Le Mépris (Η περιφρόνηση)

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του Jeal-Luc Godard για εμέ, αφού αποτελεί και έναν φόρο τιμής στο ίδιο το μέσο που υπηρετεί, τον κινηματογράφο. Διασκευάζοντας το μυθιστόρημα "Il Disprezzo" του Alberto Moravia, Η περιφρόνηση μάς παρουσιάζει την ιστορία της αποξένωσης του ζευγαριού Michel Piccoli και Brigitte Bardot, όταν ο πρώτος ως συγγραφέας ασχολείται με τη μεταφορά της Ομηρικής Οδύσσειας σε σενάριο για μια ταινία σε παραγωγή του αμερικανού Jack Palance με σκηνοθέτη τον Fritz Lang (ο οποίος παίζει τον εαυτό του). Παρακολουθούμε τις διαμάχες του παραγωγού με τον σκηνοθέτη για την καλλιτεχνική και όχι τόσο εμπορική προσέγγιση του έργου ενώ παράλληλα το ζευγάρι λογομαχεί, διαφωνεί και συμφιλιώνεται και ξανά πάλι μαλώνει. Μεγάλη σκηνοθεσία από τον Γκοντάρ με πανέμορφα πλάνα και εικόνες από το Κάπρι της Ιταλίας, εμπνευσμένη χρήση της κάμερας (με τα χαρακτηριστικά του τράβελιγκ) και εκπληκτική φωτογραφία.

The Big Knife (Άγγελοι με ματωμένα χέρια)

Ο Jack Palance δίνει μια μεγαλειώδη ερμηνεία υποδυόμενος τον πρώην διάσημο πυγμάχο Charles Castle και νυν σταρ του κινηματογράφου. Έχοντας μπουχτίσει όμως από το σύστημα θα προσπαθήσει να παραιτηθεί και να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας. Το ίδιο το σύστημα όμως θα τον κρατήσει μέχρι να τον αποζυμήσει. Πιεσμένος από τους δημοσιογράφους που διψάνε για πιπεράτες ειδήσεις, από τη γυναίκα του που θέλει να τον εγκαταλείψει αλλά και από τους μεγαλοπαραγωγούς του Χόλιγουντ που δουλεύουν με γκανγκστερικούς νόμους, δεν θα αργήσει να «σπάσει» και να καταρρεύσει.

Η ταινία The Big Knife σκηνοθετήθηκε από τον Robert Aldrich στην αρχή της καριέρας του με μαεστρία, δίνοντας έμφαση στο προφίλ του πρωταγωνιστή και βάζοντάς μας βαθειά μέσα στην ψυχολογία του. Διαφημίστηκε ως μια film-noir ταινία, αλλά απογοήτευσε το κοινό της εποχής, διότι περίμενε κάτι διαφορετικό, και καταποντίστηκε στα ταμεία. Αν εξαιρέσουμε κάποιους διάλογους που τραβάνε λίγο παραπάνω από το κανονικό (βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό, γαρ), μπορείτε να απολαύσετε μια καυστική ματιά γύρω από τα παρασκήνια του Χόλιγουντ με τις χάρτινες υποσχέσεις και τα ψαλιδισμένα όνειρα. Μια μαύρη ταινία για τους ανθρώπους που έχουν ξεμείνει από επιλογές και φίλους. Πέρα από τον πρωταγωνιστή, ξεχωρίζει ο Rod Steiger (με ξανθιά, σχεδόν πλατινέ μαλλί) υποδυόμενος τον παραγωγό που δε δέχεται μύγα στο σπαθί του. Η ταινία κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι στο φεστιβάλ της Βενετίας εκείνη τη χρονιά. Ρίξτε και ματιά στο κείμενο του Αναχωρητή για την ίδια ταινία.

Panic in the Streets (Πανικός στους δρόμους)

Ο Jack Palance (στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) με τη συμμορία του σκοτώνουν έναν άρρωστο από βουβωνική πανώλη μετανάστη και την κολλάνε αυτοί με τη σειρά τους. Ο Richard Widmark είναι ο υπεύθυνος της υπηρεσίας δημόσιας υγείας που τους αναζητεί —χωρίς να τους γνωρίζει— ακολουθώντας τα πτώματα που αφήνουν πίσω τους, στους δρόμους και τα καταγώγια της Νέας Ορλεάνης, έχοντας μάλιστα ένα περιθώριο δύο ημερών για να μην εξαπλωθεί η αρρώστια, να μην εξελιχθεί σε επιδημία και να μην προκληθεί Πανικός στους δρόμους.

