The Cheyenne Social Club (Τα γεράκια)

Άλλη μια σκηνοθετική δουλειά του πασίγνωστου χορευτή Gene Kelly. Παρόλο που εκείνη την εποχή το σπαγγέτι γουέστερν δέσποζε, ο Κέλι μαζί με τους γερόλυκους James Stewart και Henry Fonda παρουσίασε ένα παλιομοδίτικο γουέστερν. Στο οποίο πρόσθεσε κωμικές πινελιές και μικρές ανατροπές των κλισέ, παίζoντας με τους όρους της φιλίας και της τιμής στην άγρια δύση, φτιάχνοντας ένα διασκεδαστικό σύνολο.

Τι είναι το The Cheyenne Social Club; Είναι ο οίκος ανοχής που κληρονομεί(!) ο καουμπόι Stewart από τον αποθανών αδερφό του και αναγκάζεται να γίνει ο διαχειριστής του οίκου, αφού δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο με αυτό, όπως θα μάθει μέσα από τις αποτυχημένες προσπάθειες για να του αλλάξει... χαρακτήρα.

Brigadoon

Άλλο ένα μιούζικαλ που υπογράφει ο Vincente Minnelli και έχει για «πρώτο βιολί» και βασικό χορογράφο τον Gene Kelly. Η ταινία του 1954 Brigadoon έχει τραγούδια, μουσική και πολύ χορό. Αν και δεν είμαι πολύ φίλος με το συγκεκριμένο είδος, ξεχώρισα το έργο επειδή είναι ουσιαστικά ένα παραμύθι βγαλμένο από τα Χάιλαντς της Σκοτίας του 18ου αιώνα, στο οποίο μπλέκονται δύο αμερικανοί του 20ου, ο Gene Kelly και ο Van Johnson, ο all-american hero των πολεμικών ταινιών της κινηματογραφικής περιόδου του '40! Το χωριό είναι εξαφανισμένο από τον κόσμο, «ξυπνάει» μία φορά κάθε 100 χρόνια, ζει μία μέρα και το βράδυ πέφτει να κοιμηθεί για άλλα εκατό χρόνια! Σε ένα καθ' όλα παραδοσιακό περιβάλλον, θα μπλέξουν οι αμερικανοί φίλοι μας, θα ερωτευτεί ο Κέλι την (επίσης χορεύτρια) Cyd Charisse, στο επίκεντρο της ημέρας θα είναι ένας γάμος και εμείς θα μπούμε στο κλίμα της σκοτσέζικης επαρχίας μέσα από τη μουσική, τα ήθη και τα έθιμά τους. Γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε στούντιο, προδίδοντας την Μπροντγουέι-καταγωγή του έργου, χωρίς να αποτελεί μειονέκτημα, στην τελική. Βασίστηκε στο μιούζικαλ και βιβλίο(!) του Alan Jay Lerner, ο οποίος συνέγραψε το σενάριο. Αποτέλεσε την τρίτη του συνεργασία με τον Minnelli, από τις πέντε συνολικά.

An American in Paris

Ο αμερικανός στο Παρίσι είναι ένας: ο Gene Kelly φυσικά και όπως καταλαβαίνετε πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά μιούζικαλ του μεγάλου αυτού χορευτή. Πρόκειται επίσης για την ταινία που απέσπασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας παραγωγής 1951 (μαζί με άλλα πέντε βραβεία). Ουσιαστικά, πρόκειται για μια απλή και διασκεδαστική ταινία με λίγα (αλλά πάντα εμπνευσμένα) μουσικοχορευτικά σημεία κατά τη διάρκειά της που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Όλα αυτά μέχρι τη τελική στιγμή, τη τελική (σχεδόν 20-λεπτη) σεκάνς όπου γίνεται το πανδαιμόνιο με τον Kelly και την παρτενέρ του Leslie Caron να χορεύουν μέσα σε διάσημους πίνακες ζωγραφικής. Προσωπικά την ευχαριστήθηκα επειδή είχε ελάχιστο τραγούδι. Είχε επίσης τις μουσικές του George Gershwin, τον απίστευτο πιανίστα Oscar Levant, ο οποίος σε μία σκηνή μάς έφερε στο μυαλό την ταινία The Playhouse του Buster Keaton (να διευθύνει δηλαδή μια συμφωνική ορχήστρα έχοντας για οργανοπαίχτες... τον εαυτό του). Αποτελεί επίσης μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες με θέμα το Παρίσι, η οποία γυρίστηκε εξ ολοκληρού στα στούντιο του... Χόλιγουντ! Να σημειώσουμε πως ο Kelly εκείνη τη χρονιά έλαβε από την Ακαδημία ειδικό βραβείο όσκαρ για την προσφορά του στις Τέχνες, το οποίο έμελλε να είναι το μοναδικό του. Τώρα, η σκηνοθεσία του Minnelli άνευ σχολιασμού· βάλτε το Kelly στο κάδρο και αφήστε τον να κάνει τα μαγικά του, κάτι σαν τους παλιούς προπονητές στο μπάσκετ: να πάει η μπάλα στον Γκάλη!

