Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Liam Neeson. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Liam Neeson. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 30 Απριλίου 2026

The Prophet

Το ένα φέρνει το άλλο, και ψάχνοντας βρίσκεις κάτι καινούριο και ενδιαφέρον. Τι εννοώ; Αναζητώντας πληροφορίες για την εργογραφία του Tomm Moore (επειδή ανακαλύψαμε το Wolfwalkers), πέσαμε πάνω στο τραγούδι του Damien Rice "Hypnosis" και από το βιντεοκλιπ του τραγουδιύ ανακαλύψαμε τον Προφήτη, το animation που είναι βασισμένο στο ομότιτλο, πολυδιαβασμένο έργο του Χαλίλ Γκιμπράν.

Με αφηγητή τον Μουσταφά με την ιδαίτερη φωνή του Λίαμ Νίσον, παρακολουθούμε διάφορα κεφάλαια του βιβλίου (περί Αγάπης, καλού και κακού, περί ελευθερίας, περί γάμου κλπ.) μέσα από διαφορετικούς δημιουργούς κινουμένων σχεδίων για κάθε θέμα/κεφάλαιο, έτσι ώστε τελικά η ταινία είναι μία συρραφή έργων από διαφορετικά ήδη και προσεγγίσεις στο είδος του animation. Το λες, τουλάχιστον, ενδιαφέρον. Ή αλλιώς, ένα ενήλικο animation, μιας και τα περισσότερα θέματα δεν θα μπορέσουν να "αγγίξουν" νεαρές ηλικίες ή παιδιά. Τη γενική προσταγή στο έργο είχε ο Roger Allers (συν-σκηνοθέτης του Lion King).

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013

The Grey

Θα ξεκινήσω ανάποδα, με τη δεύτερη σκέψη που μου γέννησε η εν λόγω ταινία: δεν ξέρω αν ο κος. Neeson περνάει κρίση μέσης ηλικίας, ή αν έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο μετά το θάνατο της γυναίκας του, αλλά η πληθώρα των μέτριων επιλογών του τα τελευταία χρόνια μάς οδηγεί να σκεφτούμε ότι αντιλαμβάνεται πως γερνάει και προσπαθεί να πρωταγωνιστήσει σε όσες περισσότερες ταινίες μπορεί (σεναριογράφου επιτρέποντος) για να κρατήσει το όνομά του στην επικαιρότητα. Ανέκαθεν, οι επιταγές του Χόλιγουντ ήθελαν τους παλαίμαχους να θυσιάζονται γρήγορα για να παραχωρήσουν τη θέση τους στα νέα προσώπα και αυτό ο Νίσον το ξέρει πολύ καλά. Τουλάχιστον, μέσα στην πληθώρα των ταινιών, βγαίνει και κάτι που ξεχωρίζει.

Τώρα, όσον αφορά το The Grey, βλέποντας το τρέιλερ πριν κυκλοφορήσει το έργο, περίμενα μια βλακεία του τύπου «άνθρωποι εναντίον λύκων», δηλαδή άλλη μια απλοϊκή περιπέτεια στα χνάρια των προηγούμενων ταινιών του Liam Neeson, Taken και The Unknown. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Η ταινία του Joe Carnahan (που μας είχε δώσει πριν χρόνια το επίσης ενδιαφέρον Narc) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα οδοιπορικό προς το καθυστερημένο ραντεβού με το Θάνατο. Μια ταινία επιβίωσης στα χιόνια με τη φύση (χλωρίδα και κυρίως την... πανίδα) να δείχνει ότι έχει βάλει στο μάτι το ανθρώπινο είδος. Η μελαγχολία του κυρίου Νίσον συνάντησε αυτή του πρωταγωνιστή και ο ρόλος έδεσε.

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010

Next of Kin (Οικογενειακή εκδίκηση)

Είμαστε στα 1989, ο Patrick Swayze βρίσκεται στα πάνω του, κυκλοφορεί η ταινία Next of Kin και γω πρέπει να είμαι ο μόνος που δεν την είχε δει μετά τις τόσες προβολές στην τηλεόραση. Και ο λόγος που έκατσα, εν τέλη, να τη δω ήταν το πολυπληθέστατο και νεαρότατο για εκείνη την εποχή καστ: Liam Neeson, Bill Paxton, Helen Hunt και Ben Stiller. Στην αρχή το έργο είχε ένα μικρό ενδιαφέρον με τον Swayze να επιστρέφει στη γενέτειρά του για να κηδέψει τον μικρό του αδερφό και τους ντόπιους βλάχους (hillbilies) να κανονίζουν ποιος θα αναλάβει την εκδίκηση, τύπου κρητικής βεντέτας. Οι σκηνές που ακολουθούν με τον Neeson έχουν επίσης ενδιαφέρον, αλλά προς το τέλος ο σκηνοθέτης John Irvin φαίνεται ότι έχει χάσει τη μπάλα: στοιχεία σκληρής αστυνομικής περιπέτειας εναλλάσονται με κωμικοτραγικές σκηνές και το όλο έργο αγγίζει την τραγελαφικότητα. Το ρόλο του πιο κακού της ταινίας μας έχει ένας Adam Baldwin που δεν έχει καμία σχέση με τη γνωστή οικογένεια Baldwin. Τον αρχηγό της φαμίλιας υποδύεται ο ελληνο-αμερικανός Ανδρέας Κατσούλας, πιο γνωστός από το ρόλο του μονόχειρα στον Φυγά με τον Harrison Ford. Τέλος, να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι ο Swayze, για αυτήν την ερμηνεία, προτάθηκε για... χρυσό Βατόμουρο!

