Inside Daisy Clover (Έρωτες που σβήνουν την αυγή)

Παραγωγός ο νεαρός τότε Alan J. Pakula, πριν κάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο ίδιος, τις λίγες χορογραφημένες σκηνές χορού επιμελήθηκε ο Herbert Ross, πριν κάτσει επίσης ο ίδιος στην καρέκλα του σκηνοθέτη και την υπόλοιπη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Robert Mulligan. Η 27χρονη τότε Natalie Wood υποδύεται τη 16χρονη Daisy Clover που μέσα από την αφάνεια και τη φτώχεια θα γίνει κινηματογραφικό αστέρι και διάσημη τραγουδίστρια. Όλα αυτά τη δεκαετία του '30, στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ όπου ο μεγαλοπαραγωγός Christopher Plummer φτιάχνει αλλά και διαλύει καριέρες όπως και όποτε θέλει. Αυτή θα ερωτευτεί τον άλλο διάσημο αστέρα που υποδύεται ο νεαρότατος Robert Redford στη δεύτερη κινηματογραφική του εμφάνιση (και βραβείο χρυσής σφαίρας καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου). Άσχετο: μα πόσο τον έχει αντιγράψει ο Brad Pitt; Θα παντρευτούν αλλά από πολύ νωρίς θα καταλάβει η μικρή πρωταγωνίστρια ότι οι έρωτες σβήνουν την αυγή. Συσσωρευμένες πιέσεις από τη «φευγάτη» μάνα της Ruth Gordon με ψυχικά προβλήματα (και υποψήφια για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου), από την προβληματική αδερφή της και από τον μεγαλοπαραγωγό θα την φέρουν σε απόγνωση. Inside Daisy Clover λέει ο τίτλος του έργου και ο Mulligan προσπαθεί να μας βάλει στον κόσμο ενός έφηβου κοριτσιού που κατά βάθος δεν ήθελε τίποτα από όλα αυτά. Πετυχημένες οι σεκάνς που χτίζει και προωθεί καριέρες το Χόλιγουντ. Την άνοδο και πτώση όμως των αστεριών την έχουμε δει καλύτερα σε αρκετά άλλα έργα. Τολμηρή όμως για την εποχή της η ανάδειξη του κρυφο-ομοφυλοφιλικού προβλήματος. Κάποια άλλα σημεία είναι αρκετά μελοδραματικά και ολίγο κουραστικά, αλλά στο σύνολό του είναι ένα αξιοπρόσεκτο έργο.

West Side Story

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα του Σαίξπηρ σε μιούζικαλ, τοποθετημένο στις δυτικές συνοικίες της μοντέρνας Νέας Υόρκης. Η ταινία που κέρδισε δέκα βραβεία όσκαρ από τις έντεκα υποψηφιότητες. Το μιούζικαλ με τα περισσότερα βραβεία όσκαρ. Ένα απ'αυτά για τον ελληνικής καταγωγής George Chakiris που υποδύεται τον αρχηγό της πουερτορικανής συμμορίας. Και γω να μην το έχω δει το έργο μέχρι τώρα. Το πρώτο δεκαπεντάλεπτο του West Side Story που δεν έχει διαλόγους με έβαλε κατευθείαν στο κλίμα: λίγο η πεντάλεπτη μουσική εισαγωγή, λίγο τα πλάνα από ελικόπτερο που διασχίζουν τη Νέα Υόρκη με κατεύθυνση... δυτικά και λίγο το πρώτο χορευτικό κομμάτι με τη συμμορία των Jets να κοντράρεται με τους Sharks και την απίστευτη σκηνοθεσία, με έκαναν να στρογγυλοκάτσω στη θέση μου και να απολαύσω ένα μεγάλο έργο με εκπληκτικές συνθέσεις από τον Leonard Bernstein και μερικά πασίγνωστα πλέον τραγούδια όπως τα "America", "Tonight" & "I Feel Pretty". Χωρίς επιπλέον σχόλια, αποτελεί ένα μεγάλο αμερικανικό έργο κι αυτό σας το λέει ένας που δεν είναι θαυμαστής των μιούζικαλ.

This Property Is Condemned (Αγάπη για τον έρωτα)

Ένα μόνοπρακτο του Tennesse Williams γίνεται δίωρη ταινία σε σενάριο του Francis Coppola με σκηνοθέτη τον Sydney Pollack. Στην τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Robert Redford. Θα ακολουθήσουν, ως γνωστόν, πολλές επιτυχίες. Η ταινία This Property Is Condemned αφορά την ιδιόμορφη σχέση ενός αταίριαστου ζευγαριού. Ο ένας είναι απεσταλμένος σιδηροδρομικής εταιρίας με σκοπό να απολύσει κόσμο από το εργοτάξιο της μικρής πόλης και η άλλη είναι η κόρη της ιδιοκτήτριας της πανσιόν στην οποία ζούνε οι περισσότεροι εργάτες. Η κόρη είναι μεγάλη μυθομανής με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της, επειδή είναι το κέντρο της προσοχής όλων των αντρών, αλλά και ασφυκτικά επιρεασμένη από τις διαταγές της μάνας.

Ενδιαφέρον το πρώτο μισό της ταινίας με την οικονομική κρίση, τις απολύσεις και τα φλερταρίσματα αλλά προς το τέλος κάνει μεγάλη κοιλιά, η ζαχαρένια εξέλιξη δεν μου άρεσε και η αναμενόμενη τραγική κατάληξη ήρθε πολύ αργά και ήταν πολύ... προβλέψιμη. Θα τη θυμόμαστε περισσότερο για τον Charles Bronson σε ρόλο πολλά βαρύ και... ερωτύλου!

