That Touch of Mink (Η ωραία και ο εκατομμυριούχος)

Ο σεφ που δημιούργησε την πετυχημένη συνταγή των ρομαντικών κομεντί της Doris Day, ο (βραβευμένος και με όσκαρ σεναρίου) σεναριογράφος Stanley Shapiro, δημιούργησε άλλη μια ταινία που φυσικά μοιάζει λίγο-πολύ με τις προηγούμενες επιτυχίες (βλ. Pillow Talk και Lover Come Back). Δίπλα στην ξανθιά σταρ αυτή τη φορά ο παλαίμαχος Cary Grant, ενώ άνετα θα μπορούσε να είναι πάλι ο πολύ πιο νεαρός τότε Rock Hudson, συμπρωταγωνιστής της σε άλλες τρεις πετυχημένες ταινίες. Στην περίπτωσή μας εδώ, στο έργο That Touch of Mink έχουμε (όπως λέει και ο ελληνικός τίτλος) έναν πολυεκατομμυριούχο, ο οποίος μια βροχερή μέρα κάνει μπλιόντα με το αμάξι του την άνεργη (αλλά ωραία) Day. Αυτή πηγαίνει να του ζητήσει το λόγο αλλά τελικά τον ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Η έλξη είναι αμοιβαία κι αυτός την παίρνει μαζί του σε ταξίδι με το ιδιωτικό του τζετ. Η ιστορία έχει αρκετά μπλεξίματα, ερωτικά μπερδέματα του τύπου «άλλο σκέφτομαι και θέλω αλλά άλλο λέω και πράττω» και ούτω καθεξής. Όπως και στις άλλες ταινίες, κι εδώ υπάρχει ο δευτεραγωνιστής χαρακτήρας, ο φίλος του πρωταγωνιστή που λέει την αλήθεια καθαρά και ξάστερα και είναι αυτός που πετάει τις καλύτερες ατάκες. Ο πολύ καλός ηθοποιός Gig Young έχει αυτόν τον καθαρό κωμικό ρόλο που βοηθάει την ταινία να αναπνεύσει, επειδή κατά τ'άλλα κυλάει σε ήρεμα, χαλαρά νερά. Σε γενικές γραμμές, θα την ευχαριστηθείτε αν την παρακολουθήσετε χωρίς απαιτήσεις, βλέποντας το στυλ και τη φινέτσα μιας άλλης εποχής. Ειδικότερα, το γυναικείο φύλο δε θα χορταίνει να βλέπει τα φορέματα και τις γούνες που θα αλλάζει η Day!

Separate Tables (Χωριστά τραπέζια)

Τα Χωριστά τραπέζια βασίστηκαν στην ομώνυμη συλλογή δύο μονόπρακτων του μεγάλου βρετανού δραματουργού Terence Rattigan που πρωτοπαίχθηκε στο Λονδίνο το 1954. Δύο χρόνια μετά, μεταφέρθηκε στο Broadway και το 1958 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τη ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής Hecht-Hill-Lancaster, δηλαδή του παραγωγού Harold Hecht που ανακάλυψε τον Burt Lancaster και τον πήγε στο Χόλιγουντ και του συγγραφέα/παραγωγού James Hill, που εκείνη την εποχή ήταν (και μάλιστα ο τελευταίος) σύζυγος της Rita Hayworth. Έτσι, καταλαβαίνετε πώς πήρε το ρόλο η κυρία Hayworth. Η ταινία ξεχωρίζει όμως και για το υπόλοιπο καστ· την εύθραυστη ερμηνεία της Deborah Kerr, τον γεροντίστικο ρόλο του David Niven και τους δεύτερους ρόλους με τις Wendy Hiller και Gladys Jackson να δίνουν τα ρέστα τους.

Η ιστορία αφορά τις προβληματικές σχέσεις ενός ζευγαριού που συναντιέται μετά από καιρό σε ένα παραλιακό ξενοδοχείο στη νότια Αγγλία. Ο πρώην (Burt) είναι αλκοολικός και έχει δεσμό με μια υπάλληλο του ξενοδοχείου (Hiller) και η πρώην (Rita) αποτελεί τη γυναίκα που δεν μπορεί να ξεχάσει. Ταυτόχρονα η Kerr, που είναι ένα άβγαλτο και συνεσταλμένο κορίτσι και βρίσκεται κάτω από την αυστηρή προστασία της μητέρας της, γοητεύεται από τον πολλά χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό Niven, ο οποίος συνέχεια αφηγείται ιστορίες από τον πόλεμο. Δυνατή, δραματική ταινία γύρω από τα πάθη των ερωτευμένων ανθρώπων και τα (αιώνια;) προβλήματα των ανθρωπίνων σχέσεων.

