North West Frontier (Φλόγες πάνω απ' τις Ινδίες)

Και που λέτε, κάποια πλάνα του σκηνοθέτη J. Lee Thompson μού έφεραν στο μυαλό λίγο από την αγαπημένη μου ταινία Λώρενς της Αραβίας. Αλλά πέραν τούτο, η βρετανική παραγωγή του 1959 με τίτλο North West Frontier ουδεμία σχέση έχει με το αριστούργημα του David Lean. Ίσως να έφταιγαν τα σινεμασκόπ κάδρα μιας εξωτικής χώρας όπως της Ινδίας, μουσουλμάνοι και ινδουιστές να πολεμάνε αναμεταξύ τους και το ερημικό αχανές τοπίο της «βορειοδυτικής Ινδίας», το οποίο για την ακρίβεια γυρίστηκε στην Ανδαλουσία της Ισπανίας! Μία ετερόκλητη ομάδα Βρετανών και μίας αμερικανίδας προσπαθούν να διαφύγουν με ένα μικρό τρένο από τους μουσουλμάνους, φυγαδεύοντας και τον υιό του μαχαραγιά (τον οποίο θέλουν να σκοτώσουν για να σταματήσει η βασιλική γενιά του), έχοντας επίσης να αντιμετωπίσουν κάθε τρεις και λίγο φυσικά ή μη εμπόδια. Πρόκειται για μια περιπέτεια από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, με κάποια σημεία όπου εμφανίζονται χιτσκοκικά στοιχεία και κρατάνε ακόμα περισσότερο το θεατή σε αγωνία και κυλάνε τα 130 λεπτά της πιο γρήγορα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η Lauren Bacall δίνει μια χολιγουντιανή νότα, ο (μετέπειτα Κομισάριος Ντρέιφους του Ροζ πάνθηρα) Herbert Lom υποδύεται τον αντιπαθητικό χαρακτήρα της ταινίας και αρκετοί βρετανοί ηθοποιοί υποδύονται τους... βρετανούς. Αν έλειπε και η μονόπλευρη αντιμετώπιση της έκρυθμης πολιτικά κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι πρωταγωνιστές μας, τα πράματα θα ήταν ακόμα καλύτερα (είναι η εποχή όπου οι μουσουλμάνοι στο βορειοδυτικό κομμάτι της Ινδίας μάχονται για την ανεξαρτησία τους και τη δημιουργία του κρατιδίου που θα ονομαστεί αργότερα Πακιστάν). Πάντως είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που μια ταινία τιτλοφορείται τρεις φορές: με τον κανονικό τίτλο στην Αγγλία, με το όνομα "Flames over India" στις ΗΠΑ και με το "Empress of India" στην Αυστραλία. Αυτό το τελευταίο θα ήταν και το καλύτερο αφού αυτό είναι το όνομα του τρένου, το οποίο είναι ο κύριος πρωταγωνιστής του έργου. Και στα ελληνικά η ταινία ξαναβαφτίστηκε ως «Σφαγή στο τραίνο του Καλουπούρ».

Passage to Marseille (Δραπέτες της κολάσεως)

Μια παραγωγή της Warner με σκηνοθέτη τον Michael Curtiz με θέμα τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και πρωταγωνιστές τους Humphrey Bogart, Claude Rains, Peter Lorre και Sydney Greenstreet με μουσική υπόκρουση του Max Steiner. Όχι, δεν πρόκειται για την Καζαμπλάνκα, αλλά για το Passage to Marseille του 1944. Ήθελαν φαίνεται να επαναλάβουν τη συνταγή της Καζαμπλάνκα, αλλά έμειναν στην προσπάθεια. Η ταινία πάντως ξεκινάει ελπιδοφόρα με φλάσμπακ μέσα σε φλάσμπακ μέσα σε φλάσμπακ, παρακαλώ. Η ιστορία των πέντε γάλλων που είχαν καταδικαστεί αδίκως και είχαν σταλεί στο Νησί του Διαβόλου, απέδρασαν με ένα κανό με αρχηγό τον Bogart και σώθηκαν από το γαλλικό πλοίο του Claude Rains για να καταλήξουν αεροπόροι στο πλευρό των βρετανών που βομβαρδίζουν τους Ναζί, κρατάει σε ενδιαφέρων το θεατή αλλά στο τέλος μπορεί να έχει την εντύπωση ότι είδε τρεις-τέσσερις διαφορετικές ταινίες μπολιασμένες σε μία: ταινία απόδρασης από φυλακή, πολεμική ταινία πάνω σε εμπορικό πλοίο, πατριωτική ταινία εμψύχωσης του ηθικού. Αυτό το τελευταίο, εν τέλει, ταιριάζει περισσότερο στο χαρακτήρα της ταινίας, στην οποία μπορείτε να βρείτε θέματα πατριωτισμού έτσι όπως δεν θα τα δείτε πλέον πουθενά την σήμερον ημέρα.

