Kakushi-toride no san-akunin (Μυστικό φρούριο/Hidden fortress)

Δύο αφελείς χωρικοί πείθονται από έναν άγνωστο να μεταφέρουν διακόσια κομμάτια χρυσού κρυμμένα μέσα σε ξύλα και να διασχίσουν δύο εμπόλεμες επαρχίες έχοντας μαζί τους μία κοπέλα. Από την απληστία τους θα συμφωνήσουν αλλά δεν θα γνωρίζουν ότι η κοπέλα που είναι μαζί τους είναι η πριγκίπισσα που θέλουν να αιχμαλωτίσουν οι "κακοί" της υπόθεσης και ο άγνωστος είναι ο στρατηγός που τη συνοδεύει και την προστατεύει.

O Akira Kurosawa μετά την εμπορική αποτυχία των δύο ταινιών της προηγούμενης χρονιάς (Ο θρόνος του αίματος και το Καταγώγι), επέλεξε να φτιάξει μία "απλή" ταινία που έχει τα πάντα: κωμικές πινελιές από τους διαλόγους και τις παγαποντιές των δύο χωρικών, περιπέτεια με σπαθιά, άλογα και μονομαχίες από τον Toshiro Mifune και κριτική ματιά στο Καθήκον, την Τιμή και την Υποταγή. Όπως κάθε ταινία του μεγάλου Ιάπωνα σκηνοθέτη, έτσι και το Μυστικό φρούριο έχει εκπληκτικά πλάνα και πανέμορφη φωτογραφία σε widescreen κάδρο. Ήταν εξάλλου η πρώτη ταινία με την τεχνολογία Tohoscope (από τα γιαπωνέζικα στούντιο Toho), αντίστοιχη του Cinemascope.

Ο γιαπωνέζικος τίτλος μεταφράζεται κανονικά «Οι τρεις κακοποιοί του μυστικού φρούριου». Κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 1958. Σημειώστε ότι αν παραλληρίσετε τους δύο χωρικούς με τον C3PO και τον R2D2 του Star Wars (συν μία πριγκίπισσα) τότε, ναι, η υπόθεση θυμίζει έντονα την ταινία του George Lucas.

Sanshô dayû (Sansho the bailiff/Επιστάτης Σάνσο)

Γνωριμία με το γιαπωνέζικο σινεμά του Kenji Mizoguchi και αφετηρία αποτελεί η ταινία εποχής Sansho the bailiff, η οποία αφηγείται την τραγική ιστορία δύο παιδιών που ταξιδεύοντας με τη μητέρα τους για να συναντήσουν τον εξόριστο αξιωματούχο πατέρα τους, απαγάγονται και πωλιούνται ως δούλοι στον μεγαλοκτηματία Sansho. Ελάχιστα εμφανίζεται στο έργο ο χαρακτήρας του Sansho καθώς ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στο αγόρι και το κορίτσι που από μικρά παιδιά ενηλικιώνονται μέσα στο στυγνό περιβάλλον δουλικής εργασίας και βίας. Όταν δραπετεύσει το αγόρι, θα βρεθεί στην πρωτεύουσα και θα κερδίσει πίσω τον τίτλο που είχε ο πατέρας του. Με τη δύναμη της εξουσίας, θα επιστρέψει για να ελευθερώσει τους δούλους και να ταπεινώσει τον Sansho, αλλά και να ανακαλύψει τη χαμένη μητέρα του. Η ταινία του Mizoguchi παρουσιάζει ουμανιστικά μηνύματα και ανθρωπιστικές/σοσιαλιστικές ιδέες ανήκουστες για την εποχή Heian που διαδραματίζεται το έργο (800-1200 μΧ). Κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας το 1954.

