσα, όπου όλες οι αισθήσεις μας είναι επικεντρωμένες πάνω στα τεκτενόμενα που βλέπουμε στο σελιλόιντ. Πολλά μπράβο στο Φιλοπρόοδο Σύλλογο Κοζάνης που προβάλει κλασικά κινηματογραφικά διαμάντια και μαθαίνουν οι νεότεροι (ασπρόμαυρα; ουάου!) για το σινε-παρελθόν, και γω απολαμβάνω μια αγαπημένη ταινία μέσα στο χώρο του σινεμά, εκεί όπου πρέπει να προβάλονται αυτές οι ταινίες. Η Λεωφόρος της Δύσης είναι για πολλούς η καλύτερη ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου. Ο Billy Wilder έγραψε και σκηνοθέτησε την καλύτερη ταινία γύρω από τον δικό του χώρο εργασίας. Αναμιγνύει φιλμ-νουάρ, κωμικές/κυνικές ατάκες (με κύριο εκφραστή τον William Holden), ένα φόρο τιμής στο παρελθόν του ίδιου του κινηματογράφου και εικόνες από τα παρασκήνια. Η ματαιοδοξία των σταρ, η ζήλια και η παράνοια παρουσιάζονται πιο πετυχημένα από ποτέ, με τη βοήθεια μιας από τις πιο πετυχημένες voice-over φωνές που είδαμε ποτέ· από έναν νεκρό!

Σίγουρα έχετε διαβάσει και αλλού για τη μεγαλειώδη αυτή ταινία. Αν όχι, ακολουθήστε τα παρακάτω ενδεικτικά λινξ: cinemart.gr, α-cinart(ησία), Movie Scenes, Lifo (Θ. Κουτσουγιαννόπουλος), pamecinema, Πάνος (2 ή 3 πράματα...).

Buddy Buddy (Τα φιλαράκια)

Στην τελευταία ταινία του Billy Wilder συναντάμε ξανά το αγαπημένο δίδυμο των Jack Lemmon και Walter Matthau. Αυτή τη φορά και καθώς η λογοκρισία των προηγούμενων ετών είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί, τον πρώτο λόγο έχει το μαύρο χιούμορ αλλά και οι σεξουαλικές αναφορές. Οι δύο πρωταγωνιστές θα γίνουν κατά λάθος Τα φιλαράκια καθώς ο Matthau είναι επαγγελματίας δολοφόνος και έπιασε... δωμάτιο με θέα σε ένα ξενοδοχείο για την τελευταία του δουλειά, ενώ ο Lemmon στο διπλανό δωμάτιο ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει επειδή τον παράτησε η γυναίκα του. Αυτό που ακολουθεί είναι μια χαριτωμένη αλλά όχι αξιομνημόνευτη κωμωδία, που κάνει μια μικρή κοιλιά όταν επικεντρώνεται στο συζυγικό ζεύγος του Lemmon με τη Paula Prentiss και τον καθηγητή σεξολογίας Klaus Kinski! Κι αυτό γιατί το κομμάτι που αξίζει είναι η «δουλειά» του Matthau, με τον Λέμον στο διπλανό δωμάτιο να κάνει ό,τι μπορεί για να του σπάσει -άθελά του- τα νεύρα. Να πούμε ότι ο Λέμον εδώ παρουσιάζεται ολίγον τι (ή αρκετά) εκνευριστικός. Για την ιστορία να πούμε ότι πρόκειται για το γαλλικό ριμέικ από την ταινία L'Emmerdeur, στην οποία έπαιζαν οι Λίνο Βεντούρα και Ζακ Μπρελ.

Witness for the Prosecution (Μάρτυς κατηγορίας)

Βασισμένο σε αστυνομικό θεατρικό της Αγκάθα Κρίστι, το έργο Witness for the Prosecution εστιάζει περισσότερο στους διαλόγους και στην αποκάλυψη της αλήθειας σε μια μυστήρια υπόθεση φόνου. Ο Billy Wilder δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς του να δείξουν τις ερμηνευτικές τους ικανότητες, με τον Charles Laughton, ως πρωταγωνιστής, να ξεχωρίζει και να σηκώνει όλη την ταινία ουσιαστικά μόνος του. Ειδικά, οι προσωπικές στιγμές του δικαστή Laughton με την νοσοκόμα/υπηρέτριά του, που υποδύεται η γυναίκα του Elsa Lanchester, είναι το λιγότερο απολαυστικές. Ο Tyrone Power είναι ο κατηγορούμενος για το φόνο μιας χήρας (στην τελευταία του ταινία) και η Marlene Dietrich είναι η σαγηνευτική σύζυγός του που, αντί να τον υπερασπιστεί, θα είναι η... μάρτυς κατηγορίας.

