The Search (Παιδιά χωρίς όνομα)

Στο Βερολίνο, πάνω στα ερείπια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, ένα ορφανό παιδί που δεν μιλάει, το σκάει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΟΗΕ. Θα το βρει ο στρατιωτικός Montgomery Clift και θα το περιθάλψει. Θα του δώσει φαγητό και θα του μάθει αγγλικά και στο τέλος θα θελήσει να το πάρει μαζί τους στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, η μητέρα του παιδιού έχει επιζήσει από στρατόπεδο συγκέντρωσης και ψάχνει για το παιδί της, αλλά και κάτι που θα δώσει νόημα στη ζωή της. Ο Fred Zinnemann σκηνοθετεί το The Search πάνω στα ερείπια των γερμανικών πόλεων, και παρουσιάζει στη μεγάλη οθόνη το χειρότερο αντίκτυπου του (κάθε) πολέμου: τα ορφανά παιδιά που έζησαν την απόλυτη φρίκη, παιδιά που δεν χαμογελούν, με φοβισμένα πρόσωπα, που δεν παίζουν παιχνίδια. Για αυτές τις πληγωμένες ψυχές θα έπρεπε να είμαστε υπόλογοι απέναντι στην ανθρωπότητα. Παρθενική εμφάνιση του Clift στη μεγάλη οθόνη και όσκαρ σεναρίου στους συγγραφείς.

The Men (Το κορμί μου σου ανήκει)

Το ντεμπούτο στο σινεμά του Μάρλον Μπράντο ήταν ένα έργο για τους τραυματισμένους στρατιώτες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η πτέρυγα όπου νοσηλεύεται έχει τους καθηλωμένους σε αναπηρικό καροτσάκι στρατιώτες (όπως κι αυτός), οι οποίοι δεν είναι τραυματισμένοι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχολογικά, καθώς προσπαθούν να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα περπατήσουν ποτέ ξανά και προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να ενταχθούν ξανά στο κοινωνικό σύνολο, χωρίς να νιώθουν μόνο τον οίκτο των συνανθρώπων τους. Η Teresa Wright είναι στο πλευρό του θέλοντας να τον βοηθήσει, ενώ αυτός πεισματικά αρνείται κάθε βοήθεια. Ο γιατρός του έργου (τον υποδύεται ο Everett Sloane, γνωστός από συμμετοχές σε έργα του Όρσον Γουέλς) αναλύει υπέρ του δέοντος πολλά στοιχεία, για να παρουσιάσει το πλήρως θέμα στο μέσο αμερικανό που θα έβλεπε την ταινία, και δεν είχε ιδέα τι γίνεται με αυτούς τους παλαίμαχους.

Το The Men είναι μία σπουδαία ταινία του Fred Zinnemann, σε σενάριο του Carl Foreman και παραγωγή του Stanley Kramer, που ξεμπροστιάζει τον κοινωνικό αποκλεισμό των ανάπηρων παλαίμαχων του Β' Π.Π. Έχει επίσης και την ιστορική της αξία, αυτής της παρθενικής εμφάνισης στο σελιλόιντ του μεγαλύτερου αμερικανού ηθοποιού.

The Sundowners

Όσοι... απογοητεύτηκαν από τις περιπέτειες της Nicole Kidman στην Αυστραλία, θα απολαύσουν περισσότερο την ταινία The Sundowners του 1960. Και ποιοι είναι αυτοί οι Sundowners; Είναι αυτοί που έχουν για σπίτι εκεί που δύει ο ήλιος, δηλαδή... πουθενά. Αλλιώς, οι περιπλανώμενοι, οι νομάδες. Οπότε καταλαβαίνετε ότι δεν πρέπει να δώσετε και πολύ σημασία στον ελληνικό τίτλο: «Οι επιδρομείς της νύχτας»! Μια τέτοια οικογένεια μάς συστήνει ο σκηνοθέτης Fred Zinnemann που μόνιμη στέγη δεν έχουν και για δουλειά συνήθως μεταφέρουν πρόβατα από τη μία περιοχή στην άλλη. Ο πατέρας Robert Mitchum φαίνεται να γουστάρει αυτή τη ζωή. Η μητέρα Deborah Kerr όμως θέλει επιτέλους να κατασταλάξει κάπου σε μια δικιά τους φάρμα. Στη παρέα θα προστεθεί και ο Peter Ustinov (όντας ο χαρακτήρας που δίνει τις κωμικές πινελιές στην ταινία) που θα τους γίνει «τσιμπούρι» και θα τους ακολουθεί μέχρι τέλους. Οι διάφορες περιπέτειες στις οποίες θα εμπλακούν, θα έχουν αντίκτυπο στην οικογένεια και θα αποτελέσουν την αφορμή για να αποφασίσουν τελικά τι θα απογίνουν και πώς θα πορευτούν ως οικογένεια. Δραματική και κωμική ταυτόχρονα ταινία, στην οποία το ανάλαφρο σκηνοθετικό άγγιγμα του Zinnemann και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες της, την κάνουν πολύ ευχάριστη στην παρακολούθηση, το λιγότερο να πούμε.

