Forushande (Ο εμποράκος)

Πόσο εκπληκτικός ο Φαραντί που καταφέρνει να κάνει τις απλές, ανθρώπινες ιστορίες τόσο αγχωτικές και η ρεαλιστική του ταινία να δημιουργεί αγωνία και ένταση απλά μέσα από τη δράση των χαρακτήρων. Η οποία δράση στον Εμποράκο ξεκινάει από ένα βίαιο γεγονός και εξελίσσεται από την ανάλυση των γεγονότων. Η πλοκή προχωράει αποκλειστικά από τους χαρακτήρες και ο πρωταγωνιστής άλλοτε κάνει τη σωστή σκέψη και άλλοτε παίρνει λανθασμένες αποφάσεις, λόγω ελλειπών πληροφοριών. Σαν ταινία μυστηρίου, σαν άλλος ντετέκτιβ, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να βρει τον Κακό για να τον εκδικηθεί. Στην τελευταία πράξη του έργου όμως (κάτι σαν τελική αναμέτρηση), θα δούμε ότι κι ο κακός είναι άνθρωπος με οικογένεια και προβλήματα όπως όλοι. Όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα παρουσιάζονται τόσο λογικά και ανθρώπινα, μπορεί ο καθένας να βρει κάτι για να ταυτιστεί, και θα μπορούσε να συμβαίνουν είτε στον Ιράν, είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού. Επιπλέον, ο σκηνοθέτης βρίσκει χώρο και "πετάει" μικρές αλήθειες γύρω από τη ζωή στο Ιράν και κάνει υπογείως το κοινωνικό του σχόλιο. Μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που πέρασε.

Stardust Memories (Ζωντανές αναμνήσεις)

Επιστροφή για λίγο στην καθαρή κωμωδία (μετά τα Εσωτερικές σχέσεις και Μανχάταν) και με καμουφλάζ τα υπαρξιακά άγχη του διάσημου σκηνοθέτη που υποδύεται ο Γούντι Άλεν (κάτι σαν το 8 1/2 του Φελίνι;). Το Stardust Memories θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα συνεχόμενο stand-up comedy έργο, καθώς ο χαρακτήρας απαντάει συνεχώς σε ερωτήσεις θαυμαστών και δημοσιογράφων. Βρίσκει φυσικά ευκαιρία να σατιρίσει τους πάντες και τα πάντα (κουλτουριάριδες, συνομωσιολόγους, οπαδούς UFO, την εβραϊκή του καταγωγή κ.λ.π.) και προσπαθεί να βρει το νόημα της ζωής και -περισσότερο- τη γυναίκα της ζωής του (όπως σε όλη σχεδόν τη φιλμογραφία του).

Ο υπογράφων πάντως θα θυμάται το έργο λόγω της παρουσίας της πανέμορφης Σάρλοτ Ράμπλινγκ.
Σε πάρα πολλά έργα του ο Γούντι Άλεν σχολιάζει ταινίες και βιβλία. Σ'αυτήν μιλάει για τον Κλέφτη ποδηλάτων και σε άλλη σκηνή υπογράφει αυτόγραφο στις Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ.

Ξαναβλέποντας: The Limey (Ο Εγγλέζος)

Ξαναβλέποντας το The Limey επιβεβαίωσα απλά το πόσο εκπληκτική ταινία είναι. Με περίτεχνο μπερδεμένο μοντάζ και φλας-μπακ, την παγερή παρουσία του Terence Stamp που δεσπόζει σε όλο το έργο σαν άλλος "εξολοθρευτής" και την έξυπνη χρήση της παλιότερης βρετανικής ταινίας Poor Cow του Ken Loach για να μας δείξει νεανικές στιγμές του τότε νεαρού Stamp, η ταινία του Soderbergh βλέπεται και ξανα-βλέπεται. Ο ήρωας μας ψάχνει την αλήθεια και ζητάει εκδίκηση για το χαμό της κόρης του, αλλά στο τέλος θα καταλάβει ότι οι πράξεις των ενήλικων αφήνουν τον αντίκτυπο τους στα μικρά παιδιά, και η αλήθεια τελικά για το χαμό της κόρης του θα τον συντρίψει.

