Night Train to Munich (Νυχτερινό τρένο)

Διεκπεραιωτική, προπαγανδιστική περιπέτεια, με πολλές ανατροπές, σεναριακές ευκολίες, δύο βρετανούς που εμφανίζονται από το πουθενά και βοηθάνε σαν «από μηχανής θεός» και εικόνες από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όλα απλοϊκά και επιπόλαια, βέβαια, στην αυγή του πολέμου, λίγα χρόνια πριν γίνει γνωστή η πραγματική κτηνωδία! Ο σκηνοθέτης Carol Reed ανέλαβε και διεκπεραίωσε εντελώς τυπικά αυτή την περιπέτεια κατασκοπίας με τον τίτλο Night Train to Munich, με τον νεαρό Rex Harisson να υποδύεται (και να ξεχωρίζει φυσικά) τον βρετανό πράκτορα που μεταμφιεσμένος ως γερμανός ταγματάρχης προσπαθεί να φυγαδεύσει έναν καθηγητή και την κόρη του από τα κατεχόμενα εδάφη και να τους οδηγήσει στη Βρετανία. Για σινε-εγκυκλοπαιδικούς λόγους και μόνο! Δύο ενδιαφέροντα στοιχεία: α) όλα τα σπίτια, εργοστάσια, στρατόπεδα, τρένα που εμφανίζονται σε όλα τα εναέρια πλάνα είναι από... καλοφτιαγμένες μακέτες και β) το δίδυμο των Basil Radford και Naunton Wayne που βοηθάνε τον Rex Harrison και δίνουν κάποιες κωμικές νότες στο έργο είχε ξαναεμφανιστεί στη χιτσκοκική Κυρία που εξαφανίζεται, υποδυόμενοι τους ίδιους χαρακτήρες.

The Hound of the Baskervilles (Το στοιχειό των Μπάσκερβιλ)

Αρκετά «σκοτεινό» εργάκι, με την πνιγηρή ομίχλη και τους περίεργους ήχους να εντείνει το σασπένς και τον άγριο σκύλο που καραδοκεί να ενισχύει το αίσθημα του τρόμου. Η ταινία The Hound of the Baskervilles αποτελεί μία από τις πολλοστές μεταφορές έργου του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς και τον Δρ. Γουάτσον, αλλά αυτή η εκδοχή του 1939 ίσως είναι και η καλύτερη που γυρίστηκε την κλασική εποχή του Χόλιγουντ. Είναι η πρώτη ταινία της 20^th Century Fox με ήρωα τον Χολμς, έναν ρόλο που υποδύθηκε ο βρετανός Basil Rathbone. Η επιτυχία της ταινίας ήταν τόσο μεγάλη που οδήγησε σε 13 συνέχειες, παρακαλώ, μέσα σε 6 χρόνια! Αυτό, βέβαια, σημάδεψε τον κύριο Rathbone και αποτέλεσε εν τέλη τροχοπέδη στην εξέλιξη της καριέρας του. Όλα τα στοιχεία του Χολμς, όπως τον σκιαγράφησε ο συγγραφέας, υπάρχουν εδώ: η πίπα, το βιολί, οι μεταμφιέσεις, ακόμα και η... βελόνα! Και η σκηνή της επίθεσης του σκύλου στο τέλος του έργου είναι μία από τις πιο τρομακτικές που είδαμε σε προπολεμική ταινία!

Anna Karenina

Το πασίγνωστο έργο του Λέων Τολστόι μεταφέρθηκε ουκ ολίγες φορές στη μεγάλη οθόνη. Η εκδοχή της Άννας Καρένινα που είδαμε προέρχεται από τη χρονιά του 1935 με πρωταγωνίστρια στον ομώνυμο ρόλο τη μεγάλη σταρ Greta Garbo. Στο ρόλο του αξιωματικού Βρόνσκι, του τυπά που ερωτεύται η Αννούλα και παρατάει τον άντρα της, βρίσκουμε τον Fredric March. Αλλά οι δύο, εξαίσιοι κατά τ' άλλα, ηθοποιοί δεν διασώζουν την ταινία από τη μετριότητα. Κι αυτό οφείλεται στη μέτρια σκηνοθεσία του επαγγελματία Clarence Brown, που... προσπαθεί αλλά δεν μπορεί. Ο κοινωνικός αποκλεισμός των δύο εραστών δεν πείθει, τα πάθη της αριστοκρατίας στην τσαρική Ρωσία δεν εντυπωσιάζουν και το μόνο που μένει είναι η περσόνα της Γκάρμπο. Μόνο για αυτό, ίσως, οι φαν μπορούν να δουν την ταινία. Να σημειώσουμε όμως την εμφάνιση του μικρού Freddie Bartholomew που μας εντυπωσίασε περισσότερο στους Δαίμονες των κυμάτων. Και, τέλος, να πούμε ότι η ταινία κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο μόλις τριών ετών φεστιβάλ της Βενετίας, για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.

