Dillinger

Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.

No Sudden Move

Τι αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη ήταν η παρακολούθηση αυτής της ταινίας του 2021. Για την οποία δεν είχαμε ακούσει πολλά (σχεδόν τίποτα), "χάθηκε" γρήγορα μάλλον λόγω covid εποχής. Σκηνοθεσία Steven Soderbergh που ξανά ασχολείται με τον υπόκοσμο, συμμορίες, πλεκτάνες, διαβόητους γκάνγκστερ, με επίκεντρο δύο μικροκακοποιούς που θα μπλέξουν μαζί σε μία φαινομενικά απλή υπόθεση, η οποία τελικά δεν θα είναι καθόλου απλή και θα τους φέρει αντιμέτωπους με αμαρτίες παρελθόντος. Κλασικά μοτίβα: μην εμπιστεύεσαι κανέναν και ποιος θα φάει ποιον, για να μείνεις όρθιος τελευταίος. Υπόβαθρο: Ντιτρόιτ της δεκαετίας του '50. Ο τίτλος No Sudden Move δεν μου πολυ-ταιριάζει με το έργο, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Σε πρώτους ρόλους οι Don Cheadle και Benicio del Toro (ο τελευταίος έχει μία καλή αναβίωση της καριέρας του τα τελευταία χρόνια), και σε δεύτερους βρίσκουμε τον David Harbour (γνωστός πλέον μετά το Stranger Things), τον John Hamm, τον Brendan Fraser, το Ray Liotta (σε μία από τις τελευταίες του συμμετοχές), τον Cieran Culkin (λίγα χρόνια πριν κερδίσει το όσκαρ β' ανδρικού), τον ποιητή Craig muMs Grant (που πέθανε εκείνη τη χρονιά λίγο πριν κυκλοφορήσει η ταινία) αλλά και τον Matt Damon σε uncredited συμμετοχή.

Thirteen Lives (Δέκα τρεις ζωές)

Από τις ταινίες που πέρασαν μάλλον απαρατήρητες (και) λόγω εποχής covid, με ελάχιστο promotion. Αλλά για τον υπογράφοντα το Thirteen Lives είναι από τις πιο "δυνατές" ταινίες των τελευταίων χρόνων για το επικίνδυνο γεγονός με το πλημμυρισμένο σπήλαιο που έλαβε χώρα πριν λίγα χρόνια και είδαμε την ιστορία της αποστολής διάσωσης να εξελίσεται μπροστά από τις οθόνες μας, με διαρκή ενημέρωση για τα τεκτενόμενα. Και το ενδιαφέρον εδώ είναι η κάπως σαν ντοκιμενταρίστικη προσέγγιση του Ron Howard στο θέμα αλλά κυρίως οι λεπτομέρειες για τις μεθόδους -που δεν γνωρίζαμε τότε- για το πώς κατάφεραν και απεγκλώβισαν τα 13 παιδιά μέσα από το σπήλαιο. Ταινία με αρκετούς τοπικούς ηθοποιούς αλλά και αληθινούς συμμετέχοντες στα τεκταινόμενα και από το Χόλιγουντ η... "εκπροσώπηση" έγινε με τους Viggo Mortensen, Colin Farrell και Joel Edgerton.

Il caso Mattei (Υπόθεση Ματέι)

Με αφετηρία το περίεργο αεροπλανικό ατύχημα και το θάνατο του Ενρίκο Ματέι που έλαβε χώρα το 1962, ο ιταλός σκηνοθέτης Francesco Rosi κάνει μία αναδρομή στην εργατική ζωή του Ματέι, μία ιδιαίτερη και ισχυρή φυσιογνωμία που έπαιξε μεγάλο ρόλο στη βιομηχανία της Ιταλίας μετά τον πόλεμο του '40 μέχρι και το θάνατο του. Ένας άνθρωπος που διεύθυνε την AGIP και μετά τη νεοοσύστατη κρατική εταιρεία πετρελαίου ΕΝΙ και πήγε κόντρα σε πολλά συμφέροντα και τα έβαλε με τις Επτά Αδελφές για τον έλεγχο εξορύξεων και εμπορίας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με ντοκιμενταρίστικο στυλ, με ερωτήσεις σε μάρτυρες μπροστά στην κάμερα, και με μία αναδρομή μπρος-πίσω στο χρόνο, το έργο κλείνει το μάτι στον σινεφίλ που βλέπει ένα μοντέρνο Πολίτη Κέιν, αλλά κυρίως παρουσιάζει έναν παθιασμένο με τη δουλειά χαρακτήρα, με τάσεις μεγαλομανίας και σχεδόν μηδενικό άγχος ότι κάτι θα του συμβεί και αυτό επειδή όλες οι δραστηριότητες του φέρνουν πονοκέφαλο σε πολιτικούς, και ανησυχία στα καρτέλ και... γνωστά "συμφέροντα" στη Νότια Ιταλία. Και λίγο μετά τα μισά του έργου, ο Ρόσι παρουσιάζει την εξαφάνιση του δημοσιογράφου Mauro de Mauro που έλαβε χώρα το 1970, και ο οποίος ερευνούσε το θάνατο του Ματέι για λογαριασμό του σκηνοθέτη, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι είχαν σαμποτάρει το αεροπλάνο, πιθανότατα από κύκλους της Μαφίας. Το σώμα του Mauro δεν βρέθηκε ποτέ. Η Υπόθεση Ματέι είναι ένα ντοκουμέντο πλέον από ένα μέρος των μαύρων σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της διπλανής μας χώρας. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα εξ ημισείας με το Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο και ο εκπληκτικός για άλλη μια φορά Gian Maria Volonte πήρε ειδικό βραβείο για τις ερμηνείες του και στα δύο αυτά έργα.