It Follows (Σε ακολουθεί)

Η πρώτη ταινία του David Robert Mitchell (του οποίου το δεύτερο έργο Under the Silver Lake λατρέψαμε) είναι μία ανεξάρτητη, ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, στην οποία το Κακό σε ακολουθεί συνέχεια και το βλέπεις μόνο εσύ, κανένας άλλος. Το It Follows παίζει με τα κλισέ των νεανικών ταινιών τρόμου και της σεξουαλικής πράξης, χρησιμοποιεί ευρυματικά την κυκλική κίνηση της κάμερας (δείτε σχετικό αφιέρωμα από CineFix, με spoilers) και σε κρατάει σε συνεχή αγωνία.

Thumbs up!

Ξαναβλέποντας: Gattaca

Με λιτά εφέ, η πρώτη ταινία του Andrew Niccol (ένα χρόνο πριν δώσει το σενάριο για το Truman Show) καταφέρνει και μας κάνει να πιστέψουμε ότι υπάρχει η τεχνολογία που παρουσιάζει και δεν κάθεται να μας την πετάξει στα μούτρα. Κερδίζει, για τον υπογράφοντα, πολλούς πόντους από την 50's ενδυματολογία, κάτι που ενισχύει τη νουάρ ατμόσφαιρα του έργου και την προσπάθεια του πρωταγωνιστή να μην αποκαλυφθεί το ψέμα που ζει. Έντονο σέπια χρώμα στη φωτογραφία, ωραίοι δευτεραγωνιστές (ο παλαίμαχος Ernest Borgnine και Alan Arkin, o συγγραφέας Gore Vidal) και φυσικά οι νεαροί (τότε) πρωταγωνιστές Ethan Hawk, Uma Thurman, Jude Law και Loren Dean στα καλύτερά τους.

Το Gattaca είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Andrew Niccol, και μια από τις καλύτερες sci-fi των τελευταίων χρόνων.

Things Change (Η μαφία και ο λούστρος)

Φτωχούλης υποδυματοποιός (Don Ameche) που μοιάζει φυσιογνωμικά με έναν γνωστό γκάνγκστερ δέχεται πρόταση από τη μαφία να μπει στη φυλακή για λίγο καιρό στη θέση του γκάνγκστερ, με αντάλλαγμα μια καλή αποζημίωση όταν βγει. Θα κάτσει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να περάσει το σαββατοκύριακο με τον Joe Mantegna να τον φυλάει. Ο δεύτερος έχει την τάση να μην υπακούει ακριβώς στις εντολές των ανωτέρων του, και επειδή βαριέται αλλά και επειδή θέλει να αποζημιώσει με τον τρόπο του τον Ameche, θα τον πάρει κα θα ταξιδέψουν μαζί σε γνωστό χειμερινό θέρετρο για να περάσουν χλιδάτα το σαββατοκύριακο, με τα λεφτά της μαφίας. Οι παρεξηγήσεις όμως θα είναι ατελείωτες, σε βαθμό να φτάσουν καλεσμένοι σε μεγαλομαφιόζο της περιοχής.

Τα πράγματα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη, εξ ου και ο τίτλος Things Change. Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του David Mamet έχει πάλι για συμπρωταγωνιστές τους συνήθεις ηθοποιούς στα έργα του όπως οι Mike Nussbaum, William H. Macy και J.T. Walsh. Με την πρώτη ματιά, είναι μία κωμική ταινία γύρω από τον κόσμο των μαφιόζων. Στο επίκεντρο όμως βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ της νεανικής επιπολαιότητας και της ώριμης αποφασιστικότητας, το χάσμα γενεών των δύο πρωταγωνιστών, και τη δημιουργία μίας αναπάντεχης φιλίας μεταξύ δύο διαφορετικών τύπων.

Please Don't Eat the Daisies (Μην τρως τις μαργαρίτες)