Σ' αυτήν την παραγωγή του 1950, ο Elia Kazan προτίμησε φωτισμό επηρεασμένο από το ευρωπαϊκό νεορεαλιστικό ρεύμα της εποχής, άγνωστους ηθοποιούς στους δεύτερους ρόλους και μικρότερα ονόματα στους πρωταγωνιστικούς, ημι-ντοκυμενταρίστικη κινηματογράφηση σε ρεαλιστικούς χώρους στην πόλη της Νέας Ορλεάνης. Αλλά παρόλο που η παραγωγή είναι αρκετά φροντισμένη και όλα τα στοιχεία βοηθάνε την εξέλιξη και κλιμάκωση του σασπένς, η ταινία δεν κορυφώνεται και σου αφήνει στο τέλος μια αίσθηση μετριότητας, ή -αν θέλετε- μια αίσθηση του ότι μπορούσε και καλύτερα. Anyway...

The Professionals (Οι επαγγελματίες)

Οι Επαγγελματίες είναι οι: Lee Marvin (ηγετική μορφή), Burt Lancaster (σπεσιαλίστας στα εκρηκτικά), Robert Ryan (ειδικός στα άλογα) και Woody Strode (ιχνηλάτης και δεινός... τοξοβόλος). Η αποστολή τους είναι να εισχωρήσουν μέσα στα εδάφη του Μεξικού για να πάρουν πίσω τη μεξικανή γυναίκα (η Claudia Cardinale σε παρολίγον ρόλο γλάστρας) ενός πλούσιου βλαχο-αμερικανού, την οποία έχει αρπάξει(;) ένας επαναστάτης (ο Jack Palance αγνώριστος). Το αποτέλεσμα είναι ένα δίωρο υπερθέαμα, μια χορταστικότατη περιπέτεια με κάποιες κωμικές πινελιές, ένα γουέστερν που διαδραματίζεται στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα. Μέσα στον ατελείωτο καταιγισμό από πυροβολισμούς και εκρήξεις, ο πολύ καλός σκηνοθέτης Richard Brooks δείχνει τα διαπιστευτήριά του, μεταφέροντας το μυθιστόρημα A Mule for the Marquesa του Frank O'Rourke στο πανί με περισσή ευκολία, θαρρείς. Λες και ήθελε να κάνει ένα θορυβώδες έργο ένα χρόνο πριν ετοιμάσει το επόμενό του, το αριστουργηματικό Εν Ψυχρώ. Ο Robert Ryan μοιάζει σαν να προετοιμαζόταν για τα επόμενα έργα του πάλι με συνεργασίες, το Και οι 12 Ήταν Καθάρματα (και πάλι με τον Lee Marvin) και την Άγρια Συμμορία, το requiem του κινηματογραφικού είδους του western.

Shane

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας Οριακές Διαπραγματεύσεις είναι η σκηνή όπου ο Samuel Jackson και ο Kevin Spacey συζητάνε για το αν ο Shane πεθαίνει στο τέλος της ομώνυμης ταινίας του 1953 ή όχι. Η ταινία αποδόθηκε στα ελληνικά με δύο τίτλους: Αρπαγές της γης και Ο άνθρωπος της χαμένης κοιλάδας. Διαλέχτε!

Ο Shane εμφανίζεται από το πουθένα και σε όλη τη διάρκεια της ταινίας δεν μαθαίνουμε τίποτα για το παρελθόν του. Προσπαθεί να ενταχθεί στη ζωή της αγροτικής οικογένειας, αλλά η διαμάχη των ανθρώπων της κοιλάδας με τους κτηνοτρόφους θα έχει άσχημη κατάληξη οπότε θα αναγκαστεί να επέμβει. Ένα από τα καλύτερα western του αμερικανικού κινηματογράφου, φωτογραφημένη στα απίστευτα τοπία του Wyoming και σκηνοθετημένη από τον επαγγελματία (και αγαπημένο της Ακαδημίας, να πω;) George Stevens. Μια ταινία που υμνεί τη φιλία, την αυτοθυσία για αυτούς που αγαπάς και την πάλη ενάντια στο Άδικο. Έξι υποψηφιότητες για όσκαρ παρακαλώ: β' ανδρικού ρόλου στον κακό Jack Palance και τον 11χρονο Brandon de Wilde, καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και κέρδισε μόνο αυτό για την έγχρωμη φωτογραφία.