American Madness

Έναν διευθυντή τράπεζας υποδύεται ο Walter Huston, ο οποίος δουλεύει για τον άνθρωπο και όχι για τα κέρδη. Προσλαμβάνει ακόμα και αποφυλακισμένους για να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία και γνωρίζει όλους τους επιχειρηματίες που βοηθάει με δάνεια. Αντιδράει στη συγχώνευση που θέλουν να κάνουν οι μεγαλομέτοχοι (φοβούμενοι μη χάσουν τα λεφτά τους) και κρατάει την τράπεζα στο προφίλ που έχει ο ίδιος στήσει. Μια ληστεία όμως που θα γίνει εκ των έσω θα δυσφημίσει την τράπεζα, θα βάλει σε κίνδυνο το γάμο του και θα υποψιαστούν τον φίλο του Pat O'Brien επειδή και μόνο είχε προηγούμενα με το Νόμο. Οι φήμες για το ποσό της ληστείας θα διαδοθούν και θα τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Φοβούμενοι ότι θα χάσουν τα λεφτά τους, ορμάνε στην τράπεζα για να τα σηκώσουν και ο άνευ λόγου πανικός ξεκινάει. Εξ ου και ο τίτλος American Madness. Η λύση τελικά θα έρθει από τους φίλους του Huston, που θα σώσουν την κατάσταση με καταθέσεις. Βρισκόμαστε φυσικά στο ουμανιστικό σύμπαν του σκηνοθέτη Frank Capra ο οποίος χειρίζεται με απίστευτη δεξιοτεχνία την ενδιαφέρουσα πλοκή και παραδίδει μαθήματα οικονομίας. Οι σκηνές του πανικού είναι πλέον από τις πιο χαρακτηριστικές και ανταποκρίνονται αρκετά στην πραγματικότητα που έζησε η Αμερική λίγα χρόνια πριν με το κραχ του '29. Το «αρχαίο» αυτό έργο έχει πολλά να διδάξει ακόμα και σήμερα στους αιμοσταγείς καπιταλιστές, τραπεζικούς κ.λ.π. για τον κώδικα ηθικής με τον οποίο θα έπρεπε να δουλεύουν.

I Married a Witch (Παντρεύτηκα μια μάγισσα)

Χαριτωμένη κωμωδία του γάλλου σκηνοθέτη Rene Clair την εποχή που βρισκόταν στο Χόλιγουντ. Η ιστορία ξεκινάει το 17ο αιώνα με το κάψιμο ενός μάγου και της μάγισσας κόρης του. Τα πνεύματά τους παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα δέντρο και η κόρη ορκίζεται κατάρα στις ερωτικές σχέσεις του αγαπητικού της που δεν τη βοήθησε και σε όλους τους απογόνους του. 270 χρόνια μετά ελευθερώνονται από το δέντρο ως αερικά και η τύχη το φέρνει να συναντήσουν τον Fredric March, τελευταίο απόγονο απ'αυτούς που λέγαμε, την παραμονή του γάμου του και δύο μέρες πριν γίνουν οι εκλογές με αυτόν υποψήφιο για τη θέση του κυβερνήτη. Η μάγισσά μας θέλει να τον εκδικηθεί και παίρνει τη γυναικεία της μορφή. Και εμφανίζεται η πανέμορφη Veronica Lake και προσπαθεί να τον σαγηνέψει και προσπαθεί να του χαλάσει το γάμο, αλλά στο τέλος την πατάει και τον ερωτεύεται αυτή. Η ιστορία μας θα έχει διάφορα κωμικά μπλεξίματα με το γάμο, με τον μάγο πατέρα και τις εκλογές και όλα θα τελειώσουν κατ'ευχήν φυσικά, αφού πρόκειται για μια ρομαντική κομεντί. Η ταινία I Married a Witch βλέπεται παραπάνω από ευχάριστα με τον σκηνοθέτη να διεκπεραιώνει την ιστορία σε λιγότερο από 80 λεπτά, χωρίς φλυαρίες και περιττές σκηνές. Στο μικρό ρόλο της μελλοντικής συζύγου κυβερνήτη βλέπουμε τη νεαρή Susan Hayward, λίγο καιρό πριν αρχίσει να αποκτά τους δικούς της πρωταγωνιστικούς ρόλους.

The Night of the Iguana

Αλκοολικός ιερέας (ρόλος που ταίριαξε γάντι στον Richard Burton) που έχει και μια έφεση στο γυναικείο φύλο, ξεσκεπάζει την υποκρισία του ποιμνίου του ένα κυριακάτικο πρωινό, αλλά οι συνέπειες θα είναι να εκδιωχθεί από την εκκλησία. Τον βρίσκουμε δύο χρόνια μετά ως τουριστικό συνοδό γυναικείων γκρουπ στο Μεξικό. Η αρχηγός του γκρουπ (Grayson Hall) είναι μια κακιασμένη γεροντοκόρη που έχει μια 17χρονη ανιψιά που την πέφτει στον Burton. Η θεία κατηγορεί όμως τον Burton για αποπλάνηση και θέλει να τον καταστρέψει. Αυτός χαλάει επίτηδες το λεωφορείο και οδηγεί το γκρουπ σε ένα ξενοδοχείο ενός πρώην φίλου του, πιστεύοντας ότι δεν έχει τηλέφωνο για να ειδοποιηθεί το τουριστικό γραφείο στο οποίο ανήκει. Ο φίλος του έχει πεθάνει εδώ και ένα μήνα και το μέρος διευθύνει η χήρα του (Ava Gardner) με τη βοήθεια νεαρών μεξικανών με καλλίγραμμα κορμιά. Εκεί θα σκάσει μύτη και η Deborah Kerr στο ρόλο μιας... αγνής, σοβαρής και καλοπροαίρετης ζωγράφου με τον ηλικιωμένο, ποιητή παππού της. Η νύχτα που θα ακολουθήσει θα είναι η Νύχτα της Ιγκουάνα · ο Burton θα προσπαθήσει να αντιμετώπισει την επιθυμία του για αλκοόλ και γυναικεία σάρκα, η Gardner θα του προτείνει να ζήσει μαζί της, ακόμα και η Kerr θα ενδιαφερθεί για αυτόν αλλά με το δικό της πάντα τρόπο.

