Ο Kevin Costner στο ρόλο του Τζιμ Γκάρισον που αναζητά την αλήθεια.
Sissy Spacek
Donald Sutherland
Gary Oldman
Jack Lemmon
Jay Sanders
Joe Pesci
John Candy
Kevin Bacon
Laurie Metkalf
Michael Rooker
Walter Matthau
Wayne Knight
Tommy Lee Jones
Ο αληθινός Jim Garrison
Κωμική ταινία με θέμα τον β' παγκόσμιο πόλεμο και και την προσπάθεια Αμερικανών και αυστραλών να περάσουν ένα απλό ιστιοφόρο μέσα από τα νερά που ελέγχουν οι Ιάπωνες. Καπετάνιος διορίζεται ο Jack Lemmon και όλοι οι υπόλοιποι ναύτες είναι φαντάροι που δεν έχουν ιδέα από τη θάλασσα, πόσο μάλλον από ιστιοπλοΐα. Κωμική ταινία της σειράς που σκοπό είχε να προωθήσει τον νεαρό τραγουδιστή Ricky Nelson και να βάλει άλλη μία ακόμη προσθήκη στα κωμικά έργα που έπαιζε ο Jack Lemmon. Το The Wackiest Ship in the Army είναι μια αρκετά παλιομοδίτικη ταινία, με πολλά κλισέ, απευθύνεται αποκλειστικά στους θαυμαστές του κυρίου Lemmon και μόνο.
Ο σκιτσογράφος και αμετανόητος εργένης Jack Lemmon θα την πατήσει με την εντυπωσιακή Ιταλίδα ξανθιά Virna Lisi (που δε μιλάει αγγλικά!) και όντας μεθυσμένος σε δικό του πάρτι, θα την παντρευτεί. Η νέα του ζωή θα έχει πολλές υποχρεώσεις, την απόλυση του πιστού του μπάτλερ, τις αλλαγές στις συνθήκες της ζωής του, τον ερχομό της πεθεράς και άλλα πολλά που θα τον οδηγήσουν στη σκέψη πώς να διαλύσει το γάμο. Και όταν ο δικηγόρος του αναφέρει ότι δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος, αρχίζει να... σκιτσογράφει τον τρόπο να ξεφορτωθεί... διαφορετικά τη γυναίκα του, έχοντας το απόλυτο άλλοθι, δηλαδή How to Murder Your Wife. Ο Richard Quine σκηνοθετεί άλλη μια φορά τον Lemmon, σε άλλη μια κωμωδία σχετικά με τη διαμάχη των φύλων. Έχει έντονο το στοιχείο της δεκαετίας του '60 και των αντίστοιχων κωμωδιών που ήταν πιο χοντροκομμένες και όχι τόσο φινετσάτες, όπως των παλιότερων δεκαετιών. Έχει όμως και ένα ενδιαφέρον φινάλε, και σε γενικές γραμμές, πολλοί "ομοιοπαθείς" όπως εμείς βρίσκουμε πολλά κοινά στοιχεία ή καταστάσεις με αυτές που τραβάει ο πρωταγωνιστής.
Κωμωδία με θέμα τον στρατό, τον πόλεμο, λίγο μαύρο χιούμορ με τον τομέα που συλλέγει τα πτώματα και για όλα αυτά ευθύνεται ο Jack Lemmon, ο οποίος βρίσκεται κάπου στη Γαλλία στο τέλος του Β'ΠΠ και περιμένει, μαζί με τα υπόλοιπα φαντάρια, την ώρα που θα επιστρέψουν πίσω στα σπίτια τους. Και επειδή βαριούνται του θανατά, αποφασίζει να διοργανώσει έναν χορό για όλα τα φαντάρια και τις στρατιωτικίνες (γιατρέσες και νοσοκόμες) στο διπλανό χωριό. Αυτή είναι η επιχείρηση που θα ενορχηστρώσει κάτω από τη μύτη των αξιωματικών, Operation Mad Ball. Από όλους τους αξιωματικούς, μόνο ένας λοχαγός το παίζει προβλεπόμενος και προσπαθεί να πιάσει τον Λέμμον στα πράσα για να τον οδηγήσει σε στρατοδικείο. Ο ηθοποιός Ernie Kovacs κερδίζει τις εντυπώσεις και το θαυμασμό μας. Ένας ηθοποιός που έφυγε νωρίς από τη ζωή το 1962 σε ηλικία μόλις 42 ετών. Συμμετέχει επίσης ο Dick York, λίγα χρόνια πριν γίνει ο πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά Bewitched και σε μικρό ρόλο ο Mickey Rooney. Ίσως είναι η καλύτερη ταινία που μας έδωσε ο σκηνοθέτης (κωμωδιών) Richard Quine. 
