Caught (Για λίγη στοργή)

Άλλο ένα καλό, ψυχολογικό, ολίγον τι βαρύγδουπο δράμα παρουσίασε ο Max Ophuls στην αμερικανική περίοδό του. Η ταινία έχει τίτλο Caught και αφορά μια νεαρή, φτωχική κοπελιά (Barbara Bel Geddes) που γουστάρει τα λούσα και την καλοπέραση. Στο δρόμο της θα βρεθεί ένας εκατομμυριούχος (Roberrt Ryan), ο οποίος έχει μια δόση ψυχασθένειας και θα την παντρευτεί από γινάτι και πείσμα προς τον ψυχίατρό του. Θα της προσφέρει απλόχερα δώρα και ρούχα και λοιπά, μόνο που θα την κρατάει μέσα στο σπίτι (caught), δεν θα την αφήνει να ξεστρατίζει και, όντας αυτός πολυάσχολος και σκληρός επαγγελματίας, θα βλέπονται ελάχιστα. Τα προβλήματα λοιπόν στο ζευγάρι θα ξεκινήσουν από την αρχή. Κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια θα τον παρατήσει και θα πάει στη Νέα Υόρκη μόνη της. Βρίσκει δουλειά σε έναν γιατρό (James Mason) ο οποίος είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Θα αναπτυχθεί το απαραίτητο ειδύλλιο μεταξύ τους, αλλά υπάρχει αυτό το άτιμο το παρελθόν που κρατάει παγιδευμένη (caught) την ηρωίδα μας. Η κακία του Ryan εναντίον της ανθρωπιάς του Mason, με την ηρωίδα να βρίσκεται εγκλωβισμένη (caught) ανάμεσά τους. Η λύτρωση τελικά θα έρθει μέσα από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Λέγεται ότι ο χαρακτήρας του Ryan ήταν βασισμένος στον Howard Hughes. Εμείς θα πούμε ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον, σκοτεινό μελόδραμα, με κάποιο απλοϊκό διδακτισμό (σε κάποια θέματα) αλλά και τολμηρό, αφού αγγίζει κάποια θέματα ταμπού για την εποχή. Αποτέλεσε την πρώτη ταινία του Mason στο Χόλιγουντ και την αφετηρία, ουσιαστικά, της πολύ μεγάλης καριέρας του.

Letter from an Unknown Woman (Το γράμμα μιας άγνωστης)

Ο Μαξ Οφίλς υπογράφει την ταινία Letter from an Unknown Woman. Είναι μια παραγωγή του 1948, την εποχή δηλαδή που ο σκηνοθέτης βρισκόταν ακόμα στην Αμερική. Η ταινία παρουσιάζει τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση της Joan Fontaine για έναν πιανίστα στη Βιέννη (αγαπημένη τοποθεσία του σκηνοθέτη) στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ταινία ήταν βασισμένη στο βιβλίο του Stefan Zweig και είναι —όπως μπορούν να υποψιαστούν οι ψιλιασμένοι— άλλη μια ρομαντική ταινία της εποχής, η οποία όμως ξεχωρίζει από το μαεστρικό άγγιγμα του σκηνοθέτη με τις «αέρινες» λήψεις. Όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με το είδος, πάντως, καλά θα κάνουν να προσέξουν, για να μην πω να απέχουν. Οι ευαίσθητες, ρομαντικές ψυχές όμως θα καταγουστάρουν. Η ιστορία αφορά το πάθος της έφηβης Fontaine για τον νεαρό, ταλαντούχο πιανίστα που ζει στο ίδιο κτίριο με αυτήν. Για αυτόν που έχει ιδιαίτερη αδυναμία στο γυναικείο φύλο, όμως, είναι αόρατη. Όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από την ύπαρξή του και τις επιπόλαιες, εφήμερες σχέσεις του. Όταν περάσουν κάποια χρόνια, θα γνωριστούν κατά τύχη, θα καταφέρει να μπει στη ζωή του και για λίγο να πάρει τη θέση της ερωμένης στο πλευρό του. Κάθε φορά που θα την ξαναβλέπει όμως δεν θα τη θυμάται. Κάποια στιγμή, μετά από αρκετά χρόνια, θα του στείλει ένα γράμμα (για αυτόν, ένα γράμμα από μια άγνωστη) και θα του περιγράφει ολόκληρη την κοινή τους ιστορία...

La Ronde (Το γαϊτανάκι του έρωτα)

Με τις επανακυκλοφορίες των τελευταίων μεγάλων έργων του, γνωρίσαμε τον σπουδαίο γερμανό σκηνοθέτη Μαξ Οφίλς. Ή μήπως είναι Μαξ Οπίλς; Αν σκεφτείτε ότι στην Αμερική υπέγραφε ως Opuls, ισχύει μάλλον το δεύτερο. Ο Max Ophüls (γεννημένος ως Max Oppenheimer) ξεκίνησε την καριέρα του στη Γερμανία, μεταπήδησε στην Αμερική όπου μάς έδωσε τέσσερις ταινίες και έκλεισε την καριέρα του στη Γαλλία με τα καλύτερά του έργα.

Το 1950 μάς παρουσίασε την πρώτη γαλλική παραγωγή, την La Ronde. Ο αφηγητής, σαν άλλος Χορός αρχαίας κωμωδίας, μάς μεταφέρει στη Βιέννη του 19ου αιώνα και μας αφηγείται 10 ερωτικές ιστορίες, οι οποίες είναι η μία συνέχεια της άλλης. Ο ένας χαρακτήρας από τη μία ιστορία μπλέκεται με έναν άλλο στην επόμενη και ούτω καθ'εξής. Ένα ανελέητο... γαϊτανάκι του έρωτα, ή όπως λέει ο αφηγητής κάποια στιγμή αγάπη για την τέχνη της αγάπης. Ένας αφηγητής που επεμβαίνει στη πλοκή όπου και όταν χρειάζεται. Ερωτικά τερτίπια, συζυγικές απιστίες, ρομαντικά δείπνα σε πριβέ δωμάτιο εστιατορίου, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αποτυχημένες συνευρέσεις· όλα τα έχει ο μπαχτσές. Τολμηρά θέματα για την εποχής της με άπειρα υπονοούμενα και... νοούμενα. Μοντέρνα σκηνοθεσία σε μία ρομαντική ταινία που παραμένει φρέσκια και εντυπωσιάζει ακόμα και σήμερα. Δεν το περίμενα, αλλά ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Και να πούμε φυσικά ότι παίζουν ένα σωρό Γάλλοι ηθοποιοί, όπως η Simone Simon, οι Simone Signoret και Serge Reggiani που ξανασυνεργάστηκαν δύο χρόνια μετά στο Χρυσούν κράνος και πολλοί άλλοι.