Dragonwyck (Μιράντα)

Γοτθική ιστορία, μέσα 19ου αιώνα, φεουδάρχες και χωρικοί, λίγη αμερικανική ιστορία γύρω από το θέμα του anti-rent war (τον ξεσηκωμό των αγροτών κατά των φεουδαρχών παλιάς κοπής), θρησκόληπτη πρωταγωνίστρια και ο "κακός" πρωταγωνιστής που θα πληρώσει τις αμαρτίες του με διάφορους τρόπους (γυναίκα, χωράφια, παιδί). Η νεαρή Μιράντα (που υποδύεται η Gene Tierney) φεύγει από το φτωχικό σπίτι για να πάει στην έπαυλη με το όνομα Dragonwyck του μεγαλοκτηματία Vincent Price για να βοηθήσει στο μεγάλωμα της κόρης του. Εντυπωσιάζεται από την αλλαγή του τρόπου ζωής της και οι εξελίξεις και τα αναπάντεχα συμβάντα θα τη φέρουν αυτή ως οικοδέσποινα στην έπαυλη. Ενδιαφέρουσα ιστορία που επικεντρώνεται φυσικά στην πρωταγωνίστρια και έχει ένα μικρό twist στο τέλος για το πώς πέθανε η πρώτη σύζυγος του Price, αλλά δεν μας δείχνει την εξέλιξη κάποιων άλλων πραγμάτων τα οποία είναι εξίσου σημαντικά για το έργο: τι απέγινε η κόρη του Price· καμία παρουσίαση για το πώς τελείωσε το κίνημα του anti-rent· γιατί έχουν ελάχιστα λεπτά συμμετοχής ο πατέρας Walter Huston και η μητέρα Anne Revere.

Το έργο ήταν προγραμματισμένο να το σκηνοθετήσει ο Ernst Lubitsch (Lubitsch και Tierney είχαν συνεργαστεί στο Heaven Can Wait) αλλά αρρώστησε και ανέλαβε ο Mankiewicz. Ο τελευταίος με αυτή την ευκαιρία μεταπήδησε στη σκηνοθετική καρέκλα και ξεκίνησε τη μεγάλη του σκηνοθετική καριέρα. Ο Mankiewicz και η Tierney θα συνεργάζονταν τον επόμενο χρόνο στο The Ghost and Mrs. Muir. Ήταν άλλη μία μεγάλη παραγωγή της 20th Century Fox με την Tierney ένα χρόνο μετά το Leave Her to Heaven και την ίδια χρονιά με το The Razor's Edge. Ο Vincet Price είχε μικρούς ρόλους δίπλα στην Tierney στα Laura και στο Leave her to heaven αλλά εδώ προβιβάστηκε σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε πολύ μικρό ρόλο θα βρείτε και τη νεαρή (τότε) Jessica Tandy, την γιαγιά του Τιτανικού του κ. Κάμερον από το Σωφέρ της κας. Ντέιζι. Βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο της Anya Seton, μίας συγγραφέως που ασχολήθηκε κυρίως με ιστορικά ρομαντικά μυθιστορήματα. Όχι τίποτα αξιομνημόνευτο, λέω εγώ.

People Will Talk (Αποπλάνηση ενηλίκου)

Άλλο ένα πολύ καλό σενάριο του Joseph L. Mankiewicz, το οποίο διευθύνει ο ίδιος ως σκηνοθέτης. Πρώτο βιολί, ο Cary Grant που υποδύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, με χόμπι τη διεύθυνση κλασικής ορχήστρας ως μαέστρος. Έχει για κολλητό έναν ηλικιωμένο κύριο, που τον ακολουθεί παντού και μιλάει ελάχιστα. Αυτό θα κινήσει σε υποψίες τους κακεντρεχείς για το μυστήριο παρελθόν του, με κινητήριο μοχλό τον επίσης γιατρό, «αντιπαθητικό» και μικρόνους Hume Cronyn (έναν ηθοποιό που ταίριαζε γάντι σε τέτοιους ρόλους). Εν τω μεταξύ, ο Grant θα βοηθήσει μια νεαρά έγκυο και ανύπαντρη κοπέλα, που δε θέλει να κρατήσει το μωρό.

