The Life and Death of Colonel Blimp

Σαράντα χρόνια στρατιωτικής ζωής για τον Συνταγματάρχη Κάντι! Μια ματιά σε τρεις διαφορετικούς πολέμους όπου συμμετείχε ο Σχης (στον πόλεμο των Μπόερς, στον Α'ΠΠ και στον Β' ΠΠ) με την Deborah Kerr να υποδύεται σε τρεις διαφορετικούς ρόλους τις γυναίκες που συνάντησε ο Σχης (ο Roger Livesey στον καλύτερο και πιο αναγνωρίσημο ρόλο της ζωής του) σ'αυτές τις περιόδους.

Εν έτη 1943 κυκλοφόρησε το The Life and Death of Colonel Blimp και η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό είναι ότι πρόκειται για μία εμψυχωτική, πατριωτική ταινία με σκοπό να εξυψώσει το βρετανικό σθένος εκείνη την περίοδο. Το οποίο ως ένα βαθμό μπορεί και να ισχύει. Το δίδυμο των Powell και Pressuburger, όμως, που έγραψαν το σενάριο, σκηνοθέτησαν και παρήγαγαν την ταινία, έφτιαξαν τελικά ένα απόλυτα κλασικό έργο για τη ζωή και το θάνατο, για τη φιλία εν καιρώ πολέμων, για τις επιλογές που καθορίζουν τη ζωή και τον έρωτα.

Δραματική ταινία με έντονο το βρετανικό φλεγματικό κωμικό στοιχείο, αποτελεί την τρίτη αγαπημένη δημιουργία του σκηνοθετικού διδύμου για τον υπογράφοντα (μετά τα Κόκκινα παπούτσια και το Ζήτημα ζωής και θανάτου).

The Night of the Iguana

Αλκοολικός ιερέας (ρόλος που ταίριαξε γάντι στον Richard Burton) που έχει και μια έφεση στο γυναικείο φύλο, ξεσκεπάζει την υποκρισία του ποιμνίου του ένα κυριακάτικο πρωινό, αλλά οι συνέπειες θα είναι να εκδιωχθεί από την εκκλησία. Τον βρίσκουμε δύο χρόνια μετά ως τουριστικό συνοδό γυναικείων γκρουπ στο Μεξικό. Η αρχηγός του γκρουπ (Grayson Hall) είναι μια κακιασμένη γεροντοκόρη που έχει μια 17χρονη ανιψιά που την πέφτει στον Burton. Η θεία κατηγορεί όμως τον Burton για αποπλάνηση και θέλει να τον καταστρέψει. Αυτός χαλάει επίτηδες το λεωφορείο και οδηγεί το γκρουπ σε ένα ξενοδοχείο ενός πρώην φίλου του, πιστεύοντας ότι δεν έχει τηλέφωνο για να ειδοποιηθεί το τουριστικό γραφείο στο οποίο ανήκει. Ο φίλος του έχει πεθάνει εδώ και ένα μήνα και το μέρος διευθύνει η χήρα του (Ava Gardner) με τη βοήθεια νεαρών μεξικανών με καλλίγραμμα κορμιά. Εκεί θα σκάσει μύτη και η Deborah Kerr στο ρόλο μιας... αγνής, σοβαρής και καλοπροαίρετης ζωγράφου με τον ηλικιωμένο, ποιητή παππού της. Η νύχτα που θα ακολουθήσει θα είναι η Νύχτα της Ιγκουάνα · ο Burton θα προσπαθήσει να αντιμετώπισει την επιθυμία του για αλκοόλ και γυναικεία σάρκα, η Gardner θα του προτείνει να ζήσει μαζί της, ακόμα και η Kerr θα ενδιαφερθεί για αυτόν αλλά με το δικό της πάντα τρόπο.

Ο John Huston διασκευάζει το έργο του Tennesse Williams δημιουργώντας μια δυναμική ταινία με μεγάλες ερμηνείες. Καταϊδρωμένοι μέσα στην υγρή ζέστη του Μεξικό, τους παρακολουθούμε να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, να αφεθούν στην αμαρτία ή όχι, να χαλιναγωγήσουν τα πάθη τους ή όχι. Ή αλλιώς η λογική κόντρα στα πάθη. Η Grayson Hall στο ρόλο της αχώνευτης κέρδισε υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Η ταινία πήρε άλλες δυο υποψηφιότητες για τα σκηνικά, την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Gabriel Figueroa και κέρδισε ένα για τα κοστούμια.