Καθηγητής θεάτρου (David Niven) "αναβαθμίζεται", παίρνει τη θέση ενός από τους 7 μεγάλους κριτικούς θεατρικών παραγωγών στη Νέα Υόρκη. Αυτό θα έχει σαν επακόλουθο να κρέμονται γνωστοί και άγνωστοι από την πένα του, να αναγκαστεί να κρίνει άσχημα φίλους, να γίνει διάσημος με όλα τα συνεπακόλουθα. Η σύζυγος (Doris Day) θα επωμιστεί αυτές τις αλλαγές και θα στηρίξει το σύζυγο της. Η διασημότητα θα τους βάλει σε μεγάλα σαλόνια, θα αλλάξει τον τρόπο ζωή τους και θα τους φέρει αντιμέτωπους με τα όνειρα τους και αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα επιλέξουν τελικά μια ζωή στα προάστια ή μια "μεγάλη" ζωή στην πόλη. Βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της ζωής της Jean Kerr με το σύζυγο της Walter Kerr, πασίγνωστο θεατρικό κριτικό της εποχής. Το Please Don't Eat the Daisies έχει την Doris Day σε πρώτο πλάνο, η οποία σηκώνει την ταινία στις πλάτες της. Στο σύνολο της, είναι μια χαριτωμένη οικογενειακή κομεντί, με καλή σκιαγράφιση χαρακτήρων των δύο πρωταγωνιστών, με το δραματικό στοιχείο να μην "βαραίνει" το έργο.

Ξαναβλέποντας: Ying xiong (Hero)

18 χρόνια μετά, και η ταινία φαντάζει ακόμα φρέσκια. Λίγο η πανέμορφη φωτογραφία και τα όμορφα σκηνικά και κουστούμια, που αλλάζουν χρωματισμούς ανάλογα με τις αλλαγές της ιστορίας, λίγο οι όμορφες (και εναέριες) χορογραφίες μάχης, και φυσικά η ίδια η έξυπνη ιστορία που αλλάζει με κάθε νέα εξιστόρηση. Ξαναβλέποντας το Hero, απλά το απολαμβάνεις, παρόλο που γνωρίζεις την υπόθεση. Από αυτή την ταινία και μετά, ο Ζανγκ Γιμού άφησε κατά μέρος τα ανθρωπιστικά δράματα για τα οποία έγινε γνωστός και βούτηξε για λίγο στα υπερθεάματα με ιστορίες από την αρχαία Κίνα (που τον οδήγησαν και στο να σκηνοθετήσει την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων του 2008).

Ξαναβλέποντας: House of Games

Την πρώτη φορά, θα σε κερδίσει η ανατροπή. Tη δεύτερη φορά, γνωρίζοντας την πλοκή, βλέπεις το έργο λίγο διαφορετικά, νιώθεις τη μοναξιά της ηρωίδας, ίσως επίτηδες έχει και ένα κάπως α-σεξουαλικό παρουσιαστικό, είναι εργασιομανής για να γεμίσει το χρόνο της και νιώθεις ότι έλκεται από τον διαφορετικό κόσμο των κομπιναδώρων μικροκακοποιών. Το House of Games είναι μία από τις αγαπημένες ταινίες του υπογράφοντα.

Πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του θεατρικού συγγραφέα David Mamet (ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να γράφει και κινηματογραφικά σενάρια). Πρωταγωνίστρια η τότε σύζυγός του Lindsay Crouse, και σε όλους τους υπόλοιπους ρόλους οι χαρακτηριστικοί συνεργάτες του (Joe Mantegna, J.T. Walsh, Ricky Jay, Mike Nussbaum και ο William H. Macy).

Books in films: διάφορα παλπ στο Jackie Brown

Ο φαν της παλπ λογοτεχνίας (pulp fiction), Quentin Tarantino, βάζει τον Max Cherry (Robert Forster) να διαβάζει το "Berlin Game" του Len Deighton, λίγο πριν γνωρίσει για πρώτη φορά τη Jackie Brown (Pam Grier). Και σε άλλη σκηνή, η Jackie γεμίζει τη σακούλα με διάφορα άλλα παλπ αναγνώσματα, αντί να βάλει λεφτά. Ξεχωρίζει το "Short Blade" του Peter Emshwiller και διακρίνεται επίσης η ράχη από το "Line of Fire" του Donald Hamilton.

The Rainmaker (Ο βροχοποιός)

Στη δεκαετία του '90, πολλά μπεστ σέλερ δικαστικού- νομικού περιεχομένου του John Grisham μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ενδεικτικά να θυμηθούμε τη Φίρμα (με Tom Cruise, Gene Hackman), The client (με τους Susan Sarandon, Tommy Lee Jones) και το A Time to Kill (με το νεαρό Matthew McConaughey, Sandra Bullock και Samuel L. Jackson). Το 1997 ο Francis Ford Coppola αποφάσισε και μετέφερε στο πανί το The Rainmaker.

