Hud (Άγριος σαν θύελλα)

Μία πεθαμένη αγελάδα από άγνωστη αιτία θα αποτελέσει την εκκίνηση των γεγονότων που θα φέρει την οικογένεια των Banon κοντά στη χρεωκοπία. Ύστερα από χρόνια σκληρής δουλειάς, το ράντσο τους κινδυνεύει με αφανισμό λόγω της εμφάνισης αφδώδους πυρετού. Μαζί με την οικονομική κρίση, θα αναβλύσουν όμως και όλα τα οικογενειακά προβλήματα. Οι τεταμένες σχέσεις πατέρα (Melvyn Douglas) και γιου (Paul Newman) θα οδηγηθούν σε όξυνση μπροστά στον εγγονό (και ανιψιό αντίστοιχα) και στην -λέγε με και γεροντοκόρη- υπηρέτρια. Οι παραδοσιακές αρχές του καλοκάγαθου πατέρα θα έρθουν σε σύγκρουση με τις νέες τάσεις που εκφράζει ο θερμόαιμος γυναικοκατακτητής Hud.

Η ταινία Hud του 1963 είναι μια από τις πολλές συνεργασίες του Paul Newman με το σκηνοθέτη Martin Ritt. Η ταινία ξεχωρίζει για την εκπληκτική φωτογραφία (όπως αναμενόταν άλλωστε) του James Wong Howe και τη λιτή μουσική του Elmer Bernstein όπως φυσικά και για την συγκρατημένη σκηνοθεσία του Ritt. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο Horseman, Pass By του νεαρού (ούτε 30 χρονών τότε) συγγραφέα Larry McMurtry, γνωστός σήμερα για το σενάριο του Brokeback Mountain. Επτά υποψηφιότητες για όσκαρ μάζεψε η τιανία, από τις οποίες κερδισμένοι βγήκαν για πρώτη φορά στην καριέρα τους οι ηθοποιοί Melvyn Douglas και Patricia Neal (β' ανδρικού και α' γυναικείου αντίστοιχα) και ο Wong Howe για τη φωτογραφία.

Breakfast At Tiffany's

Βασισμένη στην πετυχημένη νουβέλα του Truman Capote, η ταινία Πρόγευμα στο Τίφανις του 1961 έχει μικρή (δυστυχώς) σχέση με το βιβλίο. Καταρχάς, ο Capote πούλησε τα δικαιώματα του βιβλίου στην Paramount με προϋπόθεση το ρόλο της Holly να πάρει η Marilyn Monroe. Αντ' αυτού, φέρανε την Audrey Hepburn (καθόλου άσχημα, βεβαίως-βεβαίως) αλλά οι αλλαγές στο σενάριο άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν (προσθήκη κάποιων χαρακτήρων, χολιγουντιανό χάπι-εντ κλπ), φτάνοντας στο τέλος η ταινία απλώς να βασίζεται (νοερά) στο βιβλίο. Παρόλο αυτά, η Hepburn σαν αφελής, εκκεντρική και ατίθαση κοσμοπολίτισσα είναι θεϊκή σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς της ρόλους, το Moon River του Mancini είναι πλέον ένα κλασικό τραγούδι και ο Mickey Rooney είναι όλα τα λεφτά στο ρόλο του κινέζου συγκατοίκου (και ας κατηγορήθηκε η ταινία για την αφελή/γραφική παρουσίαση της κινέζικης εθνικότητας). Περαιτέρω σχόλια δεν χρειάζεται μια κλασική ταινία, εκτός από το να αναφέρω ότι θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε κάποιον πιο μεγάλο σταρ για δευτεραγωνιστή στη θέση του (σχεδόν άγνωστου) George Peppard.

The Fountainhead (Χαλύβδινες ψυχές)

Ενδιαφέρουσα ταινία για αρχιτέκτονες, μηχανικούς, δημοσιογράφους και όχι μόνο. Βασικά, θα λέγαμε ότι είναι μια ταινία για το να είσαι άνθρωπος, να χρησιμοποιείς το μυαλό σου, να μην είσαι πρόβατο. Ο Gary Cooper είναι αρκούντως πειστικός στο ρόλο του αρχιτέκτονα Howard Roark του οποίου οι ιδέες είναι αντίθετες με τα κοινά γούστα. Αυτός επιμένει στις ιδέες του και συναντάει την απόρριψη, ακόμα και τον πόλεμο από την 4η εξουσία, τον τύπο (πάλι μπροστά μας!). Δεν γίνεται «εμπορικός» και μένει τελικά άνεργος. Ο επιμένων όμως νικά και έτσι στην πορεία θα βρει ανθρώπους που κατανοούν το πνεύμα του, θα τον εμπιστευτούν και θα τον συμπαρασταθούν. Βασισμένη στο πετυχημένο βιβλίο της Ayn Rand "The Fountainhead" του 1943 (μπορείτε να το βρείτε ως «Κοντά στον Ουρανό» από τις εκδόσεις Ωκεανίδα), η ταινία Χαλύβδινες Ψυχές (όπως αποδόθηκε στα ελλίνικος) υμνεί τη διαφορετικότητα και την ελευθερία της έκφρασης, εκθειάζει τον σκεπτόμενο άνθρωπο και την αρχιτεκτονική. Με χάλασε (λίγο όμως) ο τρόπος με τον οποίο ο Cooper ρητόρευσε τον απολογητικό του λόγο στο δικαστήριο· υπερβολικά απαθέστατος και παθητικός.

Διαβάστε και εδώ ακόμα μια ενδιαφέρουσα και, φυσικά, πιο πληρέστερη τοποθέτηση για την ταινία.

Όταν η Γη Σταματήσει

Από τις πιο σοβαρές παραγωγές ταινιών sci-fi της δεκαετίας του '50 ήταν η ταινία The Day the Earth Stood Still, ίσως γιατί στην καρέκλα του σκηνοθέτη καθόταν ο Robert Wise, λίγα χρόνια πριν κερδίσει τα Όσκαρ με το μιούζικαλ West Side Story και την (εμετικά ζαχαρένια) Μελωδία της Ευτυχίας. Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με ελάχιστα εφέ, που ελάχιστη σχέση έχει επίσης με το σύμπαν καθώς όλη η δράση είναι επικεντρωμένη στη Γη. Αποτελεί μια ακόμα ταινία που αντικατοπτρίζει τις φοβίες της εποχής για το «άγνωστο», για το «ξένο», για την πυρηνική καταστροφή. Αν και ο βασικός σκοπός του ερχομού του εξωγήινου είναι ειρηνικός, η άμεση αντίδραση του ανθρώπινου είδους είναι ο τρόμος. Ο επισκέπτης από το διάστημα επιμένει στο ουμανιστικό του μήνυμα προσπαθώντας να σταματήσει τους πολέμους και τις έριδες ανάμεσα στους λαούς. Μήπως θα έπρεπε να δούμε την ταινία ξανά μαζί με τους ηγέτες μας;

Σημειώστε επίσης την πολύ καλή μουσική σύνθεση του Bernard Herrmann, ο οποίος χρησιμοποίησε δύο από τα περίεργα όργανα theremin για τη δημιουργία του απόκοσμου μουσικού θέματος. Τώρα, όσον αφορά το ριμέικ που ετοιμάζεται με τον Κιάνου Ριβς, δεν θα το σχολιάσω. Δείτε το trailer της ταινίας.