Ο John Huston διασκευάζει το έργο του Tennesse Williams δημιουργώντας μια δυναμική ταινία με μεγάλες ερμηνείες. Καταϊδρωμένοι μέσα στην υγρή ζέστη του Μεξικό, τους παρακολουθούμε να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, να αφεθούν στην αμαρτία ή όχι, να χαλιναγωγήσουν τα πάθη τους ή όχι. Ή αλλιώς η λογική κόντρα στα πάθη. Η Grayson Hall στο ρόλο της αχώνευτης κέρδισε υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Η ταινία πήρε άλλες δυο υποψηφιότητες για τα σκηνικά, την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Gabriel Figueroa και κέρδισε ένα για τα κοστούμια.

At War with the Army

Η τρίτη ταινία του ντουέτου λέγεται At War with the Army και είναι επικεντρωμένη αποκλειστικά στο μουσικό-κωμικό μας ντουέτο το οποίο σ'αυτό το έργο τοποθετήθηκε σε μια στρατιωτική μονάδα στις ΗΠΑ. Ο Dean είναι φυσικά ο αρχιλοχίας που είναι ολίγον τι προβλεπόμενος και θέλει να πάει στο μέτωπο να πολεμήσει ενώ ο Jerry είναι ο φαντάρος που τραβάει τα πάνδεινα για να πάρει μια άδεια να δει τη γυναίκα του που γέννησε. Υπάρχουν κάποιες καλούτσικες κωμικές πινελιές, κάποια τραγούδια που περνάνε ως επί τω πλείστον αδιάφορα και ίσως απευθύνεται περισσότερο στους φαν του κυρίου Λιούις αλλά και στο ανδρικό κοινό που θέλει να διασκεδάσει με το θέμα του στρατού. Στα ελληνικά... βαφτίστηκε τρεις(!) φορές: «Ήρωες της... καραβάνας», «Φωτιά στα μπατζάκια του» και τέλος «Το κορόιδο του συντάγματος ».

Για την ιστορία, είναι η δεύτερη ταινία που γύρισε το κωμικό ντουέτο, αλλά κυκλοφόρησε μετά τη συνέχεια της Ίρμας. Όταν υπέγραψαν στην Paramount, είχαν προσθέσει τον όρο να φτιάχνουν και μία ταινία το χρόνο από τη δικιά τους εταιρεία. Έτσι το πρώτο αποτέλεσμα αποτελεί αυτή η ταινία. Ύστερα από κάποια χρόνια όμως και κάποια οικονομικά προβλήματα, το ντουέτο υποχώρησε από τα οικονομικά δικαιώματα της ταινίας με αντάλλαγμα να μην κάνουν άλλη ταινία έξω από την Paramount. Με τα χρόνια, κανείς δεν ανανέωσε τα δικαιώματα του έργου και κυκλοφορεί πλέον χωρίς πνευματικά δικαιώματα. Μπορείτε να τη βρείτε σε δεκάδες DVD.

Has Anybody Seen My Gal

Χαριτωμένη, διασκεδαστική, μουσική, εντελώς οικογενειακή ταινία από τον Douglas Sirk το 1952, λίγο πριν αρχίσει να ασχολείται με τα έγχρωμα μελοδράματά του. Ο παλαίμαχος ηθοποιός Charles Coburn υποδύεται έναν εκατομμυριούχο, γκρινιάρη εργένη που συντάσσει τη διαθήκη του και αποφασίζει να αφήσει την περιουσία του στην οικογένεια της μοναδικής του αγαπημένης, η οποία όμως (πριν 40 χρόνια) τον παράτησε επειδή ήταν φτωχός και παντρεύτηκε άλλον που είχε δουλειά και λεφτά. Με την καπατσοσύνη του νοικιάζει δωμάτιο στο σπίτι της οικογένειας, μένει στο δωμάτιο της αγαπημένης του (που έχει πεθάνει προ πολλού), βρίσκει δουλειά στο μαγαζί του γαμπρού, κάνει παρέα με τα εγγόνια και τους δωρίζει κρυφά 100.000 δολάρια για να δει τις αντιδράσεις τους. Μπορούν να διαχειριστούν τόσα πολλά λεφτά ή θα τους επηρεάσει αρνητικά αυτή η κατάληξη; Εντελώς διδακτική η ταινία με προβλεπόμενο σενάριο, η οποία όμως βλέπεται ευχάριστα κάποιο απογευματάκι. Όσον αφορά τον τίτλο Has Anybody Seen My Gal δεν έχει καμία σχέση με το έργο, απλά είναι ο τίτλος ενός από τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία. Για την ακρίβεια μιας διάσημης μελωδίας της δεκαετίας του '20, τη δεκαετία στην οποία τοποθετείται και η δράση της ταινίας μας. Σημειώστε ότι αποτελεί την πρώτη συνεργασία του Rock Hudson με το σκηνοθέτη και ότι συμπρωταγωνίστρια του Hudson και ερωτευμενάκι είναι η Piper Laurie, πιο γνωστή στους νεότερους ως... μητέρα της Κάρι!

