Pretty Baby (Η κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης)

Καταγραφή της ζωής σε "κυριλέ" οίκο ανοχής (με υπηρέτες, μαγείρισσες κλπ) στη Νέα Ορλεάνη των αρχών του 20ου αιώνα. Η Susan Sarandon θα γεννήσει το δεύτερο παιδί της μέσα στον οίκο, και λίγο μετά θα καπαρώσει γαμπρό και θα φύγει από το επάγγελμα. Θα παρατήσει και τη 12χρονη κόρη της (που υποδύεται η επίσης 12χρονη τότε Brooke Shields), μεγαλωμένη μέσα στον οίκο μαζί με τις άλλες πόρνες. Ο νεαρός φωτογράφος Keith Carradine, μόνιμος θαμώνας (αλλά όχι... πελάτης) θα θελήσει να πάρει υπό την προστασία του τη μικρή. Μετά τον πλειστηριασμό από τους πελάτες για το "λουλούδι" της μικρής, φυσικά! Επειδή αυτή είναι η Pretty Baby του τίτλου.

Υπάρχει περίπτωση να γυριζόταν ταινία με τέτοιο θέμα τη σήμερον εποχή;! Κατά τ' άλλα, εξαιρετική αναπαράσταση εποχής (κουστούμια/σκηνικά) παρόλο που οι περισσότερες σκηνές είναι εσωτερικές, με την υπογραφή του Louis Malle (την εποχή που γύριζε ταινίες στην Αμερική). Δεν μου άφησε όμως και τις καλύτερες εντυπώσεις, οπότε το θεωρώ από τα μέτρια έργα του κ. Malle.

The Company You Keep (Ο κανόνας της σιωπής)

Η αναζήτηση της αλήθειας για έναν νεαρό δημοσιογράφο (Shia LaBeouf) θα τον οδηγήσει σε γνωριμίες με ανθρώπους που έζησαν στα όρια του νόμου σε μία άλλη εποχή. Στο τέλος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα πιστεύω του και τη πίστη του στη δημοσιογραφική δεοντολογία. Πολιτικά όχι και τόσο διαφορετική από το Σήμερα. Αναπόφευκτες οι συγκρίσεις των ανησυχιών της σημερινής νεολαίας που δεν έχουν καμία σχέση με αυτές των νεαρών των προηγούμενων δεκαετιών.

Πληθώρα γκεστ σταρ εμφανίσεων, με τον κάθε ηθοποιό να εκφράζει και από μία διαφορετική πολιτική άποψη επί των πραγμάτων. Βλέπε: Susan Sarandon, Julie Christie, Nick Nolte, Chris Cooper, Terrence Howard, Stanley Tucci, Richard Jenkins, Anna Kendrick, Brendan Gleeson, Sam Elliott και ο Robert Redford ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών. Καλή προσπάθεια, ενδιαφέρουσα ταινία το The Company You Keep, αλλά δύσκολα θα τη θυμόμαστε για πολύ καιρό.

The Rocky Horror Picture Show

A mental mind fuck can be nice!

Ο ορισμός της καλτ ταινίας! Μέσα από την πένα, το πεντάγραμμο και το θεατρικό του Richard O' Brien δημιουργήθηκε το The Rocky Horror Picture Show το οποίο αποτελεί, από τη μία, ένα φόρο τιμής στα μπι-μουβάδικα μεταμεσονύχτια thriller και, από την άλλη, ένα καρακίτς μιούζικαλ που σατυρίζει το κινηματογραφικό είδος του τρόμου μέσα από rock-n-roll μουσικές. Γνωρίζαμε ότι η ταινία όταν πρωτοπροβλήθηκε απέτυχε παταγωδώς εισπρακτικά, αλλά με τον καιρό απέκτησε cult φυσιογνωμία και δειλά-δειλά άρχισε να προβάλεται σε μεταμεσονύχτιες προβολές σε ολόκληρη την Αμερική και απέκτησε το δικό της κοινό. Ένα κοινό που συντέλεσε στην... μακροημέρευση της ταινίας (παίζει στην Αμερική συνεχόμενα εδώ και 25+ χρόνια) επειδή άρχισε να ντύνεται κι αυτό με ζαρτιέρες και πούπουλα και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς και να πηγαίνει στις προβολές για να συμμετάσχει τραγουδώντας και χορεύοντας!

Αυτή η γνωστή ιστορία γύρω από την ταινία μάς παρακίνησε για να τη δούμε, έχοντας επίγνωση του εκκεντρικού και αντισυμβατικού θέματός της. Και δεν απογοητεύτηκα καθόλου, παρόλο που είναι γνωστό ότι δεν μου αρέσουν τα μιούζικαλ. Η ιστορία φυσικά δεν παίζει κανένα ιδιαίτερο ρόλο, οπότε... Let's do the time warp again! Τον Tim Curry βέβαια δεν θα μπορέσω να τον ξαναδώ σε άλλο ρόλο.

The Front Page (Η πρώτη σελίδα)

Για άλλη μια φορά το τρίο των Wilder (στη σκηνοθεσία) και Lemmon-Matthau (στους πρωταγωνιστικούς ρόλους) ενώνει τις δυνάμεις του και δημιουργούν το 1974 μια κωμική ταινία απ' την οποία ξέρεις τι να περιμένεις. Καθόλη τη διάρκεια λοιπόν της ταινίας The Front Page μπορεί να μην πέφτεις από τον καναπέ (απ' τα γέλια), έχεις όμως ένα μόνιμο χαμόγελο στερεωμένο στο στόμα. Το στόρι γνωρίζετε φυσικά ότι βασίστηκε στο θεατρικό των (πάλαι ποτέ και δημοσιογράφων) Ben Hecht και Charles MacArthur και ότι έχει γυριστεί για τον κινηματογράφο πολλάκις (βλ. π.χ. The Front Page του 1931 και His Girl Friday του 1940). Η ενδιαφέρουσα πλοκή της ιστορίας, οι ατάκες που πέφτουν κατά ριπάς και η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου πιστεύω ότι είναι αρκετοί λόγοι για να παρακολουθήσουν την ταινία όσοι δεν την έχουν δει, δηλαδή. Αλλά και οι υπόλοιποι που θα ξαναδούν το εργάκι, θα περάσουν ένα ευχάριστο δίωρο.