The Rainmaker (Ο βροχοποιός)

Στη δεκαετία του '90, πολλά μπεστ σέλερ δικαστικού- νομικού περιεχομένου του John Grisham μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ενδεικτικά να θυμηθούμε τη Φίρμα (με Tom Cruise, Gene Hackman), The client (με τους Susan Sarandon, Tommy Lee Jones) και το A Time to Kill (με το νεαρό Matthew McConaughey, Sandra Bullock και Samuel L. Jackson). Το 1997 ο Francis Ford Coppola αποφάσισε και μετέφερε στο πανί το The Rainmaker.

Νεαρός δικηγόρος (Matt Damon) που μόλις τελείωσε τη σχολή, βρίσκει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο ενός περίεργου τύπου (Mickey Rourke) που έχει περίεργες/παράνομες συναλλαγές με άτομα του υπόκοσμου. Όταν ο Ρουρκ βρεθεί στο μάτι του FBI, ο Damon μαζί με τον βοηθό που υποδύεται ο Danny Devito, θα ανοίξουν δικό τους γραφείο και θα ασχοληθούν με τις δύο μόνο υποθέσεις που έχουν. Η κυριότερη υπόθεση είναι η μήνυση κατά μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που απέρριψε αιτήσεις μίας οικογένειας για να κάνει εγχείρηση μυελού οστών ο γιος τους, που έπασχε από λευχαιμία. Ο Damon θα βρεθεί ξαφνικά μόνος του στο δικαστήριο για πρώτη φορά εναντίον ολόκληρης ομάδας μεγαλο-δικηγόρων με τον Jon Voight να προΐσταται. Και μέσα σε όλα αυτά, θα γνωρίσει μία κοπελιά (Claire Danes) που τρώει ξύλο από το σύζυγό της και θα θελήσει να τη βοηθήσει.

Συμπυκνωμένη πλοκή, καλογραμμένοι χαρακτήρες, θα μπορούσε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που μπορεί πολύ εύκολα να ξεχειλώσει αλλά εδώ κρατάει τα ηνία ο Francis Ford Coppola και η ταινία δεν κουράζει ούτε βαραίνει πολύ ακόμα και στα πιο μελό της σημεία. Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται οι Dean Stockwell, Roy Scheider, ενώ ο δικαστής Danny Glover δεν αναφέρεται στα credits της ταινίας. Η νοικάρισσα γιαγιάκα του Damon είναι η Teresa Wright, εδώ στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο, γνωστή από διάφορα έργα στις δεκαετίας του '40 και του '50.

Coming Home (Ο γυρισμός)

Ο αντίκτυπος του πολέμου του Βιετνάμ και η αντιμετώπιση των τραυματισμένων βετεράνων. Και όχι μόνο σωματικά τραυματισμένων, αλλά κυρίως πνευματικά. Μακριά από τα πεδία των μαχών, στην καρδιά των ΗΠΑ, παρατηρούμε την αδιαφορία του κόσμου προς τους βετεράνους του πολέμου, παρατηρούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά. Η Jane Fonda θα παραμερίσει τις κοινωνικές παρωπίδες και θα αποφασίσει να έρθει σε επαφή με το θέμα, δουλεύοντας εθελοντικά σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο, την ώρα που ο σύζυγός της έχει μετατεθεί στο Βιετνάμ. Η ιδιόμορφη ερωτική σχέση που θα έχει με τον παραπληγικό Jon Voight θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο με την επιστροφή του συζύγου.

Το Coming Home είναι μια από τις τελευταίες κινηματογραφικές αναλαμπές του Voight. Βραβείο ερμηνείας στις Κάννες και όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Ακόμα ένα όσκαρ για τη Φόντα και για το σενάριο. Με τη σκηνοθετική σφραγίδα του φοβερού Hal Ashby, πρόκειται για μία από τις ταινίες της χρονιάς του 1978, όντας υποψήφιο σε άλλες πέντε κατηγορίες άλλα έχασε από τον (παραπλήσιας κάπως θεματολογίας) Ελαφοκυνηγό. Πρώτη και τελευταία υποψηφιότητα στα όσκαρ για τον Bruce Dern.

