The Lusty Men

Μια εσωτερική ματιά στον κόσμο του ροντέο, στους ανθρώπους που δελεάζονται από το εύκολο χρήμα, στους άντρες που εθίζονται στην έκρηξη αδρεναλίνης και τεστοστερόνης χωρίς να λογαριάζουν οικογένεια και παιδιά. Πολύ καλή η ταινία του Nicholas Ray, η οποία μάς συστήνει έναν άγνωστο κόσμο, κάτι σαν τσίρκο με νοσταλγούς της Άγριας Δύσης. Το έργο έχει και στοιχεία ερωτικού δράματος, καθώς ο Robert Mitchum, ως παλαίμαχος σταρ του ρόντεο, θα δώσει τις συμβουλές του στον "μαθητή" Arthur Kennedy, θα πάρει επίσης το 50% των κερδών, αλλά θα διαπληκτίζεται με τη σύζυγο του Κένεντι, που υποδύεται η Susan Hayward, μέχρι το σημείο να τη γοητεύσει και να δημιουργήσει προβλήματα σ'αυτό το επαγγελματικό/ερωτικό τρίγωνο. Η ταινία The Lusty Men κυκλοφόρησε στα ελληνικά με δύο τίτλους: «Σκληροί άντρες» και «Ο πόθος των δύο».

I Married a Witch (Παντρεύτηκα μια μάγισσα)

Χαριτωμένη κωμωδία του γάλλου σκηνοθέτη Rene Clair την εποχή που βρισκόταν στο Χόλιγουντ. Η ιστορία ξεκινάει το 17ο αιώνα με το κάψιμο ενός μάγου και της μάγισσας κόρης του. Τα πνεύματά τους παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα δέντρο και η κόρη ορκίζεται κατάρα στις ερωτικές σχέσεις του αγαπητικού της που δεν τη βοήθησε και σε όλους τους απογόνους του. 270 χρόνια μετά ελευθερώνονται από το δέντρο ως αερικά και η τύχη το φέρνει να συναντήσουν τον Fredric March, τελευταίο απόγονο απ'αυτούς που λέγαμε, την παραμονή του γάμου του και δύο μέρες πριν γίνουν οι εκλογές με αυτόν υποψήφιο για τη θέση του κυβερνήτη. Η μάγισσά μας θέλει να τον εκδικηθεί και παίρνει τη γυναικεία της μορφή. Και εμφανίζεται η πανέμορφη Veronica Lake και προσπαθεί να τον σαγηνέψει και προσπαθεί να του χαλάσει το γάμο, αλλά στο τέλος την πατάει και τον ερωτεύεται αυτή. Η ιστορία μας θα έχει διάφορα κωμικά μπλεξίματα με το γάμο, με τον μάγο πατέρα και τις εκλογές και όλα θα τελειώσουν κατ'ευχήν φυσικά, αφού πρόκειται για μια ρομαντική κομεντί. Η ταινία I Married a Witch βλέπεται παραπάνω από ευχάριστα με τον σκηνοθέτη να διεκπεραιώνει την ιστορία σε λιγότερο από 80 λεπτά, χωρίς φλυαρίες και περιττές σκηνές. Στο μικρό ρόλο της μελλοντικής συζύγου κυβερνήτη βλέπουμε τη νεαρή Susan Hayward, λίγο καιρό πριν αρχίσει να αποκτά τους δικούς της πρωταγωνιστικούς ρόλους.

House Of Strangers (Το σπίτι των ξένων)

Η προσπάθεια ενός νεαρού δικηγόρου να αντιμετωπίσει τις οικονομικές δυσκολίες της τράπεζας του πλούσιου αλλά δύστροπου ιταλο-αμερικανού πατέρα του και την αδιαφορία (πες και αχαριστία) των τριών αδερφών του που δουλεύουν επίσης στην τράπεζα για ψίχουλα. Έτσι θα βρεθεί αυτός στη φυλακή, και όταν βγει θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη «νέα τάξη πραγμάτων» η οποία δεν το συμπεριλαμβάνει. Μέσα από ένα μεγάλο φλάσμπακ, παρακολουθούμε όλα τα γεγονότα τα οποία έφεραν την οικογένεια σε διάλυση, αλλά και το πώς ο σκληρός δικηγόρος δάγκωσε τη λαμαρίνα για μια πολύ ανεξάρτητη γυναίκα.