The Music of Chance

Δύο αποτυχημένοι στα μάτια του κόσμου χαρακτήρες, μια τυχαία γνωριμία, ένα παιχνίδι πόκερ με αναπάντεχη κατάληξη, το χτύσιμο ενός «μεσαιωνικού» τοίχου, η απόδραση προς την ελευθερία είναι τα στοιχεία του βασικού κορμού της ταινίας The Music of Chance του 1993. Κύριο χαρακτηριστικό, όπως λέει και ο τίτλος, είναι η τύχη. Με φόντο την Αμερική, τη χώρα όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν, βλέπουμε την περίεργη ιστορία του μυστηριώδους πρωταγωνιστή που αφήνει τη ζωή του στην τύχη, που πηγαίνει όπου τον βγάλει η μοίρα. Το ομότιτλο και αγαπημένο μυθιστόρημα του Paul Auster γυρίστηκε σε ταινία από τον Philip Haas με τον ίδιο τον συγγραφέα να έχει έναν γκεστ ρόλο στο τέλος του έργου. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι απαρτίζουν ο Mandy Patinkin (πιο γνωστός ίσως στο ρόλο του Ίνιγκο Μοντόγια της ταινίας Princess Bride με την χαρακτηριστική ατάκα "Hello. My name is Inigo Montoya. You killed my father. Prepare to die.") και ο αγνώριστος James Spader. «Χορταστικοί» και οι δεύτεροι ρόλοι με τους παλαίμαχους M. Emmet Walsh, Charles Durning και Joel Grey να παίζουν για την πλάκα τους και το φχαριστιούνται. Αυτό είναι και το κέρδος της ανεξάρτητης αυτής ταινίας, η οποία μαζί με τη χαλαρή σκηνοθετική γραφή και την πλοκή που αφήνει ένα δεύτερο ανάγνωσμα να ανακαλύψει ο θεατής, την κάνει μια ενδιαφέρουσα (τουλάχιστον) πρόταση για θέαση. Ακόμη καλύτερη αν έχετε διαβάσει και το βιβλίο. Σημειώστε ότι δεν έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, οπότε θα τη βρείτε μόνο από παραγγελίες του εξωτερικού.

The Divorcee (Μετά το διαζύγιο)

Η διάσημη σταρ του βωβού Norma Shearer μπήκε δυναμικά και στις ομιλούσες ταινίες. Να'ναι καλά δηλαδή και ο σύζυγος και μεγαλοπαραγωγός της MGM, ο Irving Thalberg (απ'τον οποίο πήρε και το όνομά του το τιμητικό βραβείο της Ακαδημίας αμέσως μετά τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 37 χρονών, έτσι;). Χωρίς να αναφέρει σκηνοθετικό credit, η ταινία The Divorcee αναγράφει ότι είναι μια παραγωγή του Robert Z. Leonard, στην οποία όμως είχε καθαρά σκηνοθετικά καθήκοντα, καθώτι ο παραγωγός Thalberg ουδέποτε θέλησε να αναγραφεί το όνομά του στα έργα του.

Η υπόθεση απλή: η Shearer ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της την απατάει και αποφασίζει να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. Αυτός ισχυρίζεται ότι δεν σήμαινε τίποτα γι'αυτόν η απιστία. Όταν όμως μάθει για τη γυναίκα του, ο αντρικός του εγωισμός δεν θα το αντέξει και ο χωρισμός θα είναι η μόνη λύση. Αυτή θα αποφασίσει να ζήσει/γλεντήσει τη ζωή της, στην εποχή κιόλας των roaring 20's με τα έξαλλα πάρτυ. Προκλητικότατη για την εποχή της η ταινία, γνήσιο τέκνο της προ-κώδικα Χέιζ εποχής, καθώς παρουσιάζει τη γυναίκα έτσι όπως δεν θα ήθελαν να δουν όλοι οι συντηρητικοί κύκλοι της εποχής. Ιστορικής σημασίας για μας πλέον το έργο αφού έδωσε το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου στη Shearer και μάζεψε υποψηφιότητες για καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου στην τρίτη απονομή της Αμερικανικής Ακαδημίας.

My Friend Irma Goes West (Γλυκιά μου Ίρμα)

Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τους έργο, οι Μάρτιν και Λιούις ήταν γνωστοί σε μικρό κύκλο. Η επιτυχία όμως της ταινίας ώθησε τους παραγωγούς στο πρώτο και τελευταίο ριμέικ τους. Η διαφορά είναι πλέον μεγάλη: στο My Friend Irma Goes West μπορεί το ντουέτο να έχει δεύτερο billing, είναι όμως αναβαθισμένος ο ρόλος τους και των υπόλοιπων χαρακτήρων λιγουλάκι μειωμένος ο χρόνος τους. Εξαρχής η πρώτη μεγάλη σεκάνς είναι αφιερωμένη σ'αυτούς και την προσπάθειά τους να γίνουν διάσημοι στο κοινό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κωμική σκηνή της τηλεοπτικής τους παρουσίας αποτελεί σκηνή ανθολογίας. Στη συνέχεια όλη η παρέα οδεύει προς το Χόλιγουντ για να καταλήξουν στο Λας Βέγκας, να μπλέξουν με μαφιόζους και να τα κάνουν άνω κάτω. Απλοϊκό σενάριο, ψεύτικα σκηνικά, μέτριες ερμηνείες, τέσσερα τραγούδια (ξεχωρίσαμε το "Baby, Obey Me"), κωμικές χαζομάρες από τον Lewis, ό,τι πρέπει δηλαδή για ένα χαλαρό απόγευμα!