The Reflecting Skin (Το διάφανο δέρμα)

Μέσα από την οπτική γωνία του μικρού πρωταγωνιστή, παρακολουθούμε μία «περίεργη» ιστορία με επίκεντρο μία προβληματική οικογένεια που ζει στην αμερικανική ενδοχώρα αρχές της δεκαετίας του ’50. Οι εξαφανίσεις μικρών παιδιών στην περιοχή θα πυροδοτήσουν τις όλο και πιο δυσάρεστες εξελίξεις στην ταινία μας. Και το κόλλημα του μικρού με το ότι η χήρα γειτόνισσα τους είναι «βαμπίρ» θα κάνει τα πράγματα ακόμα πιο πολύπλοκα. Θαυμάσια φωτογραφία και πανέμορφα πλάνα από τον ανεξάρτητο Philip Ridley, σε μία δραματική ταινία παιδικής φαντασίωσης με στοιχεία θρίλερ. Στο έργο εμφανίζεται και ο μεγάλος αδερφός του παιδιού με τη μορφή του Viggo Mortensen, πολλά χρόνια πριν γίνει ο Άραγκορν, την εποχή που επέλεγε και εμφανιζόταν σε ανεξάρτητα καλτ εργάκια. Ridley και Viggo συνεργάστηκαν μαζί και στην επόμενη ταινία του πρώτου, στο The Passion of Darkly Moon. Σημειώστε, τέλος, ότι το The Reflecting Skin ήταν στη λίστα του περιοδικού Σινεμά με τις 100 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '90.

Incendies (Μέσα από τις φλόγες)

Η εκκίνηση του δράματος για τα δύο δίδυμα αδέρφια από τον Καναδά γίνεται με την ανάγνωση της διαθήκης της μητέρας τους. Η οποία διαθήκη είναι ουσιαστικά μία ανάθεση αποστολής προς τα παιδιά να ανακαλύψουν τον αδερφό που ποτέ δεν ήξεραν ότι είχαν και τον πατέρα τους που νόμιζαν ότι είχε πεθάνει. Η αναζήτηση θα τους φέρει στη βασανισμένη χώρα καταγωγής της μητέρας, μία άγνωστη χώρα της Μέσης Ανατολής που έζησε τη βία του Εμφυλίου. Μέσα από συνεχή φλασμπάκ και υποδειγματική ξεδίπλωση της πλοκής, ξετιλύγεται το νήμα του μυστηρίου σχετικά με το άγνωστο, ταραχώδες παρελθόν της μητέρας και παράλληλα παρακολουθούμε τις καταστροφές και τις αιματηρές συνέπειες της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας. Αν και η χώρα δεν κατανομάζεται ποτέ, «κάνει μπαμ» ότι πρόκειται για τον πολυτάραχο Λίβανο των δεκαετιών του '70 και του '80. Η κατάληξη του δράματος θα φέρει τα δίδυμα πίσω στον Καναδά· η αλήθεια θα έχει λάμψει αλλάζοντας τις ζωές τους για πάντα.

Υποψήφιο για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (την ίδια χρονιά με τον Κυνόδοντα του Λάνθιμου) η καναδέζικη παραγωγή του σπουδαίου Denis Villeneuve Incendies (βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό του Wajdi Mouawad) κέρδισε δεκάδες άλλα βραβεία. Και η «θλιμμένη» μουσική των Radiohead απλά κολλητική.

Father Brown

Απλή, διασκεδαστική, λίγο διδακτική, σίγουρα όχι καμία σημαντική, ίσως γι'αυτό έχει ξεχαστεί με τα χρόνια που έχουν περάσει, η βρετανική ταινία Father Brown παρουσιάζει τις περιπέτειες του καθολικού ιερέα Μπράουν, που ως άλλος ντετέκτιβ τύπου Σέρλοκ Χολμς προσπαθεί να βρει τον κλεμμένο σταυρό της εκκλησίας του, να αναζητήσει τα ίχνη ενός διάσημου Γάλλου κλέφτη (που υποδύεται ο Peter Finch), όχι τόσο για να ανακτήσει το σταυρό, αλλά κυρίως για να φέρει τον κλέφτη στον «ίσιο δρόμο».

Σκηνοθεσία από τον Robert Hamer σε άλλη μία συνεργασία με τον Alec Guinness. Ο τελευταίος είναι ίσως και ο πιο σημαντικός λόγος για να δείτε την ταινία: ιερέας διαφορετικός από τους άλλους, με γνώσεις καράτε (μία σκηνή ίσως σας θυμήσει και τον Κλουζό) και αλάνθαστο ένστικτο στην ανεύρεση των ενόχων. Βασίστηκε στις ιστορίες του συγγραφέα G. K. Chesterton (περισσότερο στην ιστορία "The Blue Cross"), θεωρείται και ριμέικ της ομότιτλης αμερικανικής παραγωγής του 1934. Όπως αρκετές άλλες βρετανικές ταινίες, έτσι κι αυτή στην Αμερική είχε άλλο τίτλο: εκεί τιτλοφορήθηκε ως The Detective.

