Androcles and the Lion (Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι)

Πολύ περίεργο που αυτή η διάσημη ταινία με τον εξίσου πασίγνωστο τίτλο δεν παίζει στην TV την εβδομάδα του Πάσχα. Τόσες και τόσες ταινίες/χλαμύδα, αυτή με το αλτρουιστικό πνεύμα και τα χριστιανικά μηνύματα πώς τους ξέφυγε; Ίσως φταίει το γεγονός ότι είναι ασπρόμαυρη! Οι υπεύθυνοι θα νομίζουν ότι ο κόσμος προτιμάει μάλλον τα τεχνικόλορ υπερθεάματα. Ή ίσως η πιο ελαφριά και σατιρική διάθεση του έργου (από το θεατρικό του Bernard Shaw) δε συνάδει με το κατανυκτικό πνεύμα του Πάσχα. Επειδή τέτοιο είναι το ύφος της ταινίας. Το βαλς στο τέλος του έργου αρκεί για να ισοπεδώσει κάθε σοβαροφάνεια! Ο χριστιανός Ανδροκλής θα σώσει το λιοντάρι από τον πόνο του, θα γίνουν φίλοι, μετά θα τον συλλάβουν και θα τον οδηγήσουν στη Ρώμη για να κατασπαραχθεί στην αρένα του Κολοσσαίου. Και το μεγαλύτερο κομμάτι του έργου είναι η διαδρομή προς τη Ρώμη μαζί με άλλους χριστιανούς. Και σ'αυτό το κομμάτι παρατηρούμε τρεις διαφορετικούς «εκπροσώπους» της νέας θρησκείας (τον Ανδροκλή, την Τζιν Σίμμονς και τον γεροδεμένο αγαθό γίγαντα) συν ενός Ρωμαίου που αμφιταλαντεύεται μεταξύ παλιάς και νέας θρησκείας.

Η επιτυχία, πάντως, του Androcles and the Lion το 1952 ένωσε το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και σε άλλες τρεις ταινίες -οι δύο παρόμοιας θεματολογίας- τις επόμενες χρονιές: στο Χιτώνα, στον Αιγύπτιο και στο ρομαντικό Affair with a Stranger. Αυτή ήταν η πρώτη αμερικανική ταινία της γλυκύτατης Τζιν Σίμονς και το εισιτήριό της για το πέρασμα στο Χόλιγουντ.

My Darling Clementine

Ο τίτλος του πρώτου μεταπολεμικού γουέστερν του John Ford μπορεί να είναι My Darling Clementine, το θέμα του όμως αφορά την πασίγνωστη περιπέτεια του Γουάιτ Ερπ με την οικογένεια των Κλάντον. Σε ένα δεύτερο επίπεδο όμως (όπως έγραψε και ο Μπάμπης Ακτσόγλου) η κυρίαρχη προβληματική της ταινίας αφορά την αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα της Αμερικής ως μια έρημος που μεταμορφώνεται σταδιακά σε κήπο, τη μεταβατική εποχή από το νομάδα (και του ελεύθερου νόμου του περιπλάνωμενου καουμπόι) στην εποχή του άστυ (της Τάξης και του Νόμου). Στη μέση όλων αυτών βρίσκεται ο πρωταγωνιστής μας (και πρώην νομάδας) Henry Fonda, που θα πέσει θύμα ληστείας από τους Κλάντον, θα χριστεί σερίφης του Τόμπστοουν, αλλά θα θέλει να αφήσει πίσω το παρελθόν του και να γίνει μέλος της εκπολιτισμένης κοινότητας. Για να αντιμετωπίσει όμως τους Κλάντον θα πρέπει να το κάνει με τους όρους της Άγριας και όχι της εκπολιτισμένης Δύσης.

Κλασική ταινία με τα όλα της, με τον Henry Fonda στην καλύτερη περίοδο της ζωής του (στην πρώτη ταινία του μετά τον πόλεμο), τον Victor Mature να υποδύεται τον μπεκρή πιστολά Ντοκ Χολιντέι με πάθος (λίγα χρόνια πριν φορέσει... χλαμύδες), η περίεργη σχέση των δύο φίλων να σκιαγραφείται πολύ ωραία, η Linda Darnell στην πιο διάσημη ταινία της, ο Walter Brennan να υποδύεται τον σκληροτράχηλο πατέρα των Κλάντον (σε πρωτόγνωρα σκληροτράχηλη για εμάς ερμηνεία). Ο Φορντ είχε γνωρίσει στα νιάτα του τον Γουάιτ Ερπ και δήλωσε ότι γύρισε τη σεκάνς της μονομαχίας στο ΟΚ Κοράλ έτσι όπως του την περιέγραψε ο Ερπ. Who knows?! Στα ελληνικά αποδόθηκε με τρεις(!) τίτλους: «Η ζωή αρχίζει με μια σφαίρα», «Καταχθόνιως δίωξις» και «Ο λυτρωτής». Ορισμένοι πάλι χαρακτήρισαν την ταινία σαν ένα φιλμ-νουάρ τοποθετημένο στη Δύση. Ο Σαμ Πέκινπα είχε πει ότι αυτή είναι η αγαπημένη του ταινία. Τι άλλο να προσθέσω εγώ;

Cry of the City (Η κραυγή της πόλεως)

