Στα γυρίσματα της ταινίας
L'Atalante, ο σκηνοθέτης Jean Vigo έπεσε στο ποτάμι όπου γυριζόταν η ταινία κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επιδείνωση της υγείας του που οδήγησε στον θάνατό του, την ίδια περίοδο που το φιλμ προβαλλόταν στους κινηματογράφου. Σε ηλικία 29 ετών έφυγε από τη ζωή έχοντας στο ενεργητικό του μόλις τέσσερις ταινίες, εκ των οποίων μόνο μία μεγάλου μήκους, την περίφημη Αταλάντη. Μια ταινία που βρίσκεται μόνιμα στις πρώτες θέσεις των λιστών με τις καλύτερες ταινιές από καταβολής κινηματογράφου.
Η Αταλάντη στη μυθολογία ήταν η μοναδική γυναίκα αργοναύτης. Εδώ πρόκειται για το όνομα ενός ποταμόπλοιου με πλήρωμα έναν νεαρό καπετάνιο, έναν ηλικιωμένο βοηθό και ένα παιδί για όλες τις δουλειές. Το ταξίδι και η ιστορία μας ξεκινάει με την «εισβολή» και εγκατάσταση της νεαρής γυναίκας που μόλις παντρεύτηκε ο καπετάνιος. Αυτή θα αλλάξει τις ισορροπίες πάνω στο πλοίο και θα φέρει μια διαφορετική νότα. Η λαχτάρα της είναι να δει το κοσμοπολίτικο Παρίσι, κάτι που όμως δεν θα γίνει ποτέ. Πάνω σε ένα οικογενειακό καβγαδάκι, θα την παρατήσει ο καπετάνιος αφήνοντάς την μόνη και έρημη. Μέχρι τη στιγμή που η τύχη θα τους ξανασμίξει.
Ποιητικός ρεαλισμός, λυρισμός, κωμικές δόσεις σε μια ταινία που επηρέασε τα μάλα το σύνολο του γαλλικού σινεμά και όχι μόνο. Προσθέστε και δύο ονειρικές σκηνές με ολίγη δόση σουρρεαλισμού και ορίστε μία από τις μεγαλύτερες σπουδές στον έρωτα. Αξίζει η θέασή της και όχι μόνο για σινε-εγυκλοπαιδικούς λόγους.
Αν και η ατμόσφαιρα, οι διάλογοι και η σκηνοθεσία δηλώνουν ότι το έργο του Marcel Carné Το λιμάνι των απόκληρων ανήκει στον ποιητικό ρεαλισμό που έβγαλε ο γαλλικός κινηματογράφος τη δεκαετία του '30, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία αποτελεί τον πρόδρομο των αμερικανικών φιλμ-νουάρ. Όλα τα γνώριμα στοιχεία βρίσκονται εδώ: ο πρωταγωνιστής που θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, ετοιμάζεται να μπαρκάρει με νέα ταυτότητα, βρίσκει όμως τη γυναίκα της ζωής του και μπλέκει με τον περίγυρό της που αποτελούν μια επικίνδυνη συμμορία και ο λίγο σαλεμένος νονός της που τη «βλέπει» με άλλο μάτι. Καθώς οδεύουμε προς το τέλος, τόσο μου έρχεται στο μυαλό η Υπόθεση Καρλίτο του ΝτεΠάλμα και... ο νοών νοείτο. Ο μεγάλος Γάλλος σταρ Jean Gabin σε άλλη μια μεγάλη ταινία με την υπογραφή του Carné, σε μια από τις πρώτες ταινίες του, λίγα χρόνια πριν μας δώσει το αριστούργημά του, Τα παιδιά του παραδείσου. Στο μικρό, χαρακτηριστικό ρόλο του νονού, ο ηλικιωμένος Michel Simon, που γνωρίσαμε από τη Σκύλα του Jean Renoir και την Αταλάντη του Βιγκό. 