Kings Row (Έγκλημα χωρίς τιμωρία)

Η ιστορία δύο φίλων από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι την ενηλικίωση και τις σπουδές στη μικρή πόλη με το όνομα Kings Row, τοποθετημένο χρονικά στις αρχές του 20ου αιώνα. Ορφανός ο πρώτος (Robert Cummings), από αριστοκρατική οικογένεια, μελετηρός, που τον προορίζουν για γιατρό. Ο δεύτερος (ο νεαρός Ronald Reagan) ζει από το επίδομα των γονιών, πιο ατίθασος και γυναικοκατακτητής. Ο πρώτος θα κάνει πρετοιμασία για το πανεπιστήμιο σε έναν γιατρό (Claude Rains) που πλέον δεν εργάζεται και έχει εσώκλειστη την κόρη του, μία κόρη με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα που όμως θα ερωτευθεί ο πρωταγωνιστής μας. Ο δεύτερος θα συνάψει σχέση με μία παλιά συμμαθήτριά τους, από τις φτωχικές συνοικίες της πόλης, κάτι που φυσικά για την εποχή ήταν αδιανόητο. Αυτή η σχέση θα οδηγήσει στα άκρα μία πρώην ερωμένη του, κόρη ενός άλλου χειρούργου ιατρού. Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες θα μπλέξουν αναμεταξύ τους με δραματικές εξελίξεις.

Μεγαλέπηβολη παραγωγή, με αρκετά διάσημα ονόματα στους δεύτερους ρόλους, η οποία όμως καταπλακώνεται από τις ίδιες τις προθέσεις της. Βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο κάποιου Henry Bellamann. Ήταν υποψήφια για όσκαρ καλλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας (για τον Sam Wood) και ασπρόμαυρης φωτογραφίας (James Wong Howe).

A Separation (Ένας χωρισμός)

Μοντέρνο ιρανικό σινεμά από τον σπουδαίο Asghar Farhadi. Φωτογραφία, σενάριο, ερμηνίες, όλα εκπληκτικά, γύρω από ένα συζυγικό πρόβλημα που όλο και διογκώνεται και μεγαλώνει, επηρεάζει την κόρη του ζευγαριού, την οικιακή βοηθό, το σύζυγό της και τα λοιπά. Μυστικά και ψέματα (για την ακρίβεια, μισές αλήθειες) σε ένα διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον, με ιδιαίτερα ήθη και έθιμα. Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου, Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου, μερικά από τα βραβεία για τον Ένα Χωρισμό.

Mauvais Sang (Η δική μας νύχτα)

Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του διάσημου σκηνοθέτη Leos Carax. Mauvais Sang είναι το "κακό αίμα". Αγγλικά η ταινία τιτλοφορήθηκε "The Night Is Young" και στα ελληνικά "Η δική μας νύχτα"! Μία ταινία που αποτείει φόρο τιμής στη Νουβέλ Βαγκ και στα έργα των Γκοντάρ (κυρίως), Τριφό κλπ, αλλά και στο βωβό κινηματογράφο. Μία ταινία με μερικές εκπληκτικές σεκάνς, ιδιόμορφη όπως ο δημιουργός της, εντελώς σινε-φιλική, για απαιτητικό κοινό.

Και σε αυτό το έργο πρωταγωνιστεί ο Denis Lavant. Μικροκακοποιός, γιος ενός διάσημου κακοποιού που σκοτώθηκε "επί τω έργο". Δύο ηλικιωμένοι συνάδελφοι του πατέρα του (Michel Piccoli και Hans Meyer) τον παίρνουν μαζί τους για μια δουλειά στην οποία πρέπει να ανακτήσουν ένα πειραματικό φάρμακο. Ένα φάρμακο που είναι το αντίδοτο σε μία νέα ασθένεια. Στην ομάδα τους βρίσκεται και η νεαρή Juliete Binoche, ερωμένη του Piccoli. Σιγά-σιγά όμως ένα νέο ειδύλλιο θα αρχίσει να αναπτύσσεται μεταξύ του Lavant και της Binoche, που θα επηρεάσει τη "δουλειά", τις ζωές τους, το μέλλον τους. Στο έργο βλέπουμε και τη νεαρή Julie Delpy που υποδύεται την πρώην κοπέλα του Lavant.

