Cry Terror!

B-movie με τη συνδρομή της MGM, γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε φυσικούς χώρους, με ένα θέμα που έχει κοπιαριστεί πολλές φορές: ο mastermind τρομοκράτης που ζητάει ένα τεράστιο ποσό για να μην ανατινάξει αεροπλάνα, είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από το FBI, και έχει απαγάγει μία οικογένεια για να πετύχει τους σκοπούς του. Η μητέρα θα παραλάβει τα χρήματα με το φόβο μην πάθει τίποτα η μικρή κόρη της και ο πατέρας.

Σαν το Cry Terror! έχουμε δει αρκετές παραπλήσιες ταινίες όλα αυτά τα χρόνια. Αλλάζει μόνο η τεχνολογία της εποχής και το πώς την αντιμετωπίζει ο κακός της κάθε ιστορίας. Εδώ η φυσιογνωμία και η ερμηνεία του Rod Steiger κερδίζει τις εντυπώσεις. Επίσης, ο James Mason είναι ό,τι πρέπει στο ρόλο του αθώου οικογενειάρχη, του μεροκαματιάρη ανθρώπου που μπλέκει σ'αυτή την απίστευτη υπόθεση. Αν και τη μεγαλύτερη προβολή στο μιάμισης ώρα διάρκειας έργο έχει η μητέρα της υπόθεσης, η Inger Stevens. Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία από τον άγνωστο (σε εμάς) μπι-μουβά Andrew L. Stone. Η νεαρή Angie Dickinson συμμετέχει στο ρόλο συνεργάτιδας του Steiger.

Στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε δύο φορές: «24 ώρες αγωνίας» και «Ο μεγάλος τρομοκράτης».

The Pawnbroker (Ο ενεχυροδανειστής)

Εβραίος, που επιβίωσε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Β' Π.Π. και απώθησε από μέσα του όλα τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις, ιδιοκτήτης πλέον ενεχυροδανειστηρίου στη Νέα Υόρκη, ξαναθυμάται το παρελθόν μέσα από διάφορες συγκυρίες και μπλεξίματα με τους διάφορους νεοϋoρκέζους πελάτες του και αρχίζει να καταρρέει. O ούτε 40 χρονών τότε Rod Steiger δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ως ο ηλικιωμένος πρωταγωνιστής, κερδίζοντας το βραβείο ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ του Βερολίνου το '64 και ήταν υποψήφιος για όσκαρ το '66 (με τις ταινίες του '65, δηλαδή). Πολλή χρήση του παράλληλου μοντάζ, περίεργες γωνίες λήψης, έντονα κοντινά πλάνα του σκηνοθέτη Sidney Lumet, για να μπούμε στην ψυχοσύνθεση αυτού του Ενεχυροδανειστή. Παράλληλα, παρακολουθούμε στιγμιότυπα από τους δρόμους και περιθωριακά στέκια της πόλης, με μουσική υπόκριση τις jazz μελωδίες του Quincy Jones. Παρουσιάζεται μια διαφορετική εικόνα της Αμερικής της δεκαετίας του '60, που καμία σχέση δεν έχει με τις εικόνες που έχουμε φάει στη μάπα από πολλές χαζο-ρομαντικο-οικογενειακο-κωμωδίες της εποχής! Για την ιστορία να πούμε ότι περιέχει την πρώτη σκηνή με γυμνόστηθη γυναίκα που πήρε έγκριση από την Αμερικανική επιτροπή λογοκρισίας, λίγα χρόνια πριν καταργηθεί η επιτροπή και δημιουργηθεί το 1968 το σύστημα χαρακτηρισμού καταλληλότητας.

Υ.Γ.: Υπεύθυνος για αυτή την ανάρτηση είναι ο φίλος του μπλογκ Γιώργος Γεωργόπουλος που μας παρακίνησε να τη δούμε!

