My Darling Clementine

Ο τίτλος του πρώτου μεταπολεμικού γουέστερν του John Ford μπορεί να είναι My Darling Clementine, το θέμα του όμως αφορά την πασίγνωστη περιπέτεια του Γουάιτ Ερπ με την οικογένεια των Κλάντον. Σε ένα δεύτερο επίπεδο όμως (όπως έγραψε και ο Μπάμπης Ακτσόγλου) η κυρίαρχη προβληματική της ταινίας αφορά την αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα της Αμερικής ως μια έρημος που μεταμορφώνεται σταδιακά σε κήπο, τη μεταβατική εποχή από το νομάδα (και του ελεύθερου νόμου του περιπλάνωμενου καουμπόι) στην εποχή του άστυ (της Τάξης και του Νόμου). Στη μέση όλων αυτών βρίσκεται ο πρωταγωνιστής μας (και πρώην νομάδας) Henry Fonda, που θα πέσει θύμα ληστείας από τους Κλάντον, θα χριστεί σερίφης του Τόμπστοουν, αλλά θα θέλει να αφήσει πίσω το παρελθόν του και να γίνει μέλος της εκπολιτισμένης κοινότητας. Για να αντιμετωπίσει όμως τους Κλάντον θα πρέπει να το κάνει με τους όρους της Άγριας και όχι της εκπολιτισμένης Δύσης.

Κλασική ταινία με τα όλα της, με τον Henry Fonda στην καλύτερη περίοδο της ζωής του (στην πρώτη ταινία του μετά τον πόλεμο), τον Victor Mature να υποδύεται τον μπεκρή πιστολά Ντοκ Χολιντέι με πάθος (λίγα χρόνια πριν φορέσει... χλαμύδες), η περίεργη σχέση των δύο φίλων να σκιαγραφείται πολύ ωραία, η Linda Darnell στην πιο διάσημη ταινία της, ο Walter Brennan να υποδύεται τον σκληροτράχηλο πατέρα των Κλάντον (σε πρωτόγνωρα σκληροτράχηλη για εμάς ερμηνεία). Ο Φορντ είχε γνωρίσει στα νιάτα του τον Γουάιτ Ερπ και δήλωσε ότι γύρισε τη σεκάνς της μονομαχίας στο ΟΚ Κοράλ έτσι όπως του την περιέγραψε ο Ερπ. Who knows?! Στα ελληνικά αποδόθηκε με τρεις(!) τίτλους: «Η ζωή αρχίζει με μια σφαίρα», «Καταχθόνιως δίωξις» και «Ο λυτρωτής». Ορισμένοι πάλι χαρακτήρισαν την ταινία σαν ένα φιλμ-νουάρ τοποθετημένο στη Δύση. Ο Σαμ Πέκινπα είχε πει ότι αυτή είναι η αγαπημένη του ταινία. Τι άλλο να προσθέσω εγώ;

The Treasure of the Sierra Madre

Γιος σκηνοθετεί τον πατέρα και το αποτέλεσμα είναι να κερδίσει ο πρώτος δύο όσκαρ για τη σκηνοθεσία και για το σενάριο και ο δεύτερος ένα β' ανδρικού ρόλου. Όλα αυτά στην καλύτερη (για τον υπογράφοντα) ταινία του John Huston και μία από τις καλύτερες του παγκόσμιου κινηματογράφου, το Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε, παραγωγής 1948.

Δύο αποτυχημένοι τυχοδιώκτες (οι Humphrey Bogart και Tim Holt) βρίσκονται στο Μεξικό αναζητώντας να πιάσουν την καλή. Όταν γνωρίσουν έναν ηλικιωμένο και έμπειρο χρυσοθήρα που γνωρίζει από καλές τοποθεσίες με χρυσό, θα συγκροτήσουν μια τριάδα σκαπανέων και θα οδεύσουν στα βουνά του Μεξικό προς αναζήτηση του πολύτιμου μεταλλεύματος. Δεν θα αργήσουν να βρουν αυτό που ψάχνουν, αλλά τότε είναι που θα οδηγηθούν σταδιακά προς την παράνοια από τη φιλαργυρία και την απληστία τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν επίσης ληστές και διεφθαρμένους αστυνομικούς. Απίστευτες ερμηνείες από την πρωταγωνιστική τριάδα με τον πιο άπληστο Bogart να ξεχωρίζει, ίσως και λόγω ξεχωριστής προτίμησης από τον υπογράφοντα. Μια ταινία για τη σκοτεινή φιλοχρήματη πλευρά των ανθρώπινων παθών.

The Magnificent Ambersons (Οι υπέροχοι Άμπερσονς)

Για το αριστούργημα του Orson Welles, Οι υπέροχοι Άμπερσονς (1942), δεν χρειάζεται να διαβάσετε κάποιο σχόλιο από εμάς. Μπορείτε να διαβάσετε στον vandim για την ταινία ή αν θέλετε μια βιογραφία του Welles από το cinema. Η απορία μας είναι πώς θα ήταν το φιλμ αν δεν πετσοκοβόταν στο μοντάζ από τον καημένο μοντέρ Robert Wise ύστερα από εντολή των παραγωγών, βεβαίως-βεβαίως. Μια ταινία που το όραμα του Γουέλς την είχε φτάσει στα 135 λεπτά αλλά στο τέλος κυκλοφόρησε με τελική διάρκεια 88 λεπτά! Αυτά συνέβησαν όταν πήγε ο Γουέλς στη Βραζιλία να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ και η εταιρεία πήρε την κατάσταση στα χέρια της! Προσθέσανε και ένα κάτι σαν χάπι-εντ, σίγουρα εντελώς διαφορετικό από το σκοτεινό τέλος που είχε γυρίσει ο Γουέλς. Επίσης, αποχώρησε και ο συνθέτης Bernard Herrmann που του αλλάξαν τη μουσική. Προσθέστε, τέλος, και την καταστροφή των αρνητικών των κομμένων σκηνών (πάει και η οποιαδήποτε πιθανότητα για ένα director's cut) και βλέπουμε πώς ένα χρόνο μετά τον Πολίτη Κέιν η σχέση του Orson Welles με το σύστημα του Χόλιγουντ τερματίστηκε άδοξα.