Νεαρός δικηγόρος (Matt Damon) που μόλις τελείωσε τη σχολή, βρίσκει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο ενός περίεργου τύπου (Mickey Rourke) που έχει περίεργες/παράνομες συναλλαγές με άτομα του υπόκοσμου. Όταν ο Ρουρκ βρεθεί στο μάτι του FBI, ο Damon μαζί με τον βοηθό που υποδύεται ο Danny Devito, θα ανοίξουν δικό τους γραφείο και θα ασχοληθούν με τις δύο μόνο υποθέσεις που έχουν. Η κυριότερη υπόθεση είναι η μήνυση κατά μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που απέρριψε αιτήσεις μίας οικογένειας για να κάνει εγχείρηση μυελού οστών ο γιος τους, που έπασχε από λευχαιμία. Ο Damon θα βρεθεί ξαφνικά μόνος του στο δικαστήριο για πρώτη φορά εναντίον ολόκληρης ομάδας μεγαλο-δικηγόρων με τον Jon Voight να προΐσταται. Και μέσα σε όλα αυτά, θα γνωρίσει μία κοπελιά (Claire Danes) που τρώει ξύλο από το σύζυγό της και θα θελήσει να τη βοηθήσει.

Συμπυκνωμένη πλοκή, καλογραμμένοι χαρακτήρες, θα μπορούσε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που μπορεί πολύ εύκολα να ξεχειλώσει αλλά εδώ κρατάει τα ηνία ο Francis Ford Coppola και η ταινία δεν κουράζει ούτε βαραίνει πολύ ακόμα και στα πιο μελό της σημεία. Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται οι Dean Stockwell, Roy Scheider, ενώ ο δικαστής Danny Glover δεν αναφέρεται στα credits της ταινίας. Η νοικάρισσα γιαγιάκα του Damon είναι η Teresa Wright, εδώ στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο, γνωστή από διάφορα έργα στις δεκαετίας του '40 και του '50.

Ξαναβλέποντας: Dark City

Πριν 20 χρόνια που την είχα δει στο σινεμά, όντως και μικρότερος σε ηλικία, μπορώ να πω ότι είχα εντυπωσιαστεί, κυρίως από το μυστήριο, την σκοτεινή ατμόσφαιρα, την έξυπνη ιδέα της ύπνωσης και αλλαγής αναμνήσεων. Ξαναβλέποντας το Dark City, παρατήρησα όλες τις λεπτομέρειες για τις οποίες το έργο δεν έγινε ποτέ μεγάλο: νομίζω φταίει κυρίως η "βιαστική" σκηνοθεσία του Alex Proyas και ο τρόπος που κόβει απότομα τις σκηνές για να προχωρήσει την ιστορία, επειδή έχει πάρα πολλά να πει και θέλει να τα δείξει. Δεν εντρυφάς στους βασικούς χαρακτήρες, και όλα γίνονται για να προχωρήσουμε παρακάτω, να πάμε από σκηνή σε σκηνή και να οδηγηθούμε προς την ανακάλυψη της αλήθειας λίγο πριν την κλιμάκωση στο τέλος. Καλός ο Rufus Sewel, ταίριαξε στο ρόλο του ανθρώπου με αμνησία που ανακαλύπτει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Νομίζω είναι η μοναδική ταινία που τον έχω δει ως πρωταγωνιστή. Στο τέλος, το ότι αποκτά την απόλυτη γνώση και γίνεται παντοδύναμος, θυμίζει ολίγον από Matrix, ένα χρόνο πριν βγει η ταινία του Κιάνου Ριβς. Η σύζυγος Jennifer Connely φαίνεται σαν άνευρος χαρακτήρας, ο αστυνομικός William Hurt έχει ωραία παρουσία, αλλά προσπαθεί κι αυτός χωρίς νόημα και ο περίεργος γιατρός Kiefer Sutherland κερδίζει λίγο παραπάνω τις εντυπώσεις.

