A Very Special Favor (Διαμέρισμα για τρεις)

Ο ελληνικός τίτλος δεν ταιριάζει και πάρα πολύ στο έργο μας. Ο αγγλικός, πάρα πολύ. Επειδή A Very Special Favor ζητάει ο γάλλος μπαμπάς Charles Boyer από τον αμερικάνο γόη Rock Hudson. Κι αυτή η χάρη είναι να... «ρίξει» την κόρη του, μια workaholic ψυχαναλύτρια, γεροντοκόρη, 30 χρονών παρθένα, που υποδύεται η Leslie Caron. Κι αυτός βρίσκει τον καλύτερο τρόπο. Υποδύεται τον ασθενή που θέλει να ξεφύγει από τις γυναίκες που τον κυνηγάνε και τον εκμεταλλεύονται για το κορμί του! Αυτά που ακολουθούν είναι απερίγραπτα, με το ανδρικό φύλο να προσπαθεί να ξεγελάσει το θηλυκό με απίθανους τρόπους. Μόλις όμως μάθει η γυναίκα την αλήθεια, έρχονται όλα τούμπα και η εκδίκηση του θηλυκού είναι κάτι που δεν θέλει να ζήσει κανένα αρσενικό. Χαριτωμένη κομεντί, με ατελείωτα υπονοούμενα και με πολύ καλή χημεία του πανύψηλου Hudson και της κοντούλας Caron, σε ένα ρόλο που ούτε χορεύει, ούτε τραγουδάει η διάσημη για τα μιούζικαλ ηθοποιός. Τραβηγμένο απ'τα μαλλιά το σενάριο, θα πείτε, αλλά στις κωμωδίες αυτά τα πράματα δεν περιμένουμε να δούμε; Όλα τα στερεότυπα γύρω από τις σχέσεις των ζευγαριών αλλά και της σεξουαλικότητας της δεκαετίας του '60 βρίσκονται εδώ, πιο πολύ για να κάνουμε τις συγκρίσεις με το σήμερα.

An American in Paris

Ο αμερικανός στο Παρίσι είναι ένας: ο Gene Kelly φυσικά και όπως καταλαβαίνετε πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικά μιούζικαλ του μεγάλου αυτού χορευτή. Πρόκειται επίσης για την ταινία που απέσπασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας παραγωγής 1951 (μαζί με άλλα πέντε βραβεία). Ουσιαστικά, πρόκειται για μια απλή και διασκεδαστική ταινία με λίγα (αλλά πάντα εμπνευσμένα) μουσικοχορευτικά σημεία κατά τη διάρκειά της που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Όλα αυτά μέχρι τη τελική στιγμή, τη τελική (σχεδόν 20-λεπτη) σεκάνς όπου γίνεται το πανδαιμόνιο με τον Kelly και την παρτενέρ του Leslie Caron να χορεύουν μέσα σε διάσημους πίνακες ζωγραφικής. Προσωπικά την ευχαριστήθηκα επειδή είχε ελάχιστο τραγούδι. Είχε επίσης τις μουσικές του George Gershwin, τον απίστευτο πιανίστα Oscar Levant, ο οποίος σε μία σκηνή μάς έφερε στο μυαλό την ταινία The Playhouse του Buster Keaton (να διευθύνει δηλαδή μια συμφωνική ορχήστρα έχοντας για οργανοπαίχτες... τον εαυτό του). Αποτελεί επίσης μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες με θέμα το Παρίσι, η οποία γυρίστηκε εξ ολοκληρού στα στούντιο του... Χόλιγουντ! Να σημειώσουμε πως ο Kelly εκείνη τη χρονιά έλαβε από την Ακαδημία ειδικό βραβείο όσκαρ για την προσφορά του στις Τέχνες, το οποίο έμελλε να είναι το μοναδικό του. Τώρα, η σκηνοθεσία του Minnelli άνευ σχολιασμού· βάλτε το Kelly στο κάδρο και αφήστε τον να κάνει τα μαγικά του, κάτι σαν τους παλιούς προπονητές στο μπάσκετ: να πάει η μπάλα στον Γκάλη!