Δείτε σ' αυτό το σάιτ πολλές φωτογραφίες από την ταινία.

Marty

Η δεύτερη ταινία (αν μετρήσουμε και το Χαμένο Σαββατοκύριακο) που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας και το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών. Σε μια εποχή που το Χόλιγουντ επένδυε όλο και περισσότερο σε επικά και πανάκριβα έργα ώστε να αντιμετωπίσει την εισβολή της τηλεόρασης, η ταινία Marty του 1955 διέψευσε όλα τα προγνωστικά. Κι αυτό διότι είχε χαμηλότατο προϋπολογισμό, είχε γυρίσματα σε φυσικούς χώρους, είχε έναν σκηνοθέτη που ήρθε κατευθείαν από την τηλεόραση όπως και η ίδια η ταινία στην ουσία, αφού το ίδιο έργο είχε γυριστεί και για την τηλεόραση! Ο Marty είναι ένας ανύπαντρος, 34χρονος, Ιταλο-αμερικανός χασάπης, που ζει ακόμα με τη μητέρα του. Κάνει παρέα με τους φίλους του και ξημεροβραδιάζονται σε μαγαζιά ψάχνοντας για κοπέλες, μόνο που ο Marty έχει αρχίσει να σκέφτεται πλέον και το γάμο, αλλά αρχίζει και απογοητεύεται καθώς βλέπει τα χρόνια να περνάνε και να μην μπορεί να βρει γυναίκα (που να αρέσει και στη μάνα!). Μέχρι που μια μέρα θα γνωρίσει μια μέτριας εμφάνισης κοπέλα και για να την υπερασπιστεί θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αρνητικότητα της μητέρας του και τα κασμέρια των φίλων του. Απλή ταινία και ανθρώπινη, μια αποτύπωση ρεαλιστικών καταστάσεων χωρίς φρου-φρου και αρώματα. Και επειδή κάποια πράματα δεν αλλάζουν εύκολα, σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που μπορούν να ταυτιστούν με τον ήρωα της ταινίας, ακόμα και σήμερα...

Προσθέστε και τα Όσκαρ σκηνοθεσίας για τον Delbert Mann (που μεταπήδησε με επιτυχία θα λέγαμε από την τηλεόραση στον κινηματογράφο), σεναρίου και α' ανδρικού ρόλου για τον Ernest Borgnine και πολλές άλλες υποψηφιότητες.

Lover Come Back (Γύρνα πίσω αγάπη μου!)

Καταρχάς, να δηλώσω ότι δεν είμαι φαν των μοντέρνων ρομαντικών κομεντί. Όταν παίζει π.χ. Meg Ryan εγώ την κοπανάω. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι η αιώνια διαμάχη των δύο φύλων έχει αποδοθεί πολύ καλύτερα εδώ και πολλά χρόνια και όλες οι καινούριες ιστορίες πλέον είναι ή ριμέικ ή (ανούσιες ως επί τω πλείστον) αντιγραφές, προσαρμοσμένες απλά στην εποχή μας.

Η έκπληξή μου λοιπόν όταν είδα την ταινία Lover Come Back (Γύρνα πίσω αγάπη μου), παραγωγής 1961, ήταν ευχάριστα μεγάλη. Το ζευγάρι των Rock Hudson και Doris Day υποδύονται δύο διαφημιστές που είναι ανταγωνιστές σε διαφορετικές εταιρίες και, χωρίς να γνωρίζουν ο ένας τον άλλο, προσπαθούν να κλέψουν τις ιδέες του άλλου. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά να μπλέκουν σε κωμικοτραγικές καταστάσεις με κύριο θέμα την κατάκτηση του άλλου φύλου, με τον Rock Hudson (κυρίως) να δίνει ρεσιτάλ. Επίσης, οι δεύτεροι ρόλοι (πάλι ο Tony Randall στο πλευρό των δύο σταρ) νοστιμίζουν την όλη ιστορία χάρη στο εμπνευσμένο σενάριο και όλα αυτά υπό το σκηνοθετικό βλέμμα του Delbert Mann, τον άνθρωπο που πήρε τον Χρυσό Φοίνικα και το Όσκαρ σκηνοθεσίας το 1955 για την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά, για την ταινία Marty.