Ramrod (Ο ουλαμός των γενναίων)

Άλλη μία συνεργασία του McCrea με την Veronica Lake λίγα χρόνια μετά το Sullivan's Travel, αλλά εδώ δεν θα υπάρξει έρωτας, καθώς η κα. Lake είναι η γυναίκα-αράχνη που παίζει με τους άντρες και τους βάζει να μπλέκονται για χάρη της, μέχρι να υλοποιηθεί ο σκοπός της. Ο σκοπός της είναι να ανοίξει ένα δικό της ράντσο και να πάει κόντρα στη βούληση του μεγαλο-γελαδάρη πατέρα της. Θα χρειασθεί έναν επιστάτη-προϊστάμενο για το ράντσο και θα προσλάβει τον McCrea. Στο Ramrod λοιπόν παρακολουθούμε μία ακολουθία γεγονότων, για την ακρίβεια τις αλυσιδωτές αντιδράσεις στα αμέσως προηγούμενα γεγονότα, τη συσσωρευμένη καταπίεση και το μίσος που οδηγούν την πλοκή, φυσικά, σε αιματηρά συμβάντα και ξεκαθαρίσματα. Στο σύνολό του, είναι ένα απλοϊκό γουέστερν β' διαλογής, το οποίο όμως κρατάει το ενδιαφέρον σου. Ήταν το πρώτο γουέστερν που σκηνοθέτησε ο Andre de Toth.

I Married a Witch (Παντρεύτηκα μια μάγισσα)

Χαριτωμένη κωμωδία του γάλλου σκηνοθέτη Rene Clair την εποχή που βρισκόταν στο Χόλιγουντ. Η ιστορία ξεκινάει το 17ο αιώνα με το κάψιμο ενός μάγου και της μάγισσας κόρης του. Τα πνεύματά τους παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα δέντρο και η κόρη ορκίζεται κατάρα στις ερωτικές σχέσεις του αγαπητικού της που δεν τη βοήθησε και σε όλους τους απογόνους του. 270 χρόνια μετά ελευθερώνονται από το δέντρο ως αερικά και η τύχη το φέρνει να συναντήσουν τον Fredric March, τελευταίο απόγονο απ'αυτούς που λέγαμε, την παραμονή του γάμου του και δύο μέρες πριν γίνουν οι εκλογές με αυτόν υποψήφιο για τη θέση του κυβερνήτη. Η μάγισσά μας θέλει να τον εκδικηθεί και παίρνει τη γυναικεία της μορφή. Και εμφανίζεται η πανέμορφη Veronica Lake και προσπαθεί να τον σαγηνέψει και προσπαθεί να του χαλάσει το γάμο, αλλά στο τέλος την πατάει και τον ερωτεύεται αυτή. Η ιστορία μας θα έχει διάφορα κωμικά μπλεξίματα με το γάμο, με τον μάγο πατέρα και τις εκλογές και όλα θα τελειώσουν κατ'ευχήν φυσικά, αφού πρόκειται για μια ρομαντική κομεντί. Η ταινία I Married a Witch βλέπεται παραπάνω από ευχάριστα με τον σκηνοθέτη να διεκπεραιώνει την ιστορία σε λιγότερο από 80 λεπτά, χωρίς φλυαρίες και περιττές σκηνές. Στο μικρό ρόλο της μελλοντικής συζύγου κυβερνήτη βλέπουμε τη νεαρή Susan Hayward, λίγο καιρό πριν αρχίσει να αποκτά τους δικούς της πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Sullivan's Travels

Ο Joel McCrea υποδύεται έναν νεαρό και πολυεπιτυχημένο χολιγουντιανό σκηνοθέτη ταινιών κωμωδίας, ο οποίος θέλει να γυρίσει μια σοβαρή ταινία που θα μιλάει για τους φτωχούς και τους καταφρονημένους όλου του κόσμου. Έχοντας μεγαλώσει όμως υπό «κανονικές» συνθήκες, παίρνει τους δρόμους και ακολουθεί τους άστεγους και άπορους, προσπαθώντας να αποκομίσει εμπειρίες από πρώτο χέρι. Τα ταξίδια του Σάλιβαν όμως (όπως είναι το όνομα του σκηνοθέτη, που έχει πολλά στοιχεία από... Orson Welles) θα έχουν αναπάντεχες κωμικές ανατροπές και θα τον φέρνουν συνεχώς πίσω στο Χόλιγουντ. Μέχρι τη στιγμή που θα βρεθεί χωρίς να το θέλει στη θέση των φτωχών και από μια παρεξήγηση θα οδηγηθεί στα κάτεργα. Λίγο πριν το τέλος η ταινία παίρνει μια πιο δραματική πορεία, αλλά η μαεστρία του σκηνοθέτη Preston Sturges δεν την αφήνει να γίνει μελό. Ούτε μία βαρετή σκηνή δεν υπάρχει σ'αυτήν την υπέροχη, κλασική με τα όλα της, ταινία του 1941. Απίστευτες ατάκες σε ρυθμούς πολυβόλου και μία πανέξυπνη ιστορία που σατυρίζει ολόκληρο το χολιγουντιανό σύστημα και αποτείει φόρο τιμής στους μεγάλους κωμικούς του παρελθόντος. Πάνω από όλα όμως μια ταινία που υμνεί τη δύναμη του κινηματογράφου. Σημειώνουμε ότι η φανταστική ταινία που ήθελε να γυρίσει ο Joel McCrea είχε τον τίτλο... O Brother, Where Art Thou! Έναν τίτλο που... δανείστηκαν 60 χρόνια μετά οι αδελφοί Κοέν.

