Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Peter Fonda. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Peter Fonda. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2020

Ξαναβλέποντας: The Limey (Ο Εγγλέζος)

Ξαναβλέποντας το The Limey επιβεβαίωσα απλά το πόσο εκπληκτική ταινία είναι. Με περίτεχνο μπερδεμένο μοντάζ και φλας-μπακ, την παγερή παρουσία του Terence Stamp που δεσπόζει σε όλο το έργο σαν άλλος "εξολοθρευτής" και την έξυπνη χρήση της παλιότερης βρετανικής ταινίας Poor Cow του Ken Loach για να μας δείξει νεανικές στιγμές του τότε νεαρού Stamp, η ταινία του Soderbergh βλέπεται και ξανα-βλέπεται. Ο ήρωας μας ψάχνει την αλήθεια και ζητάει εκδίκηση για το χαμό της κόρης του, αλλά στο τέλος θα καταλάβει ότι οι πράξεις των ενήλικων αφήνουν τον αντίκτυπο τους στα μικρά παιδιά, και η αλήθεια τελικά για το χαμό της κόρης του θα τον συντρίψει.

Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010

Dirty Mary Crazy Larry (Η πρόστυχη Μαίρη και ο τρελός Λάρι)

Την πενταετία (πάνω-κάτω) μετά τον Ξένοιαστο καβαλάρη που ήταν πετυχημένος και υπολογίσιμος, ο Peter Fonda έπαιξε και σε μια αστυνομική περιπέτεια με πολύ δράση και κυνηγητά. Η ταινία Dirty Mary Crazy Larry αφορά τον Larry, τον οδηγό αυτοκινήτων που υποδύεται ο Fonda, ο οποίος ύστεα από μια αναίμακτη και χωρίς όπλα ληστεία, το σκάει με το συνεργάτη του. Μαζί τους όμως, με το έτσι θέλω, έρχεται και η Mary, το γκομενάκι που είχε «ρίξει» ο Fonda την προηγούμενη νύχτα. Και η συνέχεια περιλαμβάνει άπειρο αυτοκυνηγητό, με τον τοπικό σερίφη να το έχει βάλει στόχο ζωής να τους πιάσει και τα αστυνομικά αμάξια να διαλύονται το ένα μετά το άλλο. Για τους φίλους των αυτοκινήτων να πούμε ότι η ομάδα των φυγάδων μας τρέχει με δύο Dodge Chargers. Στο σύνολό της, πρόκειται για μια απλή ταινία δράσης b-κατηγορίας. Θα ήθελε να είναι κάτι σε Μπόνι και Κλάιντ χωρίς όπλα, με ολίγη από Μπούλιτ και πολύ από Vanishing Point. Το έργο όμως χάνει αρκετούς βαθμούς εξαιτίας της ατάλαντης νεαρής Susan George που υποδύεται τη Mary. Σε σημεία αναρωτιέσαι πώς και δεν την έχουν πλακώσει στις σφαλιάρες οι συνεπιβάτες της! Πρόκειται για την ηθοποιό που έπαιξε τη σύζυγο του Dustin Hoffman στα Αδέσποτα σκυλιά, μια ταινία που πρέπει να ξαναδώ για να θυμηθώ την ερμηνεία της εκεί. Το τέλος της ταινίας όμως μάς θυμίζει ότι βρισκόμαστε στη δεκαετία του '70· ένα φινάλε που δεν πρόκειται να δείτε σε σημερινές ταινίες.

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

The Hired Hand (Πληρωμένος φονιάς)

Μετά την επιτυχία του Ξένιαστου καβαλάρη, η Universal έδωσε στον Peter Fonda πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία για να γυρίσει την επόμενη ταινία του με τον ίδιο στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία The Hired Hand. Πρόκειται για ένα ιδιόρυθμο γουέστερν, βουτηγμένο στην αισθητική των 70's, με χαλαρούς αφηγηματικούς ρυθμούς, με απούσα την καταιγιστική δράση και επικεντωμένο κατά κύριο λόγο στα πρόσωπα. Ο Fonda επιστρέφει, ύστερα από πολλά χρόνια, στη γυναίκα του (Verna Bloom) που την είχε παρατήσει μόνη να μεγαλώσει το παιδί τους. Μαζί του είναι και ο φίλος του (Warren Oates), με τον οποίο τριγυρνούσαν άσκοπα όλη τη χώρα μήπως πιάσουν την καλή. Η γυναίκα δεν τους γουστάρει αλλά στο τέλος υποχωρεί και τους βάζει να ζήσουν στο στάβλο ως μισθωτοί εργάτες (hired hand). Σιγά-σιγά θα αναζωπυρωθεί ο έρωτάς του (oh yeah!) και πάνω που σκεφτόντουσαν να επισημοποιήσουν τη σχέση τους στη μικρή και στενόμυαλη κοινωνία, έρχεται μια απειλή από το παρελθόν και τα ανατρέπει όλα. Αυτή η εντελώς διαφορετική ταινία για το είδος ήταν μια μεγάλη εμπορική αποτυχία στην εποχή της. Με τα χρόνια ξανα-ανακαλύφθηκε και όλοι θαύμασαν τη σκηνοθετική ματιά του Fonda. Στα ατού της ταινίας είναι η πανέμορφη φωτογραφία του Vilmos Zsigmond, η μουσική του άγνωστου τότε φολκ-κιθαρίστα Bruce Langhorne και φυσικά το μοντάζ του Frank Mazzola. Ειδικότερα ο τελευταίος θεωρείται ο κατεξοχήν υπεύθυνος για τη ποιότητα της ταινίας αφού αυτός άφησε το στίγμα του στην ταινία με το περίτεχνο μοντάζ (εικόνες μέσα σε άλλες εικόνες, slow motion κλπ).

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009

Lilith (Παράξενο ρομάντζο)

Ένα πολύ παράξενο ρομάντζο είναι όντως η ταινία Lilith του 1964. Πρόκειται για την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Robert Rossen με τον φρέσκο Warren Beatty να αποφασίζει ότι θέλει να δουλέψει σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Εκεί γνωρίζει τη Λίλιθ, μια κοπέλα που είναι έγκλειστη εκεί από τα 18 της χρόνια και που γοητεύει όλο τον περίγυρό της. Έτσι και ο ίδιος θα αρχίσει να την ερωτεύεται σιγά-σιγά. Αλλά όπως και η μυθολογική Λίλιθ, η πρωταγωνίστριά μας παίζει με τους άντρες και θα οδηγήσει τον Beatty σε επικίνδυνα ψυχικά μονοπάτια. Λίγο τα τραύματα του πολέμου στην Κορέα, λίγο το φτύσιμο από την κοπελιά που γούσταρε πριν πάει στρατό, λίγο οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις τις Λίλιθ, δεν θέλει και πολύ ο Beatty να αρχίζει να τα παίζει. Χαλαρών ρυθμών η ταινία, σε βάζει στο κλίμα της και κάνει μια εξαίσια ανάλυση του ψυχολογικού υπόβαθρου του πρωταγωνιστή. Ίσως η πιο ατμοσφαιρική και πιο ιδιαίτερη δουλειά του Rossen, δύο χρόνια πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Καλές ερμηνείες από όλο το καστ· σημειώστε την παρθενική εμφάνιση του Gene Hackman και μία από τις πρώτες του Peter Fonda. Βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του κυρίου J. R. Salamanca.