Clockers (Τα βαποράκια)

Μια προσπάθεια αποτύπωσης της εγκληματικότητας της μαύρης κοινότητας στη Μπούκλιν, που οδηγεί σε φόνους και κατεστραμμένες οικογένειες από τον Spike Lee. Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με έντονο κοντράστ στο χρώμα, πιο 90s δεν γίνεται. Οι Harvey Keitel, John Turturro είναι το αστυνομικό δίδυμο, ο Mekhi Phifer είναι ο νεαρός μικροκακοποιός που είναι μπλεγμένος στο κύκλωμα διακίνησης, ο Isaiah Washington ο αδερφός του που δουλεύει δύο δουλειές για να συντηρήσει οικογένεια και θα μπει στη φυλακή αντί για τον μικρό αδερφό και ο Delroy Lindo ο ιδιοκτήτης μαγαζιού με ηλεκτρονικά (ουφάδικο) που είναι ο εγκέφαλος της περιοχής. Δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με κάποιον από τους πρωταγωνιστές (μάλλον ο κ. Lee δεν κατάφερε να το πετύχει αυτό) οπότε η θέαση του Clockers πέρασε και δεν ακούμπησε. Το σενάριο έγραψε ο Richard Price, βασισμένο από το βιβλίο του ίδιου. Ο Price έχει γράψει καλύτερα σενάρια, μεταξύ άλλων, το Χρώμα του χρήματος, Sea of Love, Mad Dog and Glory και το Kiss of Death.

Ξαναβλέποντας: Contact

Ξαναείδα το Contact μετά από 20 και βάλε χρόνια. Η κυρίαρχη θεματική του έργου φαίνεται ότι δεν είναι η επαφή, αλλά η πίστη. Πίστη στην επιστήμη και στις έρευνες από την πλευρά της Jodie Foster, πίστη στο Θεό από το θεολόγο Matthew McConaughey, μη πίστη στο Θεό από την πρώτη και στο τέλος η προσπάθειά της να κάνει τον κόσμο να πιστέψει σε κάτι που είδε μόνο αυτή, σε πλήρη αντιστοίχιση με την πίστη στο Θείο για τους λοιπούς ανθρώπους.

Η καλύτερη ηλικιακά εποχή της Jodie Foster και ένα από τα καλύτερα έργα του Robert Zemeckis για τον υπογράφοντα.

Τα καλύτερα της δεκαετίας 2010-2019

Όπως και πριν δέκα χρόνια (!), έτσι και τώρα ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τις ταινίες που άφησαν το στίγμα τους (για τον υπογράφοντα, πάντα) μέσα στη δεκαετία που τελειώνει. Υπάρχουν αρκετές ταινίες που δεν είδα αυτή τη δεκαετία, και ίσως να αλλάξει η λίστα όταν τις δω. Η σειρά είναι (κυρίως) χρονολογική.

1. Inception (Christopher Nolan, 2010)
2. Gravity (Alfonso Cuaron, 2013)
3. Interstellar (Christopher Nolan, 2014)
4. Inside Out (Pixar, 2015)
5. Intouchables (Άθικτοι, Olivier Nakache και Eric Toledano, 2011)
6. Tinker Tailor Soldier Spy (Tomas Alfredson, 2011)
7. Black Swan (Darren Aronofsky, 2010)
8. The American (Anton Corbijn, 2010)
9. Incendies (Μέσα από τις φλόγες, Denis Villeneuve, 2010)
10. Beginners (Οι πρωτάρηδες, Mike Mills, 2010)
11. The Girl with the Dragon Tattoo (David Fincher, 2011)
12. Life of Pi (Ang Lee, 2012)
13. Her (Δικός της, Spike Jonze, 2013)
14. Prisoners (Denis Villeneuve, 2013)
15. A Separation (Asghar Farhadi, 2013)
16. Boyhood (Richard Linklater, 2014)
17. Youth (Νιότη, Paolo Sorrentino, 2015)
18. Room (Lenny Abrahamson, 2015)
19. Nocturnal Animals (Νυκτόβια πλάσματα, Tom Ford, 2016)
20. Hell or High Water (Πάση θυσία, David Mackenzie, 2016)
21. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (Martin McDonagh, 2017)
22. The Irishman (Martin Scorsese, 2019)

Και η λίστα των "αναπληρωματικών":

• Animal Kingdom (Το χρίσμα, David Michod, 2010)
• Scott Pilgrim vs. the World (Edgar Wright, 2010)
• Take Shelter (Jeff Nichols, 2011)
• Poulet aux prunes (Κοτόπουλο με δαμάσκηνα, Vincent Paronnaud και Marjane Satrapi, 2011)
• La Piel que Habito (Το δέρμα που κατοικώ, Pedro Almodóvar, 2011)
• Moonrise Kingdom (Wes Anderson, 2012)
• Jagten (Το κυνήγι, Thomas Vinterberg, 2012)
• Gone Girl (Το κορίτσι που εξαφανίστηκε, David Fincher, 2014)
• The Revenant (Η επιστροφή, Alejandro Gonzalez Inarritu, 2015)
• Remember (Γράμμα από το παρελθόν, Atom Egoyan, 2015)
• Arrival (Denis Villeneuve, 2016)
• Fences (Denzel Washington, 2016)
• Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve, 2017)
• The Post (Steven Spielberg, 2017)
• Under the Silver Lake (David Robert Mitchell, 2018)
• Joker (Todd Phillips, 2019)
• Gisaengchung (Parasite, Bong Joon Ho, 2019)