Σάββατο 7 Μαρτίου 2009

Seraphim Falls (Εχθροί για πάντα)

Μια ταινία που πέρασε ψηλο-απαρατήρητη. Μια ταινία που έχει πανέμορφη φωτογραφία, δύο πρωταγωνιστές (Liam Neeson και Pierce Brosnan) που γράφουν στην κάμερα, αλλά ένα υποτυπώδες σενάριο που δυστυχώς δεν «ανεβάζει» την ταινία πάνω από τη μετριότητα. Είχαμε περισσότερες απαιτήσεις από την ταινία Seraphim Falls που τελικά δεν ήρθαν ποτέ. Σε όλη την ταινία, από το πρώτο λεπτό, ο πρώτος (Neeson) κυνηγάει τον δεύτερο (Brosnan) σε όρη και βουνά, στα χιόνια και στις ερήμους της Άγριας Δύσης. Καθώς οδηγούμαστε στο τέλος, μαθαίνουμε το λόγο αυτού του ανηλεούς κυνηγητού· μια αρκετά απλοϊκή εξήγηση που δεν μάς «γέμισε». Η ταινία στο σύνολό της παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν θα κάτσεις να τη δεις και δεύτερη φορά. Κάποιος χαρακτήρισε την ταινία ως «ένα άσφαιρο γουέστερν» και θα συμφωνήσω. Κρίμα για ένα από τα λιγοστά γουέστερν που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια. Αλλά —θα μου πείτε— δύσκολα θα βρεθεί πλέον ταινία του είδους που θα μπορέσει να φτάσει το Proposition.

Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009

The Bounty (Ανταρσία του Μπάουντι)

They were friends through hell. They became enemies in paradise.

Η Ανταρσία του Μπάουντι του 1984 πρόκειται για μια πλούσια και φροντισμένη παραγωγή· τα λεφτά του γνωστού παραγωγού Dino De Laurentiis έκαναν καλά τη δουλειά τους. Το χρονικό του επεισοδιακού ταξιδιού από την Αγγλία μέχρι τα νησιά της Ταϊτής το έχουμε δει και σε άλλες εκδοχές με πιο διάσημες φυσικά αυτές του 1935 και του '62, με τους Charles Laughton και Clark Gable στους ρόλους του σκληρού καπετάνιου William Bligh και του στασιαστή Fletcher Christian στην πρώτη και με τον Trevor Howard και Marlon Brando αντιστοίχως στη δεύτερη. Εδώ βρίσκουμε τον Anthony Hopkins ενάντια στον νεαρό Mel Gibson, σε μια κόντρα που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κόντρα βρετανικού φλέγματος εναντίον αυστραλέζικου ταμπεραμέντου.

Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, ίσως η καλύτερη του —κατά τα άλλα μέτριου— σκηνοθέτη Roger Donaldson. Δεν θα μπορούσε να κάνει και χειρότερα όταν έχει για υλικό μερικούς από τους καλύτερους νέους ηθοποιούς της εποχής. Πέρα από τους πρωταγωνιστές, σε δεύτερους ρόλους έχουμε τους Daniel Day-Lewis, Liam Neeson, Bernard Hill (που τον γνωρίσαμε καλύτερα στον... Άρχοντα των Δαχτυλιδιών) και τον Σερ Laurence Olivier σε μία από τις τελευταίες κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Η μουσική κάνει μπαμ από χιλιόμετρα ότι είναι από τον δικό μας Vangelis και η εκπληκτική φωτογραφία είναι μερικά από τα στοιχεία που σου μένουν. Αν δεν ήταν και το τελευταίο κομμάτι της ταινίας τόσο μέτριο, θα μιλούσε για μια πολύ καλή ταινία. Εκεί είναι που κάνει μια μεγάλη κοιλιά, παρόλο που προσπαθεί έξυπνα να παραλληλήσει τις προσπάθειες του ενός και του άλλου να βρουν την «γη της επαγγελίας», ο ένας για να κρυφτεί, ο άλλος για να σωθεί. Η ταινία διαφέρει από τις προγενέστερες στο ότι επικεντρώνεται στη φιλία των δύο αντρών που μετά γίνανε εχθροί, κάτι που δεν είχαν τονίσει οι παλιότερες εκδοχές και στο ότι είναι αρκετά πιο αληθοφανής.