Don Quijote de Orson Welles (Δον Κιχώτης)

Ο μεγάλος Orson Welles προσπαθούσε να κινηματογραφήσει την ιστορία του Δον Κιχώτη σε μια δικιά του επική εκδοχή, η οποία ποτέ δεν ολοκληρωνόταν λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Μετά το θάνατο του σκηνοθέτη, οι διάφορες κόπιες του έργου είχαν σκορπίσει δεξιά κι αριστερά, σε φίλους και συγγενείς του σκηνοθέτη. Ο ισπανός σκηνοθέτης Jesús Franco εργάστηκε αρκετά χρόνια προσπαθώντας να βρει όλες τις υπάρχουσες κόπιες και να τις μοντάρει, φτιάχνοντας μια ταινία που ήλπιζε ότι θα ήταν όσο πιο κοντά στο πνεύμα του Welles. Το αποτέλεσμα που είδαμε έχει τα ελαττώματά του κυρίως λόγω της φθοράς αρκετού μεγάλου τμήματος του φιλμ. Αλλά επειδή δεν είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, δεν μπορούμε να εκφέρουμε και κάποια ουσιώδη κριτική. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι... κρίμα, διότι είχε όλα τα φόντα να γίνει ένα κλασικό έργο. Ο Welles μπόλιασε πολλά σουρεαλιστικά, κωμικά και μεταμοντέρνα στοιχεία (μηχανάκια, αυτοκίνητα!) στην ιστορία και αυτό που σου μένει είναι η σκέψη ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν... Ρίξτε περισσότερο διάβασμα στη βικιπαιδεία και δείτε ολόκληρο το φιλμ στο veoh.com, σε περίπτωση που δεν έχετε το DVD που κυκλοφόρησε ελληνική εφημερίδα.

The Great McGinty (Εκλογικά σκάνδαλα/Κυβερνήτης με το στανιό)

Η πρώτη ταινία που ο σεναριογράφος Preston Sturges ανέλαβε και να σκηνοθετήσει. Το αποτέλεσμα ήταν... ένα όσκαρ σεναρίου. Οι δύο ελληνικοί τίτλοι με τους οποίους βαφτίστηκε η ταινία The Great McGinty του 1940 υποδηλώνει το θέμα με το οποίο ασχολείται. Ένας μικροεγκληματίας μετατρέπεται σε πρώτης τάξεως πολιτικάντη χάρη στην υποστήριξη του υποκόσμου. Στην πορεία όμως από διεφθαρμένο παράσιτo μεταμορφώνεται σε ευσυνείδητο πατέρα και σύζυγο. Όταν θα πιστέψει ότι είναι αρκετά δυνατός, θα αποφασίσει να μην ακολουθήσει τη «γραμμή» του κόμματος και τις εντολές του υποκόσμου. Τότε όμως θα καταλάβει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το σύστημα. Ο Πρέστον Στάρτζες φτιάχνει μια κωμωδία που καυτηριάζει την πολιτική και τους θεσμούς της με αρκετές δόσεις χιούμορ αλλά όχι στο βάθμο που μας συνήθισε με τις επόμενες ταινιάρες του. Πάντως, έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι το πρωταγωνιστικό καστ αυτής της ταινίας αποτέλεσε το δευτεραγωνιστικό (υποδύοντας τους ίδιους ρόλους) στο Θαύμα του Μόργκαν Κρικ του ιδίου δημιουργού τέσσερα χρόνια αργότερα.