Και αυτό νομίζαμε ότι θα ήταν το θέμα για το οποίο τιτλοφορήθηκε η ταινία ως People Will Talk. Έλα όμως που η υπόθεση από την γοητευτική Jeanne Crain μεταφέρεται στον κύριο Grant και τον μυστήριο φίλο του, το παρελθόν γεμάτο μυστικά και τις ανυπόστατες υπόνοιες γύρω από αυτά. «Παίζει» ο Mankiewicz με τα ήθη και τον κομφορμισμό της εποχής και μας παραδίδει τον καλύτερο, ίσως, ιδεαλιστή γιατρό της μεγάλης οθόνης. Έναν γιατρό που όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε στο πλευρό μας τις δύσκολες ώρες.

There Was A Crooked Man...

Ταινία φυλακής με περιτύλιγμα γουέστερν, με μεγάλους σταρ (Kirk Douglas και Henry Fonda) σε περασμένα μεγαλεία και πτωτική εκείνη την εποχή πορεία. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη έκατσε για προτελευταία φορά ο Joseph Mankiewicz στη δύση της καριέρας του, ενώ το σενάριο συνυπόγραψε ο Robert Benton (Κράμερ εναντίον Κράμερ κ.λ.π.) στην αρχή της δικής του (δύο χρόνια μετά την υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου για το Μπόνι και Κλάιντ). Στο πρώτο λοιπόν μισάωρο του There Was A Crooked Man... παρακολουθούμε τις συνοπτικές διαδικασίες που οδήγησαν τον πρωταγωνιστή Ντάγκλας και το πολυπληθέστατο δευτεραγωνιστικό καστ (Hume Cronyn, Warren Oates, Burgess Meredith, John Randolph) στη φυλακή και τον σερίφη Φόντα στην σύνταξη. Αυτοί οι φυλακισμένοι (που αν τους παρατηρήσετε θα δείτε ότι πρόκειται για χαρακτήρες που εκφράζουν όλα τα κοινωνικά στρώματα) θα τοποθετηθούν μαζί σε ένα κελί και με ιθύνοντα νου και μπροστάρη τον Ντάγκλας, θα αρχίσουν να σχεδιάζουν την απόδρασή τους. Και πώς τους έπεισε να συμμετάσχουν; Επειδή όλοι ξέρουν ότι έκλεψε 500.000 δολάρια, που έχει κάπου κρυμμένα! Τα πραμάτα θα περιπλακούν όταν έρθει ο Φόντα ως νέος διευθυντής των φυλακών, που έχει βλέψεις και οράματα να αναμορφώσει το σύστημα και να βελτιώσει τις συνθήκες των κρατουμένων. Ως επί τω πλείστον πρόκειται για μια διασκεδαστική ταινία, με πολλές κωμικές καταστάσεις, έχοντας μια υπόγεια σάτιρα αλλά και κάποιους στυγνούς σκοτωμούς προς το τέλος που υποδηλώνουν ότι είμαστε στην αρχή της δεκαετίας του '70 και δεν πρόκειται για ταινία γουέστερν του '50. Πρωτοκυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1970 αλλά πάτωσε οικτρά. Ήταν μια δύσκολη εποχή για το γουέστερν ως είδος αλλά και για τους κλασικούς πρωταγωνιστές του παρελθόντος. Παρόλο αυτά, πρόκειται για μια πολύ καλή παραγωγή, μια καλή αναλαμπή στο είδος που είχε κορεστεί και είχε πάρει την κατιούσα, και σίγουρα δεν πρόκειται να σας κουράσει.