Captain Blood

Η ζωή κύκλους κάνει... ακόμα και στον κινηματογράφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πειρατικές ταινίες, οι οποίες ξαναζωντάνεψαν (χάρη στον Johnny Depp). Εμείς όμως τις γνωρίσαμε μέσω του ήρωα με τα κολάν Errol Flynn. Η ταινία του 1935 Captain Blood είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς αποτελεί το μεγάλο breakthrough του Flynn (που την εποχή εκείνη ήταν ένας άσημος ηθοποιός που πήγε στο Χόλιγουντ από την Τασμανία της Αυστραλίας!) και της (συνήθης παρτενέρ του από κει και έπειτα) Olivia De Havilland. Το Χόλιγουντ βρήκε στο πρόσωπο του Flynn τον αντικαταστάτη του Douglas Fairbanks και λογικό ήταν να τυποποιηθεί σε γραφικούς ρόλους σε περιπετειώδεις ταινίες. Η ταινία μας βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Rafael Sabatini και σκηνοθετήθηκε από τον Michael Curtiz, ο οποίος θα ήταν και ο (σχεδόν) μόνιμος σκηνοθέτης του ζευγαριού Flynn-De Havilland. Η ιστορία μας θέλει το γιατρό Peter Blood να καταδικάζεται για προδοσία εναντίον του στέματος το 17ο αιώνα, να πουλιέται ως σκλάβος στο νησί Μπαρμπέιντος, να δραπετεύει, να κατακτά ένα ισπανικό πλοίο και να γίνεται πειρατής και να ακολουθούν διάφορες ακόμα περιπέτειες. Όλα αυτά και άλλα πολλά τα βλέπουμε μέσα σε δύο χορταστικές ώρες.

We're No Angels (Δεν είμαστε άγγελοι)

Καταρχάς, μην μπερδέψετε αυτήν την ταινία, παραγωγής 1955 με την ομώνυμη και remake του 1989 με τον De Niro και τον Sean Penn. Εδώ το στόρι θέλει 3 κακοποιούς να το σκάνε από τις φυλακές στο Νησί του Διαβόλου. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Humphrey Bogart (σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις), Peter Ustinov (λίγο πιο λιγνός απ' ό,τι τον θυμάστε) και Ray Aldo. Επειδή δεν μπορούν να το σκάσουν απ' το νησί, εισβάλλουν σε ένα σπίτι και μπλέκουν στη ζωή της οικογένειας του σπιτιού. Όλα αυτά βέβαια με χιουμοριστικές διαθέσεις και κυρίως (έτσι όπως εξελίσσεται η ταινία) με μπόλικο μαύρο χιούμορ. Οι ρυθμοί της ταινίας είναι λιγάκι αργοί, το ύφος είναι επαγγελματικά χολιγουντιανό και κανονικά θα με άφηνε αδιάφορο η ταινία. Έλα όμως που οι έξυπνοι διάλογοι της ταινίας σε κάνουν να σκάσεις κανά γελάκι εδώ και κει, η χημεία των πρωταγωνιστών αρκετά καλή και το έντονο μαύρο χιούμορ της προς το τέλος σε αποζημιώνει.

Ευχάριστη ταινία για όλη την οικογένεια από τον εργολάβο-σκηνοθέτη Michael Curtiz (αυτός που έκανε την Καζαμπλάνκα, ξέρετε, μαζί με άλλα 44 έργα τη δεκαετία του '30, 21 έργα τη δεκαετία του '40 και άλλα τόσα τη δεκαετία του '50!!!). Και να προσθέσω επίσης ότι η ταινία διαδραματίζεται ημέρες Χριστουγέννων. Τι ταιριαστό! (Κατά λάθος την είδα) Βέβαια, μην περιμένετε να δείτε χιόνια σε τροπικό νησί και τα τοιαύτα...

Το ίδιο στόρι πάνω-κάτω πάντως γυρίστηκε την ίδια χρονιά και πάλι με τον Μπόγκαρτ από τον William Wyler, στο πιο βίαιο, δραματικό και -φυσικά- ανώτερο έργο The Desperate Hours (Οι σκληροί άντρες): τρεις δραπέτες, που εισβάλουν σε σπίτι και κρατάνε όμηρο μια οικογένεια. Χμ... κάποια άλλη φορά θα τα πούμε και γι' αυτήν.