Hunted (Μάρτυς του εγκλήματος/Ο κυνηγημένος)

Απλή περιπέτεια με πολλή κυνηγητό, τρέξιμο, κακουχίες και πείνα για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Ο σκηνοθέτης Charles Crichton βρίσκει και την αφορμή σε μερικές νυχτερινές σκηνές να παίξει με τις σκιές και να δώσει ένα τόνο α λα γερμανικού εξπρεσιονισμού. Ο κυνηγημένος είναι ο νεαρός Dirk Bogarde, σε έναν από τους πρώτους του πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο κατόπι του η αστυνομία. Δίπλα του θα βρεθεί ένα επτάχρονο, ορφανό παιδί, που το έσκασε από το σπίτι της ανάδοχης οικογένειάς του, για να αποφύγει την καθημερινή τιμωρία του πατριού (το λέμε και παιδική κακοποίηση στις μέρες μας). Στην αρχή ο μικρός θα είναι βάρος στον Bogarde, στην πορεία όμως θα νοιαστεί γι'αυτόν ως άλλος πατέρας. Στις ΗΠΑ τιτλοφορήθηκε ως "The stranger in between". Ο μικρός της ταινίας Jon Whiteley εμφανίστηκε σε άλλα πέντε-έξι έργα τη δεκαετία του '50 οπότε και αποσύρθηκε από το σινεμά, σπούδασε και έγινε γνωστός ιστορικός τέχνης.

Champion (Φλογισμένα πάθη)

Το κυνήγι για χρήμα και δόξα σε άλλο ένα έργο με θέμα το μποξ. Από φτωχός και καταφρονημένος, ο Kirk Douglas θα γίνει πετυχημένος και πλούσιος μέσα από σκληρή δουλειά και αφού έχει «φάει» πολλές μπουνιές. Αφού καταφέρει να γίνει πρωταθλητής, θα πρέπει να πάει με τα νερά του συστήματος και των διαπλεκόμεων για να παραμείνει στην κορυφή. Έτσι, με τη στάση του, θα διώξει από δίπλα του τον αδελφό του (Arthur Kennedy) και τον μάνατζερ του και θα αποξενωθεί με όλους. Ο ρόλος του πρωταγωνιστή στο σκληρό δράμα Champion του 1949 δεν είναι και τόσο συμπαθητικός. Σκηνοθεσία από τον Mark Robson σε μία ανεξάρτητη (έξω από τα μεγάλα στούντιο) παραγωγή του Stanley Kramer. Υποψήφιοι για όσκαρ τα δύο «αδέρφια», για α’ και β’ ανδρικό ρόλο αντίστοιχα. Σε γενικές γραμμές, θυμίζει το Body and Soul με τον John Garfield από το 1947. Την ίδια χρονιά πάντως κυκλοφόρησε το (ακόμα καλύτερο) The Set-Up. Μετά από τρία μόνο χρόνια καριέρας σε δεύτερους ρόλους, αυτός ήταν ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Douglas που τον έκανε διάσημο και τον έχρισε σταρ.

The Candidate (Ο υποψήφιος)

Ακτιβιστής δικηγόρος κατεβαίνει στις εκλογές του κυβερνήτη της Καλιφόρνια για... να χάσει. Μην έχοντας να χάσει τίποτα, λέει τα πράματα έξω από τα δόντια. Η απήχηση όμως είναι μικρή. Όταν τον αναλάβουν οι publicists και γίνει πιο "συνηθισμένος", θα ανεβάσει τις δημοσκοπήσεις του και η εκλογική αναμέτρηση θα γίνει ντέρμπι.

Όλο το παρασκήνιο μίας εκλογικής αναμέτρησης που φαίνεται ότι από το 1972 ως σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Robert Redford είναι ο... κλασικός Redford της δεκαετίας του '70. Δίπλα του, για συμβουλές και διοργάνωση της καμπάνιας του, ο Peter Boyle. Ο σκηνοθέτης Michael Ritchie κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά την (λίγο καλύτερη και λίγο πιο ενδιαφέρουσα) περιπέτεια Prime Cut.