Ένας πυροβολισμός, μια υποψία φόνου και ένα πτώμα που εξαφανίστηκε. Έτσι ξεκινάει το έργο The Notorious Landlady και όλες οι υποψίες είναι εναντίον της συζύγου που υποδύεται η γοητευτικότατη Kim Novak. Αλλά επειδή το σενάριο ανήκει στον Blake Edwards και πρωταγωνιστεί ο Jack Lemmon, μπορείτε πολύ εύκολα να υποθέσετε ότι δεν πρόκειται καθόλου για δραματικό έργο· είναι μια χαριτωμένη κομεντί, με λίγες δόσεις μαύρου χιούμορ αλλά και πινελιές αγωνίας, ένα εργάκι που σε κερδίζει το ενδιαφέρων από την πλοκή του, από την αναζήτηση της αλήθειας (τη λύση του μυστηρίου) αλλά και το σμίξιμο του πρωταγωνιστικού ζεύγους. Ίσως θα ήταν καλύτερα να τελείωνε η ταινία μετά τη σεκάνς στο δικαστήριο, επειδή μετά άρχισε να κάνει κοιλιά. Ευτυχώς υπήρχε και η σκηνή σλάπστικ κωμωδίας στο τέλος (το χαρακτηριστικό καροτσο-ανθρωπο-κυνηγητό) και επανέφερε το χαμόγελο στη θέση του και έσωσε το τέλος της ταινίας. Σε χαρακτηριστικό ρόλο βρίσκουμε τον Fred Astaire, χωρίς να χορεύει διόλου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Richard Quine που συνεργάστηκε αρκετές φορές με τον Lemmon, αλλά και με το ίδιο πρωταγωνιστικό ζευγάρι στο προγενέστερο Bell, book and candle.
Στην τελευταία ταινία του Billy Wilder συναντάμε ξανά το αγαπημένο δίδυμο των Jack Lemmon και Walter Matthau. Αυτή τη φορά και καθώς η λογοκρισία των προηγούμενων ετών είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί, τον πρώτο λόγο έχει το μαύρο χιούμορ αλλά και οι σεξουαλικές αναφορές. Οι δύο πρωταγωνιστές θα γίνουν κατά λάθος Τα φιλαράκια καθώς ο Matthau είναι επαγγελματίας δολοφόνος και έπιασε... δωμάτιο με θέα σε ένα ξενοδοχείο για την τελευταία του δουλειά, ενώ ο Lemmon στο διπλανό δωμάτιο ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει επειδή τον παράτησε η γυναίκα του. Αυτό που ακολουθεί είναι μια χαριτωμένη αλλά όχι αξιομνημόνευτη κωμωδία, που κάνει μια μικρή κοιλιά όταν επικεντρώνεται στο συζυγικό ζεύγος του Lemmon με τη Paula Prentiss και τον καθηγητή σεξολογίας Klaus Kinski! Κι αυτό γιατί το κομμάτι που αξίζει είναι η «δουλειά» του Matthau, με τον Λέμον στο διπλανό δωμάτιο να κάνει ό,τι μπορεί για να του σπάσει -άθελά του- τα νεύρα. Να πούμε ότι ο Λέμον εδώ παρουσιάζεται ολίγον τι (ή αρκετά) εκνευριστικός. Για την ιστορία να πούμε ότι πρόκειται για το γαλλικό ριμέικ από την ταινία L'Emmerdeur, στην οποία έπαιζαν οι Λίνο Βεντούρα και Ζακ Μπρελ. 