Duck You Sucker (Κάτω τα κεφάλια)

Το τελευταίο σπαγγέτι-γουέστερν του Sergio Leone αποτελεί η ταινία Duck You Sucker και τελευταία του ταινία για δώδεκα χρόνια, μέχρι να μας δώσει το κύκνειο άσμα του, το Once Upon a Time in America. Στο προσκήνιο έχουμε τον οπορτουνιστή μεξικανό Rod Steiger με την πολυπληθή οικογένειά του και τον ιρλανδό βομβιστή James Coburn που βρίσκεται στο Μεξικό για να βοηθήσει τη μεξικάνικη επανάσταση. Οι δρόμοι τους θα συμπέσουν και θα πορευτούν μαζί στα επικίνδυνα μεξικάνικα εδάφη. Ο Λεόνε θα «παίζει» συνέχεια με το πόσο αταίριαστο δίδυμο είναι, δημιουργώντας κωμικές καταστάσεις που θα εξισορροπούν με τη βία των όπλων και του... δυναμίτη. Μέχρι τη στιγμή που η επανάσταση θα αγγίξει και τον Steiger και θα αναλάβει προσωπική δράση με κύριο σκοπό την εκδίκηση.

Η ταινία έχει αρκετή προϊστορία από πίσω, για το ποιος θα αναλάμβανε τη σκηνοθεσία, ποιοι ηθοποιοί θα πρωταγωνιστούσαν κ.λ.π. και αυτό μάλλον φαίνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Έχει τις καλές στιγμές της, έχει τη μουσική του Μορικόνε, αλλά δεν φτάνει στο ελάχιστο τα προηγούμενα αριστουργήματα του Ιταλού σκηνοθέτη. Μάλλον, απευθύνεται μόνο στους θαυμαστές του είδους.

Run of the Arrow

Το μίσος ενός Νότιου για τους Γιάνκηδες είναι τόσο δυνατό που, μετά τη λήξη του Εμφυλίου, θα πάει στην άγρια δύση να ζήσει με τους Ινδιάνους της φυλής Σιου για να μην «υποταχθεί» στους Βόρειους. Μια ομάδα Αμερικανών θα έρθει κάποια στιγμή να χτίσει ένα οχυρό με τη βοήθεια ενός λοχαγού-μηχανικού (που θα έχει το ρόλο του Αμερικανού με κατανόηση) και ενός υπολοχαγού (που θα θέλει να μοιάσει του... Κάστερ). Ο αμερικανός και αναγεννημένος ως Σιου θα τους βοηθήσει να βρουν την κατάλληλη τοποθεσία που δεν θα επηρεάζει το οικόσυστημα. Και από τις δύο μεριές όμως υπάρχουν οι πολεμοχαρείς χαρακτήρες που, με τη βλακεία τους, θα οδηγήσουν σε πολεμική σύρραξη.

Μέσα στην πιο παραγωγική του χρονιά, ο Samuel Fuller υπογράφει σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή σ'αυτό το γουέστερν, που παρουσιάζει με μεγάλη συμπάθεια τους Ινδιάνους, τη φυσιολατρεία και τον τρόπο ζωής τους. Μεταξύ άλλων, βρίσκει τον τρόπο να σχολιάσει πολλά πράματα, όπως θέματα για τον πόλεμο, την τιμή, το ρατσισμό αλλά και... επίκαιρα θέματα (για το 1957) όπως η νεανική εγκληματικότητα! Και ο τίτλος Run of the Arrow πού κολλάει; Είναι το βάρβαρο έθιμο στο οποίο δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία σε έναν καταδικασμένο σε θάνατο. Ρίχνουν ένα βέλος και δίνουν την ευκαιρία να το σκάσει ο καταδικασμένος μέχρι το σημείο που έπεσε. Από κείνη τη στιγμή ξεκινάει το κυνηγητό, μόνο που ο κυνηγημένος τρέχει με γυμνά πόδια, χωρίς υποδήματα, οπότε οι πιθανότητες επιβίωσης είναι μηδαμινές. Τιτλοφορήθηκε στα ελληνικά με τρεις(!) τίτλους: «Η επιδρομή των Απάτσι» (λάθος φυλή), «Ο μεγάλος εκδικητής» (ολίγον άκυρο) και «Η τελευταία σφαίρα του πολέμου», το οποίο είναι το θέμα με το οποίο ξεκινάει η ταινία μας και ο τρόπος που τελειώνει. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ίδιοι χαρακτήρες εμπλέκονται με την ίδια σφαίρα. Πρωταγωνιστής ο Rod Steiger, ένας ηθοποιός της μεθόδου σε ένα περιβάλλον που δεν τον έχουμε ξαναδεί, και σε δεύτερο ρόλο ινδιάνου ο νεαρός Charles Bronson. Ένα διαφορετικό γουέστερν, από έναν ιδιαίτερο δημιουργό.