Le Million

Ένα ατέλειωτο κυνηγητό λαμβάνει χώρα στην κλασική γαλλική μουσική κωμωδία του Rene Clair με τίτλο το Εκατομμύριο. Ο κρεοπώλης, η νοικάρισσα, ο μπακάλης και ο μανάβης κυνηγάνε τον μπατίρη ζωγράφο για τα χρέη του. Αυτός κυνηγάει το χαμένο του σακάκι στο οποίο βρίσκεται ο νικητήριος λαχνός ενός εκατομμυρίου. Το οποίο σακάκι έχει πάρει κατά λάθος ο Παππούς-Τουλίπας, ένας τύπος του υποκόσμου, τον οποίο κυνηγάει η αστυνομία. Μέσα σ' αυτό το κυνηγητό (που θα καταλήξει στην όπερα) συμμετέχει η αρραβωνιαστικιά του ζωγράφου αλλά και ο συγκάτοικός του, που θέλει να προλάβει πρώτος το σακάκι με το λαχνό για να καρπωθεί αυτός τα λεφτά.

Κλασική ταινία του 1931, έξοχη σκηνοθεσία με μονόπλανα και χρήση του γερανού, αλλά στο σύνολό της πρόκειται για μία απλή και διασκεδαστική ταινία, φανερά επηρεασμένη από τα έργα του Τσάρλι Τσάπλιν και του Μπάστερ Κίτον. Σημειώστε ότι την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε επίσης ο Clair την πολύ καλύτερη (θεματολογικά και όχι μόνο) ταινία A nous la liberte.

Swingers (Αδιόρθωτοι γλεντζέδες)

Νεανικές ανησυχίες στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '90 (με μία στάση στο Λας Βέγκας): ανεύρεση δουλειάς, έρωτας, χυλόπιτες, αλκοόλ και τσιγάρα, nintendo, ξενύχτια, πάρτι και νάιτ κλαμπ. Ανεξάρτητη αμερικανική παραγωγή με τον Doug Liman στη σκηνοθεσία και το νεαρό Jon Favreau στο σενάριο και στον κεντρικό ρόλο ενός νεαρού που προσπαθεί (όπως και τόσοι άλλοι) να βρει δουλειά ως κωμικός/ηθοποιός. Παρέα ο κολλητός Vince Vaughn (κολλητοί και στην πραγματική ζωή). Το Swingers είναι καθαρό κινηματογραφικό παιδί της δεκαετίας του '90. Μεγάλος φαν του Σκορσέζε και του Ταραντίνο ο Favreau, ενσωματώνει και δύο χαρακτηριστικές σκηνές από Revervoir Dogs και Goodfellas μέσα στην ταινία.

The Good Earth (Υπό το βλέμμα του Βούδα)

Αμερικανική ταινία με θέμα τα "έργα και ημέραι" ενός Κινέζου γεωργού στην Κίνα την εποχή των αρχών του αιώνα και των μεγάλων αλλαγών, που έχει για πρωταγωνιστές... λευκούς ηθοποιούς και όχι Κινέζους! Στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ όλα γίνονταν και τίποτα δεν ήταν εμπόδιο. Η μεγάλη παραγωγή της MGM με τίτλο The Good Earth φάνταζε σαν ένα ριψοκίνδυνο ρίσκο. Ο μέγας σταρ όμως Paul Muni μαζί με τη Luise Rainer σηκώνουν την ταινία στους ώμους τους και κερδίζουν το στοίχημα. Επικών διαστάσεων έργο (που πήρε τρία χρόνια να ολοκληρωθεί), με σκηνές ανθολογίας (για παράδειγμα ο όχλος που τα παίρνει όλα σβάρνα αλλά και η σεκάνς με την επίθεση των ακρίδων), δύο όσκαρ (φωτογραφίας και α' γυναικείου ρόλου για τη Rainer που έγινε η πρώτη που κερδίζει όσκαρ δύο συνεχόμενες χρονιές) αλλά και άλλες τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ (ταινίας, σκηνοθεσίας και μοντάζ). Ήταν η τελευταία ταινία του παραγωγού Irving Thalberg (του κυρίου στου οποίου το όνομα δίνεται το τιμητικό όσκαρ της κάθε χρονιάς) και η πρώτη και τελευταία στην οποία αναγράφεται το όνομά του, κι αυτό για τιμητικούς λόγους, αφού πέθανε πρόωρα πριν την ολοκλήρωση της ταινίας.