The Private Life of Sherlock Holmes

Μια διαφορετική προσέγγιση στο πρόσωπο του Σέρλοκ Χολμς, μέσα από τη σεναριακή πένα των Billy Wilder και I.A.L. Diamond. Αφήνοντας κατά μέρος τις κωμικές ταινίες, μας παρουσιάζει εδώ μια άγνωστη (=φανταστική) περιπέτεια του Χολμς, για την οποία κανείς δεν ξέρει τίποτα καθώς ήταν αποτυχημένη, παρά την επιτυχή επίλυση του μυστηρίου. Και όλα αυτά ξεκινάνε επειδή ο Χολμς βαριέται του θανατά, δεν έχει τι να κάνει, οπότε μαζί με τον Γουάτσον δέχονται να βοηθήσουν μια όμορφη κυρία που προσπαθεί να βρει τα ίχνη του εξαφανισμένου άντρα της. Τα ίχνη θα τους οδηγήσουν στη Σκωτία, αντιμέτωπους με κυβερνητικά μυστικά αλλά και κάποιους γερμανούς μοναχούς(!) που έχουν πάρει όρκο σιωπής. Η ταινία The Private Life of Sherlock Holmes έχει μυστήριο, λίγη αγωνία, καλούς πρωταγωνιστές και φυσικά αρκετό «υπόγειο» χιούμορ μαζί με πολλά στοιχεία μετα-μοντερνισμού που νοστιμίζουν το όλο αποτέλεσμα.

Άγνωστη στο ευρύ κοινό η ταινία, να πούμε ότι αποτέλεσε το όνειρο του Wilder για να δημιουργήσει το δικό του επικό έργο. Όταν τελείωσαν τα γυρίσματα είχε πάνω από τρεις ώρες υλικό. Η εταιρεία όμως αποφάσισε να περικόψει σκηνές και να μικρύνει η διάρκειά της. Έτσι καταλήξαμε στην εκδοχή των 125 λεπτών. Οι υπόλοιπες σκηνές θεωρούνται πλέον εξαφανισμένες.

One, Two, Three

Μετά τις συνεχόμενες επιτυχίες των Μερικοί το προτιμούν καυτό και Γκαρσονιέρα, ο Billy Wilder συνέχισε ακατάπαυστα και το 1961 έγραψε (μαζί με τον τότε συνεργάτη του I.A.L. Diamond) και σκηνοθέτησε το One, Two, Three. Πρωταγωνιστής ο James Cagney στον προτελευταίο ρόλο της καριέρας του (αλλά τελευταίο ουσιαστικά), μέχρι την εμφάνιση στο Ragtime δηλαδή, είκοσι χρόνια μετά. Ο Wilder βρίσκει ευκαιρία να φτιάξει μια ταινία με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, στα χνάρια όμως της Νινότσκα, της οποίας είχε συνυπογράψει το σενάριο, με επίκεντρο δηλαδή την κωμωδία. Πάντως για τον Wilder δεν ήταν και δύσκολο το όλο θέμα, βάζοντας τον Cagney πρόεδρο της Κόκα Κόλα στο Δυτ. Βερολίνο. Η εταιρεία που εκπροσωπεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό δίπλα από το τείχος που χωρίζει το Βερολίνο στα δύο, ο Ψυχρός πόλεμος σε έξαρση, τα γερμανικά τραύματα του πρόσφατου παρελθόντος είναι τα στοιχεία στο φόντο και η βάση της ανήλεης σάτιρας. Στο προσκήνιο ο Cagney έχει να αντιμετωπίσει την εγκυμοσύνη της κόρης του αφεντικού του από έναν παθιασμένο σοσιαλιστή ανατολικογερμανό και βρίσκει απίθανους τρόπους για να τον «εξαφανίσει» από την ιστορία στην αρχή και μετά να τον μετατρέψει σε αριστοκράτη που θα γοητεύσει τον πατέρα της νύφης.