Η δεύτερη συνεργασία των Jack Lemmon και Walter Matthau έμελλε να είναι η πιο γνωστή τους, αυτή που θα έμενε στην ιστορία. Ξαναβλέποντας πολλά χρόνια μετά το Odd couple δεν μπορούσα να αντισταθώ στην απίστευτη χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου, τις γκριμάτσες τους, τους μορφασμούς, τις ατάκες, τους συμπρωταγωνιστικούς ρόλους. Οι σχέσεις παντρεμένων ζευγαριών δεν έχουν αλλάξει στο ελάχιστο από το '68, οι ατάκες του αντρικού φύλου επί του θέματος είναι ίδιες και απαράλλαχτες εδώ και χρόνια (ίσως από πάντα;). Υποψήφια για όσκαρ μοντάζ και σεναρίου για τον Neil Simon που έγραψε και το θεατρικό, το οποίο ανέβηκε το 1965 στο Μπροντγουέι και έπαιζε ο Matthau το ρόλο του Όσκαρ, όπως και στην ταινία. Για το ρόλο του Φίλιξ επιλέχθηκε ο Lemmon για να προσελκύσει περισσότερο κοινό. Σκηνοθετήθηκε από τον φίλο και συνεργάτη του Simon, τον Gene Saks, με τον οποίο μετέφερε αρκετά από τα έργα του στον κινηματογράφο. 
Μέτρια, κουραστική θα έλεγα ταινία, λες και απλά σκέφτηκαν να βάλουν τρεις μεγάλους σταρ και κανά-δυο γνωστούς καρατερίστες για να φτιάξουν ταινία. Στο πρώτο μέρος της, το κλισαρισμένο θέμα της μοιραίας γυναίκας. Μια άγνωστη αλλά πανέμορφη γυναίκα (Rita Hayworth), ζητάει να ταξιδέψει μυστικά από ένα νησί της Καραϊβικής σε ένα άλλο, και άθελά της(;) οι δύο φίλοι (Jack Lemmon και Robert Mitchum) θα πλακωθούν για τα μάτια της και θα χαλάσουν την πολύχρονη σχέση τους. Στο δεύτερο μισό, ο Lemmon παγιδεύεται στα αμπάρια της πρύμνης ενός πλοίου ύστερα από ένα ατύχημα ενώ στην πλώρη έχει πιάσει φωτιά και σιγά-σιγά αυτή επεκτείνεται... Ο γιατρός πιστεύει ότι η λύση θα είναι να του κόψουν το πόδι, αλλά αυτός θέλει να αφεθεί στη μοίρα του. Έτσι μας προέκυψε ο τίτλος Fire Down Below. Κατά τ'άλλα, ουσιαστικός πρωταγωνιστής είναι ο Λέμμον, έχει όμορφες εικόνες από τις τροπικές θάλασσες και παραλίες, έχει όμως και μερικά βαρετά χορευτικά σημεία, πολύ απλά για να γεμίσει τον κινηματογραφικό χρόνο. Καλύτερα να την αποφύγετε.