Ocean's Eleven

Ο πολύπειρος σκηνοθέτης Lewis Milestone ανέλαβε το 1960 να σκηνοθετήσει την Rat Pack ομάδα του Sinatra και των λοιπών. Τι καλύτερο από την ιστορία των παλαίμαχων αλεξιπτωτιστών που οργανώνουν το μεγαλύτερο κόλπο της τότε εποχής; Να ληστέψουν ταυτόχρονα 5 καζίνο στο Λας Βέγκας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ή για την ακρίβεια, ακριβώς την ώρα που θα μπει το νέο έτος. Η ταινία Ocean's Eleven του 1960 έχει λιγοστή σχέση με το ριμέικ του 2001. Πέρα από τον αριθμό 11, τον Danny Ocean και το θέμα της ληστείας των καζίνο, δεν υπάρχει τίποτα κοινό με τις νέες ταινίες. Άλλες εποχές τότε, άλλες τώρα. Ήταν μια ευκαιρία μάλλον να μαζευτεί η παλιοπαρέα και να διασκεδάσει παίζοντας... τους κουλ εαυτούς τους. Χωρίς να είναι τίποτα ιδιαίτερο πάντως, η ταινία είναι, καταρχάς, μια επίδειξη στυλ. Είναι επίσης κωμική εκεί που πρέπει, ο Dean Martin και ο Sammy Davis Jr. πετάνε κανά-δυο τραγουδάκια μέσα στην πλοκή που δεν κουράζουν και όλα πάνε δεξιά για την πιο μεγάλη και πιο πετυχημένη ληστεία που είδαμε στην οθόνη (για την εποχή εκείνη, λέμε). Μόνο που την τελευταία λέξη, στο τέλος, την έχουν ένα πτώμα και η χήρα γυναίκα του...

The Trial (Η δίκη)

Η δίκη (γνωστή και ως Les Procès) είναι μια ακόμα ταινία του Orson Welles, από αυτές δηλαδή που κατάφερε να ολοκληρώσει. Βασισμένη στο πασίγνωστο ημιτελές βιβλίο του Franz Kafka σε σενάριο του Welles, η ταινία γυρίστηκε σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, εκτός από την Πράγα, την πατρίδα του Κάφκα, καθώτι εκεί τα έργα του συγγραφέα ήταν ακόμα απαγορευμένα από την κομουνιστική κυβέρνηση. Ο Anthony Perkins ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κυρίου Κ., μπαίνοντας απόλυτα στο πνεύμα του κακόμοιρου υπαλληλάκου που ξυπνάει μια μέρα και βρίσκεται κατηγορούμενος για κάποια αξιόποινη πράξη που δεν γνωρίζει και κανείς δεν του λέει. Συμπρωταγωνιστούν επίσης η Jeanne Moreau, η πανέμορφη Romy Schneider και ο (σχεδόν μόνιμος συνεργάτης τα τελευταία χρόνια) Akim Tamiroff, όπως και ο ίδιος ο Welles στο ρόλο του συνηγόρου.

Η ταινία αποτελεί ένα εικαστικό, σκηνοθετικό επίτευγμα του Welles, προσφέροντας στον θεατή απίστευτες εικόνες. Τα πελώρια σκηνικά (που φέρνουν στο μυαλό το γερμανικό εξπρεσιονισμό) αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο τονίζοντας την ασημαντότητα του ήρωα μπροστά στη Δικαστική Εξουσία, ανήμπορος να αντιμετωπίσει τη Γραφειοκρατία, ο οποίος θαρρείς ότι κινείται σαν μαριονέτα. Μια ταινία όμως που απευθύνεται καθαρά σε σινεφίλ κοινό.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα

Μέσα από το ομώνυμο βιβλίο του Ernest Hemingway, η ταινία For Whom the Bell Tolls, σκηνοθετήθηκε από τον καλό επαγγελματία Sam Wood και είχε ένα από τα καλύτερα πρωταγωνιστικά ζευγάρια που είδαμε στην κινηματογραφική οθόνη: τον Gary Cooper και την Ingrid Bergman. Σημειώστε ότι επιλέχτηκαν προσωπικά από τον Hemingway. Αφήνοντας όμως κατά μέρος τα πολιτικά σχόλια κατά του Ισπανού δικτάτορα Φράκνο (ένα γεγονός που δυσαρέστησε πολύ τον Hemingway), η ταινία επικεντρώνεται στην ιστορία του Αμερικανού δολιοφθορέα που αναλαμβάνει να ανατινάξει μια γέφυρα με τη βοήθεια ανταρτών που ζουν στα βουνά. Εκεί συναντά τη νεαρή Μαρία και ένας έρωτας αναπτύσσεται.

Βρισκόμαστε στο 1943, καταμεσής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν λογικό η ταινία να επικεντρωθεί σε στοιχεία ρομαντικά, σε θέματα αυτοθυσίας και υπέρ πίστεως της πατρίδος του αγώνα! Αυτό φυσικά δε μειώνει την ταινία. Με τις θαυμάσιες ερμηνείες (ειδικότερα από τη δικιά μας Κατίνα Παξινού, που κέρδισε το βραβείο Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου) και την Technicolor φωτογραφία, η ταινία παραμένει... πανέμορφη!