Οι ατάκες της ταινίας πέφτουν σαν πολυβόλο. Στο τέλος μένεις με την εντύπωση ότι ο Cagney δεν σταμάτησε καθόλου να μιλάει. Ίσως αποτελεί μία από τις πιο... ατακατζίδικες(!) κωμικές ταινίες. Τα αστεία είναι πιο εκλεπτυσμένα λόγω της πολιτικής τους χροιάς και ίσως γι'αυτό είχε περιορισμένη επιτυχία εκείνη την εποχή. Η άνεση με την οποία σατυρίζει κουμουνισμό και καπιταλισμό δεν θα τη βρείτε εύκολα ακόμα και σήμερα. Να πούμε ότι βασίστηκε σε ένα μονόπρακτο του πολωνού Ferenc Molnar και γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στη Γερμανία. Την εποχή των γυρισμάτων άρχισε η ανέγερση του Τείχους και έκανε δύσκολη την κινηματογράφιση στην πύλη του Βραδεμβούργου, οπότε αναγκάστηκαν να χτίσουν ένα αντίγραφο στα στούντιο του Μονάχου. Στο ρόλο του νεαρού Μαρξιστή ο Horst Bucholtz που είχαμε δει και στο βρετανικό θρίλερ Tiger Bay.

Bluebeard's Eighth Wife (Η όγδοη γυναίκα του Κυανοπώγωνα)

Όχι ακριβώς η ιστορία του Κυανοπώγωνα. Για την ακρίβεια μία μόνο σχέση. Ο εκατομμυριούχος Gary Cooper παντρεύεται και χωρίζει συνέχεια με τις γυναίκες, μη μπορώντας να βρει τη μία και μοναδική, την ιδανική γυναίκα για αυτόν. Η πανέμορφη, μικροσκοπική γαλλιδούλα με τη μεγάλη καριέρα στο Χόλιγουντ Claudette Colbert θα είναι η Bluebeard's Eighth Wife. Θα του κάνει αρκετές... τσαχπινιές αλλά στο τέλος θα τον ερωτευτεί και θα αποφασίσει να τον παντρευτεί. Τη μέρα του γάμου όμως θα μάθει την αλήθεια για τις προηγούμενες συζύγους του και... θα τα πάρει στο κρανίο. Η πανούργα όμως θα τον παντρευτεί αλλά θα του ψήσει το ψάρι στα χείλια για πολύ καιρό μέχρι να πέσουν μαζί στο κρεβάτι, δηλαδή.

Από τις καλύτερες ταινίες της εποχής, μια ρομαντική κομεντί με έξυπνα αστεία και φοβερούς διαλόγους. Όταν στην σκηνοθεσία βρίσκουμε τον Ernst Lubitsch, ο οποίος κινηματογραφεί το σενάριο του διδύμου Billy Wilder/Charles Brackett (η πρώτη συνεργασία τους εν έτη 1938), δε νομίζω να έχετε απορία για το αποτέλεσμα. Οι σκηνές ειδικά όπου ο Cooper μελετάει τη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι» για να τα βγάλει πέρα, είναι απολαυστικές. Σε μικρό ρόλο αγαθιάρη βλέπουμε και τον David Niven και τον τζέντλεμαν Edward Everett Horton, μόνιμο δευτεραγωνιστή σε ταινίες του Lubitsch. Απολαυστικότατη ταινία 85 λεπτών.

Love in the Afternoon (Άριαν)

Ταινία με την υπογραφή του Billy Wilder δεν μπορεί να είναι κακή. Μπορεί να μην είναι και κανένα αριστούργημα, παρά ταύτα το Love in the Afternoon παρακολουθείται ευχάριστα και σε σημεία είναι παραπάνω από γοητευτική, με τους δύο σταρ να «είναι όλη η ταινία» και το γλυκό μουτράκι και τα τερτίπια της Audrey Hepburn να επιρεάζει τον ακαταμάχητο αμερικανό γόη Gary Cooper. Η διαφορά ηλικίας είναι όντως αρκετά μεγάλη μεταξύ των δυό τους, αλλά στο κάτω της γραφής δεν πειράζει. Αυτό που μετράει είναι μια καλή ιστορία και πόσο πετυχημένα και όμορφα την πλασάρεις. Σ' αυτόν τον τομέα ο Wilder ήταν ιδανικός. Εξάλλου, εδώ βρίσκουμε τον σκηνοθέτη να συνεργάζεται στο σενάριο για πρώτη φορά με τον I.A.L. Diamond, τον σεναριογράφο με τον οποίο θα συνυπογράψει τα επόμενα αριστουργήματά του. Τον πατέρα-ντετέκτιβ της Hepburn υποδύεται ο παλαίμαχος Γάλλος ηθοποιός Maurice Chevallier που είχε αξιόλογη καριέρα στο Χόλιγουντ τη δεκαετία του '30.