Manhattan Melodrama

Την παρούσα αναφορά την οφείλουμε στον κύριο Michael Mann και την ταινία του Public Enemies. Πρόκειται για την ταινία Manhattan Melodrama που παρακολουθεί ο Dillinger-Τζόνι Ντεπ στο σινεμά, λίγο πριν τον σκοτώσουν. Ένα έργο για το οποίο δεν είχαμε καμία ιδέα μέχρι πριν από λίγο καιρό. Και τι είδαμε; Δύο παιδικούς φίλους να έχουν πάρει ο καθένας διαφορετικό δρόμο, ο ένας της παρανομίας και ο άλλος των σπουδών. Ο πρώτος είναι ο Clark Gable σε σκληρό ρόλο μαφιόζου και στυγνού δολοφόνου (όταν χρειάζεται) που δεν τον είχαμε ξαναδεί και μας άρεσε πολύ. Ο δεύτερος είναι ο William Powell που ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της πολιτικής, από δικηγόρος γίνεται εισαγγελέας και στο τέλος κυβερνήτης χάρη στο ήθος του και τη σκληρή δουλειά. Μεταξύ τους θα υπάρξει και μια γυναίκα, η Myrna Loy που θα αφήσει τον πρώτο για να πάει στον δεύτερο χωρίς να υπάρξει πρόβλημα στη φιλία τους. Η όλη ιστορία θα αποκτήσει ενδιαφέρον όταν ο Gable θα «καθαρίσει» έναν τύπο που εκβιάζει τον Powell, λίγο πριν τις εκλογές. Ο δεύτερος θα εκλεγεί κυβερνήτης χάρη στην αμερόληπτη στάση του, καθώς θα είναι αυτός ο εισαγγελέας της έδρας που θα δικάσει το φίλο του και θα τον στείλει στην ηλεκτρική καρέκλα.

Ένα ενδιαφέρον δράμα με καμουφλάζ γκανγκστερικής ταινίας, θα χαρακτηρίζαμε το έργο, που τιτλοφορήθηκε στα ελληνικά ως «Η τιμή του γκάνγκστερ» και «Ιστορίες της νύχτας». Με παραγωγό τον David O. Selznick, η ταινία δεν θα ήταν μια απλή περιπέτεια. Ο μετέπειτα σκηνοθέτης Joseph L. Mankiewicz βοήθησε στη συγγραφή του σεναρίου και έδωσε στην ταινία ένα καλύτερο ψυχολογικό υπόβαθρο στους χαρακτήρες, κάτι που δεν βλέπεις σε πολλές άλλες ταινίες της εποχής. Η δύναμη της φιλίας έρχεται σε κόντρα με το καθήκον. Και μετά από αυτά, κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ιστορίας ο εμπευστής, Arthur Caesar. Να προσθέσουμε ότι έναν μικρό ρόλο είχε ο Mickey Rooney (το ρόλο του Gable σε μικρή ηλικία) και ότι αυτή, τέλος, αποτέλεσε την πρώτη κοινή εμφάνιση των Powell και Loy από τις συνολικά 14 που κάνανε μαζί!

No Way Out (Το μίσος προστάζει)

Ο ρατσιστής μικροκακοποιός που υποδύεται ο Richard Widmark τραυματίζεται σε μια απόπειρα ληστείας μαζί με τον αδερφό του και τους μεταφέρουν στο νοσοκομείο αλυσοδεμένους, όπου ο εφημερεύων γιατρός είναι ο Sidney Poitier. Καταλαβαίνει αμέσως ότι ο μικρότερος αδερφός έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα και προσπαθεί να του σώσει τη ζωή, μάταια όμως. Στο διπλανό κρεβάτι ο Widmark φωνάζει και ωρύεται ότι ο Poitier σκότωσε τον αδερφό του. Το μόνο που μένει για να αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του είναι να γίνει νεκροψία, κάτι που ο Widmark φυσικά δεν θέλει. Όλη η καριέρα του Πουατιέ κρέμεται από μία κλωστή, καθώς κανένα νοσοκομείο δε θέλει να διαβάζει ιστορίες των έγχρωμων γιατρών του στις εφημερίδες. Μετά από μια συμπλοκή συμμοριών λευκών και μαύρων, ο Πουατιέ θα παραδοθεί μόνος του στην αστυνομία λέγοντας ότι όντως σκότωσε τον αδερφό του Widmark, μόνο και μόνο για να γίνει πλέον με απόφαση εισαγγελέα η νεκροψία και να αποδειχθεί το δίκιο του.