It Always Rains on Sunday

Στη βρετανική παραγωγή των Ealing studios It Always Rains on Sunday παρατηρούμε διάφορους χαρακτήρες σε μία φτωχική συνοικία του Λονδίνου και το πώς μπλέκονται οι ζωές μεταξύ τους: τρεις νεαροί μικρολωποδύτες που προσπαθούν να «πιάσουν την καλή», ένας αστυνομικός που τους «έχει» από κοντά, ένας σαξοφονίστας που κερατώνει τη γυναίκα του, ένας μπουκμέικερ που στήνει αγώνες, ένας δραπέτης που ψάχνει καταφύγιο και στο επίκεντρο του έργου μία οικογένεια με τις δύο κόρες και τα ερωτικά τους προβλήματα αλλά και με την μητριά που έχει «παρελθόν» με τον δραπέτη.

Λίγες σκηνές σε flash-back, νουάρ πινελιές αλλά και ρεαλισμός σε μία θαυμάσια καταγραφή της καθημερινότητας (και συγκεκριμένα μίας ημέρας, της Κυριακής) από τον σκηνοθέτη Robert Hamer όπως και έξοχη καταγραφή των εγνοιών και προβλημάτων του κάθε χαρακτήρα.

Ramrod (Ο ουλαμός των γενναίων)

Άλλη μία συνεργασία του McCrea με την Veronica Lake λίγα χρόνια μετά το Sullivan's Travel, αλλά εδώ δεν θα υπάρξει έρωτας, καθώς η κα. Lake είναι η γυναίκα-αράχνη που παίζει με τους άντρες και τους βάζει να μπλέκονται για χάρη της, μέχρι να υλοποιηθεί ο σκοπός της. Ο σκοπός της είναι να ανοίξει ένα δικό της ράντσο και να πάει κόντρα στη βούληση του μεγαλο-γελαδάρη πατέρα της. Θα χρειασθεί έναν επιστάτη-προϊστάμενο για το ράντσο και θα προσλάβει τον McCrea. Στο Ramrod λοιπόν παρακολουθούμε μία ακολουθία γεγονότων, για την ακρίβεια τις αλυσιδωτές αντιδράσεις στα αμέσως προηγούμενα γεγονότα, τη συσσωρευμένη καταπίεση και το μίσος που οδηγούν την πλοκή, φυσικά, σε αιματηρά συμβάντα και ξεκαθαρίσματα. Στο σύνολό του, είναι ένα απλοϊκό γουέστερν β' διαλογής, το οποίο όμως κρατάει το ενδιαφέρον σου. Ήταν το πρώτο γουέστερν που σκηνοθέτησε ο Andre de Toth.

The Field

Η πώληση ενός χωραφιού θα γίνει η αφορμή για δραματικές εξελίξεις σε ένα ιρλανδέζικο χωριό. Το χωράφι αξιοποιείται από την οικογένεια του Richard Harris για χρόνια. Η χήρα ιδιοκτήτρια θέλει να το πουλήσει. Ο Αμερικανός Tom Berenger, με αφορμή την ιρλανδική του καταγωγή, θέλει να φτιάξει ένα φράγμα στο ποτάμι δίπλα από το χωράφι, ένα εργοστάσιο και δρόμους. Το πείσμα του πατέρα είναι στενομυαλιά ή απλά εμμονή στις παραδοσιακές αξίες; Ο αμερικανός εκφράζει την ανάπτυξη εναντίον της στασιμότητας; Όπως και να'χει, αυτό που παρατηρούμε είναι η κόντρα των γενεών και η κόντρα ηθικών αξιών, όπως επίσης και τα ψυχολογικά βάρη της οικογένειας από τον πρόωρο θάνατο του πρώτου τους παιδιού. Όλα τα βάρη και τις έγνοιες τις εναπόθεσαν στο δεύτερο γιο, αλλά αυτή η καταπίεση στο γιο θα εκτονωθεί με δραματικό τρόπο.

