Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Linda Darnell. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Linda Darnell. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013

The Devil and Daniel Webster (Έρως και χρήμα)

Καημένος και άτυχος αγρότης που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, δέχεται και υπογράφει επταετές συμβόλαιο με τον Έξω-από-δω (με το παρατσούκλι Σκρατς) ώστε να αποκτήσει λίγο άμεσο χρήμα και να λύσει τα προβλήματά του. Το ένα θα φέρει το άλλο και -φυσικά- θα καταλήξει να είναι ο κυρίαρχος μεγαλοκτήμονας της περιοχής του. Θα καταλήξει επίσης να έχει προβλήματα με το γάμο του και να τον μισούνε όλοι οι συνάδελφοι αγρότες της περιοχής. Αυτός θα νομίζει ότι όλα πάνε καλά μέχρι τη στιγμή που θα έρθει η ώρα να συλλέξει ο Σκρατς τα συμφωνημένα. Προς υπεράσπισή του θα βρεθεί ο πολιτικός αντιπρόσωπος της περιοχής, θα στηθεί ένα «ειδικό» δικαστήριο (με πολλούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες!) και θα προσπαθήσει να κερδίσει πίσω την ψυχή του.

Φυσικά και πρόκειται για μια παραλλαγή του Φάουστ σε αμερικανικό φόντο. Οι φτωχικοί αγροτές θέλουν να συνασπιστούν και να οργανωθούν για να αντιμετωπίσουν τα έξοδα από τις καταστροφές της φύσης και τους αδυσώπητους τοκογλύφους. Κάπως έτσι, η ταινία πέρα από ένα όμορφο ενήλικο παραμύθι φαντασίας αποτελεί και ένα σχόλιο για τον αδηφάγο καπιταλισμό και ύμνο προς την αλληλεγγύη, τη δημοκρατία. Μην απορείτε, είναι όντως αμερικανικό το έργο. Όταν θέλουν (ή όταν έχουν ανάγκη) οι φίλοι εξ Αμερικής θυμούνται το δημοκρατικό παρελθόν που δημιούργησε το κράτος τους.

Η ταινία κυκλοφόρησε στην εποχή της με τον τίτλο All that Money Can Buy, αλλά με τα χρόνια ξαναβγήκε υπό τον αυθεντικό τίτλο της μικρής ιστορίας που βασίστηκε, The Devil and Daniel Webster. Πρωταγωνιστής ο νεαρός James Craig· δίπλα του στο ρόλο της μάνας η πληθωρική Jane Darwell· το ρόλο του σεξουαλικού πειρασμού έχει η γαλλίδα Simone Simon· τον Daniel Webster υποδύεται ο πολύ καλός Edward Arnold και στο ρόλο του Σκρατς βρίσκουμε τον Walter Huston, σε μεγάλα ερμηνευτικά κέφια που του απέφεραν άλλη μία υποψηφιότητα για όσκαρ α'(!) ανδρικού ρόλου. Η μουσική του Bernard Herrmann κέρδισε το όσκαρ ανάμεσα σε άλλους 19 συνυποψήφιους! Στα credits βρίσκουμε και το όνομα του Robert Wise, ο οποίος επιμελήθηκε το μοντάζ, λίγα χρόνια πριν το γυρίσει στη σκηνοθεσία. Παραγωγή και σκηνοθεσία από τον William Dieterle, άλλον έναν γερμανό που μετοίκησε και διέπρεψε στο Χόλιγουντ.

Κυριακή 15 Μαΐου 2011

My Darling Clementine


Ο τίτλος του πρώτου μεταπολεμικού γουέστερν του John Ford μπορεί να είναι My Darling Clementine, το θέμα του όμως αφορά την πασίγνωστη περιπέτεια του Γουάιτ Ερπ με την οικογένεια των Κλάντον. Σε ένα δεύτερο επίπεδο όμως (όπως έγραψε και ο Μπάμπης Ακτσόγλου) η κυρίαρχη προβληματική της ταινίας αφορά την αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα της Αμερικής ως μια έρημος που μεταμορφώνεται σταδιακά σε κήπο, τη μεταβατική εποχή από το νομάδα (και του ελεύθερου νόμου του περιπλάνωμενου καουμπόι) στην εποχή του άστυ (της Τάξης και του Νόμου). Στη μέση όλων αυτών βρίσκεται ο πρωταγωνιστής μας (και πρώην νομάδας) Henry Fonda, που θα πέσει θύμα ληστείας από τους Κλάντον, θα χριστεί σερίφης του Τόμπστοουν, αλλά θα θέλει να αφήσει πίσω το παρελθόν του και να γίνει μέλος της εκπολιτισμένης κοινότητας. Για να αντιμετωπίσει όμως τους Κλάντον θα πρέπει να το κάνει με τους όρους της Άγριας και όχι της εκπολιτισμένης Δύσης.