Midnight Cowboy (Ο καουμπόι του μεσονυχτίου)

Αφελής, νεαρός τεξανός πηγαίνη στη Νέα Υόρκη να δουλέψει ως... ζιγκολό. Μόνο που είναι άβγαλτος, χωριάτης και ολίγον άξεστος. Το μόνο που θα συναντήσει είναι μια πόλη με ανθρώπους εντελώς έξω από αυτό που περίμενε. Κάποια στιγμή θα πιστέψει ότι μπορεί να πιάσει την καλή, αλλά μάταια.

Κλασική πλέον, η ταινία Ο καουμπόι του μεσονυχτίου ήταν η πρώτη που κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ταινίας έχοντας λάβει το χαρακτηρισμό Ακατάλληλη! Σοκαριστικές για την εποχή της οι σκηνές με γυμνό. Υποψήφιοι οι δύο πρωταγωνιστές Jon Voight και Dustin Hoffman για όσκαρ α' και β' ανδρικού ρόλου, ένα βραβείο που κέρδισαν εννιά χρόνια μετά ο πρώτος και δέκα ο δεύτερος. Απαισιόδοξη ταινία, που παρουσιάζει την άλλη όψη του αμερικανικού ονείρου, με πολύ καλή σκηνοθεσία από τον βρετανό John Schlesinger. Οι ψυχεδελικές σκηνές των φλας-μπακ και τα σουρρεαλιστικά όνειρα δίνουν στον θεατή μια γερή δόση από τα 60's.

Catch-22

Με δυο λόγια η ταινία Catch-22 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με τη γνωστή φράση: εκεί που αρχίζει ο στρατός, τελειώνει η λογική!

Ο πρωταγωνιστής μας (και πρόπερσι βραβευμένος με όσκαρ) Alan Arkin είναι ένας πιλότος βομβαρδιστικού αεροσκάφους που βρίσκεται σε μονάδα κάπου στη Μεσόγειο, την εποχή της αντεπίθεσης των συμμάχων. Ύστερα από πολλές επιχειρήσεις προσπαθεί να πάρει απολυτήριο, αλλά μαθαίνει ότι υπάρχει μια παγίδα (catch), ένας κανονισμός με την ονομασία Catch-22 που δεν του αφήνει κανένα περιθώριο λογικής αντιμετώπισης του θέματός του! Έτσι παραμένει στο πόστο του και βλέπουμε διάφορες παρανοϊκές ιστορίες (χωρίς χρονολογική σειρά) και στιγμιότυπα βγαλμένα από τη φαντασία και τα όνειρα του Arkin. Ενδιαφέρον έχει η τραγελαφικότητα και ο σουρεαλισμός που κυριαρχούν στην πραγματικότητα σε αντίθεση με τη ωμότητα και τη σκληράδα κάποιων σκηνών της φαντασίας του ήρωα. Πλήθος χαρακτήρων και γνωστών ηθοποιών συμμετέχουν στην ταινία παραγωγής 1970, οι περισσότεροι ανερχόμενοι ηθοποιοί της εποχής: Jon Voight, Martin Sheen, Art Gurfunkel, με τη συμμετοχή των... βετεράνων Orson Welles, Anthony Perkins, Martin Balsam. Η αντιπολεμική, σατιρική, μαύρη κωμωδία του Mike Nichols όμως απέτυχε εμπορικά. Ίσως το πιο κωμικό και πετυχημένο MASH που κυκλοφόρησε λίγους μήνες νωρίτερα αποτέλεσε την ταφόπλακα για την επιτυχία του έργου. Παρακολουθείται με ενδιαφέρον, βεβαίως-βεβαίως, και έχει και αρκετές έξυπνες κωμικές σκηνές, αλλά υπάρχει επίσης μια αίσθηση ότι κάτι δεν πήγε συνολικά καλά. Το βιβλίο του Joseph Heller πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία δεν το έχω διαβάσει ακόμα για να μπορώ να κάνω συγκρίσεις.