I Know Where I'm Going

"Ξέρω που πηγαίνω" λέει ο τίτλος, αλλά μόνο αυτό δεν συμβαίνει στην κλασική ρομαντική ταινία I Know Where I'm Going του βρετανικού κινηματογραφικού δίδυμου των Powell και Pressburger. Πρόκειται για τη ρομαντική ιστορία ενός κοριτσιού (που υποδύεται η εξαίσια ηθοποιός Wendy Hiller) που αφήνει το Λονδίνο για να παντρευτεί έναν ώριμο πλούσιο (για να μην πω ηλικιωμένο) σε ένα νησί της Σκωτίας. Ταξιδεύει όλη τη χώρα με τρένα και λεωφορεία αλλά λόγω κακοκαιρίας θα αναγκαστεί να παραμείνει σε ένα λιμάνι ακριβώς απέναντι από το νησί του τελικού της προορισμού. Θα κάνει παρέα με τον συνταξιδιώτη της Roger Livesey, ο οποίος θα της γνωρίσει την τοποθεσία, τους ανθρώπους, τα έθιμά τους. Και ο οποίος είναι ο ιδιοκτήτης του νησιού που θέλει να πάει η Hiller. Και ο χρόνος περνάει, ο καιρός δεν φτιάχνει, αρχίζει να τον ερωτεύεται αλλά μέσα στην αγωνία της, αποφασίζει να περάσει τα επικίνδυνα νερά με μία απλή βάρκα. Θα της κάνει το χατήρι ο Livesey και θα οδηγήσει αυτός τη βάρκα. Και θα βρεθούν σε μία μεγάλη ρουφήχτρα της περιοχής με θρυλικές ιστορίες (Corryvreckan). Απλή μεν ρομαντική ταινία, αλλά στα χέρια του βρετανικού κινηματογραφικού δίδυμου η ταινία έχει άλλη δύναμη. Άλλη μία από τις οκτώ κορυφαίες ταινίες που έβγαλαν από το 1941 ως το 1948.

A Canterbury Tale

Καθώς πηγαίνουν για προσκύνημα στον ιστορικό καθεδρικό του Canterbury, οι ζωές τριών ανθρώπων (ένας Άγγλος στρατιωτικός, ένας Αμερικανός φαντάρος και μία κοπέλα) διασταυρώνονται στο διπλανό χωριό, όταν κατεβαίνουν από το τρένο σε λάθος στάση. Ακολουθεί μία ιστορία τύπου-ντετέκτιβ για την ανεύρεση του Glue Man, του ανθρώπου που πετάει κόλλες στα μαλλιά νεαρών γυναικών. Στο ενδιάμεσο, τα αστεία με τις διαφορετικές λέξεις των Βρετανών και Αμερικανών για τα ίδια πράματα αλλά και των διαφορετικών συνηθειών δίνουν και παίρνουν. Και μετά τη λύση του μυστηρίου, οι εκπλήξεις στις ζωές τους, όταν φθάνουν τελικά στο Canterbury, μπορούν να ερμηνευτούν, από τον καθένα προσωπικά, και ως μικρά θαύματα.

Το δίδυμο των Powell και Pressburger υπογράφει το σενάριο, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή του A Canterbury Tale, άλλης μίας κορυφαίας ταινίας φιαγμένη μέσα στον πολέμο χωρίς καμία σκηνή μάχης και πολέμου. Παράλληλα, παρατηρούμε και τη ζωή της αγγλικής υπαίθρου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Και το δυναμικό μοντάζ που κάνει άλμα 600 χρόνων στην αρχή της ταινίας, από τον αετό του 14ου αιώνα στο αεροπλάνο του σήμερα, μας έφερε στο μυαλό το αντίστοιχο του Κιούμπρικ στην Οδύσσεια του διαστήματος (από το κόκκαλο-όπλο στο διαστημόπλοιο).

The Life and Death of Colonel Blimp

Σαράντα χρόνια στρατιωτικής ζωής για τον Συνταγματάρχη Κάντι! Μια ματιά σε τρεις διαφορετικούς πολέμους όπου συμμετείχε ο Σχης (στον πόλεμο των Μπόερς, στον Α'ΠΠ και στον Β' ΠΠ) με την Deborah Kerr να υποδύεται σε τρεις διαφορετικούς ρόλους τις γυναίκες που συνάντησε ο Σχης (ο Roger Livesey στον καλύτερο και πιο αναγνωρίσημο ρόλο της ζωής του) σ'αυτές τις περιόδους.