Stalag 17 (Θάλαμος εξόντωσης 17)

Στην προσπάθειά μας προς ανακάλυψη (θέαση) των ταινιών του Billy Wilder, πέσαμε πάνω στο DVD της ταινίας Stalag 17. Γνωρίζοντας μόνο το ότι με αυτήν την ταινία πήρε το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου ο κύριος William Holden, κάτσαμε και την παρακολουθήσαμε ουσιαστικά έχοντας μαύρα μεσάνυχτα. Το τέλος με βρήκε να έχω (για άλλη μια φορά) ενθουσιαστεί για ταινία που δεν γνώριζα (και δεν ρώταγα)! Σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, λοιπόν, κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου συναντάμε διάφορους χαρακτήρες, διαφορετικών εθνικοτήτων, να προσπαθούν να επιβιώσουν και να αποδράσουν. Ανακαλύπτουν όμως πως υπάρχει κάποιος κατάσκοπος ανάμεσά τους και προδίδει τα μυστικά τους στον αυστηρότατο διοικητή του στρατοπέδου (o Otto Preminger σε ρόλο μπροστά από την κάμερα, παρακαλώ). Όταν κάποιοι συγκρατούμενοί τους σκοτωθούν στην προσπάθεια τους να αποδράσουν, όλοι θα υποψιαστούν μεμιάς για ρουφιάνο τον κυνικότατο Holden, ο οποίος είχε ποντάρει σε στοίχημα ότι δεν θα τα καταφέρει. Και από κει και έπειτα αρχίζει ο αγώνας τού ενός εναντίον όλων. Εναντίον των συγκρατούμενών του, εναντίον του άγνωστου ρουφιάνου, εναντίον των Γερμανών.

Η ταινία διαθέτει το απίστευτο για άλλη μια φορά άγγιγμα του Billy Wilder και μία από τις καλύτερες αποχαιρετιστήριες ατάκες που ακούσαμε ποτέ· αυτή του Holden φυσικά, που την εκστομίζει λίγο πριν ξεκινήσει τη δικιά του προσπάθεια απόδρασης. Η ταινία επίσης ανήκει στις πρώτες χολιγουντιανές παραγωγές που προσέγγισαν το θέμα των αιχμαλώτων πολέμου (αν όχι η πρώτη). Επίσης, αυτή αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή μετά το εκπληκτικό Sunset Blvd., ένα χρόνο πριν... τριτώσει το καλό με τη Σαμπρίνα!
Ήθελα, τέλος, να γράψω ότι η ταινία ανήκει άνετα πλέον στις πέντε πιο αγαπημένες μου ταινίες του Wilder, μόνο που, όταν άρχισα να σκέφτομαι ποια να αφήσω απ'έξω, κόλλησα. Έτσι θα γράψω ότι η ταινία ανήκει άνετα πλέον στις (πολλές) αγαπημένες μου ταινίες του Wilder.

Sabrina (Γλυκειά μου Σαμπρίνα)