Με αεροπλάνα (τρένα) και βαπόρια, που λέει και το γνωστό τραγούδι. Κάπως έτσι, ο Jack Lemmon με τη γυναίκα του ξεκινάνε από την κωμόπολή της για να πάνε στη Νέα Υόρκη για συνέντευξη σε νέα δουλειά. Μόνο που η ομίχλη στο αεροδρόμιο της ΝΥ θα τους στείλει στη Βοστόνη. Από τη Βοστόνη μετά βίας θα προλάβουν το τρένο. Θα φτάσουν νύχτα στην αμερικανική μητρόπολη, πεινασμένοι, μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, με όλα τα ξενοδοχεία να είναι γεμάτα, στην οποία έχει κηρυχτεί γενική απεργία στα μέσα μεταφοράς! Οι αναποδιές, η μια μετά την άλλη, δεν λένε να σταματήσουν: κλέφτες, κυνηγητό κακοποιών μαζί με τους αστυνομικούς, να τριγυρνάνε στο Σέντραλ Παρκ χωρίς παπούτσια. Ο Lemmon αρχίζει να τα παίρνει στο κρανίο και η καημένη η γυναίκα υπομένει στωικά τα πάντα ελπίζοντας σε ένα καλύτερο... τι; Το Out-of-towners έγραψε ο Neil Simon κατευθείαν για τον κινηματογράφο, βάζοντας όλα τα κακά και ανάποδα μιας μητρόπολης να τα πάθει το πρωταγωνιστικό μας ζευγάρι. Ενδιαφέρουσα κωμική ταινία, με τον Lemmon να δίνει άλλη μια σπιρτόζικη και... τσιτωμένη ερμηνεία. Δίπλα του η Sandy Dennis, που είδαμε και στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, που έφυγε πολύ νωρίς απ'τη ζωή το 1992, μόλις στα 54 της. Τώρα το ριμέικ με τον Στιβ Μάρτιν και την Γκόλντι Χόουν, δεν το έχουμε δει και δεν μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις.
Ο σεναριογράφος Garson Kanin ευτύχησε να γυριστούν τα περισσότερα έργα του από τον George Cukor. Άλλη μια δημιουργική του έμπνευση αποτέλεσε η ταινία του '54 It Should Happen to You. Αυτή τη φορά πρόκειται για μια ευχάριστη, κωμική, ρομαντική ταινία που έδωσε την ευκαιρία στη Judy Holliday να παίξει έναν καθαρόαιμο κωμικό ρόλο και στον Jack Lemmon να κάνει την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Η πρώτη ψάχνει να βρει το νόημα στη ζωή της και τελικά το βρίσκει στο να γίνει γνωστό το όνομά της. Τι κάνει; Απλά βάζει το όνομά της σε μια μεγάλη διαφημιστική πινακίδα στην πλατεία Κολόμπους στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Ο δεύτερος είναι ντοκιμαντερίστας και γοητεύεται από το αλλοπρόσαλλο του χαρακτήρα της Holliday. Και τι παρακολουθούμε, εν τέλει; Μια χαριτωμένη, ελαφριά, ρομαντική κομεντί με την υπογραφή του Cukor, ο οποίος φαίνεται ότι ήθελε να κάνει ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα άλλα έργα που γύριζε εκείνη την εποχή (βλ. The Actress και Ένα αστέρι γεννιέται). Πάντως, χωρίς να το θέλει, η ταινία κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο για τον κόσμο της διαφήμισης, τη ματαιοδοξία της αναγνωρισιμότητας, τα πέντε λεπτά διασημότητας ειδικά στην Αμερική. Και κλείνει με μία πολύ ιδιαίτερη ερωτική εξομολόγηση από τον Lemmon γυρισμένη στη μικρή του κάμερα. Not bad at all...
Η σαγηνευτική μάγισσα Kim Novak κάνει τα μαγικά της και ο James Stewart παρατάει την αχώνευτη κοπελιά του και ερωτεύεται αυτήν. Ξανά μαζί το ζευγάρι μέσα στη χρονιά του 1958, μετά το all-time αγαπημένο χιτσκοκικό Δεσμώτη του Ιλίγγου. Δίπλα τους η απίστευτη καρατερίστρια Elsa Lanchester και ο Jack Lemmon, συγγενείς και μάγοι επίσης σ' αυτήν την φανταστική κομεντί με τίτλο Bell, Book and Candle. Απλοϊκή η εξέλιξη της ταινίας αλλά, παρά ταύτα, παρακολουθείται ευχάριστα. Μέχρι να καταλάβει ο Stewart τι συμβαίνει και μετά να δεχτεί ότι υπάρχουν μάγισσες και μάγοι, συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα και έτσι κυλάει το περισσότερο έργο. Στο τέλος θα πάρει ένα ξόρκι που θα τον ελευθερώσει από τα μάγια αλλά, φίλοι μου, η αγάπη θα υπερισχύσει τελικά. Αυτή δεν είναι και η μεγαλύτερη μαγεία στον κόσμο μας; Αυτός ο ρόλος αποτελεί τον τελευταίο του Stewart σε ρομαντική κωμωδία καθώς είχε μεγαλώσει αρκετά (είχε κλείσει τα 50) και το παραδέχτηκε και ο ίδιος μετά τις αντίστοιχες κριτικές της εποχής. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Richard Quine, ο οποίος ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το είδος της κομεντί, ελάχιστες φορές πετυχημένα, δυστυχώς. 