Κλασική ταινία με τα όλα της, με τον Henry Fonda στην καλύτερη περίοδο της ζωής του (στην πρώτη ταινία του μετά τον πόλεμο), τον Victor Mature να υποδύεται τον μπεκρή πιστολά Ντοκ Χολιντέι με πάθος (λίγα χρόνια πριν φορέσει... χλαμύδες), η περίεργη σχέση των δύο φίλων να σκιαγραφείται πολύ ωραία, η Linda Darnell στην πιο διάσημη ταινία της, ο Walter Brennan να υποδύεται τον σκληροτράχηλο πατέρα των Κλάντον (σε πρωτόγνωρα σκληροτράχηλη για εμάς ερμηνεία). Ο Φορντ είχε γνωρίσει στα νιάτα του τον Γουάιτ Ερπ και δήλωσε ότι γύρισε τη σεκάνς της μονομαχίας στο ΟΚ Κοράλ έτσι όπως του την περιέγραψε ο Ερπ. Who knows?! Στα ελληνικά αποδόθηκε με τρεις(!) τίτλους: «Η ζωή αρχίζει με μια σφαίρα», «Καταχθόνιως δίωξις» και «Ο λυτρωτής». Ορισμένοι πάλι χαρακτήρισαν την ταινία σαν ένα φιλμ-νουάρ τοποθετημένο στη Δύση. Ο Σαμ Πέκινπα είχε πει ότι αυτή είναι η αγαπημένη του ταινία. Τι άλλο να προσθέσω εγώ;

Πέμπτη 12 Μαΐου 2011

It Happened Tomorrow

Τι θα γινόταν αν έπεφτε σήμερα στα χέρια σας εφημερίδα με τα... αυριανά νέα; Σας θυμίζει κάτι από την τηλεοπτική σειρά «Πρωινή έκδοση»; Δεν έχετε και άδικο. Εμείς αναφερόμαστε όμως στην ταινία φαντασίας It Happened Tomorrow σε σκηνοθεσία του μεγάλου Γάλλου δημιουργού René Clair, στην καλύτερη ίσως ταινία που μας έδωσε από την αμερικανική περίοδό του. Τοποθετημένη στα τέλη του 19ου αιώνα παρακολουθούμε την περιπέτεια, ή καλύτερα, το μπλέξιμο ενός νεαρού δημοσιογράφου (Dick Powell) από τη στιγμή που θα πέσει στα χέρια του η εν λόγω εφημερίδα μέσω ενός ηλικιωμένου (χμ...) συναδέλφου του. Από τη μία, θα προσπαθήσει να χτίσει τη δημοσιογραφική του καριέρα και, από την άλλη, θα προσπαθεί να φλερτάρει ένα... μέντιουμ, μια πανέμορφη κοπελιά (Linda Darnell) που δεν την αφήνει ο θείος της να έχει πάρε-δώσε με άντρες. Όταν μάλιστα διαβάσει σε ένα φύλλο ότι την επόμενη μέρα... σκοτώνεται, όλα του τα όνειρα θα γκρεμιστούν! Θα μπορέσει να αλλάξει τα προδιεγραμμένα της μοίρας ή άσκοπες θα είναι οι προσπάθειές του;

Τι να πρωτοπούμε για αυτή την φοβερή screwball κωμωδία από τη χρονιά του 1944; Να πούμε για το εκπληκτικό δευτεραγωνιστικό καστ; Ή για το πολύ καλό σενάριο με τις ενδιαφέρουσες ανατροπές; Ή για την απίστευτη σκηνοθεσία του μεσιέ Clair; Να πούμε ότι αξίζει να την αναζητήσετε; Δυστυχώς, ήταν υποψήφια για όσκαρ μόνο στις κατηγορίες καλύτερης μουσικής και καλύτερου ήχου. Τρισήμιση χρόνια μετά τη δημιουργία αυτού του μπλογκ, ανακαλύπτουμε ακόμα ταινίες που μας εντυπωσιάζουν, που αξίζει να ανακαλύψετε.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Hangover Square (Ο στραγγαλιστής των γυναικών)