The Big Knife (Άγγελοι με ματωμένα χέρια)

Ο Jack Palance δίνει μια μεγαλειώδη ερμηνεία υποδυόμενος τον πρώην διάσημο πυγμάχο Charles Castle και νυν σταρ του κινηματογράφου. Έχοντας μπουχτίσει όμως από το σύστημα θα προσπαθήσει να παραιτηθεί και να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Το ίδιο το σύστημα όμως θα τον κρατήσει μέχρι να τον αποζυμήσει. Πιεσμένος από τους δημοσιογράφους που διψάνε για πιπεράτες ειδήσεις, από τη γυναίκα του που θέλει να τον εγκαταλείψει αλλά και από τους μεγαλοπαραγωγούς του Χόλιγουντ που δουλεύουν με γκανγκστερικούς νόμους, δεν θα αργήσει να «σπάσει» και να καταρρεύσει.

Η ταινία The Big Knife σκηνοθετήθηκε από τον Robert Aldrich στην αρχή της καριέρας του με μαεστρία, δίνοντας έμφαση στο προφίλ του πρωταγωνιστή και βάζοντάς μας βαθειά μέσα στην ψυχολογία του. Διαφημίστηκε ως μια film-noir ταινία, αλλά απογοήτευσε το κοινό της εποχής, διότι περίμενε κάτι διαφορετικό, και καταποντίστηκε στα ταμεία. Αν εξαιρέσουμε κάποιους διάλογους που τραβάνε λίγο παραπάνω από το κανονικό (βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό, γαρ), μπορείτε να απολαύσετε μια καυστική ματιά γύρω από τα παρασκήνια του Χόλιγουντ με τις χάρτινες υποσχέσεις και τα ψαλιδισμένα όνειρα. Μια μαύρη ταινία για τους ανθρώπους που έχουν ξεμείνει από επιλογές και φίλους. Πέρα από τον πρωταγωνιστή, ξεχωρίζει ο Rod Steiger (με ξανθιά, σχεδόν πλατινέ μαλλί) υποδυόμενος τον παραγωγό που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του. Η ταινία κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας εκείνη τη χρονιά. Ρίξτε και ματιά στο κείμενο του Αναχωρητή για την ίδια ταινία.

The Court-Martial of Billy Mitchell

Τυπική αμερικάνικη παραγωγή και γενικά μία μέτρια ταινία που σκηνοθέτησε το 1955 ο Otto Preminger. Η The Court-Martial of Billy Mitchell (στα ελληνικά με δύο τίτλους, Με καταδίκασαν να σιωπήσω ο ένας και Στρατηγέ, απολογήσου ο άλλος) είναι μια χαρακτηριστική ταινία των στούντιο που δεν αποτελεί ακριβώς μια βιογραφική ταινία αλλά πάλι προσπαθεί να μας διδάξει σύγχρονη αμερικάνικη ιστορία. Παρακολουθείται λόγω της μικρής της διάρκειας. Και, εν μέρη, για το κάπως ενδιαφέρον θέμα. Το οποίο αφορά τον στρατηγό Billy Mitchell, ο οποίος με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θέλει να πείσει τον στρατό ότι το αεροπλάνο είναι το μέλλον και πρέπει να δημιουργηθεί ξεχωριστό σώμα αεροπορίας. Κανείς δεν δίνει σημασία στα λόγια του και κανείς δεν πιστεύει στα αεροπλάνα. Μάλιστα, μετά από έναν πετυχημένο βομβαρδισμό και τη βύθιση ενός «αβύθιστου» γερμανικού πλοίου σε μια άσκηση, τον υποβιβάζουν σε συνταγματάρχη επειδή δεν ακολούθησε τους κανονισμούς της άσκησης. Και μετά το τραγικό συμβάν της καταστροφής του αερόπλοιου Shenandoah, αποφασίζει να τα πει στους δημοσιογράφους έξω από τα δόντια με σκοπό να προκαλέσει ντόρο. Τον καλούνε σε στρατοδικείο και εκεί είναι αποφασισμένος να τα πει όλα για να ακούσουν όλοι. Ο πολλά βαρύς Rod Steiger εμφανίζεται για πολύ λίγο προς το τέλος της ταινίας αλλά κάνει αισθητή την παρουσία του και σημειώστε πως η ταινία αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της νεαρής τότε Elizabeth Montgomery, της μετέπειτα διάσημης Σαμάνθα από τη σειρά Bewitched. Κάτι μελλοντολογικές αναφορές και προβλέψεις που αναφέρονται για Περλ Χάρμπορ μάς χάλασαν λίγο, αλλά να ήταν μόνο αυτά...