Απίστευτα δυναμική ταινία του 1950 από τον μεγάλο σκηνοθέτη Joseph L. Mankiewicz, σε ένα σενάριο του ίδιου, ο οποίος παίζει με ένα πολύ επικίνδυνο θέμα για την εποχή του. Αυτά που ακούγονται στην ταινία No Way Out και οι βρισιές που ξεστομίζει ο Widmark δεν ακούγονται ούτε σε ταινίες του σήμερα (επιταγές της πολιτικής ορθότητας στο σινεμά και όχι μόνο). Όντας πολύ καλοί φίλοι οι δυο τους από παλιά, με το τέλος κάθε σκηνής ο Widmark ζητούσε συγγνώμη από τον Poitier. Η ταινία έκανε αίσθηση αλλά κέρδισε μόνο μία υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου. Όπως ξέρουμε όμως, τα πήρε όλα το Όλα για την Εύα, η άλλη ταινία του Μάνκιεβιτς εκείνη τη χρονιά. Σημειώστε ότι η ταινία αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Poitier, του Ossie Davis που υποδύεται τον αδερφό του και τη πρώτη συνεργασία του τελευταίου με τη μετέπειτα σύζυγό του Ruby Dee.

A Letter to Three Wives (Ένα γράμμα σε 3 γυναίκες)

Τρεις γυναίκες παίρνουν ένα γράμμα από την τέταρτη φίλη της παρέας τους η οποία τις ενημερώνει ότι φεύγει απ' την πόλη μαζί με κάποιον από τους συζύγους τους. Σοκαρισμένες αυτές δεν μπορούν να το επιβεβαιώσουν καθώς πρέπει να πάρουν το πλοίο και να πάνε στην ετήσια εκδρομή με τα παιδιά της μικρής πόλης. Κατά τη διάρκεια της εκδρομής, όμως, η κάθε μία βρίσκει το χρόνο να αναπολήσει το παρελθόν της και τη σχέση της με το σύζυγό της. Μέσα από τρία μεγάλα φλάσμπακ βλέπουμε τη ζωή των ζευγαριών, το ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει την καθεμιά τους και τη σχέση τους με την ιδιαίτερα σαγηνευτική γυναίκα Άντι Ρος (αυτήν που κλέβει έναν απ' τους συζύγους). Σημειώστε όμως ότι δεν την βλέπουμε ποτέ αλλά ακούμε μόνο τη φωνή της σε voice-over αφήγηση, κυρίως στην αρχή της ταινίας. Μαεστρική σκηνοθεσία από τον Joseph L. Mankiewicz, σε σενάριο του ιδίου. Κέρδισε τα πρώτα του δύο βραβεία όσκαρ (σκηνοθεσίας και σεναρίου) ένα χρόνο πριν τα πάρει όλα πάλι για... την Εύα. Οι έξι βασικοί πρωταγωνιστές ερμηνεύουν παραπάνω από καλά τους ρόλους τους με τον Kirk Douglas να είναι το μοναδικό μεγάλο όνομα, τον καιρό που ανέβαινε στο σταρ-σύστεμ. Καμία οικογενειακή σχέση με τον θεατρικό ηθοποιό Paul Douglas, ο οποίος εδώ κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο σε ηλικία 42 χρονών! Η ταινία λοιπόν A Letter to Three Wives παρακολουθείτε χαλαρά, με άνεση και σχετικό ενδιαφέρον, αν και είναι αρκετά παλιομοδίτικη όσον αφορά στους τρόπους και στις συμπεριφορές των καθωσπρέπει ανθρώπων.

The Barefoot Contessa (Η ξυπόλητη κόμισσα)

Στην κηδεία της μεγάλης χορεύτριας και διάσημης ηθοποιού με τις μόλις τρεις ταινίες βρίσκονται όλα τα πρόσωπα που επηρέασαν με τον τρόπο τους τη ζωή της. Με τρεις ξεχωριστές αφηγήσεις voice-over, μία από τον σκηνοθέτη Humphrey Bogart που την ανακάλυψε, μία από τον ατζέντη/άνθρωπο για όλες τις δουλειές Edmond O'Brien του πλούσιου παραγωγού που έβαλε το παραδάκι και μία από τον κόμη που την αγάπησε, και μέσα από πολλά φλας-μπακ βλέπουμε την ιστορία της Ξυπόλητης κόμισσας και το πώς φτάσαμε στο θλιβερό γεγονός. Σε τρία κομμάτια λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι μοιράζεται η ταινία με το πρώτο, αυτό που ο Bogart ανακαλύπτει την χορεύτρια σε μια μικρή πόλη της Ισπανίας και την πείθει να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, είναι το καλύτερο. Ο σκηνοθέτης Joseph L. Mankiewicz βρίσκει άλλη μια ευκαιρία να σχολιάσει και να καυτηριάσει ολόκληρο το σύστημα του Χόλιγουντ και τους διαβρωτικούς μηχανισμούς του. Από τα υπόλοιπα δύο μέρη της ταινίας καταλαβαίνεις ότι πρωταγωνίστρια είναι η εκθαμβωτική όπως πάντα Ava Gardner, αλλά ο μελοδραματικός χαρακτήρας της ταινίας δεν μου άφησε και τις καλύτερες των εντυπώσεων. Για την ιστορία να πούμε ότι η ταινία γυρίστηκε στην Ιταλία και στα στούντιο της Τσινετσιτά και έδωσε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στον O'Brien και μία υποψηφιότητα στον Mankiewicz για το όσκαρ πρωτότυπου σενάριου.