The Nun's Story (Η ιστορία μιας μοναχής)

Η Ιστορία μιας μοναχής θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται η ιστορία μιας νεαρής που ήθελε να γίνει μοναχή, που θα πήγαινε στο Κονγκό για να βοηθήσει στο εκεί ανθρωπιστικό έργο, αλλά στην πορεία καταλαβαίνει ότι την ενδιαφέρει περισσότερο η ανακούφιση και οι υπηρεσίες που προσφέρει στους αρρώστους ως νοσοκόμα παρά ως μοναχή. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Kathryn Hulme, η ταινία του Fred Zinnemann είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς του 1959, που είχε καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Αν και μεγάλη σε διάρκεια (σχεδόν 150 λεπτά) δεν την βαριέσαι λεπτό. Η φυσιογνωμία της Audrey Hepburn, εξάλλου, μαγνητίζει το βλέμμα και παρακολουθείς με ευχαρίστηση το δικό της... δράμα. Είναι επίσης μια ευκαιρία, για όσους δεν ξέρουν, να δουν όλα τα στάδια που περνάει μια καλόγρια· από την εισαγωγή στο τάγμα, την περίοδο της εκπαίδευσης ως δόκιμη, την προσωρινή ορκωμοσία ως μοναχή για τρία χρόνια, την τελική ορκωμοσία, που γίνεται μοναχή διά παντός και στο τέλος η... εθελούσια έξοδος! Όλα αυτά κάτω από το σχεδόν ντοκυμαντερίστικο βλέμμα του Zinnemann, ο οποίος παρατηρεί και δεν επεμβαίνει. Οχτώ υποψηφιότητες για όσκαρ για αυτήν την σιωπηλή όπως η πρωταγωνίστρια ταινία (σχεδόν κατανυκτική), χωρίς τα γνωστά κλισέ και τις υπερβολές που έχουμε δει σε ταινίες ανάλογου θέματος.

Act of Violence (Φυγάς του τρόμου)

Ένα σκοτεινό μυστικό από τον πόλεμο απειλεί να διαλύσει την οικογενειακή ευτυχία του Van Heflin. Αυτό εμφανίζεται με την μορφή του κουτσού Robert Ryan, ο οποίος διαψάει για εκδίκηση. Ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό ξεκινάει καθώς ο Heflin έχει λερωμένη τη φωλιά του. Στην προσπάθειά του να κρυφτεί, μπλέκει και με τον κόσμο της νύχτας, που εποφθαλμιά την πολύ καλή οικονομική του κατάσταση με το πρόσχημα να τον βοηθήσουν να βγάλει απ' τη μέση τον Ryan.

Ένα από τα πιο δυνατά film-noir της εποχής. Γυρισμένο το 1948, το Act of Violence αποτελεί άλλη μια δυνατή σκηνοθετική στιγμή του Fred Zinnemann. Μια ταινία γύρω από τις ενοχές και τα τραύματα του Β' Παγκοσμίου πολέμου, από έναν άνθρωπο που έχασε τους γονείς του στον πόλεμο. Πλήθος κρυφών μηνυμάτων και υπονοούμενων υποβόσκουν στην ταινία που, αφού τη δείτε, αξίζει να ρίξετε μια ανάγνωση στο κείμενο του achilles! Και η τελική σκηνή στο σταθμό του τρένου φέρνει κατευθείαν στο μυαλό το μεταγενέστερο High Noon!

A Man for All Seasons (Ο άνθρωπος για όλες τις εποχές)

Στη Βρετανία του 16ου αιώνα ο Ερρίκος ο 8ος χωρίζει την Αικατερίνη της Αραγωνίας, έρχεται σε ρήξη με το Βατικανό και παντρεύεται την Άννα Μπόλεϊν. Ο μόνος που αρνείται να αναγνωρίσει τις πράξεις του βασιλιά είναι ο σερ Thomas More. Ο παντοδύναμος Thomas Cromwell αναλαμβάνει να τον μεταπείσει με κάθε τρόπο. Ο More όμως αρνείται να αναγνωρίσει τον βασιλιά Ερρίκο ως αρχηγό της Εκκλησίας της Αγγλίας και παλεύει μέχρι τέλους για τα πιστεύω του, ακόμα κι αν του στερήσουν την ίδια του τη ζωή. Ο Άνθρωπος για όλες τις εποχές παραγωγής 1966 είναι η ταινία των όσκαρ εκείνης της χρονιάς, είναι μια πλούσια παραγωγή με εντυπωσιακά κουστούμια και σκηνικά, είναι η ταινία που σκηνοθέτησε ο Fred Zinnemann και περιέχει μερικές από τις καλύτερες αντρικές ερμηνείες, όπως του πρωταγωνιστή Paul Scofield, του John Hurt, του Nigel Davenport, του Robert Shaw και μια μικρή εμφάνιση του Orson Welles. Παρόλο αυτά, αποτελεί μια ταινία που δεν με άγγιξε, με άφησε -θα έλεγα- αδιάφορο και θα τη χαρακτηρίζαμε εν τέλη μια βαρετή ταινία, γιατί κοιτούσα συνέχεια το ρολόι για να δω πότε θα τελειώσει. Δεν με αγγίζουν και πολύ αυτού του τύπου οι ταινίες, οπότε...