Keeper of the Flame (Ο φύλακας της φλόγας)

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς του 1942, η οποία ασχολείται με το θέμα του πατριωτισμού καταμεσής του πολέμου. Ο σύζυγος της Katharine Hepburn και διάσημος αμερικανός ήρωας, πεθαίνει από αυτοκινητικό ατύχημα στο κτήμα του. Η Αμερική πενθεί για το χαμό του. Ο επίσης διάσημος δημοσιογράφος Spencer Tracy ψάχνει τρόπο να μπει μέσα στο κτήμα και να μαζέψει πληροφορίες για να γράψει τη βιογραφία του. Θα μπει με τα χίλια ζόρια αλλά θα συναντήσει ένα περίεργο κλίμα αδιαφορίας, δυσπιστίας και μυστηρίου. Σκαλίζοντας από δω και από κει, θα ανακαλύψει ένα μυστικό που θα ανατρέψει όσα γνώριζε. Η ταινία Keeper of the Flame είχε σκοπό να είναι ένα πολιτικό δράμα, αλλά στο τέλος αποφασίστηκε να προστεθεί και ένα μικρό ρομάντζο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστούν για να «νοστιμίσει» το έργο, μιας και η Hepburn έβρισκε ότι το έργο καταντάει βαρετό! Σε αντίθεση με μας που θέλαμε να περάσουν οι ρομαντικές σκηνές γρήγορα για να μπούμε στο ψητό. Σημειώστε ότι η ταινία αποτελεί άλλη μια συνεργασία (από τις οκτώ συνολικά) του σκηνοθέτη George Cukor με την κυρία Hepburn και τη δεύτερη του μετέπειτα ζευγαριού την ίδια χρονιά μάλιστα μετά τη Γυναίκα της χρονιάς.

Of Human Bondage (Ανθρώπινη δουλεία)

Το διάσημο (και για πολλούς, καλύτερο) βιβλίο του W. Somerset Maugham έγινε για πρώτη φορά ταινία το 1934 από τον John Cromwell. Ακολούθησαν άλλες δύο κινηματογραφικές μεταφορές, αλλά αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα αφού έχει πρωταγωνιστές τον Leslie Howard και την Bette Davis. Πολλοί συμφωνούν ότι αυτός ο ρόλος έκανε διάσημη την Davis, καθώς ύστερα από χρόνια συμμετοχών σε αδιάφορες ως επί τω πλείστω ταινίες, ερμήνευσε έναν ενδιαφέρων, δυναμικό ρόλο κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Ταυτόχρονα, κέρδισε την πρώτη της υποψηφιότητα για όσκαρ χωρίς να είναι επίσημα υποψήφια. Η Ακαδημία (μετά και τις πιέσεις του Jack Warner) άφησε στους ψηφοφόρους την επιλογή να διαλέξουν ανάμεσα στις ήδη υπάρχουσες υποψηφιότητες ή να γράψουν μία δικιά τους. Αυτό έφερε την Ντέιβις κοντά στο όσκαρ, χάνοντας τελικά από την Claudette Colbert για το Συνέβη μια νύχτα.

Το Of Human Bondage έχει μια χαλαρή σκηνοθετική προσέγγιση, επικεντρωμένη στους χαρακτήρες, με έντονα κοντινά πλάνα και τους ήρωες μας, όταν συνομιλάνε μεταξύ τους, να κοιτάνε πολλές φορές ευθεία μπροστά στην καμέρα. Τα δικαιώματα της ταινίας έχουν εκπέσει πλέον, οπότε μπορείτε να τη βρείτε σε DVD από διάφορες εκδόσεις, με αμφίβολη όμως ποιότητα εικόνας και ήχου.

My Man Godfrey

Ποιος είναι ο Godfrey; Είναι ένας καλλιεργημένος άστεγος που ζει στην παραγκούπολη, δίπλα στο σκουπιδαριό του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Κατά τύχη γνωρίζεται με μια σνομπ-κόρη πλουσίας οικογένειας που παίζει ένα παιχνίδι αριστοκρατών ψάχνοντας κάποιον «ξεχασμένο άνθρωπο» να τον δείξει ως έπαθλο στους συμπαίκτες της. Αφού μαλώσει μαζί της, γνωρίζεται με τη μικρότερη αδερφή της και συμφωνεί να την ακολουθήσει μόνο και μόνο για να κερδίσει για πρώτη φορά την κακομαθημένη αδερφή της αλλά και να κάνει ένα μικρό κύρηγμα. Αργότερα καταλήγει να δουλεύει ως μπάτλερ στο σπίτι αυτής της οικογένειας. Η οποία περιγράφεται μόνο ως... μια τρελή τρελή οικογένεια, όπως η αντίστοιχη τρελαμένη οικογένεια της ελληνικής ταινίας με τους Αλεξανδράκη-Καρέζη. Ο κύριος Godfrey υπομένει τα πάντα με στωικότητα και βάζει στην οικογένεια τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, όπως λέμε.

Το διαζευγμένο ζευγάρι των William Powell και Carole Lombard πρωταγωνιστεί στη χαριτωμένη σκρούμπολ ταινία My Man Godfrey, με τον Powell να ισχυρίζεται ότι κάπως έτσι ήταν και ο έγγαμος βίος του με την κυρία Lombard. Είναι η μοναδική ταινία που απέσπασε έξι υποψηφιότητες στις βασικές κατηγορίες σκηνοθεσίας, σεναρίου, α' και β' ανδρικού ρόλου, α' και β' γυναικείου ρόλου, χωρίς να είναι υποψήφια για το αντίστοιχο καλύτερης ταινίας και χωρίς να κερδίσει τελικά κανένα βραβείο. Τότε ήταν επίσης η πρώτη χρονιά που καθιερώθηκαν οι δευτερεύουσες ερμηνευτικές κατηγορίες. Το 1957 κυκλοφόρησε ένα ριμέικ της ταινίας με τον David Niven και το 2002 αποκαταστάθηκε και ξανακυκλοφόρησε με νέα, έγχρωμη αυτή τη φορά κόπια.