House Of Strangers (Το σπίτι των ξένων)

Η προσπάθεια ενός νεαρού δικηγόρου να αντιμετωπίσει τις οικονομικές δυσκολίες της τράπεζας του πλούσιου αλλά δύστροπου ιταλο-αμερικανού πατέρα του και την αδιαφορία (πες και αχαριστία) των τριών αδερφών του που δουλεύουν επίσης στην τράπεζα για ψίχουλα. Έτσι θα βρεθεί αυτός στη φυλακή, και όταν βγει θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη «νέα τάξη πραγμάτων» η οποία δεν το συμπεριλαμβάνει. Μέσα από ένα μεγάλο φλάσμπακ, παρακολουθούμε όλα τα γεγονότα τα οποία έφεραν την οικογένεια σε διάλυση, αλλά και το πώς ο σκληρός δικηγόρος δάγκωσε τη λαμαρίνα για μια πολύ ανεξάρτητη γυναίκα.

Ο καρατερίστας Richard Conte ξεχωρίζει στην ταινία House of Strangers σε έναν από τους ελάχιστους αξιομνημόνευτους πρωταγωνιστικούς του ρόλους, έχοντας στο πλευρό του τον μεγάλο Edward G. Robinson και την Susan Hayward ως μοιραία με-τα-όλα-της γυναίκα! Πρόκειται για την πρώτη μεταφορά του βιβλίου I'll Never Go There Any More του Jerome Weidman, το οποίο ξαναμεταφέρθηκε στο σινεμά άλλες δύο(!) φορές. Χωρίς να έχω δει την τρίτη εκδοχή, The Big Show, θα προτιμήσω τελικά την γουέστερν εκδοχή που είχαμε παρουσιάσει και παλιότερα, τη Σπασμένη Λόγχη. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη εδώ συναντάμε τον Joseph L. Mankiewicz σε ευπρεπή και πολύ καλή σκηνοθεσία, ένα χρόνο πριν τα δώσει όλα... για την Εύα.

Somewhere in the Night (Κάπου μες στη νύχτα)

Ο Joseph L. Mankiewicz είχε μακριά εμπειρία στο Χόλιγουντ ως σεναριογράφος και παραγωγός όταν αποφάσισε το 1946 να μεταπηδήσει (και) στη σκηνοθεσία. Η δεύτερη ταινία του εκείνη τη χρονιά (από τις 3 συνολικά) ήταν η Somewhere in the Night. Πρόκειται για μια πολύ καλή προσπάθεια του σκηνοθέτη να δημιουργήσει μια ταινία μυστηρίου. Και αυτό το πετυχαίνει με το ίδιο το σενάριο, αφού εμείς οι θεατές βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση του πρωταγωνιστή· όπως αυτός ξυπνάει με αμνησία και δεν γνωρίζει ποιος είναι και τι έχει κάνει, έτσι και εμείς παρακολουθούμε τις προσπάθειες του να βγάλει άκρη με όλα αυτά που του συμβαίνουν χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα. Έτσι η ταινία μας κράτησε σε εγρήγορση και την παρακολουθήσαμε με ευχαρίστηση, παρά το εντελώς άγνωστο και δευτεροκλασάτο καστ, με εξαίρεση τον Richard Conte που κι αυτός έχει δεύτερο ρόλο. Πολύ καλή σκοτεινή φωτογραφία, όπως αρμόζει άλλωστε σε μια ταινία που θέλει να λέγεται φιλμ νουάρ.