Books in films: Modesty Blaise στο Pulp Fiction

Ο Βίνσεντ Βέγκα (John Travolta) διαβάζει το κόμικ Modesty Blaise του Peter O'Donnell όταν συναντάει τον Μπουτς (Bruce Willis) για δεύτερη φορά στο Pulp Fiction.

I Shot Jesse James (Ο θάνατος του εκδικητού)

Ξεκινώντας ως ένα τυπικό μπι-μούβι γουέστερν, η ταινία εξελίσσεται με ενδιαφέρον παρακολουθώντας το "μαρτύριο" και το "βάσανο" του πρωταγωνιστή, αφού σκότωσε το φίλο του Τζέσε Τζέιμς για να πάρει την αμοιβή και να ζήσει με την αγαπημένη του. Το I Shot Jesse James ήταν η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Samuel Fuller και έχει κάποια ανατρεπτικά στοιχεία που κάνουν την ταινία να ξεχωρίζει από τα κλισέ έργα της εποχής. Ο συνήθως δευτεραγωνιστής (και σε ρόλους σκληρού) John Ireland κερδίζει τις εντυπώσεις και μέσα στην ίδια χρονιά του 1949 (ανάμεσα σε άλλα 5 έργα που συμμετείχε) κέρδισε τη μοναδική υποψηφιότητα για όσκαρ όχι σ'αυτό, αλλά στο Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου (για β' ανδρικού ρόλου).

My Favorite Wife (Ποιαν απ' τις δυο;)

Ο δικηγόρος Κάρι Γκραντ αιτείται στο δικαστήριο και ανακυρήσσει τη γυναίκα του νεκρή, όντας αγνοούμενη εδώ και εφτά χρόνια σε ένα ερευνητικό ταξίδι που είχε πάει στην Ασία. Την επόμενη στιγμή, παντρεύεται μπροστά στον ίδιο απορημένο δικαστή την κοπέλα που του συμπαραστεκόταν αυτά τα χρόνια. Αλλά πάνω στο γαμήλιο ταξίδι, επιστρέφει η "νεκρή" (που υποδύεται η Irene Dunne) και καθώς θα πρέπει να εξηγήσει ο Γκραντ στη νυν-σύζυγο ότι ο γάμος τους θα ακυρωθεί, τα ευτράπελα ξεκινούν. Ο Γκραντ θα μάθει επίσης ότι η γυναίκα του (η πρώην) έζησε όλα αυτά τα εφτά χρόνια σε ένα απομονωμένο νησί μαζί με έναν καλογυμνασμένο και εμφανίσημο νεαρό (που υποδύεται ο Randolph Scott), και η ζήλεια του θα φουντώσει και τα ευτράπελα θα συνεχιστούν.

Σε αυτή την screwball κωμωδία της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, με τα υπονοούμενα να δίνουν και να παίρνουν, την παράσταση κλέβει ο καρατερίστας Granville Bates που υποδύεται το δικαστή. Ο ηθοποιός πέθανε λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία της ταινίας στα 58. Το My Favorite Wife σκηνοθέτησε ο συνήθης σεναριογράφος Garson Kanin, που πήρε τη θέση του Leo McCarey, επειδή ο τελευταίος νοσηλεύτηκε σοβαρά μετά από αυτοκινητικό ατύχημα. Ο Γκραντ και η Νταν είχαν συνεργαστεί ξανά στην πετυχημένη κωμωδία The Awful Truth του 1937 και άλλη μία στο μελοδραματικό Penny Seranade του 1941. Είναι επίσης και μία από τις ελάχιστες φορές που είδαμε τον Ράντολφ Σκοτ σε ταινία που δεν είναι γουέστερν.