Το The Field είναι η δεύτερη ταινία του Jim Sheridan (μετά το Αριστερό μου Πόδι και πριν το Εις στο Όνομα του Πατρός). Βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του ιρλανδού John B. Keane. Τον γιο υποδύεται ο νεαρός Sean Bean. O John Hurt σε συμπρωταγωνιστικό ρόλο υποδύεται τον... αγαθό του χωριού. Για την ερμηνεία-οδοστρωτήρα του πατέρα ο Richard Harris κέρδισε μία υποψηφιότητα για όσκαρ το 1990. Αυτός είναι άλλος ένας λόγος που αξίζει τη θέασή της η ταινία.

The Horse Soldiers (Οι γενναίοι δε διστάζουν ποτέ!)

O John Wayne είναι ο διοικητής τάγματος Βορείων που παίρνει τη διαταγή να διεισδήσει μέσα από τις γραμμές των Νοτιών για να ανατινάξει μία σιδηρογραμμική γέφυρα που ανεφοδιάζει τους Νότιους σε κομβικό σημείο. Ο William Holden είναι ο γιατρός του τάγματος που θα έρχεται συνέχεια σε κόντρα με το διοικητή, έχοντας να αντιμετώπισει και την εσωτερική πάλι μεταξύ στρατιωτικού καθήκοντος και της ανθρωπιστικής βοήθειας ως ιατρού. Η Constance Towers είναι μία Νότια ιδιοκτήτρια φητείας που τους φιλοξενεί για ένα βράδυ αλλά ακούει για την αποστολή και έτσι την παίρνουν μαζί τους για να μην αποκαλύψει το μυστικό. Αυτό είναι το στόρι, σε λίγες γραμμές, του The Horse Soldiers. Μία ιστορία από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, που έγινε μία από τις πιο μέτριες ταινία του John Ford. Μετά το θάνατο ενός κασκαντέρ, ο Ford έχασε κάθε ενδιαφέρον για την ταινία και τελείωσε το έργο αρκετά βιαστικά. Μόνο για τους φαν του κυρίου Γουέιν.

The Little Foxes (Μικρές αλεπούδες)

Στο αμερικανικό νότο, η Μπέτι Ντέιβις και τα δύο της αδέρφια προσπαθούν να συνάψουν επαγγελματική σχέση με έναν βιομήχανο από το Σικάγο. Χρειάζονται το αρχικό κεφάλαιο αλλά ο άρρωστος, σχεδόν ετοιμοθάνατος, σύζυγος της Ντέιβις δεν θέλει να βάλει λεφτά. Αυτό θα επιφέρει την τελική κρίση στη συζυγική τους σχέση (που είχε ήδη προβλήματα). Αυτή θέλει να ζήσει στα λούσα και τη χλιδή, αυτός βλέπει τα πράματα πιο ρεαλιστικά. Ο γιος του ενός αδερφού δουλεύει στην τράπεζα και έχει τα κλειδιά από τις θυρίδες. Τα δύο αδέρφια θα τον πείσουν να "σηκώσει" τα χρήματα του κουνιάδου τους, για να προχωρήσει το σχέδιο τους. Μόνο που στο τέλος η αποκάλυψη των δολοπλοκιών τους θα φανερώσει και τα αληθινά ενδόμυχα πάθη τους.

Ο William Wyler σκηνοθετεί άλλο ένα εκπληκτικό έργο και παρουσιάζει τα πάθη της οικογένειας για χρήμα, εξουσία και τις δολοπλοκίες μέσα στην οικογένεια για να πετύχουν το σκοπό τους. Στον αντίποδα η νεαρή κόρη με τον άρρωστο πατέρα και το φίλο της, το δημοσιογράφο της πόλης, εκφράζουν πιο φιλελεύθερες απόψεις, πάντα για την εποχή που περιγράφει το έργο.
Το σενάριο έγραψε η συγγραφέας Lilian Hellman, της οποίας αρκετά θεατρικά έργα σκηνοθέτησε ο Wyler. Οι Μικρές αλεπούδες είχαν εννιά υποψηφιότητες για όσκαρ αλλά δεν κέρδισαν κανένα.