The Harder They Fall (Έπεσαν σκληρά)

Ο ιμπρεσάριος αγώνων μποξ Rod Steiger βρίσκει από την Νότια Αμερική έναν αγαθό γίγαντα που εντυπωσιάζει με την εμφάνισή του, αλλά είναι σχεδόν άσχετος με το άθλημα. Πείθει τον άνεργο δημοσιογράφο Humphrey Bogart να αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις για να τον κάνει σταρ. Κι όλα αυτά με σικέ αγώνες χωρίς να ξέρει τίποτα ο γίγαντας. Όταν όμως έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει τον παγκόσμιο πρωταθλητή, αφήνεται στην τύχη του καθώς πλέον τα έχει βγάλει τα λεφτά του.

Η ταινία The Harder They Fall είναι μια απίστευτα κυνική και σκληρή ταινία για τον κόσμο του μποξ. Μέσα από τα παρασκήνια βλέπουμε όλα τα ψέματα, τις δωροδοκίες, τους στημένους αγώνες, την εκμετάλλευση γενικά του αθώου από ένα διεφθαρμένο σύστημα. Οι χαρακτήρες του έργου δεν έχουν κανέναν ηθικό φραγμό και δεν σταματούν πουθενά, δεν έχουν επίσης καθόλου τύψεις, εκτός ίσως από τον Bogey που στο τέλος αντιλαμβάνεται το μέγεθος της σαπίλας στην οποία έχει περιέλθει. Θα λέγαμε ότι είναι ένα «κατηγορώ» που απευθύνεται σε όλον τον κόσμο και όχι μόνο στο χώρο του αθλητισμού. Θα πρόσθετα ότι είναι πάντα επίκαιρη σε αυτό το κράτος που λέγεται Ελλαδιστάν. Απολαύστε, επίσης, δύο μεγάλους ηθοποιούς· τον ερμηνευτικό ογκόλιθο Steiger και τον Bogey στην τελευταία του ταινία, όπου φαίνεται ότι προσπαθεί σκληρά να κρύψει την αρρώστια του. Δυναμική σκηνοθεσία από τον Mark Robson με αρκετά σκληρές σκηνές πυγμαχίας για την εποχή (είμαστε στο 1956, έτσι). Ο σκηνοθέτης εξάλλου βρίσκεται σε γνωστά λημέρια, καθώς το 1949 είχε πάλι ασχοληθεί με το συγκεκριμένο άθλημα στην ταινία Champion και πρωταγωνιστή εκεί τον Kirk Douglas.

Jubal

Ένας κτηματίας (Ernest Borgnine) βρίσκει πληγωμένο τον Τζούμπαλ Τρουπ (Glenn Ford) και τον παίρνει στη δούλεψή του. Οι λεπτές ισορροπίες που επικρατούν στο ράντσο κινδυνεύουν, όταν η σύζυγος του κτηματία δείχνει την προτίμησή της στο νεοφερμένο. Η ταινία του Delmer Daves είναι ένα ακόμα κλασικό western της δεκαετίας του '50. Ο Jubal είναι το καλό παιδί που θέλει να δουλέψει και νιώθει επίσης υποχρεωμένος απέναντι στο αφεντικό του. Ο δύστροπος όμως Πίνκι (ένας κλασικά δυναμικός Rod Steiger) που εργάζεται κι αυτός στο ράντσο τού πάει κόντρα επειδή α) σαν παλιός νιώθει ριγμένος και β) χάνει την εύνοια της κυράς. Από τη ζηλοφθονία του θα «βάλει φιτίλια» στο αφεντικό και μαζί με τη γυναικεία πουτανιά πονηριά οι καταστάσεις θα αγριέψουν για τα καλά εκεί στην... άγρια δύση. Ταινία ψυχολογικών καταστάσεων κυρίως, και λιγότερο άσκοπης δράσης. Προειδοποίηση προς τους φαν του είδους (και της δράσης) ότι έχει περισσότερο μπλα-μπλα παρά σφαίρες.