Μια γλυκόπικρη κωμωδία με δύο υπέροχους ηθοποιούς. Γυρισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου σε κλειστούς χώρους με ελάχιστα εξωτερικά γυρίσματα, καθώς το σενάριο προέρχεται από το ομότιτλο θεατρικό έργο του Neil Simon. Και με θέμα μας: πώς αντιμετωπίζει ένας άντρας το ενδεχόμενο να χάσει τη δουλειά του, να αρχίσει να κάθεται στο σπίτι και να φέρνει τα λεφτά η γυναίκα. Ο εγκλεισμός του Jack Lemmon στο σπίτι του, εξ ου και ο τίτλος The Prisoner of Second Avenue, θα αρχίσει να του ταράζει τα νεύρα. Θα τα βάλει με τους γείτονες, με τον ψυχίατρό του, με τους συγγενείς του, ακόμα και με αγνώστους στο δρόμο. Το αντρικό του Εγώ δεν θα αντέξει και η κατάρρευση είναι προ των πυλών. Και όλα τα τραβάει η Anne Bancroft που απλά προσπαθεί να βοηθήσει την οικονομική τους κατάσταση. Στην παρέα θα εμφανιστεί ο μεγάλος αδερφός του Lemmon, που τον υποδύεται ο σκηνοθέτης Gene Saks, αλλά αντί να βοηθήσει, θα βγάλει στη φόρα τα σόψυχά τους και τα παιδικά τους τραύματα! Μην αγχώνεστε όμως, δεν πρόκειται για κάποιο βαρύ δράμα. Ο σκηνοθέτης Melvin Frank κρατάει πολύ καλά τις ισορροπίες μεταξύ δράματος και κωμωδίας, δίνοντας μία μεγαλύτερη κλίση στη μεριά της κωμωδίας, φυσικά. Απολαυστική ταινία, ξαναλέω, με πολύ καλές ερμηνείες. Σε μικρό ρόλο ενός ταξιτζή θα δείτε τον F. Murray Abraham αλλά και τον νεαρό Sylvester Stallone σε μια σκηνή στο πάρκο, λίγο καιρό πριν γίνει ο διάσημος Ρόκι!
Για άλλη μια φορά το τρίο των Wilder (στη σκηνοθεσία) και Lemmon-Matthau (στους πρωταγωνιστικούς ρόλους) ενώνει τις δυνάμεις του και δημιουργούν το 1974 μια κωμική ταινία απ' την οποία ξέρεις τι να περιμένεις. Καθόλη τη διάρκεια λοιπόν της ταινίας The Front Page μπορεί να μην πέφτεις από τον καναπέ (απ' τα γέλια), έχεις όμως ένα μόνιμο χαμόγελο στερεωμένο στο στόμα. Το στόρι γνωρίζετε φυσικά ότι βασίστηκε στο θεατρικό των (πάλαι ποτέ και δημοσιογράφων) Ben Hecht και Charles MacArthur και ότι έχει γυριστεί για τον κινηματογράφο πολλάκις (βλ. π.χ. The Front Page του 1931 και His Girl Friday του 1940). Η ενδιαφέρουσα πλοκή της ιστορίας, οι ατάκες που πέφτουν κατά ριπάς και η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου πιστεύω ότι είναι αρκετοί λόγοι για να παρακολουθήσουν την ταινία όσοι δεν την έχουν δει, δηλαδή. Αλλά και οι υπόλοιποι που θα ξαναδούν το εργάκι, θα περάσουν ένα ευχάριστο δίωρο. 