Ένα χρόνο μετά τη μεγάλη επιτυχία (και το αγαλματάκι του θείου Όσκαρ) των Διακοπών στη Ρώμη, η Audrey Hepburn επιστρέφει στο σελιλόιντ υπό τις οδηγίες του μεγάλου Billy Wilder, αυτή τη φορά για το έργο Sabrina. Στο πλευρό της βρίσκονται δύο άλλοι βραβευμένοι εκείνη την εποχή ηθοποιοί, ο Humphrey Bogart και ο William Holden, που υποδύονται δύο πλούσια αδέρφια, εντελώς διαφορετικά το ένα από τ' άλλο. Αυτή είναι κόρη του σωφέρ τους και ερωτευμένη (από πάντα ήταν δηλαδή) με τον playboy που υποδύεται ο Holden χωρίς αυτός φυσικά να δίνει καμιά σημασία στην ύπαρξή της. Ο άλλος (Bogart) είναι εργασιομανής μέχρι τελικής πτώσης και δεν βρίσκει χρόνο για γυναικοδουλειές. Η λύση στην ερωτική της απογοήτευση λέγεται Παρίσι όπου και τη στέλνει ο πατέρας της για να σπουδάσει τα μυστικά της κουζίνας και να γίνει σεφ. Όταν επιστρέψει, θα επιστρέψει με στυλ και άποψη που δεν θα μείνει απαρατήρητη από κανέναν αδερφό. Παρόλο που η ταινία διαθέτει μια μετρίου ενδιαφέροντος ιστορία (λέω γω), βλέπεται με πολύ περισσότερο ενδιαφέρον γιατί έχει μια νοσταλγική διάθεση που πηγάζει από το παλιό καλό Χόλιγουντ, δηλαδή το εξαιρετικό καστ και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Wilder. Ήξερε αυτός ο άνθρωπος να φτιάχνει ταινίες που σ' αρέσει να τις βλέπεις ξανά και ξανά.

The Front Page (Η πρώτη σελίδα)

Για άλλη μια φορά το τρίο των Wilder (στη σκηνοθεσία) και Lemmon-Matthau (στους πρωταγωνιστικούς ρόλους) ενώνει τις δυνάμεις του και δημιουργούν το 1974 μια κωμική ταινία απ' την οποία ξέρεις τι να περιμένεις. Καθόλη τη διάρκεια λοιπόν της ταινίας The Front Page μπορεί να μην πέφτεις από τον καναπέ (απ' τα γέλια), έχεις όμως ένα μόνιμο χαμόγελο στερεωμένο στο στόμα. Το στόρι γνωρίζετε φυσικά ότι βασίστηκε στο θεατρικό των (πάλαι ποτέ και δημοσιογράφων) Ben Hecht και Charles MacArthur και ότι έχει γυριστεί για τον κινηματογράφο πολλάκις (βλ. π.χ. The Front Page του 1931 και His Girl Friday του 1940). Η ενδιαφέρουσα πλοκή της ιστορίας, οι ατάκες που πέφτουν κατά ριπάς και η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου πιστεύω ότι είναι αρκετοί λόγοι για να παρακολουθήσουν την ταινία όσοι δεν την έχουν δει, δηλαδή. Αλλά και οι υπόλοιποι που θα ξαναδούν το εργάκι, θα περάσουν ένα ευχάριστο δίωρο.

Ace In The Hole (Το τελευταίο ατού)

Μιας και είναι της μόδας τα δημοσιογραφικά θέματα, σας προτείνουμε την ταινία του Billy Wilder, παραγωγής 1951, με τίτλο Ace in the Hole (Το τελευταίο ατού). Ένας κυνικός, ξεπεσμένος και άφραγκος δημοσιογράφος βρίσκει δουλειά στη μικρή πόλη της Αλμπουκέρκης. Εκεί, κάνοντας υπομονή, περιμένει να του σκάσει το μεγάλο θέμα για να μπορέσει να ξαναγυρίσει στις μεγάλες εφημερίδες της Νέας Υόρκης. Και όταν προκύψει η καταπλάκωση ενός καημένου ανθρώπου σε μια σπηλιά, ο δημοσιογράφος θα αψηφήσει τα πάντα για να «φτιάξει» μια πρωτοκλασάτη ιστορία.

Ένα χρόνο μετά την επιτυχία της Λεωφόρου της Δύσης και την κριτική ματιά στα ενδότερα του Χόλιγουντ, ο Wilder αποφασίζει να κατακρίνει τα δημοσιογραφικά ανομήματα πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του. Έχοντας για πρώτο βιολί τον Kirk Douglas (μαζί με το δυναμισμό του), σκιαγράφησε με άνεση το πορτρέτο του κυνικού, σκληρού, αδίστακτου και αμοραλιστή δημοσιογράφου. Η ταινία στην εποχή της δεν άρεσε ούτε στο κοινό ούτε στους κριτικούς, έτσι η εταιρεία την ξαναπροώθησε με διαφορετικό όνομα, The Big Carnival, μήπως και περπατήσει καλύτερα στις αίθουσες αλλά μπα... Με τα χρόνια πάντως άρχισε να θεωρείται —και όχι άδικα— μία από τις καλύτερες δημιουργίες του Wilder με μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Douglas.