Jungle Fever

Το επόμενο έργο του Σπάικ Λι, μετά το Mo Better Blues, ήταν το Jungle Fever, αυτός ο ίδιος πυρετός της ζούγκλας που έχει πιάσει τον Wesley Snipes, όπως αναφέρει ο φίλος του ο Σπάικ Λι, επειδή "έβαλε στο μάτι" τη λευκή γραμματέα του (Annabella Sciora). Η ανακάλυψη της απιστίας του Σνάιπς θα κλονήσει το γάμο του και τις σχέσεις του με τους θρησκόλυπτους γονείς του αλλά και με τους φίλους του. Από την άλλη πλευρά, η διαφυλετική σχέση της Ιταλικής καταγωγής Sciora θα εξοργίσει τον πατέρα και τα αδέρφια της. Η επιλογή των δύο πρωταγωνιστών θα ανασταστώσει τις δύο συνοικίες και θα φέρει μόνο στεναχώρια. Το έργο έχει ολίγον από Ρωμαίο και Ιουλιέτα, αρκετή κριτική για τα κοινωνικά στερεότυπα, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις παρωπίδες που φοράμε όλοι μας.

Βραβείο ερμηνείας δεύτερου ρόλου στις Κάννες για τον Samuel L. Jackson, που υποδύεται τον ναρκομανή αδερφό του Σνάιπς και κάνει τη ζωή δύσκολη στον ίδιο και στους γονείς τους (που υποδύονται οι παλαίμαχοι Ossie Davis και Ruby Dee). Επιπλέον, σε δεύτερους ρόλους και πιο μικρές συμμετοχές βρίσκουμε και άλλα γνωστά ονόματα, όπως τον John Turturro, τη Halle Berry, τον Tim Robbins και το μεγάλο Anthony Quinn.

Jacques Audiard

Διαφορετικά έργα του αγαπημένου Γάλλου σκηνοθέτη Ζακ Οντιάρ, διαφορετικές ιστορίες, με κοινό στοιχείο την ανατροπή που αλλάζει τις ζωές των πρωταγωνιστών, και τη σύνδεση των πρωταγωνιστών που επιζητούν τελικά φιλία/συντροφικότητα/ασφάλεια.

De rouille et d'os (Rust and bone) (2012)
Ο πρωταγωνιστής που δε θέλει να αναλάβει ευθύνες, αποτραβιέται στον κόσμο του, έλκεται από την παρανομία, και εκτονώνεται στο Ξύλο. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχει καταφέρει, θα έρθει η ανατροπή (φύση/πάγος) που θα τον προσγειώσει στην πραγματικότητα.

Dheepan (2015)
Ο άνθρωπος που έχει χάσει την οικογένεια του, γίνεται μετανάστατης με ψεύτικα χαρτιά και ψεύτικη οικογένεια, και προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα νέο τόπο, που κυριαρχεί η Μαφία. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχει καταφέρει, θα έρθει η ανατροπή (κοινωνικό περιβάλλον).

The Sisters Brothers (2018)
Οι επαγγελματίες δολοφόνοι Σίστερς, αποφασίζουν να συνεργαστούν με αυτόν που είχαν εντολή να σκοτώσουν, όταν καταλαβαίνουν ότι μπορούν να βρουν μεγάλες ποσότητες χρυσού με μια καινούρια μέθοδο. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχουν καταφέρει, θα έρθει η ανατροπή (Χημεία).

The Wackiest Ship in the Army

Κωμική ταινία με θέμα τον β' παγκόσμιο πόλεμο και και την προσπάθεια Αμερικανών και αυστραλών να περάσουν ένα απλό ιστιοφόρο μέσα από τα νερά που ελέγχουν οι Ιάπωνες. Καπετάνιος διορίζεται ο Jack Lemmon και όλοι οι υπόλοιποι ναύτες είναι φαντάροι που δεν έχουν ιδέα από τη θάλασσα, πόσο μάλλον από ιστιοπλοΐα. Κωμική ταινία της σειράς που σκοπό είχε να προωθήσει τον νεαρό τραγουδιστή Ricky Nelson και να βάλει άλλη μία ακόμη προσθήκη στα κωμικά έργα που έπαιζε ο Jack Lemmon. Το The Wackiest Ship in the Army είναι μια αρκετά παλιομοδίτικη ταινία, με πολλά κλισέ, απευθύνεται αποκλειστικά στους θαυμαστές του κυρίου Lemmon και μόνο.