The Glass Key (Γιατί εσκότωσα)

Βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Dashiell Hammett (που λέγεται ότι ήταν και το αγαπημένο του), η ταινία The Glass Key του 1942 είναι αυτό που φαντάζεστε· ένα film-noir που περιέχει όλα τα απαραίτητα συστατικά του είδους, όπως διαμορφώθηκαν μέσα στη δεκαετία του '40 και όπως τα έχετε δει φυσικά και σε άλλες ταινίες. Υπόκοσμος και νταήδες, διεφθαρμένοι πολιτικοί, ανθρώπινα πάθη, φιλίες και προδοσίες, μοιραίες γυναίκες και μέσα (ή ανάμεσα) σε όλα αυτά ένας σκοτεινός αντι-ήρωας που προσπαθεί να βρει την άκρη από το μπερδεμένο κουβάρι της αλήθειας. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκεται όμως ένας άγνωστος επαγγελματίας που δεν καταφέρνει να εξυψώσει (σε αντίθεση π.χ. με τον John Huston και το Γεράκι του) την ταινία, η οποία μοιάζει παγιδευμένη στην εμπορευματοποίηση του πρωταγωνιστικού διδύμου, το οποίο ήταν... hot εκείνη τη χρονική περίοδο.

This Gun For Hire (Η αγάπη του γκάνγκστερ)

Εδώ βρίσκουμε την παρθενική εμφάνιση του κυρίου Ladd και ταυτόχρονα την πρώτη του συνεργασία (απ' τις τέσσερις συνολικά) με τη... βαρύτονη σεξοβόμβα (αλλά μέτρια ηθοποιό) Veronica Lake.

Η ταινία This Gun For Hire βασίζεται στο βιβλίο A Gun for Sale του Graham Greene, το οποίο δεν έτυχε να διαβάσω. Μπορείτε να το βρείτε ως «Ένα όπλο για πούλημα» από τις εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ. Οι σκέψεις που μου δημιούργησε η ταινία είναι οι εξής: βρισκόμαστε, καταρχάς, στα 1942 οπότε λογικό ήταν η ιστορία να περιέχει κάποια πατριωτικά μηνύματα και κατασκόπους. Πιο συγκεκριμένα, έχουμε και δω (όπως και στον Σαμποτέρ του Χίτσκοκ) φιλοναζιστές Αμερικανούς που πουλάνε κρατικά μυστικά στη Γερμανία. Κυρίως όμως έχουμε μια ταινία με έντονα αμοραλιστικά στοιχεία και μια γυναικάρα που παίζει καταλυτικό ρόλο στη ζωή του πρωταγωνιστή. Στοιχεία που μπολιάστηκαν στην ταινία μετά την επιτυχία του Γερακιού της Μάλτας για να φτιάξουν την ταινία πιο... film-noirish (λέω γω τώρα). Παρά τις όποιες αδυναμίες της πάντως, η ταινία παρακολουθείται για το εκρηκτικό ντεμπούτο, όπως προείπα, του Alan Ladd που τον έκανε σταρ.

The Blue Dahlia (Η γαλάζια ντάλια)

Λίγα πράγματα βρήκα ενδιαφέροντα στην ταινία The Blue Dahlia του 1946. Παρόλο που η ιστορία και το σενάριο γράφτηκαν από τον Raymond Chandler και η ταινία διαθέτει την παρουσία του Alan Ladd, η ταινία δεν κατάφερε να με κερδίσει. Το στόρι είναι αρκετά περίπλοκο, έτσι όπως τα συνηθίζει ο Chandler (ήταν και υποψήφιος για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου), αλλά δεν υπάρχει καμία δραματική κορύφωση. Ίσως επειδή η ταινία αναλώνεται κυρίως στο ποιος είναι τελικά ο δολοφόνος (whodunit) και έτσι το σκοτεινό παρελθόν του γκάνγκστερ ιδιοκτήτη του νάιτ-κλαμπ με το όνομα Blue Dahlia σε αφήνει αδιάφορο. Ωραία πάντως, θα μου πείτε, η Veronica Lake. Δεν θα διαφωνήσω σ' αυτό, αλλά στο γεγονός ότι σαν ηθοποιός μου φάνηκε ατάλαντη. Όπως, δυστυχώς, και οι περισσότεροι ηθοποιοί στο εν λόγω έργο.

Λεπτομέρειες ενός σινέ-γκικ: Όταν τον Ιανουάριο του 1947 δολοφονήθηκε η Elizabeth Scott, ο τύπος της απέδωσε το παρατσούκλι The Black Dahlia, επηρεασμένοι φυσικά από τον τίτλο της ταινίας. Χρόνια μετά, ο James Ellroy έγραψε τη δικιά του εκδοχή για τη Μαύρη Ντάλια που ουδεμία σχέση έχουν με το στόρι αυτής της Γαλάζιας Ντάλιας.