Inherit the Wind (Κληρονομήστε τον άνεμο)

Η κινηματογραφική μεταφορά το 1960 του ομώνυμου θεατρικού των Jerome Lawrence και Robert Edwin Lee αποτελεί ένα ακόμα δείγμα πολύ καλού και «δυνατού» κινηματογράφου που συνέλαβε ο φακός του Stanley Kramer. Αποτελεί τη δραματοποίηση των γεγονότων της δίκης του Scopes, κοινώς της «δίκης του πιθήκου» που έγινε το 1925 και απαγόρευσε στον καθηγητή Scopes να διδάσκει στα παιδιά τα περί της θεωρίας της εξέλιξης των ζώων του Δαρβίνου. Με αλλαγμένα όλα τα ονόματα, η ταινία Inherit the Wind αποτελεί ένα δικαστικό δράμα στο οποίο έρχονται αντιμέτωποι οι φανατικοί και σκοταδιστές (τους οποίους εκπροσωπεί ένας αρκετά παχουλός Fredric March) με την επιστήμη και την αλήθεια (που εκπροσωπείται από τον Spencer Tracy). Παρακολουθούμε την προσπάθεια ενός ανθρώπου όχι μόνο να αθωώσει τον καημένο καθηγητή (που υποδύεται ο Dick York από τη γνωστή σειρά «Μάγισσα»), αλλά να του δώσει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης, το δικαίωμα της σκέψης. Εκλεκτό καστ με τους δύο πρωταγωνιστές να δίνουν δυνατές ερμηνείες και να πλαισιώνονται από τον Gene Kelly σε ρόλο κυνικού δημοσιογράφου. Βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ του Βερολίνου για τον March και υποψηφιότητα για ένα ακόμα βραβείο όσκαρ για τον Tracy και υποψηφιότητες για την ασπρόμαυρη φωτογραφία, το μοντάζ και το διασκευασμένο σεναρίο.

Όπως είπε ο Σολομών (πάνω-κάτω): όποιος φέρει την καταστροφή στο σπίτι του, θα κληρονομήσει τον άνεμο.

A Guide for the Married Man

Μια ανάλαφρη κωμική ταινία γύρω από το γάμο και τις ατασθαλίες (κυρίως) των αντρών και λιγότερο μια ταινία για τις σχέσεις αντρών-γυναικών. Ο Οδηγός για παντρεμένους είναι άλλη μια ταινία που σκηνοθέτησε ο... παλαίμαχος χορευτής Gene Kelly και έχει τον Walter Matthau στο πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο άνθρωπός μας είναι καλοπαντρεμένος με μια χρυσή γυναίκα και έχει κι ένα κοριτσάκι. Ο φίλος του όμως είναι αυτός που προσπαθεί να του αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία περί γάμου και να τον ωθήσει στην απιστία. Αλλά όχι στην απρόσεκτη, απερίσκεπτη απιστία· εδώ μιλάμε για οργανωμένο, μεθοδευμένο σχέδιο. Ολόκληροι οι κανόνες λοιπόν αυτού του «οδηγού» παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας με τη μορφή μικρών σκετς, στα οποία εμφανίζονται διάφοροι γνωστοί αμερικανοί για λίγα λεπτά (ή και για λίγα δευτερόλεπτα). Και ο Matthau να προσπαθεί σιγά-σιγά να αφομοιώσει τους κανόνες, μέχρι τη στιγμή που θα έρθει και η δικιά του ώρα! Όλα αυτά μέσα από ένα ανάλαφρο αμερικάνικο κωμικό πλαίσιο, έτσι όπως θα το περίμενε κανείς για μια ταινία του 1967.