Room at the Top (Ο ανεμοστρόβιλος των παθών)

Όπου Τοπ, είναι η αριστοκρατική περιοχή της πόλης στην οποία εκτυλίσσεται η ταινία μας. Κάτι σαν την Εκάλη. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος στο δημαρχείο και έχει όνειρα να κατακτήσει την νεαρή κόρη του πλούσιου μεγαλοβιομηχάνου της περιοχής. Θα γραφτεί στη θεατρική ομάδα της πόλης που συμμετέχει και η νεαρά και θα γνωριστεί με διάφορα άτομα, μεταξύ των οποίων μια ώριμη γυναίκα γαλλικής καταγωγής. Ενώ θα προσπαθεί ανεπιτυχώς να ρίξει τη μικρή, η οποία έχει και έναν αχώνευτο πλούσιο συνοδό που δεν την αφήνει στιγμή από κοντά της, θα έρθει πιο κοντά με τη γαλλίδα γυναίκα που ο σύζυγός της λείπει συνέχεια για γκομενοδουλειές. Όταν καταφέρει και τουμπάρει τη μικρή, τα πράματα θα περιπλακούν καθώς ο πρωταγωνιστής μας δεν θα ξέρει τι να διαλέξει, τον σαρκικό (και όχι μόνο) έρωτα με τη μεγάλη ή τα πλούτη της μικρής. Δύο πόρτες έχει η ζωή και ο ήρωας θα βρεθεί μπροστά σε δίλημμα. Θαυμάσια αγγλική ταινία του 1959 με τον Laurence Harvey να δίνει μια δυναμική ερμηνεία και την Simone Signoret να είναι για άλλη μια φορά σπαρακτικά υπέροχη. Ο ανεμοστρόβιλος των παθών σκηνοθετήθηκε από τον Jack Clayton, ο οποίος μας παρουσίασε αρκετά ρεαλιστικά το περιβάλλον της μικρής βιομηχανικής πόλης και αποτέλεσε την πρώτη αγγλική ταινία στην οποία γίνεται κανονική αναφορά για τη σεξουαλική πράξη. Ήταν υποψήφια για έξι βασικά όσκαρ (ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και τριών για ηθοποιούς) και κέρδισε αυτά του σεναρίου και του α' γυναικείου ρόλου για τη Simone Signoret. Η οποία είχε κερδίσει και το βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών.

The Innocents (Μια μορφή στο παράθυρο)

Να πω την αλήθεια δεν περίμενα να εκπλαγώ (με την καλή έννοια) και να ευχαριστηθώ τόσο την ταινία The Innocents του 1961. Αλλά αν αναλογιστεί κανείς τους συντελεστές, τότε μπορεί να υποθέσει εξαρχής ότι το αποτέλεσμα θα είναι -τουλάχιστον- ικανοποιητικό. Βρίσκουμε στη σκηνοθεσία τον καλό βρετανό σκηνοθέτη Jack Clayton, στο σενάριο τον Truman Capote, ο οποίος διασκευάζει τη νουβέλα του Henry James Το στρίψιμο της βίδας και στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Deborah Kerr, που πάντα ήξερε να διαλέγει -ως επί τω πλείστον- προσεγμένους ρόλους. Και επειδή μ' αρέσει πρώτα να βλέπω και μετά να ανακαλύπτω την ιστορία πίσω από την ταινία, η έκπληξή μου (και οι ανατριχίλες μου) ήταν καλοδοχούμενες!

Με την πανέξυπνη χρήση του ήχου, την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, την εύθραυστη ερμηνεία της Kerr, το παιχνίδισμα των κουρτινών από τον αέρα, οι ψίθυροι και το «αθώο» παιδικό τραγουδάκι σε παρασέρνουν και σε εγκλωβίζουν στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Ο θεατής θα βρεθεί επηρεασμένος, ακόμα κι αν έχει διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζει το στόρι. Ο ψυχολογικός τρόμος και ο φόβος για το άγνωστο είναι το Α και το Ω σ' αυτήν την ταινία, πράγματα που χειρίζεται πανέξυπνα ο Clayton. Σίγουρα αποτελεί μια από τις καλύτερες μεταφορές του μυθιστορήματος του James και ίσως ευθύνεται και το συγγραφικό... άγγιγμα του Capote γι' αυτό· παρατηρείστε τις διάφορες φροϋδικές πινελιές στην σεξουαλικά καταπιεσμένη γκουβερνάντα. Σε γενικές γραμμές είναι μια πρόταση που επιβάλλεται να δείτε για να τη συγκρίνετε -αν θέλετε- με τη νεώτερη εκδοχή, αυτή με τη Nicole Kidman.