Track of the Cat

Εφτά χρόνια μετά το Pursued, οι Mitchum και Wright ξανασυνεργάζονται. Η ταινία λέγεται Track of the Cat, σκηνοθετήθηκε από τον William A. Wellman και πρόκειται για ένα... διαφορετικό γουέστερν. Θα μπορούσαμε να πούμε καλύτερα ότι είναι ένα οικογενειακό δράμα τοποθετημένο στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Η γάτα του τίτλου είναι ένα λιοντάρι του βουνού που κατασπαράζει το κοπάδι της οικογένειας. Η εξόντωσή του γίνεται εμμονή στον Mitchum. Μαζί με το μεγάλο του αδελφό φεύγουν για το κυνήγι στα χιονισμένα και δύσβατα βουνά. Στο σπίτι μένουν ο αλκοολικός πατέρας, η καταπιεστική μάνα, η γεροντοκόρη αδερφή, ο μικρότερος και ντροπαλός αδερφός με την μέλλουσα αρραβωνιαστικιά του και ο ινδιάνος βοηθός τους. Τόσα πολλά άτομα σε ένα σπίτι δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα έρθουν σε κόντρα. Και το τεταμένο κλίμα θα οδηγήσει στην έκρηξη, θα εκστομίσουν πικρές αλήθειες και τα σκάγια θα «χτυπήσουν» όλους. Και τα χειρότερα έπονται...

Το σενάριο της ταινίας επιμελήθηκε ο ελληνικο-αρμενιακής καταγωγής Άλμπερτ Μπεζερίδης, γνωστός στο Χόλιγουντ ως Μπαζ, από ένα βιβλίο κάποιου Walter Van Tilburg Clark. Το αρνητικό στοιχείο στο έργο είναι ότι ο Μίτσαμ φεύγει πολύ νωρίς από το σπίτι και η ταινία είναι χωρισμένη σε δύο άνισα κομμάτια, στην οικογενιακή διαμάχη από τη μία και, απ'την άλλη, στην αναζήτηση της γάτας στο χιονισμένο τοπίο από το Μίτσαμ, μονολογώντας -ή καλύτερα πετώντας- διάσπαρτες ατάκες για να καταλαβαίνει ο θεατής τι πράττει και τι σκέφτεται ο ήρωας. Από τον Γουέλμαν περιμέναμε περισσότερα.

My Friend Irma

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, αυτήν την ταινία δεν πρόκειται να καθόμουνα να τη δω. Ο λόγος ήταν ένας: το ότι πρόκειται για το κινηματογραφικό ντεμπούτο των Dean Martin και Jerry Lewis, εν έτη 1949. Το My Friend Irma πρόκειται για ένα εντελώς διασκεδαστικό έργο, με την ξανθιά Τζέιν να έχει βάλει στόχο να γίνει γραμματέας εκατομμυριούχου και μετά να τον παντρευτεί και την ξανθιά Ίρμα που είναι απλά... ξανθιά και καταστρέφει κατά λάθος τα σχέδια της φίλης της! Ο ορισμός της χαζής. Όλα τα αστεία σινε-καμώματα των χαζών ξανθιών από εδώ τα ξεσήκωσαν; Μπορεί. Ο τεμπελχανάς αρραβωνιαστικός της Ίρμα βρίσκει το ντουέτο να δουλεύει σε καντίνα στίβοντας πορτοκάλια, ακούει τη φωνή του Μάρτιν και αμέσως τους παίρνει για να τον φτιάξει διάσημο. Στη συνέχεια μπλέκονται όλοι μεταξύ τους, η Τζέιν ερωτεύεται τον Μάρτιν αλλά θέλει τον πλούσιο, οι άντρες πλακώνονται στο ξύλο, ο τεμπελχανάς θέλει να βγάλει φράγκα από όλους, η Ίρμα χαλάει τα σχέδια ολονών. Όλα αυτά με μπόλικο τραγούδι από τον Μάρτιν και κωμικά ξεσπάσματα από τον Λιούις.

Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο, μακροχρόνιο, ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Ενώ είχαν ξεκινήσει τα γυρίσματα, ο μεγαλοπαραγωγός Hal Wallis σκέφτηκε να ενσωματώσει στην ταινία το ντουέτο, το οποίο δούλευε από το '46 μαζί σε night-clubs. Αυτή η εμφάνιση όμως σηματοδότησε την έναρξη της μεγάλης τους κινηματογραφικής καριέρας. Η επιτυχία ήταν δεδομένη και η ιστορία από κει και έπειτα γνωστή.

Alice Adams

Η Katharine Hepburn είναι η ηρωίδα του τίτλου, η Alice Adams μια κοπέλα από φτωχική οικογένεια. Δεν μπορεί να παραβγεί με τις άλλες, πλούσιες κοπέλες ούτε στα φορέματα, ούτε στα μπιχλιμπίδια, ούτε στην αναζήτηση καβαλιέρου. Παραμυθιάζει τον κόσμο και κυρίως τον εαυτό της. Η μάνα της θα πρήξει τον άρρωστο πατέρα της να παρατήσει το για 20 χρόνια αφεντικό του, να πάρει μαζί του τη φόρμουλα για κατασκευή κόλλας και να φτιάξει τη δικιά του εταιρεία. Κι όλα αυτά για να μπορέσει η κορούλα τους να γίνει αποδεκτή από την «καλή» κοινωνία! Στην πορεία εμφανίζεται ο ευκατάστατος Fred MacMurray που ενδιαφέρεται για την Alice και μόνο, ούτε για φρου-φρου και αρώματα. Και κάποια στιγμή το πρώην αφεντικό θα τους χτυπήσει την πόρτα και θα ζητήσει το λόγο.