Η ιστορία μας ξεκινάει με τον τραυματισμό και τη σύλληψη ενός κακοποιού, τον οποίο υποδύεται ο Richard Conte. Ο αστυνομικός Victor Mature προσπαθεί να τον κάνει να μιλήσει και να «δώσει» τους συνεργάτες του, μήπως και ελαττώσει την ποινή του, καθώς ο κακοποιός μας θα καταλήξει στην ηλεκτρική καρέκλα. Αυτός όμως νοιάζεται μόνο για τη νεαρή κοπέλα που έχει ερωτευθεί και θα καταφέρει να το σκάσει από το ίδρυμα που κρατούνταν για να πάει να τη βρει. Η ιστορία περιλαμβάνει μοιραίες γυναίκες που βοηθάνε τον κακοποιό, οικογενειακά προβλήματα με το μικρό αδερφό του κακοποιού που τον βλέπει ως ήρωα, μπλεξίματα με διεφθαρμένους δικηγόρους και σκοτωμούς εν ψυχρώ. Σε σημεία, η ταινία Cry of the City είναι αρκετά σκληρή για την εποχή της και η φιλμ-νουάρ σκηνοθετική της προσέγγιση από τον Robert Siodmak αρκετά καλή, απλώς το μήνυμα της ταινίας είναι αρκετά απλοϊκό και μονοδιάστατο. Ο χαρακτήρας του Conte επίσης είναι αρκετά μη-συμπαθητικός και το μόνο που ξεχωρίσαμε είναι η μικρή εμφάνιση της νταρντάνας Hope Emerson, της ηθοποιού που είχαμε πρωτοδεί ως δεσμοφύλακα στο Caged. Μόνο για τους (πολύ καλούς) φίλους του είδους.

I Wake Up Screaming (Αγάπη που σκοτώνει)

Ο κύριος Victor Mature έμεινε γνωστός στη σινε-ιστορία κυρίως από τις ταινίες-χλαμύδα της δεκαετίας του '50, όπως Σαμσών και Δαλιδά, Ο χιτών, Ο Δημήτριος και οι μονομάχοι κ.λ.π. Μέχρι την επιτυχία του Τσάρλτον Ίστον ως Μπεν Χουρ, θεωρούνταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής του είδους. Στην αρχή της καριέρας του όμως έπαιξε σε διάφορα κινηματογραφικά είδη, όπως σ'αυτό το νουάρ του 1941, ένα από τα πρώτα του πρωταγωνιστικά έργα. Η ταινία I Wake Up Screaming βρίσκει τον Mature υποψήφιο δολοφόνο στα μάτια της αστυνομίας, καθώς αυτός βρέθηκε με το πτώμα μιας ξανθιάς κοπέλας που προσπαθούσε να την κάνει «κάτι από το τίποτα»· να την προμοτάρει, να την βάλει στα κυκλώματα και να την κάνει διάσημη. Η αδερφή της που υποδύεται η Betty Grable είναι τσιμπημένη μαζί του και δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι αυτός ο δολοφόνος. Ο ογκώδης αστυνομικός που έχει αναλάβει την υπόθεση όμως θέλει να τον βάλει μέσα πάση θυσία. Η ταινία είναι λίγο απλοϊκή, αρκετά προβλέψιμη, και παρά το νουάρ περιτύλιγμα (φλας-μπακ, μοιραίες γυναίκες, σκοτεινές λήψεις) δεν πείθει και τόσο. Οι φανατικοί του είδους δεν θα έχουν μεγάλο πρόβλημα, αλλά οι υπόλοιποι μπορούν να απέχουν. Αξίζει πάντως για να γνωρίσετε τον δευτεραγωνιστή Laird Cregar που υποδύεται τον αστυνομικό, έναν ηθοποιό που εμφανίστηκε μέσα σε 5 χρόνια σε 15 έργα, και πέθαινε πολύ νωρίς από καρδιακό επεισόδιο το 1945.

Kiss Of Death

Όσοι έχετε δει την ταινία του Barbet Schroeder Kiss of Death με τον David Caruso και Nicolas Cage, ξέρετε, πάνω-κάτω, τι να περιμένετε από την ομότιτλη ταινία του 1947 με τον Victor Mature στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Richard Widmark στην παρθενική του εμφάνιση που του απέφερε την μοναδική υποψηφιότητα για βραβείο όσκαρ και τον έκανε αμέσως σταρ. Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που αξίζει να δείτε την ταινία· ο ψυχοπαθής κακοποιός με τα γουρλωτά μάτια και το περίεργο γέλιο. Η ιστορία όμως επικεντρώνεται στον (χτυπημένο από τη μοίρα και την κοινωνία) κακοποιό Victor Mature που συλλαμβάνεται για ληστεία και μπαίνει (για πολλοστή φορά) στη φυλακή, αφού δεν καταδίδει τους συνεργούς του. Όταν μάθει όμως στην πορεία ότι αυτοκτόνησε η γυναίκα του επειδή όλοι οι πρώην συνεργάτες του τον παράτησαν και δεν συντηρούσαν (όπως είχε συμφωνηθεί) τη γυναίκα και τα παιδιά του, αποφασίζει να δράσει. Και ο μοναδικός τρόπος είναι να γίνει καρφί.

Ενδιαφέρον το σενάριο και η πλοκή της ιστορίας που επιμελήθηκε ο Ben Hecht, ένας από τους καλύτερους σεναριογράφους της εποχής του κλασικού Χόλιγουντ. Η ταινία όμως κάνει «κοιλιά» σε πολλά σημεία ίσως εξαιτίας της βαρετής σκηνοθετικής προσέγγισης του... επαγγελματία Henry Hathaway. Προσπαθώντας να δώσει μια πιο ρεαλιστική εικόνα με σκηνές σε αληθινούς χώρους φυλακών, δικαστηρίων κ.λ.π. (κάτι που θα αποδώσει καλύτερα στους Σταυροφόρους της δικαιοσύνης), χάνει σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι. Ο κύριος λόγος τελικά που αξίζει να δείτε την ταινία —όπως προείπαμε— είναι για να ανακαλύψετε το εκρηκτικό ντεμπούτο του Widmark.