Ο ελληνικός τίτλος «Ο στραγγαλιστής των γυναικών» είναι το θέμα της βρετανικής ταινίας του γερμανικής καταγωγής σκηνοθέτη John Brahm. Ο αγγλικός, Hangover Square, είναι το όνομα της πλατείας στην οποία ζει ο πρωταγωνιστής μας, συνθέτης μουσικής στο επάγγελμα, Laird Cregar. Για τον οποίο μαθαίνουμε με το καλημέρα το πρόβλημα που έχει· κενά μνήμης που δημιουργούνται από αδιευκρίνιστο λόγο και τον ωθούν σε δολοφονικές ενέργειες. Με ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, πολύ καλή αναπαράσταση του ομιχλώδους Λονδίνου στις αρχές του 20ου αιώνα (εποχή του γκαζιού!), πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία και εμπνευσμένη μουσική από τον Bernard Herrmann, το μελόδραμα δίνει θέση στο θρίλερ και τούμπαλιν. Η γυναίκα (η νεαρή Linda Darnell που είδαμε σε αρκετά εργάκια τη δεκαετία του '40) που θα μπει στη ζωή του και θα τον εκμεταλλευτεί για να της γράψει μερικά ποπ τραγουδάκια και μετά θα τον «φτύσει», θα είναι ο καταλύτης που θα οδηγήσει στην εκτράχυνση της κατάστασής του. Στο έργο θα δούμε επίσης το γιατρό της αστυνομίας (που υποδύεται ο George Sanders) να προσπαθεί να συνδέσει την ασθένεια του Cregar με τους φόνους στο Λονδίνο, την παρουσίαση του συμφωνικού έργου του Cregar μέσα στις φλόγες αλλά και την γιορτή του Γκάι Φωξ (remember, remember, the 5th of November).

Η ταινία αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία του σκηνοθέτη με τους Cregar και Sanders μετά το The Lodger. Αποτελεί όμως και την τελευταία ταινία του επιβλητικού Cregar, ο οποίος πέθανε από καρδιακή ανακοπή μετά το τέλος των γυρισμάτων, αποτέλεσμα της υπερβολικής δίαιτας στην οποία είχε επέλθει για να χάσει κιλά και να είναι πιο εμφανίσημος ως πρωταγωνιστής. Ήταν μόλις 31 χρονών.

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

No Way Out (Το μίσος προστάζει)

Ο ρατσιστής μικροκακοποιός που υποδύεται ο Richard Widmark τραυματίζεται σε μια απόπειρα ληστείας μαζί με τον αδερφό του και τους μεταφέρουν στο νοσοκομείο αλυσοδεμένους, όπου ο εφημερεύων γιατρός είναι ο Sidney Poitier. Καταλαβαίνει αμέσως ότι ο μικρότερος αδερφός έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα και προσπαθεί να του σώσει τη ζωή, μάταια όμως. Στο διπλανό κρεβάτι ο Widmark φωνάζει και ωρύεται ότι ο Poitier σκότωσε τον αδερφό του. Το μόνο που μένει για να αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του είναι να γίνει νεκροψία, κάτι που ο Widmark φυσικά δεν θέλει. Όλη η καριέρα του Πουατιέ κρέμεται από μία κλωστή, καθώς κανένα νοσοκομείο δε θέλει να διαβάζει ιστορίες των έγχρωμων γιατρών του στις εφημερίδες. Μετά από μια συμπλοκή συμμοριών λευκών και μαύρων, ο Πουατιέ θα παραδοθεί μόνος του στην αστυνομία λέγοντας ότι όντως σκότωσε τον αδερφό του Widmark, μόνο και μόνο για να γίνει πλέον με απόφαση εισαγγελέα η νεκροψία και να αποδειχθεί το δίκιο του.

Απίστευτα δυναμική ταινία του 1950 από τον μεγάλο σκηνοθέτη Joseph L. Mankiewicz, σε ένα σενάριο του ίδιου, ο οποίος παίζει με ένα πολύ επικίνδυνο θέμα για την εποχή του. Αυτά που ακούγονται στην ταινία No Way Out και οι βρισιές που ξεστομίζει ο Widmark δεν ακούγονται ούτε σε ταινίες του σήμερα (επιταγές της πολιτικής ορθότητας στο σινεμά και όχι μόνο). Όντας πολύ καλοί φίλοι οι δυο τους από παλιά, με το τέλος κάθε σκηνής ο Widmark ζητούσε συγγνώμη από τον Poitier. Η ταινία έκανε αίσθηση αλλά κέρδισε μόνο μία υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου. Όπως ξέρουμε όμως, τα πήρε όλα το Όλα για την Εύα, η άλλη ταινία του Μάνκιεβιτς εκείνη τη χρονιά. Σημειώστε ότι η ταινία αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Poitier, του Ossie Davis που υποδύεται τον αδερφό του και τη πρώτη συνεργασία του τελευταίου με τη μετέπειτα σύζυγό του Ruby Dee.