Ο Jack Lemmon υποδύεται έναν (και ερωτοχτυπημένο) ρεσεψιονίστ ξενοδοχείου του Σικάγο, που έχει ένα κρυφό όνειρο να γίνει Cowboy! Όταν γνωρίσει τον πολύπειρο επαγγελματία του είδος Glenn Ford, θα καταφέρει να γίνει συνέταιρός του και θα τον ακολουθήσει μέχρι το Μεξικό. Στην πορεία όμως θα δει ο ίδιος ότι η ζωή στη φύση για έναν καουμπόι δεν είναι τόσο εύκολη και ρομαντική (όπως τη φανταζόταν). Οι δυσκολίες θα ακολουθούν η μία την άλλη και τα νεύρα θα αρχίσουν να τεντώνονται, με αποτέλεσμα η σχέση των δύο αφεντικών να φτάσει σε οριακό σημείο. 
Φαίνεται ότι ο Blake Edwards μετά τις επιτυχίες των δύο ροζ πάνθηρων είπε να εντρυφήσει ακόμα περισσότερο στην κωμωδία και από κει και έπειτα οι δραματικές ταινίες αποτέλεσαν παρελθόν. Η ταινία The Great Race είναι (σε σημεία) διασκεδαστική και αρκούντως κωμική. Ο Jack Lemmon υπερβάλει εαυτόν και δημιουργεί μια γελοιοδέστατη κωμική περσόνα που θυμίζει λίγο... Λουί ντε Φινές! Εδώ τον βρίσκουμε να ξανασυνεργάζεται με τον Tony Curtis, μετά το Μερικοί το Προτιμούν Καυτό. Εδώ μπορείτε επίσης να απολαύσετε τη Natalie Wood σε έναν από τους ελάχιστους κωμικούς ρόλους που έχει παίξει. Η παρούσα ταινία όμως έχει κάποια προβλήματα που (στα δικά μου μάτια) δεν της επιτρέπουν να απογειωθεί και να αποτελεί κλασική αναφορά. Κατά κύριο λόγο φταίει η μεγάλη της διάρκεια: λίγο περισσότερο από δυόμιση ώρες! Αναγκαστικά, σε τόσο μεγάλη χρονική διάρκεια, πολλά αστεία και γκανγκς δεν βγάζουν γέλοιο. Τα περισσότερα αστεία φυσικά αποτελούν φόρο τιμής στον βουβό κινηματογράφο. Μεταξύ άλλων, έχουμε έναν μεγάλο καβγά μέσα σε ένα σαλούν στην Άγρια Δύση και έναν μεγάλο τουρτοπόλεμο, που λέγεται ότι ήταν και ο μεγαλύτερος που κινηματογραφήθηκε χρησιμοποιώντας πάνω από 300 τούρτες! Και περιττό να πω ότι η ταινία μου θύμησε περισσότερο το Γύρο του Κόσμου σε 80 Ημέρες και ως ένα βαθμό και το Είναι ένας τρελός, τρελός, τρελός κόσμος, ειδικότερα με το πεντάλεπτο μουσικό διάλειμμα στη μέση της ταινίας και τη μουσική τέλους που έχουν χρησιμοποιηθεί και από τις προγενέστερες αυτές ταινίες (ειδικά η δεύτερη αξίζει πάντως τη θέασή της)! Το θέμα της ταινίας μας βασίστηκε στην αληθινή ιστορία της μεγάλης κούρσας γύρω από τον κόσμο που έγινε το 1908 και έλαβαν μέρος... έξι αυτοκίνητα! Να κλείσω λέγοντας ότι η εμπορική αποτυχία αυτού του επικού φιλμ πήρε σβάρνα δυστυχώς και τον Edwards, ο οποίος ξαναείδε φως χάρη στο Ροζ Πάνθηρα (πάλι) τη δεκαετία του '70.