The Grass Is Greener (Το ξένο είναι πιο γλυκό)

Αυτή η ταινία αποτελεί μία από τις τέσσερις συνεργασίες του σκηνοθέτη Stanley Donen με τον Cary Grant, την τρίτη συνεργασία του Grant με την Deborah Kerr και την τρίτη της Kerr με τον Robert Mitchum! Ο Grant και η Kerr υοδύονται ένα ζευγάρι στην Αγγλία όπου κατοικούν στον πύργο τους, που τον χρησιμοποιούν και ως μουσείο. Ο αμερικανός τουρίστας και πολυεκατομμυριούχος πετρελαιάς Mitchum που τον επισκέπτεται, θα μπει σε λάθος πόρτα και θα πέσει πάνω στην οικοδέσποινα. Την οποία θα φλερτάρει επίμονα και θα τη γοητέψει. Όταν αυτή πει στον άντρα της ότι θα πάει να μείνει στη φίλη της (την μπεκρού Jean Simmons) στο Λονδίνο, καταλαβαίνουμε ότι... Το ξένο είναι πιο γλυκό. Το οποίο, πάλι, ο Grant -ως φοβερά σκεπτόμενος- θα προσπαθήσει να ανατρέψει με ένα φορεβό σχέδιο, χωρίς ζηλοτυπίες, χωρίς εκνευρισμούς, με τη βοήθεια της μπεκρούς!

Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια χαριτωμένη κομεντί στην οποία πρωταγωνιστούν τόσοι πολλοί αστέρες; Και η οποία δεν είναι βαρετή; Και κυλάει παραπάνω από ευχάριστα; Τώρα αν σε κάποιους δεν αρέσει να βλέπουν τον βαρύ Mitchum σε ρομαντικούς ρόλους, ή νομίζουν ότι εδώ ο Grant φαίνεται σα να βαριέται, τι να πούμε; Παραβλέψτε τα και αφεθείτε στη γοητεία του κλασικού Χόλιγουντ. It's only a movie.

An Affair to Remember (Μεγάλε μου έρωτα)

Ρομαντική ταινία με τον Cary Grant και την Deborah Kerr από τη χρονιά του 1957. Ο κύριος είναι διάσημος πλεϊμπόι που αποφασίζει να παντρευτεί μια πλουσία. Ξεκινάει με το πλοίο να πάει στην Αμερική και σ'αυτό το πολυήμερο ταξίδι γνωρίζει την κυρία Kerr, που ζει ακόμα ανύπαντρη με έναν πετρελαιά στις ΗΠΑ. Περιττό να πούμε ότι θα την γοητέψει, αλλά κυρίως για το ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται στα μίντια. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί το ειδύλλιο και θα αποφασίσουν να ξαναβρεθούν έξι μήνες μετά στην κορυφή του Empire State Buliding και να παντρευτούν. Για να μην σας φανερώσω άλλες λεπτομέρειες, την ημέρα που πρόκειται να συναντηθούν θα υπάρξει ένα ατύχημα, οι δρόμοι τους θα χωρίσουν αλλά η τύχη (δηλαδή η σεναριακή πένα) θα τους φέρει με αναπάντεχο τρόπο ξανά μαζί.

Διασημότατη ταινία, η An Affair to Remember θεωρείται μια από τις κορυφαίες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Η δικιά μου ένσταση βρίσκεται στην κάπως πιο μεγάλη διάρκεια από ό,τι πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει. Σκηνές μεγάλης διάρκειας, κάποια μουσικά ιντερλούδια και κάποιοι πλεονασμοί θα μπορούσαν να μειωθούν από τον σκηνοθέτη Leo McCarey. Όπως και να'χει, το αυθεντικά συγκινητικό τέλος σε αποζημιώνει και η ταινία χαράσσεται στη μνήμη σου. Όπως και της Megg Ryan δηλαδή που χάρη σ'αυτήν την ταινία έστειλε τον Tom Hanks στην κορυφή του Empire State στην ταινία Άγρυπνοι στο Σιατλ. Σημειώστε ότι αποτελεί ριμέικ του Love Affair (Ο πόνος της αγάπης) του ιδίου σκηνοθέτη από το '39.

The Sundowners

Όσοι... απογοητεύτηκαν από τις περιπέτειες της Nicole Kidman στην Αυστραλία, θα απολαύσουν περισσότερο την ταινία The Sundowners του 1960. Και ποιοι είναι αυτοί οι Sundowners; Είναι αυτοί που έχουν για σπίτι εκεί που δύει ο ήλιος, δηλαδή... πουθενά. Αλλιώς, οι περιπλανώμενοι, οι νομάδες. Οπότε καταλαβαίνετε ότι δεν πρέπει να δώσετε και πολύ σημασία στον ελληνικό τίτλο: «Οι επιδρομείς της νύχτας»! Μια τέτοια οικογένεια μάς συστήνει ο σκηνοθέτης Fred Zinnemann που μόνιμη στέγη δεν έχουν και για δουλειά συνήθως μεταφέρουν πρόβατα από τη μία περιοχή στην άλλη. Ο πατέρας Robert Mitchum φαίνεται να γουστάρει αυτή τη ζωή. Η μητέρα Deborah Kerr όμως θέλει επιτέλους να κατασταλάξει κάπου σε μια δικιά τους φάρμα. Στη παρέα θα προστεθεί και ο Peter Ustinov (όντας ο χαρακτήρας που δίνει τις κωμικές πινελιές στην ταινία) που θα τους γίνει «τσιμπούρι» και θα τους ακολουθεί μέχρι τέλους. Οι διάφορες περιπέτειες στις οποίες θα εμπλακούν, θα έχουν αντίκτυπο στην οικογένεια και θα αποτελέσουν την αφορμή για να αποφασίσουν τελικά τι θα απογίνουν και πώς θα πορευτούν ως οικογένεια. Δραματική και κωμική ταυτόχρονα ταινία, στην οποία το ανάλαφρο σκηνοθετικό άγγιγμα του Zinnemann και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες της, την κάνουν πολύ ευχάριστη στην παρακολούθηση, το λιγότερο να πούμε.

