In Cold Blood (Εν ψυχρώ)

Το εκπληκτικό μυθυστόρημα του Truman Capote (ίσως και ένα από τα καλύτερα του περασμένου αιώνα) γίνεται στα χέρια του Richard Brooks μια μεγάλη ταινία, ένα σκοτεινό αριστούργημα, ένα δραματικό σχόλιο για το σκοτάδι μέσα στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής. Η ταινία Εν ψυχρώ του 1967 περιγράφει με κλινική ακρίβεια την ιστορία της άγριας δολοφονίας των τεσσάρων μελών της καημένης οικογένειας από τους δύο νεαρούς. Η ταινία αποτελεί υπόδειγμα μεταφοράς βιβλίου στη μεγάλη οθόνη, και με τη βοήθεια της χαρακτηριστικής μουσικής του Quincy Jones και της εκπληκτικής φωτογραφίας του Conrad Hall αγγίζει την τελειότητα. Είναι και της μόδας ο Capote, μετά και την ομότιτλη προ-προπέρσινη ταινία... Ευκαιρία λοιπόν να δείτε μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, την οποία μπορείτε να βρείτε πλέον εύκολα σε DVD σε ενημερωμένα μαγαζιά.

Στοιχεία που ψάρεψα από αλλού:
→ Ο Brooks, στο όνομα του ρεαλισμού, επέμεινε και τελικά κατάφερε να κάνει γυρίσματα στον τόπο του εγκλήματος, ενώ έβαλε στο καστ πρόσωπα που συμμετείχαν στα πραγματικά γεγονότα, όπως τους πραγματικούς ενόρκους της δίκης, αλλά και τον ίδιο το δήμιο που εκτέλεσε τους δολοφόνους (αν και αυτό αμφισβητείται πλέον)!
→ Τα δύο ζευγάρια μάτια της ορίτζιναλ αφίσας ήταν αυτά των πραγματικών δολοφόνων.
→ Οι ρόλοι του πρωταγωνιστικού ζευγαριού προτάθηκαν αρχικά στους Paul Newman και Steve McQueen, αλλά ο Brooks επέμεινε σε ταλαντούχους πλην όμως άγνωστους στο ευρύ κοινό ηθοποιούς. Οι δυο τους πάντως θα συμπρωταγωνιστούσαν τελικά μερικά χρόνια αργότερα στον Πύργο της κολάσεως.

Breakfast At Tiffany's

Βασισμένη στην πετυχημένη νουβέλα του Truman Capote, η ταινία Πρόγευμα στο Τίφανις του 1961 έχει μικρή (δυστυχώς) σχέση με το βιβλίο. Καταρχάς, ο Capote πούλησε τα δικαιώματα του βιβλίου στην Paramount με προϋπόθεση το ρόλο της Holly να πάρει η Marilyn Monroe. Αντ' αυτού, φέρανε την Audrey Hepburn (καθόλου άσχημα, βεβαίως-βεβαίως) αλλά οι αλλαγές στο σενάριο άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν (προσθήκη κάποιων χαρακτήρων, χολιγουντιανό χάπι-εντ κλπ), φτάνοντας στο τέλος η ταινία απλώς να βασίζεται (νοερά) στο βιβλίο. Παρόλο αυτά, η Hepburn σαν αφελής, εκκεντρική και ατίθαση κοσμοπολίτισσα είναι θεϊκή σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς της ρόλους, το Moon River του Mancini είναι πλέον ένα κλασικό τραγούδι και ο Mickey Rooney είναι όλα τα λεφτά στο ρόλο του κινέζου συγκατοίκου (και ας κατηγορήθηκε η ταινία για την αφελή/γραφική παρουσίαση της κινέζικης εθνικότητας). Περαιτέρω σχόλια δεν χρειάζεται μια κλασική ταινία, εκτός από το να αναφέρω ότι θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε κάποιον πιο μεγάλο σταρ για δευτεραγωνιστή στη θέση του (σχεδόν άγνωστου) George Peppard.

The Innocents (Μια μορφή στο παράθυρο)

Να πω την αλήθεια δεν περίμενα να εκπλαγώ (με την καλή έννοια) και να ευχαριστηθώ τόσο την ταινία The Innocents του 1961. Αλλά αν αναλογιστεί κανείς τους συντελεστές, τότε μπορεί να υποθέσει εξαρχής ότι το αποτέλεσμα θα είναι -τουλάχιστον- ικανοποιητικό. Βρίσκουμε στη σκηνοθεσία τον καλό βρετανό σκηνοθέτη Jack Clayton, στο σενάριο τον Truman Capote, ο οποίος διασκευάζει τη νουβέλα του Henry James Το στρίψιμο της βίδας και στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Deborah Kerr, που πάντα ήξερε να διαλέγει -ως επί τω πλείστον- προσεγμένους ρόλους. Και επειδή μ' αρέσει πρώτα να βλέπω και μετά να ανακαλύπτω την ιστορία πίσω από την ταινία, η έκπληξή μου (και οι ανατριχίλες μου) ήταν καλοδοχούμενες!

Με την πανέξυπνη χρήση του ήχου, την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, την εύθραυστη ερμηνεία της Kerr, το παιχνίδισμα των κουρτινών από τον αέρα, οι ψίθυροι και το «αθώο» παιδικό τραγουδάκι σε παρασέρνουν και σε εγκλωβίζουν στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Ο θεατής θα βρεθεί επηρεασμένος, ακόμα κι αν έχει διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζει το στόρι. Ο ψυχολογικός τρόμος και ο φόβος για το άγνωστο είναι το Α και το Ω σ' αυτήν την ταινία, πράγματα που χειρίζεται πανέξυπνα ο Clayton. Σίγουρα αποτελεί μια από τις καλύτερες μεταφορές του μυθιστορήματος του James και ίσως ευθύνεται και το συγγραφικό... άγγιγμα του Capote γι' αυτό· παρατηρείστε τις διάφορες φροϋδικές πινελιές στην σεξουαλικά καταπιεσμένη γκουβερνάντα. Σε γενικές γραμμές είναι μια πρόταση που επιβάλλεται να δείτε για να τη συγκρίνετε -αν θέλετε- με τη νεώτερη εκδοχή, αυτή με τη Nicole Kidman.