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009

A Letter to Three Wives (Ένα γράμμα σε 3 γυναίκες)

Τρεις γυναίκες παίρνουν ένα γράμμα από την τέταρτη φίλη της παρέας τους η οποία τις ενημερώνει ότι φεύγει απ' την πόλη μαζί με κάποιον από τους συζύγους τους. Σοκαρισμένες αυτές δεν μπορούν να το επιβεβαιώσουν καθώς πρέπει να πάρουν το πλοίο και να πάνε στην ετήσια εκδρομή με τα παιδιά της μικρής πόλης. Κατά τη διάρκεια της εκδρομής, όμως, η κάθε μία βρίσκει το χρόνο να αναπολήσει το παρελθόν της και τη σχέση της με το σύζυγό της. Μέσα από τρία μεγάλα φλάσμπακ βλέπουμε τη ζωή των ζευγαριών, το ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει την καθεμιά τους και τη σχέση τους με την ιδιαίτερα σαγηνευτική γυναίκα Άντι Ρος (αυτήν που κλέβει έναν απ' τους συζύγους). Σημειώστε όμως ότι δεν την βλέπουμε ποτέ αλλά ακούμε μόνο τη φωνή της σε voice-over αφήγηση, κυρίως στην αρχή της ταινίας. Μαεστρική σκηνοθεσία από τον Joseph L. Mankiewicz, σε σενάριο του ιδίου. Κέρδισε τα πρώτα του δύο βραβεία όσκαρ (σκηνοθεσίας και σεναρίου) ένα χρόνο πριν τα πάρει όλα πάλι για... την Εύα. Οι έξι βασικοί πρωταγωνιστές ερμηνεύουν παραπάνω από καλά τους ρόλους τους με τον Kirk Douglas να είναι το μοναδικό μεγάλο όνομα, τον καιρό που ανέβαινε στο σταρ-σύστεμ. Καμία οικογενειακή σχέση με τον θεατρικό ηθοποιό Paul Douglas, ο οποίος εδώ κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο σε ηλικία 42 χρονών! Η ταινία λοιπόν A Letter to Three Wives παρακολουθείτε χαλαρά, με άνεση και σχετικό ενδιαφέρον, αν και είναι αρκετά παλιομοδίτικη όσον αφορά στους τρόπους και στις συμπεριφορές των καθωσπρέπει ανθρώπων.

Σάββατο 15 Μαρτίου 2008

Unfaithfully Yours (Το φιλί της άπιστης)

Είχα διαβάσει κάποτε για τον σεναριογράφο και μετέπειτα σκηνοθέτη Preston Sturges ότι στις ταινίες του οι ατάκες πέφτουν σαν το χαλάζι. Να προσθέσω εγώ και με ρυθμούς πυροβόλου όπλου! Αυτό θυμήθηκα με το που είδα την φοβερή, σκοτεινά κωμική ταινία, παραγωγής 1948, με τον τίτλο Unfaithfully Yours.

Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε την ταινία σε τρία μέρη. Στο πρώτο γνωρίζουμε φυσικά τους χαρακτήρες και μαθαίνουμε (όπως και ο ίδιος) ότι η γυναίκα του μαέστρου Rex Harrison τον απατάει. Στο δεύτερο μέρος, ο μαέστρος παρουσιάζει με την ορχήστρα του τρία έργα των Rossini, Wagner και Tchaikowsky και τον βλέπουμε με την αντίστοιχη μουσική υπόκρουση να φαντάζεται τρεις διαφορετικούς τρόπους για να την εκδικηθεί ή ακόμα και να τη δολοφονήσει. Ειδικά η πρώτη προσπάθεια είναι... μαεστρικά ενορχηστρωμένη! Προς στιγμήν, θα σας φέρει στο μυαλό τη Μέρα της μαρμότας. Στο τρίτο μέρος της ταινίας αναλαμβάνει να πραγματοποιήσει τα σχέδια του, μόνο που η ζωή είναι αρκετά διαφορετική απ' ό,τι η φαντασία με αποτέλεσμα να αποτυχαίνει συνεχώς, με τέτοιο τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και ο Jerry Lewis! Το happy-end είναι φυσικά δεδομένο αλλά η ταινία είναι απολαυστικότατη και για τα 100 λεπτά της. Η εμπορική της αποτυχία όμως και το γεγονός ότι το θέμα της ήταν αρκετά μακάβριο για τα γούστα πολλών κριτικών της εποχής αποτέλεσαν βαρύ πλήγμα στο Sturges που λέγεται ότι δεν μπόρεσε να ανακάμψει ουσιαστικά και η καριέρα του έληξε λίγα χρόνια αργότερα. Το ομώνυμο ριμέικ, τέλος, του 1984 με τους Dudley Moore και Nastassja Kinski φυσικά και δεν συγκρίνεται.