Ο καρατερίστας Richard Conte ξεχωρίζει στην ταινία House of Strangers σε έναν από τους ελάχιστους αξιομνημόνευτους πρωταγωνιστικούς του ρόλους, έχοντας στο πλευρό του τον μεγάλο Edward G. Robinson και την Susan Hayward ως μοιραία με-τα-όλα-της γυναίκα! Πρόκειται για την πρώτη μεταφορά του βιβλίου I'll Never Go There Any More του Jerome Weidman, το οποίο ξαναμεταφέρθηκε στο σινεμά άλλες δύο(!) φορές. Χωρίς να έχω δει την τρίτη εκδοχή, The Big Show, θα προτιμήσω τελικά την γουέστερν εκδοχή που είχαμε παρουσιάσει και παλιότερα, τη Σπασμένη Λόγχη. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη εδώ συναντάμε τον Joseph L. Mankiewicz σε ευπρεπή και πολύ καλή σκηνοθεσία, ένα χρόνο πριν τα δώσει όλα... για την Εύα.

I Want to Live! (Θέλω να ζήσω)

Η αληθινή ιστορία της καταδικασμένης για φόνο Barbara Graham, η οποία πάλευε μέχρι τελευταία στιγμή για την αθωώτητά της, μέχρι τη στιγμή δηλαδή που πήγε στο θάλαμο αερίων. Σκηνοθέτης και παραγωγός επέλεξαν και άφησαν να εννοηθεί ότι η Graham ήταν αθώα, ενώ τα δικαστικά πειστήρια που καταδίκασαν στην πραγματικότητα την Graham ήταν ακλόνητα. Αλλά εδώ δε θα ασχοληθούμε με το ποινικό σύστημα της Αμερικής. Θα ασχοληθούμε με την ταινία I Want to Live! που κυκλοφόρησε το 1958, τρία χρόνια μετά την εκτέλεση της Graham. Η σκηνοθεσία του Wise είναι για άλλη μια φορά υψηλού επιπέδου. Δημιουργεί μια ρεαλιστική ταινία και αναπαριστά με κλινική ακρίβεια τη δικαστική μάχη, τις συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές και τη «διαδρομή» της προς το θάλαμο αερίων. Η Susan Hayward στον πρωταγωνιστικό ρόλο της νεαρής Graham με την αμφίβολη ηθική, που μπαινοέβγαινε στα ιδρύματα για μικροεγκλήματα και που ήθελε να ζήσει τη ζωή της με όποιο τρόπο αυτή γούσταρε (αλλά και που ήταν άτυχη μέχρι το κόκαλο), είναι απλά εκπληκτική και δικαίως κέρδισε το όσκαρ ερμηνείας α' γυναικείου ρόλου. Σημειώνουμε ότι το υλικό για το σενάριο βασίστηκε στα γράμματα της Graham από τη φυλακή, στα πρακτικά της δίκης και τα άρθρα του δημοσιογράφου Ed Montgomery. Σκληρή, σκοτεινή ταινία στην οποία ξέρεις ότι το happy-end δεν θα έρθει ποτέ.

Garden of Evil: άκυρο γουέστερν

Η εν λόγω ταινία, Garden of Evil, είχε όλα τα συστατικά για να είναι (τουλάχιστον) ενδιαφέρουσα. Είχε στην καρέκλα του σκηνοθέτη τον επαγγελματία Henry Hathaway, ένα καλό τρίο πρωταγωνιστών με τους Gary Cooper, Richard Widmark και Susan Hayward, έναν φοβερό μουσικοσυνθέτη σαν τον Bernard Herrmann. Αντ' αυτού τελικά απογοητεύτηκα οικτρά από τους «χάρτινους» πρωταγωνιστές (απλά πετάμε ατάκες ο ένας στον άλλο γιατί βαριόμαστε), τη σχηματική ιστορία με τους κακούς Ινδιάνους και τους καλούς Αμερικανούς και, κυρίως, την ανυπόφορη μουσική σύνθεση του κυρίου Herrmann. Δεν κατάλαβα καλά· ήθελε να γράψει μουσική για επικό γουέστερν; Πομπώδεις συνθέσεις και υπερβολικά φορτωμένες σε σημεία που πιστεύω ότι δεν χρειάζονταν. Με μία λέξη (για τη μουσική), υπερβολή. Για την ταινία, μόνη της η πολύ καλή έγχρωμη φωτογραφία δε διασώζει την κατάσταση. Το μόνο που θα θυμάμαι ίσως είναι η ατάκα του Gary Cooper πριν κλείσει το έργο: αν όλη η γη ήταν φτιαγμένη από χρυσό, οι άνθρωποι θα σκοτώνονταν πάλι για μια χούφτα χώμα!