Blood on the Moon (Αίμα στο φεγγάρι)

Ένας πληρωμένος αλλά άνεργος πιστολάς (μόνιμο το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης στην άγρια δύση του 19ου αιώνα) μπλέκεται σε έναν πόλεμο μεγαλοκτηματιών παίρνοντας το μέρος ενός παλιού του φίλου. Κάπου στην πορεία όμως αντιλαμβάνεται ότι θα πρέπει να αλλάξει «στρατόπεδο».

Ο Robert Wise σκηνοθετεί τον Robert Mitchum και παρουσιάζει το «σκοτεινό» Blood on the Moon, ένα ψυχολογικό, νουάρ γουέστερν στα χνάρια του αγαπημένου Pursued. Δίπλα του βρίσκουμε τον αγαπημένο γουέστερν καρατερίστα Walter Brennan. Σπανιότατο, αρκετά ενδιαφέρον και μικρό σε διάρκεια εργάκι.

Fourteen Hours (14 ώρες αγωνίας)

Αστυνομικός κάνει την περιπολία του στους δρόμους της Νέας Υόρκης και βλέπει έναν τύπο να βγαίνει στο περβαζί παραθύρου σε υψηλό όροφο ξενοδοχείου και να ετοιμάζεται να γίνει... αυτόχειρας. Από όλους που θα προσπαθήσουν να του βγάλουν μία λέξη, ο αστυνομικός θα είναι ο μόνος που θα τα καταφέρει, όντας πολύ απλά ο εαυτός του και μιλώντας έξω από τα δόντια. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία Fourteen Hours μάς παρουσιάζει ακριβώς αυτό: τις 14 ώρες που πέρασε ο τύπος δίπλα στο παράθυρο, παρουσιάζοντας και διάφορα πρόσωπα του οικογενειακού του περιβάλλοντος, μέσα από μια ρεαλιστική ματιά με τον σκηνοθέτη Henry Hathaway να προσπαθεί να σκιαγραφήσει το ψυχολογικό προφίλ του επίδοξου αυτόχειρα, και γι'αυτό το λόγο παρουσιάζει και κάποιες σκηνές με τους ψυχολόγους να αναλύουν κάποια θέματα. Καλούτσικο δραματικό, ψυχολογικό θριλεράκι, με τον Paul Douglas στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Richard Basehart να είναι ο νέος που ετοιμάζεται να κάνει το... μεγάλο άλμα της ζωής του. Σημειώστε ότι είναι η ταινία στην οποία έκαναν ντεμπούτο πολύ νέοι ηθοποιοί, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της πανέμορφης Γκρέις Κέλι.

Caught (Για λίγη στοργή)

Άλλο ένα καλό, ψυχολογικό, ολίγον τι βαρύγδουπο δράμα παρουσίασε ο Max Ophuls στην αμερικανική περίοδό του. Η ταινία έχει τίτλο Caught και αφορά μια νεαρή, φτωχική κοπελιά (Barbara Bel Geddes) που γουστάρει τα λούσα και την καλοπέραση. Στο δρόμο της θα βρεθεί ένας εκατομμυριούχος (Roberrt Ryan), ο οποίος έχει μια δόση ψυχασθένειας και θα την παντρευτεί από γινάτι και πείσμα προς τον ψυχίατρό του. Θα της προσφέρει απλόχερα δώρα και ρούχα και λοιπά, μόνο που θα την κρατάει μέσα στο σπίτι (caught), δεν θα την αφήνει να ξεστρατίζει και, όντας αυτός πολυάσχολος και σκληρός επαγγελματίας, θα βλέπονται ελάχιστα. Τα προβλήματα λοιπόν στο ζευγάρι θα ξεκινήσουν από την αρχή. Κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια θα τον παρατήσει και θα πάει στη Νέα Υόρκη μόνη της. Βρίσκει δουλειά σε έναν γιατρό (James Mason) ο οποίος είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Θα αναπτυχθεί το απαραίτητο ειδύλλιο μεταξύ τους, αλλά υπάρχει αυτό το άτιμο το παρελθόν που κρατάει παγιδευμένη (caught) την ηρωίδα μας. Η κακία του Ryan εναντίον της ανθρωπιάς του Mason, με την ηρωίδα να βρίσκεται εγκλωβισμένη (caught) ανάμεσά τους. Η λύτρωση τελικά θα έρθει μέσα από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Λέγεται ότι ο χαρακτήρας του Ryan ήταν βασισμένος στον Howard Hughes. Εμείς θα πούμε ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον, σκοτεινό μελόδραμα, με κάποιο απλοϊκό διδακτισμό (σε κάποια θέματα) αλλά και τολμηρό, αφού αγγίζει κάποια θέματα ταμπού για την εποχή. Αποτέλεσε την πρώτη ταινία του Mason στο Χόλιγουντ και την αφετηρία, ουσιαστικά, της πολύ μεγάλης καριέρας του.

