The Notorious Landlady (Η μυστηριώδης κυρία με τα μαύρα)

Ένας πυροβολισμός, μια υποψία φόνου και ένα πτώμα που εξαφανίστηκε. Έτσι ξεκινάει το έργο The Notorious Landlady και όλες οι υποψίες είναι εναντίον της συζύγου που υποδύεται η γοητευτικότατη Kim Novak. Αλλά επειδή το σενάριο ανήκει στον Blake Edwards και πρωταγωνιστεί ο Jack Lemmon, μπορείτε πολύ εύκολα να υποθέσετε ότι δεν πρόκειται καθόλου για δραματικό έργο· είναι μια χαριτωμένη κομεντί, με λίγες δόσεις μαύρου χιούμορ αλλά και πινελιές αγωνίας, ένα εργάκι που σε κερδίζει το ενδιαφέρων από την πλοκή του, από την αναζήτηση της αλήθειας (τη λύση του μυστηρίου) αλλά και το σμίξιμο του πρωταγωνιστικού ζεύγους. Ίσως θα ήταν καλύτερα να τελείωνε η ταινία μετά τη σεκάνς στο δικαστήριο, επειδή μετά άρχισε να κάνει κοιλιά. Ευτυχώς υπήρχε και η σκηνή σλάπστικ κωμωδίας στο τέλος (το χαρακτηριστικό καροτσο-ανθρωπο-κυνηγητό) και επανέφερε το χαμόγελο στη θέση του και έσωσε το τέλος της ταινίας. Σε χαρακτηριστικό ρόλο βρίσκουμε τον Fred Astaire, χωρίς να χορεύει διόλου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Richard Quine που συνεργάστηκε αρκετές φορές με τον Lemmon, αλλά και με το ίδιο πρωταγωνιστικό ζευγάρι στο προγενέστερο Bell, book and candle.

Vertigo (Δεσμώτης του ιλίγγου)

Εβδομάδα σινε-αναμνήσεων αγαπήμενων κλασικών έργων.

Ο Χίτσκοκ είχε στιγματίσει τα παιδικά μας χρόνια με τα Πουλιά και το Ψυχώ. Αποφασίσαμε με την αδερφή μου να πάμε με κλειστά μάτια να γνωρίσουμε ένα από τα (φημολογούμενα) αριστουργήματά του όταν βγήκε η επανέκδοση του Vertigo με νέα κόπια το 1998, σε ένα σινεμά της Θεσ/νίκης, λίγο πριν τελειώσει η εξεταστική και γυρίσουμε στην Κοζάνη για το καλοκαίρι. Μας αιχμαλώτισε από τους αρχικούς ψυχεδελικούς τίτλους αρχής μέχρι το αναπάντεχο τέλος και την τρομακτική μαυροφορεμένη... μπάμπω!

The White Buffalo (Ο σκληροτράχηλος)

Εν έτη 1977, παλαίμαχοι σταρ και παλαίμαχος σκηνοθέτης ασχολήθηκαν με το πρότζεκτ The White Buffalo και το παρηκμασμένο κινηματογραφικό είδος του γουέστερν, ίσως επειδή δεν είχαν με τι άλλο να ασχοληθούν. Η ταινία προσθέτει και κάποιες δόσεις τρόμου, αλλά τα προχειροφτιαγμένα σκηνικά, οι κόκκινες μπογιές για αίμα και το τεράστιο μηχανικό βουβάλι που κουνιέται όπως να'ναι μαζί με το απλοϊκά γελοίο σενάριο, έβγαλε ένα πόρισμα: τόσο κακή ταινία είχα πάρα πολύ καιρό να δω! Τώρα, το αν η μονομανία του Charles Bronson να κυνηγήσει και να σκοτώσει το τελευταίο λευκό βουβάλι μοιάζει με το Μόμπι Ντικ, δεν θα μπω καν στον κόπο να το σχολιάσω. Η παραγωγή ανήκε στον Dino De Laurentiis, ο οποίος γύρισε εκείνη την εποχή ουκ ολίγα έργα με τέρατα, χάρη στην επιτυχία και τη μόδα των Σαγονιών του καρχαρία. Αυτά ήταν τα Κινγκ Κονγκ (με Jeff Bridges και Jessica Lange), Όρκα η δολοφόνος φάλαινα και το αναφερθέν εδώ βουβάλι. Αποτελεί το τελευταίο γουέστερν που έπαιξε ο Bronson. Γιατί άραγε;!