Εν έτη 1943 κυκλοφόρησε το The Life and Death of Colonel Blimp και η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό είναι ότι πρόκειται για μία εμψυχωτική, πατριωτική ταινία με σκοπό να εξυψώσει το βρετανικό σθένος εκείνη την περίοδο. Το οποίο ως ένα βαθμό μπορεί και να ισχύει. Το δίδυμο των Powell και Pressuburger, όμως, που έγραψαν το σενάριο, σκηνοθέτησαν και παρήγαγαν την ταινία, έφτιαξαν τελικά ένα απόλυτα κλασικό έργο για τη ζωή και το θάνατο, για τη φιλία εν καιρώ πολέμων, για τις επιλογές που καθορίζουν τη ζωή και τον έρωτα.

Δραματική ταινία με έντονο το βρετανικό φλεγματικό κωμικό στοιχείο, αποτελεί την τρίτη αγαπημένη δημιουργία του σκηνοθετικού διδύμου για τον υπογράφοντα (μετά τα Κόκκινα παπούτσια και το Ζήτημα ζωής και θανάτου).

The Red Shoes (Τα κόκκινα παπούτσια)

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η αιτία για να συναντηθούν ο Βρετανός Michael Powell και ο Ουγγρικής καταγωγής εβραίος Emeric Pressburger και η συνεργασία τους, ειδικά τη δεκαετία του '40, είχε για αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν μερικές από τις καλύτερες ταινίες του βρετανικού (και όχι μόνο) κινηματογράφου. Τα κόκκινα παπούτσια, που κυκλοφόρησαν το 1948, αποτελούν την άποψη των σκηνοθετών γύρω από την τέχνη και τη μουσική, το μπαλέτο και το χορό, τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις· όλα σε μια ονειρική μουσικοχορευτική ταινία. Και φυσικά μη νομίζετε ότι είναι άλλο ένα κουραστικό μιούζικαλ. Το κλασικό έργο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μεταφέρεται με μοντέρνο τρόπο στο πανί μέσα από μια πανδαισία χρωμάτων και εμπνευσμένων χορογραφιών. Μη τη χάσετε!

49th Parallel (Επιτάφιος για έναν κατάσκοπο)

Βρισκόμαστε στο 1941 και φυσικό είναι οι περισσότερες ταινίες της εποχής να είναι προπαγανδιστικές. Στην συγκεκριμένη ταινία, 49th Parallel (Επιτάφιος για έναν κατάσκοπο), έχουμε τον μεγάλο βρετανό σκηνοθέτη Michael Powell να συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Emeric Pressburger στη συγγραφή του σεναρίου και να φτιάχνουν μια πολεμική ταινία εντελώς έξω από τα συνηθισμένα. Κι αυτό διότι αντί να ασχοληθούν με κάποια «ηρωική» ιστορία των Άγγλων πιλότων (χμ... αυτό έγινε ένα χρόνο μετά) αποφάσισαν να ασχοληθούν με τους «κακούς» Γερμανούς. Η ιστορία μας εδώ λοιπόν θέλει μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών να προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα του Καναδά και να εισέλθουν στις ΗΠΑ χωρίς να τους αντιληφθούν οι στρατιωτικές δυνάμεις του Καναδά. Βάζοντάς τους λοιπόν να συναντούν στο δρόμο τους διάφορες καταστάσεις, δείχνουν τις πολιτικές και πολιτισμικές διαφορές των Ναζί με τους ήσυχους και δημοκρατικούς Καναδούς.

Ριψοκινδυνευμένη η προσπάθεια των δημιουργών που τελικά πέτυχε! Ίσως εξαιτίας της χρήσης γνωστών ηθοποιών (βλέπε π.χ. Laurence Olivier, Raymond Massey) σε μικρούς ρόλους στα διάφορα επεισόδια. Ίσως επειδή ο κόσμος είχε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και ήθελε να δει (ως ένα βαθμό) και την άλλη πλευρά. Ο Pressburger κέρδισε το Όσκαρ σεναρίου και η ταινία ήταν μία από τις δέκα υποψήφιες για το όσκαρ καλύτερης ταινίας.