Miracle on 34th Street (Θαύμα στο Μανχάταν)

Καλά, ο υπογράφων έχει ξεφύγει. Μες στο κατακαλόκαιρο και ενώ ο κόσμος βρίσκεται στις παραλίες, εμείς είδαμε... χριστουγεννιάτικη ταινία. Μια κλασική ταινία του 1947 με τον τίτλο Miracle on 34th Street, η οποία έγινε και ριμέικ το 1994. Στην περίπτωση μας πάντως, η ταινία είναι αρκετά πιο παιδική και απλοϊκή από ό,τι περίμενα και δεν αξίζει ούτε να σκεφτεί κανείς να τη συγκρίνει με την ταινία του Capra Μια υπέροχη ζωή. Ένας γεράκος εμφανίζεται απ'το πουθενά και ισχυρίζεται ότι είναι ο αληθινός Αϊ Βασίλης. Πιάνει δουλειά σε ένα κατάστημα παιχνιδιών της 34ης οδού, εκεί όπου είναι διευθύντρια η πρωταγωνίστριά μας Maureen O'Hara. Γνωρίζεται με την μικρή της κόρη (τη μικρή τότε Natalie Wood που έγινε αμέσως παιδί-σταρ) και αντιλαμβάνεται ότι η μικρή δεν πιστεύει ούτε στα παραμύθια ούτε στον Αϊ Βασίλη εξαιτίας της «ενήλικης» ανατροφής που δίνει η μητέρα στο παιδί της. Το βάζει σκοπό τότε να τους κάνει να πιστέψουν. Στην πορεία όμως ο... Αϊ Βασίλης μας θα συναντήσει μόνο δυσπιστίες και έναν ψυχολόγο που θα του κάνει τη ζωή δύσκολη και θα τον οδηγήσει μέχρι τα δικαστήρια! Εκεί είναι που αρχίζει και γίνεται λίγο πιο ενδιαφέρουσα η ταινία, αλλά στο σύνολό της είναι μια υπερβολικά ζαχαρωμένη ταινία που μεταδίδει τα ανθρωπιστικά της μηνύματα (αγάπα των πλησίων σου κ.λ.π.) αρκετά απλοϊκά. Όπως και να'χει, στην εποχή της έκανε πάταγο και βραβεύτηκε με όσκαρ β' ανδρικού ρόλου ο «Αϊ Βασίλης» Edmund Gwenn και όσκαρ σεναρίου ο σκηνοθέτης George Seaton ενώ ήταν υποψήφια και για το όσκαρ καλύτερης ταινίας. Τι να πει κανείς...

The Great Race (Η μεγάλη κούρσα γύρω από τον κόσμο)

Φαίνεται ότι ο Blake Edwards μετά τις επιτυχίες των δύο ροζ πάνθηρων είπε να εντρυφήσει ακόμα περισσότερο στην κωμωδία και από κει και έπειτα οι δραματικές ταινίες αποτέλεσαν παρελθόν. Η ταινία The Great Race είναι (σε σημεία) διασκεδαστική και αρκούντως κωμική. Ο Jack Lemmon υπερβάλει εαυτόν και δημιουργεί μια γελοιοδέστατη κωμική περσόνα που θυμίζει λίγο... Λουί ντε Φινές! Εδώ τον βρίσκουμε να ξανασυνεργάζεται με τον Tony Curtis, μετά το Μερικοί το Προτιμούν Καυτό. Εδώ μπορείτε επίσης να απολαύσετε τη Natalie Wood σε έναν από τους ελάχιστους κωμικούς ρόλους που έχει παίξει. Η παρούσα ταινία όμως έχει κάποια προβλήματα που (στα δικά μου μάτια) δεν της επιτρέπουν να απογειωθεί και να αποτελεί κλασική αναφορά. Κατά κύριο λόγο φταίει η μεγάλη της διάρκεια: λίγο περισσότερο από δυόμιση ώρες! Αναγκαστικά, σε τόσο μεγάλη χρονική διάρκεια, πολλά αστεία και γκανγκς δεν βγάζουν γέλοιο. Τα περισσότερα αστεία φυσικά αποτελούν φόρο τιμής στον βουβό κινηματογράφο. Μεταξύ άλλων, έχουμε έναν μεγάλο καβγά μέσα σε ένα σαλούν στην Άγρια Δύση και έναν μεγάλο τουρτοπόλεμο, που λέγεται ότι ήταν και ο μεγαλύτερος που κινηματογραφήθηκε χρησιμοποιώντας πάνω από 300 τούρτες! Και περιττό να πω ότι η ταινία μου θύμησε περισσότερο το Γύρο του Κόσμου σε 80 Ημέρες και ως ένα βαθμό και το Είναι ένας τρελός, τρελός, τρελός κόσμος, ειδικότερα με το πεντάλεπτο μουσικό διάλειμμα στη μέση της ταινίας και τη μουσική τέλους που έχουν χρησιμοποιηθεί και από τις προγενέστερες αυτές ταινίες (ειδικά η δεύτερη αξίζει πάντως τη θέασή της)! Το θέμα της ταινίας μας βασίστηκε στην αληθινή ιστορία της μεγάλης κούρσας γύρω από τον κόσμο που έγινε το 1908 και έλαβαν μέρος... έξι αυτοκίνητα! Να κλείσω λέγοντας ότι η εμπορική αποτυχία αυτού του επικού φιλμ πήρε σβάρνα δυστυχώς και τον Edwards, ο οποίος ξαναείδε φως χάρη στο Ροζ Πάνθηρα (πάλι) τη δεκαετία του '70.