I Remember Mama (Θυμάμαι τη μητέρα)

Φτωχική οικογένεια νορβηγών μεταναστών προσπαθεί να τα βγάλει πέρα στη σύγχρονη «γη της επαγγελίας», στην Αμερική δηλαδή και συγκεκριμένα στο Σαν Φρανσίσκο των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Ο πατέρας δουλεύει ξυλουργός, η μητέρα κάνει όλες τις υπόλοιπες δουλειές με τα τέσσερα παιδιά να βοηθάνε όπου μπορούν. Παρακολουθούμε διάφορες ιστορίες που όλες έχουν κοινό παρονομαστή τη φτώχεια τους· η μικρότερη θα αρρωστήσει και θα πρέπει να πάει στο νοσοκομείο για επέμβαση· η μεγάλη θα αποφοιτήσει και πρέπει να της πάρουν δώρο· ο μοναδικός τους γιος θέλει να σπουδάσει. Ανάγκες που έχει κάθε γονιός ακόμα και σήμερα και λίγα πράματα άλλαξαν ουσιαστικά από τότε. Ενδιαφέρον έχει ο τρόπος που προσπαθούνε να τα βγάλουν πέρα, χωρίς περιττά έξοδα, με οικονομίες και αποταμίευση. Και ο λόγος είναι να μην αναγκαστούν να μπλέξουν με τις τράπεζες. Ένα μάθημα που θα ήταν απαραίτητο σε πολλούς σύγχρονους νεοέλληνες που μπλέχτηκαν με τις αδυσώπητες τράπεζες και δεν μπορούν να ξεμπλέξουν. Η ταινία I Remember Mama είναι ένας φόρος τιμής στη μητέρα της ταινίας που υποδύεται η Irene Dunne αλλά και σε όλες τις μητέρες που προσπαθούν να κρατήσουν τα παιδιά τους ευτυχισμένα, υγιή και μακριά από βάσανα.

Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του John Van Druten, το οποίο με τη σειρά του ήταν βασισμένο στο βιβλίο "Mama's Bank Account" της Kathryn Forbes. Η ταινία όμως ρέπει υπερβολικά προς το μελό και υπήρχαν σκηνές που το πράγμα παρατραβάει. Στιγμές-στιγμές, ήθελα να το τρέξω στο fast-forward. Πιστεύω ότι είτε του ξέφυγε το υλικό, του έμπειρου σκηνοθέτη George Stevens, ή επίτηδες ήθελε να δώσει μια μελοδραματική χροιά. Η ταινία απέτυχε εμπορικά αλλά η Ακαδημία την τίμησε με 5 υποψηφιότητες για όσκαρ· μία για την ασπρόμαυρη φωτογραφία και τέσσερις για τις ερμηνείες των ηθοποιών: δεύτερου ρόλου για τη νεαρή κόρη, την ευαίσθητη θεία και τον φωνακλά θείο και πρώτου για την Irene Dunne. Μετά από πέντε υποψηφιότητες στην καριέρα της, η Dunne δεν κέρδισε ούτε αυτό το βραβείο και τρία χρόνια αργότερα εγκατέλειψε οριστικά τον κινηματογράφο όντας μόλις 54 χρονών για να ασχοληθεί με τις φιλανθρωπίες.

Panic in the Streets (Πανικός στους δρόμους)

Ο Jack Palance (στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) με τη συμμορία του σκοτώνουν έναν άρρωστο από βουβωνική πανώλη μετανάστη και την κολλάνε αυτοί με τη σειρά τους. Ο Richard Widmark είναι ο υπεύθυνος της υπηρεσίας δημόσιας υγείας που τους αναζητεί —χωρίς να τους γνωρίζει— ακολουθώντας τα πτώματα που αφήνουν πίσω τους, στους δρόμους και τα καταγώγια της Νέας Ορλεάνης, έχοντας μάλιστα ένα περιθώριο δύο ημερών για να μην εξαπλωθεί η αρρώστια, να μην εξελιχθεί σε επιδημία και να μην προκληθεί Πανικός στους δρόμους.

Σ' αυτήν την παραγωγή του 1950, ο Elia Kazan προτίμησε φωτισμό επηρεασμένο από το ευρωπαϊκό νεορεαλιστικό ρεύμα της εποχής, άγνωστους ηθοποιούς στους δεύτερους ρόλους και μικρότερα ονόματα στους πρωταγωνιστικούς, ημι-ντοκυμενταρίστικη κινηματογράφηση σε ρεαλιστικούς χώρους στην πόλη της Νέας Ορλεάνης. Αλλά παρόλο που η παραγωγή είναι αρκετά φροντισμένη και όλα τα στοιχεία βοηθάνε την εξέλιξη και κλιμάκωση του σασπένς, η ταινία δεν κορυφώνεται και σου αφήνει στο τέλος μια αίσθηση μετριότητας, ή -αν θέλετε- μια αίσθηση του ότι μπορούσε και καλύτερα. Anyway...