Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Peter Ustinov. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Peter Ustinov. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010

Billy Budd

Η ταινία Billy Budd αποτελεί μια παραγωγή του μεγάλου Peter Ustinov σε όλα (σχεδόν) τα επίπεδα. Μετέφερε σε σενάριο το ομότιτλο θεατρικό, το οποίο με τη σειρά του ήταν βασισμένο στο βιβλίο "Billy Budd, Foretopman" του Herman Melville (του συγγραφέα του «Μόμπι Ντικ» ντε), ένα έργο που έμεινε μισοτελειωμένο από τον συγγραφέα όταν πέθανε το 1891 και εκδόθηκε μόλις το 1924. Ο Ουστίνοφ ανέλαβε επίσης τη σκηνοθεσία και το ρόλο του καπετάνιου του πολεμικού πλοίου HMS Avenger.

Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μια θαλασσινή περιπέτεια του 18ου αιώνα. Βρισκόμαστε στο 1797 και οι Βρετανοί βρίσκονται σε πόλεμο με τους Γάλλους. Στο πλοίο στρατολογείται με το ζόρι ο νεαρός Billy Budd, που τον υποδύεται ο Terence Stamp στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο. Εκεί θα συναντήσει την κακία του ναυτικού οπλονόμου (master-at-arms) που έχει τη μορφή του Robert Ryan. Ο πρώτος έχει τόσο ανιδιοτελή ψυχή, αγαπάει και βοηθάει όλον τον κόσμο και τον αγαπάνε όλοι. Ο δεύτερος είναι απλά μοχθηρός και θέλει μόνο να βρίσκει τρόπους ώστε να στέλνει τον κόσμο για μαστίγωμα. Στη μέση θα βρεθεί ο οξυδερκής καπετάνιος που, αν και κατά βάθος το θέλει, δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα για να βελτιώσει την κατάσταση, εφόσον όλα πηγαίνουν σύμφωνα με τους κανονισμούς και δεν υπάρχει τίποτα παράτυπο. Ο Budd έχει ένα μόνο ελάττωμα: δεν μπορεί να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσει τα συναισθήματά του κι όταν αυτό συμβαίνει, τραυλίζει δίχως να βγάζει νόημα. Η ταινία είναι μια καλογυρισμένη παραγωγή που παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα. Πάρα πολύ καλή αναπαράσταση της εποχής και αρκετά συγκινητικό το τέλος, το οποίο θα σας βάλει σε σκέψεις και θα το θυμάστε για καιρό. Ο νεαρός Stamp με αυτήν την πρώτη του εμφάνιση κέρδισε την πρώτη και τελευταία υποψηφιότητα για βραβείο όσκαρ. Το περίεργο είναι πως ήταν υποψήφιος στην κατηγορία β' ανδρικού ρόλου, αν και πρωταγωνιστής.

Κυριακή 3 Μαΐου 2009

The Sundowners

Όσοι... απογοητεύτηκαν από τις περιπέτειες της Nicole Kidman στην Αυστραλία, θα απολαύσουν περισσότερο την ταινία The Sundowners του 1960. Και ποιοι είναι αυτοί οι Sundowners; Είναι αυτοί που έχουν για σπίτι εκεί που δύει ο ήλιος, δηλαδή... πουθενά. Αλλιώς, οι περιπλανώμενοι, οι νομάδες. Οπότε καταλαβαίνετε ότι δεν πρέπει να δώσετε και πολύ σημασία στον ελληνικό τίτλο: «Οι επιδρομείς της νύχτας»! Μια τέτοια οικογένεια μάς συστήνει ο σκηνοθέτης Fred Zinnemann που μόνιμη στέγη δεν έχουν και για δουλειά συνήθως μεταφέρουν πρόβατα από τη μία περιοχή στην άλλη. Ο πατέρας Robert Mitchum φαίνεται να γουστάρει αυτή τη ζωή. Η μητέρα Deborah Kerr όμως θέλει επιτέλους να κατασταλάξει κάπου σε μια δικιά τους φάρμα. Στη παρέα θα προστεθεί και ο Peter Ustinov (όντας ο χαρακτήρας που δίνει τις κωμικές πινελιές στην ταινία) που θα τους γίνει «τσιμπούρι» και θα τους ακολουθεί μέχρι τέλους. Οι διάφορες περιπέτειες στις οποίες θα εμπλακούν, θα έχουν αντίκτυπο στην οικογένεια και θα αποτελέσουν την αφορμή για να αποφασίσουν τελικά τι θα απογίνουν και πώς θα πορευτούν ως οικογένεια. Δραματική και κωμική ταυτόχρονα ταινία, στην οποία το ανάλαφρο σκηνοθετικό άγγιγμα του Zinnemann και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες της, την κάνουν πολύ ευχάριστη στην παρακολούθηση, το λιγότερο να πούμε.

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2007

We're No Angels (Δεν είμαστε άγγελοι)

Καταρχάς, μην μπερδέψετε αυτήν την ταινία, παραγωγής 1955 με την ομώνυμη και remake του 1989 με τον De Niro και τον Sean Penn. Εδώ το στόρι θέλει 3 κακοποιούς να το σκάνε από τις φυλακές στο Νησί του Διαβόλου. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Humphrey Bogart (σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις), Peter Ustinov (λίγο πιο λιγνός απ' ό,τι τον θυμάστε) και Ray Aldo. Επειδή δεν μπορούν να το σκάσουν απ' το νησί, εισβάλλουν σε ένα σπίτι και μπλέκουν στη ζωή της οικογένειας του σπιτιού. Όλα αυτά βέβαια με χιουμοριστικές διαθέσεις και κυρίως (έτσι όπως εξελίσσεται η ταινία) με μπόλικο μαύρο χιούμορ. Οι ρυθμοί της ταινίας είναι λιγάκι αργοί, το ύφος είναι επαγγελματικά χολιγουντιανό και κανονικά θα με άφηνε αδιάφορο η ταινία. Έλα όμως που οι έξυπνοι διάλογοι της ταινίας σε κάνουν να σκάσεις κανά γελάκι εδώ και κει, η χημεία των πρωταγωνιστών αρκετά καλή και το έντονο μαύρο χιούμορ της προς το τέλος σε αποζημιώνει.

Ευχάριστη ταινία για όλη την οικογένεια από τον εργολάβο-σκηνοθέτη Michael Curtiz (αυτός που έκανε την Καζαμπλάνκα, ξέρετε, μαζί με άλλα 44 έργα τη δεκαετία του '30, 21 έργα τη δεκαετία του '40 και άλλα τόσα τη δεκαετία του '50!!!). Και να προσθέσω επίσης ότι η ταινία διαδραματίζεται ημέρες Χριστουγέννων. Τι ταιριαστό! (Κατά λάθος την είδα) Βέβαια, μην περιμένετε να δείτε χιόνια σε τροπικό νησί και τα τοιαύτα...

Το ίδιο στόρι πάνω-κάτω πάντως γυρίστηκε την ίδια χρονιά και πάλι με τον Μπόγκαρτ από τον William Wyler, στο πιο βίαιο, δραματικό και -φυσικά- ανώτερο έργο The Desperate Hours (Οι σκληροί άντρες): τρεις δραπέτες, που εισβάλουν σε σπίτι και κρατάνε όμηρο μια οικογένεια. Χμ... κάποια άλλη φορά θα τα πούμε και γι' αυτήν.