The Man with the Golden Arm (Ο χρυσοχέρης)

Η μεγάλη ταινία του Otto Preminger για τον κόσμο των ναρκομανών και η καλύτερη ίσως ερμηνεία του Frank Sinatra. Ο τίτλος The Man with the Golden Arm αφορά το πόσο καλός ντίλερ στα χαρτιά είναι ο Σινάτρα. Επιστρέφει καθαρός, μήνες μετά την αποτοξίνωση, στο γνώριμο αστικό περιβάλλον και έχει πάλι να αντιμετωπίσει: την ανάπηρη(;) γυναίκα του, την κοπελιά (Kim Novak) του ισογείου που είχε σχέσεις, τον ντίλερ που του προμήθευε την ηρωίνη, τον ιδιοκτήτη της παράνομης χαρτοπαικτικής λέσχης που τον θέλει για ντίλερ. Το όνειρό του πλέον είναι να ζήσει παίζοντας ντραμς. Μέχρι να φτάσει η μέρα των οντισιόν, όλοι οι άνωθεν θα τον πιέζουν συνέχεια για διάφορα θέματα μέχρι που δυστυχώς θα κατρακυλήσει ξανά στην πρέζα. Ο σκηνοθέτης δεν φοβάται να δείξει τον διάσημο ηθοποιό να παίρνει τη δόση του και να γίνεται «ζόμπι». Πρωτόγνωρες για το 1955 επίσης και οι σκηνές της προσπάθειας να αποτοξινωθεί στο κλειδωμένο δωμάτιο της Νόβακ, εβρισκόμενος σε κατάσταση παροξυσμού. Χωρίς πολλά λόγια, φοβερή δραματική ταινία, με εκπληκτική μουσική από τον Elmer Bernstein, που με το αναπάντεχο τέλος θα βρει ο πρωταγωνιστής μας τη σωματική και πνευματική του λύτρωση. Υποψήφιοι για όσκαρ ο ηθοποιός, ο μουσικός και ο σκηνογράφος.

Bell, Book and Candle (Ήρθες αργά αγάπη μου)

Η σαγηνευτική μάγισσα Kim Novak κάνει τα μαγικά της και ο James Stewart παρατάει την αχώνευτη κοπελιά του και ερωτεύεται αυτήν. Ξανά μαζί το ζευγάρι μέσα στη χρονιά του 1958, μετά το all-time αγαπημένο χιτσκοκικό Δεσμώτη του Ιλίγγου. Δίπλα τους η απίστευτη καρατερίστρια Elsa Lanchester και ο Jack Lemmon, συγγενείς και μάγοι επίσης σ' αυτήν την φανταστική κομεντί με τίτλο Bell, Book and Candle. Απλοϊκή η εξέλιξη της ταινίας αλλά, παρά ταύτα, παρακολουθείται ευχάριστα. Μέχρι να καταλάβει ο Stewart τι συμβαίνει και μετά να δεχτεί ότι υπάρχουν μάγισσες και μάγοι, συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα και έτσι κυλάει το περισσότερο έργο. Στο τέλος θα πάρει ένα ξόρκι που θα τον ελευθερώσει από τα μάγια αλλά, φίλοι μου, η αγάπη θα υπερισχύσει τελικά. Αυτή δεν είναι και η μεγαλύτερη μαγεία στον κόσμο μας; Αυτός ο ρόλος αποτελεί τον τελευταίο του Stewart σε ρομαντική κωμωδία καθώς είχε μεγαλώσει αρκετά (είχε κλείσει τα 50) και το παραδέχτηκε και ο ίδιος μετά τις αντίστοιχες κριτικές της εποχής. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Richard Quine, ο οποίος ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με το είδος της κομεντί, ελάχιστες φορές πετυχημένα, δυστυχώς.

Picnic

Ο William Holden υποδύεται έναν όχι-και-τόσο-νεαρό ρέμπελο που εμφανίζεται σε μια clean-cut αμερικανική κωμόπολη του νότου και αναστατώνει με την παρουσία του το γυναικείο πληθυσμό και όχι μόνο. Μέσα σε 24 ώρες και ένα πικ-νικ ενδιάμεσα θα μαλώσει με τον φίλο του από το κολλέγιο, θα ερωτευτεί την κοπέλα (Kim Novak) του φίλου του, θα χάσει τη θέση για δουλειά που έψαχνε, θα τον κυνηγήσει η αστυνομία. Όλα αυτά στην ταινία Picnic του 1955, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο και βραβευμένο με Pulitzer θεατρικό του William Inge και φωτογραφήθηκε σε widescreen φορμάτ από τον James Wong Howe. Η ταινία σε βάζει σε σκέψεις γύρω από τη μοναξιά, τον έρωτα και τη συντροφικότητα. Αλλά, παρά τις καλές ερμηνείες από το διαλεγμένο καστ, σου αποπνέει μια αδιαφορία, γιατί -προσωπικά- δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με αυτά τα προβλήματα των λευκών αμερικανών της δεκαετίας του '50. Τέτοια θέματα ταυτίστηκαν και αποτυπώθηκαν καλύτερα από τη νεαρή γενιά του James Dean και είναι δύσκολα να βρεις κοινό σημείο με ανήσυχους τριαντάρηδες (και βάλε) χαρακτήρες.