Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Richard Dreyfuss. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Richard Dreyfuss. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

Dillinger

Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.

Δευτέρα 19 Μαΐου 2008

Rosencrantz & Guildestern Are Dead

Το θεατρικό του μεγάλου Tom Stoppard ανέβηκε για πρώτη φορά στο σανίδι το 1966 αλλά έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να γυριστεί σε ταινία. Ύστερα από τη συγγραφή κάποιων σεναρίων και την απόκτηση της... κατάλληλης προϋπηρεσίας —με αποκορύφωμα φυσικά το Brazil του Terry Gilliam—, αποφάσισε να σκηνοθετήσει ο ίδιος το έργο του το 1990. Για όσους δεν γνωρίζουν, να πούμε ότι ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντερστερν είναι δύο από τους λιγότερους σημαντικούς χαρακτήρες μέσα από το διάσημο έργο του Shakespear, τον Άμλετ. Ο Stoppard λοιπόν τους βάζει πρωταγωνιστές και βάζει εμάς τους θεατές να παρακολουθούμε την (φανταστική) πορεία τους μέσα από διάφορα κομμάτια του Άμλετ, μέχρι την τραγική τους κατάληξη όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της ταινίας. Η... ποιητική αδεία δίνει και παίρνει με τον Stoppard να κινεί τους χαρακτήρες στο έργο του σαν μαριονέτες. Κορυφαία η σκηνή όπου οι ηθοποιοί που υποδύονται τους ηθοποιούς παντομίμας παρακαλουθούν το κουκλοθέατρο, οι... μελλοθάνατοι παρακολουθούν το θέατρο και εμείς... την ταινία. Όπως επίσης και οι σκηνές με τις ξαφνικές εκλάμψεις επιστημονικής ευφυίας του Ρόζενκραντζ και όλες οι σκηνές όπου εμφανίζεται ο Richard Dreyfuss. Σημειώστε ότι ο ρόλος του είχε προταθεί αρχικά στον Sean Connery. Τώρα, αν κάποιοι κουραστούν από το πολύ μπλα-μπλα και τους αργούς ρυθμούς της ταινίας, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Για τους οπαδούς όμως του Shakespear, του Tim Roth και του Gary Oldman (σε μια από τις πρώτες τους πρωταγωνιστικές δουλειές), για τους θεατρόφιλους και τους κινηματογραφόφιλους, η ταινία Ο θάνατος των Ρόζενκραντζ και Γκίλντεστερν θα τους ενθουσιάσει. Χρυσός Λέοντας στο φεστιβάλ της Βενετίας.