Πάντως, σε σημεία μού έφερε στο μυαλό τον Δαιμονισμένο Άγγελο· η αναζήτηση του μυστηριώδες προσώπου Larry Cravat στην ταινία μας μοιάζει πάρα πολύ με την αναζήτηση του κυρίου Johnny Favourite. Το τέλος επιβεβαίωσε τις όποιες υποψίες μου!

5 Fingers (Υπόθεση Κικέρων)

Ο πιο ακριβοπληρωμένος κατάσκοπος. Έτσι διαφημίστηκε η ταινία 5 Fingers του 1952. Μια δημιουργία του πολυβραβευμένου Joseph L. Mankiewicz, ο οποίος χειρίζεται με επιδεξιότητα μια ταινία που οι περισσότεροι θα τη σκηνοθετούσαν ως ένα απλό κατασκοπευτικό θρίλερ. Βοηθάει φυσικά και η παγερή παρουσία του James Mason, ο οποίος βαστάει στους ώμους του ουσιαστικά όλη την ταινία. Γυρίστηκε σε φυσικούς χώρους στην Άγκυρα, κάτι που φαίνεται ότι είχε αρχίσει να γίνεται μόδα εκείνη την εποχή, το γεγονός δηλαδή των εξωτερικών γυρισμάτων σε —ας πούμε— τουριστικά μέρη.

Η βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα ιστορία μας βασίζεται στο βιβλίο Operation Cicero του L.C. Moyzisch, ενός πρώην ακόλουθου της γερμανικής πρεσβείας στην Άγκυρα την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσω αυτού, ο αλβανικής καταγωγής Elyesa Bazna, που δούλευε ως υπηρέτης του βρετανού προξένου, πουλούσε βρετανικά μυστικά στους γερμανούς έναντι υψηλότατων αμοιβών. Έφτασε σε σημείο προς το τέλος να δώσει και πληροφορίες για τη επιχείρηση Overlord, δηλαδή για την επικείμενη απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία. Αλλά προσωπικές προστριβές γερμανών αξιωματούχων με τον πρόξενό τους στην Άγκυρα, τους οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι πληροφορίες ήταν πλαστές. Η ταινία μας ακολουθεί την πορεία του αδίστακτου κατασκόπου, ο οποίος με σχετική ευκολία και με περίσσιο θράσος κάνει τη βρώμικη δουλειά του χωρίς ίχνος μεταμέλειας. Μοναδικός του σκοπός είναι να βγάλει αρκετά χρήμα και να την κοπανήσει προς Νότια Αμερική, μακριά από τους πολέμους και τα αφεντικά, ώντας πλέον αφεντικό του εαυτού του. Αν και οι δεύτεροι χαρακτήρες ήσαν καλύτερα διαλεγμένοι, θα μιλούσαμε για πολύ μεγάλη ταινία.

The Ghost and Mrs. Muir (Ψυχές στην ομίχλη)

Κλασικό Χόλιγουντ, μίξη ιστορίας με φαντάσματα και ρομαντισμού εν έτη 1947 στην ταινία The Ghost and Mrs. Muir. Μια φανταστική ιστορία που δίνεται με ωραίο (πλην παλιομοδίτικο) τρόπο από τον καλό σκηνοθέτη (και πολύ καλό σεναριογράφο) Joseph L. Mankiewicz. Με εκλεκτό καστ το οποίο περιλαμβάνει την πανέμορφη Gene Tierney και τον Rex Harrison, η ταινία αφηγείται την ιστορία της χήρας κυρίας Muir, η οποία αγοράζει ένα παραθαλάσσιο εξοχικό σπίτι που είναι στοιχειωμένο από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του, έναν κατεργάρη καπετάνιο. Αφού συνηθίσει την παρουσία του και αρχίσουν να κάνει ο ένας συντροφιά στη μοναξιά του άλλου, θα γράψει και θα εκδόσει με επιτυχία τα απομνημονεύματά του. Κάποια στιγμή θα μπει στο παιχνίδι και ο έρωτας, που θα τους οδηγήσει σε περίεργες καταστάσεις.