Βασισμένο στο ομότιτλο, βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο του Booth Tarkington, η ταινία, πέρα από την πολύ καλή ερμηνεία της Hepburn, δεν με άγγιξε για διάφορους λόγους: πρώτον, επειδή δεν ήξερε ο σκηνοθέτης πώς να χειριστεί το υλικό του. Είχε μια ρομαντική ταινία, με κωμικές πινελιές που προς το τέλος οδηγείται σε αρκετά δραματικό φινάλε. Απαραίτητο θα μου πείτε για να βάλει μυαλό η ηρωίδα και να βγει από την ονειροπώλησή της. Αλλά μέχρι τότε ο ρυθμός της ταινίας μάς έχει κουράσει. Δεύτερον, η παθητική ερμηνεία του νεαρού τότε MacMurray, σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις. Θα προτιμούσα κάποιον άλλο στη θέση του. Και τρίτον, το ίδιο το στόρι και ο χαρακτήρας της Alice (παρόλο που τσίμπησε υποψηφιότητα για όσκαρ α' γυναικείου ρόλου). Τα άτομα που υποκρύνονται και δεν είναι απλά ο εαυτός τους μού τη δίνουν στα νεύρα. Ίσως την πήρα στραβά την ταινία, αλλά τι να κάνουμε...

Eight Men Out

Δεν είμαι ιστορικός, ούτε γνώστης του αθλήματος του μπέιζμπολ. Έτσι δεν γνώριζα καθόλου την ιστορία για τους οχτώ αθλητές που πληρώθηκαν ώστε να κάτσουν να χάσουν στους τελικούς του πρωταθλήματος μπέιζμπολ το 1919. Ο ανεξάρτητος (κατά κύριο λόγο) σκηνοθέτης John Sayles είχε έτοιμο το σενάριο για χρόνια και τελικά το 1988 κατάφερε και την υλοποίησε. Η ταινία λοιπόν Eight Men Out αποτελεί την πρώτη δουλειά του Sayles σε μεγάλο στούντιο και περιλαμβάνει ένα από τα καλύτερα αντρικά καστ της δεκαετίας του '80. Μερικούς από τους αθλητές υποδύονται οι John Cusack, David Strathairn, Michael Rooker και Charlie Sheen, ο Christopher Lloyd είναι ένας από αυτούς που σκέφτονται το στήσιμο των αγώνων, ο ίδιος ο Sayles υποδύεται έναν αθλητικό δημοσιογράφο. Η ταινία δεν επικεντρώνεται σε κανένα χαρακτήρα, οπότε είναι μια χαλαρή συρραφή των κυριοτέρων επεισοδίων, έτσι όπως τα κατέγραψε ο Eliot Asinof στο ομότιτλο βιβλίο του. Έτσι στο σύνολό της, η ταινία είναι μια χαλαρή, αθλητική ταινία, σχεδόν διασκεδαστική μέσα στο δραματικό της στοιχείο, με πολύ καλή αναπαράσταση της εποχής, γρήγορο ρυθμό που την κάνει πολύ ευχάριστη στη θέασή της.

The Bedford Incident (Βυθίσατε το υποβρύχιο U-128)

Ο Sidney Poitier υποδύεται έναν δημοσιογράφο που ανεβαίνει στο αντιτορπιλικό του αμερικανικού στρατού, που έχει για κυβερνήτη τον Richard Widmark, για να καταγράψει τη ζωή πάνω στο πολεμικό πλοίο. Αυτός έχει το πλήρωμα στην τσίτα όλη την ώρα. Όταν ένα ρωσικό υποβρύχιο εισβάλλει στα χωρικά ύδατα της Γροιλανδίας (μέλος του ΝΑΤΟ), ο κυβερνήτης θα το πάρει από πίσω. Περιμένοντας τις διαταγές, το υποβρύχιο θα μπει ξανά στα διεθνή ύδατα, αλλά ο Widmark θα εξακολουθήσει να το κυνηγάει σε μια προσπάθεια να το αναγκάσει να αναδυθεί και να το φέρει σε απόγνωση. Η βρετανική παραγωγή του 1965 The Bedford Incident σκηνοθετήθηκε από τον James B. Harris, τον παραγωγό των πρώτων ταινιών του Stanley Kubrick. Ο Widmark εκτελεί και χρέη συμπαραγωγού και η ταινία θυμίζει στο σύνολό της το Συναγερμό θανάτου που κυκλοφόρησε ένα χρόνο πιο πριν αλλά και το ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα. Μια καθ' όλα πεσιμιστική ταινία για την εποχή του ψυχρού πολέμου και επηρεασμένη από το επεισόδιο στον Κόλπο των Χοίρων, όπου όλοι βρίσκονταν υπ' ατμόν και τα πάντα κρέμονταν από μια κλωστή λογικής. Σε μικρό ρόλο ο νεαρός Donald Sutherland και στο ρόλο του γιατρού του πλοίου ο Martin Balsam, που υπομένει την αδιαφορία και το χλευασμό του καπετάνιου του.