The Lost Weekend (Χαμένο Σαββατοκύριακο)

Μετά την επιτυχία της ταινίας Double Indemnity, ο Billy Wilder είχε την άνεση να γυρίσει όποια ταινία ήθελε. Και η επόμενη ταινία του ήταν το 1945 το The Lost Weekend, η πρώτη σοβαρή, χολιγουντιανή ματιά στο πρόβλημα του αλκοολισμού.

Ο Ray Milland δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας υποδυόμενος έναν επίδοξο συγγραφέα, ο οποίος πιστεύει ότι με το αλκοόλ γίνεται πιο δημιουργικός. Στην πραγματικότητα, ο ήρωας μας δεν μπορεί να αντέξει το συγγραφικό μπλοκάρισμα και επιδίδεται σε απίστευτη κατανάλωση ουισκιού με σκοπό να... ξεμπλοκάρει. Στο ομώνυμο βιβλίο όμως του Charles R. Jackson —στο οποίο βασίστηκε η ταινία— ο ήρωας μας έγινε αλκοολικός επειδή δεν μπορούσε να παραδεχτεί την ομοφυλοφιλία του· ένα θέμα που, όπως καταλαβαίνετε, αφαιρέθηκε (σχεδόν) ολοκληρωτικά απ' την ταινία. Ο Wilder απ' την πλευρά του χρησιμοποιεί υπερβολικά κοντινά πλάνα (close-ups) για να τονίσει τον ξεπεσμό του πρωταγωνιστή, πολλές σκηνές της Νέας Υόρκης σε ντοκιμαντερίστικο και εξπρεσσιονιστικό στυλ, δημιουργώντας μια δυνατή, ρεαλιστική ταινία. Δικαίως η ταινία απέσπασε τα βραβεία Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και α' ανδρικού ρόλου και μοιράστηκε (αναδρομικά) το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες με μπόλικες άλλες.

Double Indemnity

Ξεκινάμε καταρχάς με το μεταφρασμένο τίτλο: Double indemnity = με διπλή ταυτότητα! Μπέρδεψαν μάλλον το identity (ταυτότητα) με το indemnity (αποζημίωση). Εντάξει, λογικό είναι να μπερδευτείς, θα πείτε... αν είσαι άσχετος! Υπάρχει και μια πιο παλιά μετάφραση του τίτλου: κολασμένη αγάπη. Αυτό μάλιστα, είναι πιο κοντά στην υπόθεση μας! Η οποία θέλει έναν ασφαλιστή να γνωρίζεται με μια ωραία και τσαχπίνα κυρία, να ερωτεύονται και μετά να σχεδιάζουν να δολοφονήσουν τον άντρα της κυρίας για να εισπράξουν τις αποζημιώσεις (διπλή παρακαλώ, όπως λέει ο τίτλος, αν πεθάνει σε ατύχημα).

Η ταινία —όπως αποδείχθηκε αμέσως, με το που πρωτοπροβλήθηκε το 1944— δημιουργήθηκε από τα καλύτερα υλικά: βασίστηκε σε μια πολύ καλή νουβέλα του James Cain, το οποίο έγινε σενάριο από τον ίδιο τον Billy Wilder και τον συγγραφέα Raymond Chandler, μουσική από τον Miklós Rózsa και τους ηθοποιούς Barbara Stanwyck, Fred MacMurray, Edward G. Robinson στην καλύτερη τους στιγμή! Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία του αρχετυπικού film-noir· η ταινία που έγινε το μέτρο σύγκρισης για όλες τις επόμενες! Περιττό να αναφερθούμε στην εκπληκτική σκηνοθεσία, στα ευρύματα για να περάσει ο Wilder, από τη λογοκρισία της εποχής, τον εν ψυχρώ φόνο και σεξ επί της οθόνης. Περιττό να αναφερθούμε στη χημεία των πρωταγωνιστών ή στις απίστευτες ατάκες που εξαπολύουν. Περιττό να συνεχίσω να γράφω για αυτήν την ταινία που έχουν ειπωθεί και γραφεί τόσα πολλά. Απλά δείτε την (και όσοι την έχουν/έχουμε ήδη δει, ευκαιρία να την ξαναδείτε/δούμε)!