Imitation of Life (Αυτή είναι η ζωή μου)

Το τελευταίο έργο του Douglas Sirk στο Χόλιγουντ είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό έγχρωμο σινεμασκόπ μελόδραμα, η 4η πιο επιτυχημένη ταινία της χρονιάς του '59 και ίσως το καλύτερό του έργο. Στο επίκεντρο του Imitation of Life οι σχέσεις δύο μητέρων με τις έφηβες κόρες τους: η πρώτη αφορά τη χήρα μητέρα και διάσημη ηθοποιό με την κόρη της και η δεύτερη με τη μαύρη υπηρέτρια με τη δική της κόρη που είναι αρκετά ανοιχτόχρωμη. Τα προβλήματα της πρώτης σχέσης είναι λίγο-πολύ "συνηθισμένα": η μητέρα πρέπει να λείπει συνεχώς από το σπίτι με τις δουλειές στο θέατρο και τον κινηματογράφο και έτσι η μικρή μεγαλώνει ουσιαστικά με την υπηρέτρια και την κόρη της και τον κομψό γοητευτικό φίλο της μητέρας (John Gavin) που, όπως και σε άλλα έργα του, κερδίζει τη συμπάθεια όλων. Ο Sirk πάντως αποφάσισε και επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στη δεύτερη σχέση. Καθώς η κόρη μοιάζει περισσότερο με λευκή, έχει προβλήματα ταυτότητας και προσαρμογής, σε μία Αμερική της δεκαετίας του '50 που είχε στερεότυπα και ρατσιστικά ταμπού. Η κόρη θα αποφασίσει να φύγει από το σπίτι για να ξεκινήσει μία νέα ζωή ως λευκή αφήνοντας πίσω της πόνο και κλάμα. Αυτές οι δύο μάλιστα (Juanita Moore και Susan Kohner) κέρδισαν και από μία υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο της Fannie Hurst, το οποίο είχε γυρίστει και παλιότερα (το 1934) σε έργο με την Claudette Colbert στον ρόλο της ηθοποιού.

Άλλα αξιόλογα έργα εκείνης της περιόδου που διαχειρίζονται φυλετικά ζητήματα και το ρατσισμό στην Αμερική: Odds Against Tomorrow του Robert Wise (της ίδιας χρονιάς), The Defiant Ones του 1958, Edge of the City του '57 και το No Way Out του Joseph Mankiewicz ήδη από το 1950. Τα τρία τελευταία με τον Sidney Poitier φυσικά).

His Kind of Woman (Καταχθόνια γόησσα)

Επικηρυγμένος από τις ΗΠΑ μαφιόζος κρύβεται στην Ιταλία. Οι άνθρωποί του βρίσκουν τον μικροκακοποιό Robert Mitchum που του μοιάζει και του προτείνουν ταξίδι αναψυχής στο Μεξικό για να ξεχρεώσει τα χρέη του! Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι τον θέλουν για να κάνει πλαστική εγχείριση ο μαφιόζος, να πάρει την ταυτότητα του για να ξαναμπεί στις ΗΠΑ. Στην ιστορία του νεαρού Mitchum θα εμπλακεί και η απαραίτητη μοιραία γυναίκα (Jane Russell), ενώ θα έχει συνέχεια γύρω του ανθρώπους του μαφιόζου (η φυσιογνωμία του Charles McGraw ξεχωρίζει), αστυνόμους του FBI και έναν διάσημο ηθοποιό του Χόλιγουντ (Vincent Price). Και ενώ κυλάει όμορφα και με πολύ νουάρ ενδιαφέρον η ταινία His Kind of Woman, φτάνουμε στο τελευταίο μισάωρο όπου το πάνω χέρι παίρνει η περιπέτεια και λίγο και η... κωμωδία! Είναι η ώρα που ο Vincent Price αποφασίζει να βοηθήσει τον Mitchum και να συμμετάσχει σε μία αληθινή περιπέτεια. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα swashbuckler χωρίς σπαθιά!

Η ταινία ήταν μία παραγωγή του Howard Hughes. Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν τα πήγε καλά με το σκηνοθέτη John Farrow, τον οποίο αντικατέστησε μετά το τέλος των γυρισμάτων με τον Richard Fleischer για να γυρίσει το τέλος και κάποιες έξτρα σκηνές. Το όνομα του Farrow όμως έμεινε στα credit.