The Innocents (Μια μορφή στο παράθυρο)

Να πω την αλήθεια δεν περίμενα να εκπλαγώ (με την καλή έννοια) και να ευχαριστηθώ τόσο την ταινία The Innocents του 1961. Αλλά αν αναλογιστεί κανείς τους συντελεστές, τότε μπορεί να υποθέσει εξαρχής ότι το αποτέλεσμα θα είναι -τουλάχιστον- ικανοποιητικό. Βρίσκουμε στη σκηνοθεσία τον καλό βρετανό σκηνοθέτη Jack Clayton, στο σενάριο τον Truman Capote, ο οποίος διασκευάζει τη νουβέλα του Henry James Το στρίψιμο της βίδας και στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Deborah Kerr, που πάντα ήξερε να διαλέγει -ως επί τω πλείστον- προσεγμένους ρόλους. Και επειδή μ' αρέσει πρώτα να βλέπω και μετά να ανακαλύπτω την ιστορία πίσω από την ταινία, η έκπληξή μου (και οι ανατριχίλες μου) ήταν καλοδοχούμενες!

Με την πανέξυπνη χρήση του ήχου, την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, την εύθραυστη ερμηνεία της Kerr, το παιχνίδισμα των κουρτινών από τον αέρα, οι ψίθυροι και το «αθώο» παιδικό τραγουδάκι σε παρασέρνουν και σε εγκλωβίζουν στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Ο θεατής θα βρεθεί επηρεασμένος, ακόμα κι αν έχει διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζει το στόρι. Ο ψυχολογικός τρόμος και ο φόβος για το άγνωστο είναι το Α και το Ω σ' αυτήν την ταινία, πράγματα που χειρίζεται πανέξυπνα ο Clayton. Σίγουρα αποτελεί μια από τις καλύτερες μεταφορές του μυθιστορήματος του James και ίσως ευθύνεται και το συγγραφικό... άγγιγμα του Capote γι' αυτό· παρατηρείστε τις διάφορες φροϋδικές πινελιές στην σεξουαλικά καταπιεσμένη γκουβερνάντα. Σε γενικές γραμμές είναι μια πρόταση που επιβάλλεται να δείτε για να τη συγκρίνετε -αν θέλετε- με τη νεώτερη εκδοχή, αυτή με τη Nicole Kidman.

Separate Tables (Χωριστά τραπέζια)

Τα Χωριστά τραπέζια βασίστηκαν στην ομώνυμη συλλογή δύο μονόπρακτων του μεγάλου βρετανού δραματουργού Terence Rattigan που πρωτοπαίχθηκε στο Λονδίνο το 1954. Δύο χρόνια μετά, μεταφέρθηκε στο Broadway και το 1958 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τη ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής Hecht-Hill-Lancaster, δηλαδή του παραγωγού Harold Hecht που ανακάλυψε τον Burt Lancaster και τον πήγε στο Χόλιγουντ και του συγγραφέα/παραγωγού James Hill, που εκείνη την εποχή ήταν (και μάλιστα ο τελευταίος) σύζυγος της Rita Hayworth. Έτσι, καταλαβαίνετε πώς πήρε το ρόλο η κυρία Hayworth. Η ταινία ξεχωρίζει όμως και για το υπόλοιπο καστ· την εύθραυστη ερμηνεία της Deborah Kerr, τον γεροντίστικο ρόλο του David Niven και τους δεύτερους ρόλους με τις Wendy Hiller και Gladys Jackson να δίνουν τα ρέστα τους.

Η ιστορία αφορά τις προβληματικές σχέσεις ενός ζευγαριού που συναντιέται μετά από καιρό σε ένα παραλιακό ξενοδοχείο στη νότια Αγγλία. Ο πρώην (Burt) είναι αλκοολικός και έχει δεσμό με μια υπάλληλο του ξενοδοχείου (Hiller) και η πρώην (Rita) αποτελεί τη γυναίκα που δεν μπορεί να ξεχάσει. Ταυτόχρονα η Kerr, που είναι ένα άβγαλτο και συνεσταλμένο κορίτσι και βρίσκεται κάτω από την αυστηρή προστασία της μητέρας της, γοητεύεται από τον πολλά χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό Niven, ο οποίος συνέχεια αφηγείται ιστορίες από τον πόλεμο. Δυνατή, δραματική ταινία γύρω από τα πάθη των ερωτευμένων ανθρώπων και τα (αιώνια;) προβλήματα των ανθρωπίνων σχέσεων.

Δείτε σ' αυτό το σάιτ πολλές φωτογραφίες από την ταινία.