The Eiger Sanction (Ο δολοφόνος των Άλπεων)

Η τέταρτη σκηνοθετική δουλειά του Clint Eastwood ήταν η μεταφορά ενός κατασκοπευτικού βιβλίου του μπεστ-σέλλερ συγγραφέα Trevanian. Η ταινία τιτλοφορήθηκε The Eiger Sanction, όπως το βιβλίο. Στο πρώτο μισάωρο της ταινίας νομίζεις ότι παρακολουθείς μια ταινία της σειράς Τζέιμς Μποντ, με τον κουλ (όπως πάντα) κατάσκοπο που υποδύεται ο Κλιντ να εξολοθρεύει τους αντιπάλους για πλάκα, να πετάει τις απίστευτες ατάκες (κάποιος θα μπορούσε να πει και αντιαμερικανικές) και να ρίχνει τις γυναίκες. Στην πορεία αναγκάζεται να συμμετάσχει σε μια ορειβατική αποστολή και το ύφος της ταινίας αλλάζει άρδην. Η προετοιμασία γίνεται στην έρημο της Αριζόνα, σε γνωστά τοπία και ο Κλιντ προπονείται στους βράχους που άλλοτε έβλεπε στα γουέστερν του Τζον Φορντ. Και μετά οδηγείται στην Ελβετία και προσπαθεί να ανεβεί στην κορυφή του όρους Άιγκερ, από τη βορινή και πιο δύσκολη πλευρά, έχοντας στην άκρη του μυαλού ότι πρέπει να «καθαρίσει» έναν από τους συνοδοιπόρους του χωρίς να ξέρει ποιος είναι πριν τον καθαρίσει αυτός. Σ'αυτές τις ορειβατικές σεκάνς αποκτά ενδιαφέρον και θριλερική υπόσταση η ταινία. Σ'αυτό το κομμάτι της ταινίας βοήθησαν επαγγελματίες ορειβάτες και παρόλο αυτά είχαμε και ένα θανατηφόρο ατύχημα, με τον ίδιο τον Κλιντ να αποφεύγει το ατύχημα για πολύ λίγο. Σημειώστε ότι μετά το πέρας των γυρισμάτων στο Totem Pole, οι αρχές απαγόρεψαν διά παντός να χρησιμοποιείται για αναρρίχησεις. Και όσον αφορά την έγχρωμη ηθοποιό Vonetta McGee, αυτή ήταν ήδη διάσημη από blaxploitation ταινίες.

Leave Her to Heaven (Ας την κρίνει ο Θεός)

Ένα χρόνο μετά την επιτυχία της Λάουρας, η πανέμορφη Gene Tierney πρωταγωνιστεί στο έγχρωμο μελόδραμα με γερές δόσεις νουάρ Leave Her to Heaven, στο ρόλο ενός κακομαθημένου πλουσιοκόριτσου με βαθειά ψυχολογικά προβλήματα που θα βγουν στην επιφάνεια πολύ αργά. Θα ερωτευτεί και θα παντρευτεί έναν συγγραφέα, αλλά με την αρρωστημένη ζήλεια της θα κάνει τη ζωή δύσκολη σ'αυτόν και την οικογένειά της, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που θα οδηγηθεί σε ακραίες και εγκληματικές ενέργειες.

Πρόκειται για την ταινία στην οποία η Tierney κέρδισε τη μοναδική υποψηφιότητα για βραβείο όσκαρ στην καριέρα της. Συμπρωταγωνιστής της και θύμα όλων των περιστάσεων ο νεαρός Cornel Wilde, ο οποίος δεν φαντάζει και η καλύτερη επιλογή για το ρόλο. Δίπλα τους η εύθραυστη Jeanne Crain και ο Vincent Price σε μικρό ρόλο ενός αντιπαθητικού (τι άλλο;) δικηγόρου και πρώην της Tierney. Η ταινία είχε άλλες τρεις υποψηφιότητες και κέρδισε μόνο αυτό της έγχρωμης φωτογραφίας για τα υπέροχα τοπία του Μέιν, της Αριζόνα, των λιμνών της Καλιφόρνια και αλλού.

Umberto D. (Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι)

Μετά τον αγαπημένο Κλέφτη των ποδηλάτων και το επιτυχημένο Θαύμα στο Μιλάνο, ο Vittorio de Sica υπογράφει μια ιδιαίτερη, εντελώς προσωπική ταινία, τον Umberto D.· μια συγκινητική, ανθρώπινη ταινία για έναν συνταξιούχο που δεν του φτάνουν τα λεφτά να πληρώσει για στέγη πάνω από το κεφάλι του· που πουλάει σε γνωστούς και αγνώστους ό,τι αντικείμενα έχει για να βγάλει κάποιο έξτρα παραδάκι· που έχει για παρέα μόνο ένα μικρό σκυλάκι, καθώς όλοι οι «υπόλοιποι» έχουν δουλειές, οικογένειες, δικά τους προβλήματα. Η περηφάνειά του επίσης δεν τον αφήνει να ζητιανέψει. Έτσι θα φτάσει στο έσχατο όριο, αλλά ο σκύλος τελικά θα του δείξει ότι κάνει λάθος. Ο καθηγητής στο επάγγελμα Carlo Battisti πρωταγωνιστεί στον ομότιτλο ρόλο, δίνοντας μια συγκινητική ερμηνεία, σ'αυτήν την ταινία που σημειωτέον είναι και μια από τις αγαπημένες του Martin Scorsese. Σημειώστε και το πόσο επίκαιρη παραμένει η ταινία, βλέποντας την εναρκτήρια σεκάνς με τους συνταξιούχους να κατεβαίνουν σε πορεία και τους αστυνομικούς να τη διαλύουν και μετά συγκρίνεται αυτήν την εικόνα με το σήμερα.