I Hired a Contract Killer

Σε παραγωγή, σκηνοθεσία, σενάριο και μοντάζ (τα πάντα όλα!) του Φιλανδού Aki Kaurismaki, η ταινία I Hired a Contract Killer είναι μία χαρακτηριστικότατη ταινία της φιλμογραφίας του ιδιαίτερου αυτού δημιουργού, είναι γυρισμένη στο Λονδίνο και έχει για πρωταγωνιστή το Γάλλο Jean-Pierre Leaud (του γνωστού συνήθη πρωταγωνιστή σε πολλά έργα του Τριφό). Απογοητευμένος από τη ζωή του και μετά από την απόλυση του από τη δουλειά όπου είχε για 19 χρόνια, και μετά την (κωμική) αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, αποφασίζει να προσλάβει επαγγελματία δολοφόνο για να "καθαρίσει" τον εαυτό του. Αλλά στην πορεία, και αφού γνωρίσει μία πλανόδια πωλήτρια λουλουδιών, θα αλλάξει γνώμη και θα θελήσει να συνεχίσει να ζει. Απλά ο δολοφόνος θα έχει ξεκινήσει να τον αναζητά. Ο οποίος με τη σειρά του έχει τα δικά του θέματα υγείας. Όλα αυτά, πάντα, μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του σκηνοθέτη: λίγα λόγια, απλές λήψεις, έμφαση στα πρόσωπα και στις κοντινές λήψεις. Και αν όλα τα παραπάνω κάτι σας θυμίζουν, να πούμε ότι παρόμοια θεματολογία έχει και το Bulworth του Warren Beatty που βγήκε το 1998. Σε μικρή εμφάνιση, ο Joe Strummer των Clash τραγουδά και παίζει σε μία παμπ. Ο λιγομίλητος και απαθής πρωταγωνιστής ρόλος ταίριαξε γάντι στον Leaud. Τον δολοφόνο υποδύεται ο Kenneth Colley που θυμόμαστε μόνο από το ρόλο του ως Admiral Piett δίπλα στον Νταρθ Βέιντερ στις πρώτες ταινίες Star Wars.

Midnight Special

Μετά την αναγνωρισιμότητα που έλαβε ο σκηνοθέτης Jeff Nichols από τις ταινίες Take Shelter και Mud (η 2η με τον Matthew McConnaughey που ήθελε να ξεφύγει από τις ρομαντικές κομέντι), ο σκηνοθέτης συγκεντρώνει πολλά γνωστά ονόματα (τον μόνιμο συνεργάτη του Michael Shannon και τους Joel Edgerton, Kirsten Dunst, Adam Driver, Sam Sheppard) και παρουσιάζει την ταινία φαντασίας Midnight Special για ένα παιδί που έχει ιδιαίτερα "χαρίσματα", με τον πατέρα να το απαγάγει από την θρησκευτική σέχτα όπου ζούσε (και τον είχαν σαν κάτι θεϊκό) και να ξεκινάνε ένα ταξίδι προς ένα συγκεκριμένο σημείο στην άλλη άκρη της χώρας (με τη βοήθεια ενός πρώην αστυνομικού και κάπου στην πορεία και με την μητέρα του μικρού που τον είχε αφήσει αυτή στη σέχτα). Και παρακολουθούμε ένα ιδιαίτερο κυνηγητό, ολίγον τι αχταρμά που έχει λίγο από όλα: μυστικές υπηρεσίες που κάτι έχουν ψιλιαστεί και τους αναζητούνε, "μπράβοι" της σέχτας να τους κυνηγάνε επίσης, δυνάμεις του νόμου να κάνουν εισβολή στην παράνομη θρησκευτική σέχτα, και περίεργα συμβάντα να συμβαίνουν κατά τη διαδρομή τους. Όλα αυτά με ένα τέλος που θα θυμήσει κάτι από τις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου. Το έργο παρακολουθείται, έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορείς να βρεις κάποιο σημείο ταύτισης και στο τέλος τελειώνει και το ξεχνάς γρήγορα.

Civil War

Σε μία Αμερική που ζει ένα νέο φανταστικό (;) εμφύλιο πόλεμο (χωρίς να αναφέρονται οι ακριβείς λόγοι της ρήξης), παρακολουθούμε το ταξίδι μιας ομάδας από ρεπόρτερ και φωτογράφων-ρεπόρτερ όταν αποφασίσουν να πάρουν μόνοι τους το αμάξι και από τη Νέα Υόρκη να κατευθυνθούν νοτίως προς την εμπόλεμη ζώνη που βρίσκεται πολύ κοντά στην Ουάσινγκτον. Και ο επόμενος στόχος τους: να είναι παρόντες στη σύλληψη του προέδρου της χώρας (μιας και οι δυνάμεις των επαναστατικών πολιτειών κερδίζουν διαρκώς έδαφος). Το μικρό τιμ των 4 ρεπόρτερ θα συναντήσει στο δρόμο του διαφόρων λογής καταστάσεις, όπως σκληροπυρηνικούς "πατριώτες" rednecks, αξιωματούχους που κρύβουν πτώματα, πόλεις που είναι αμέτοχες και ζούνε στην κοσμάρα τους και άλλες διάφορες καταστάσεις, με μόνιμο παρονομαστή την αγωνία να επιβιώσουν διασχίζοντας όλα αυτά τα χιλιόμετρα που αποφασίσαν να κάνουν. Σε πρώτο πλάνο πάντως κυριαρχεί η δημοσιογραφική κάλυψη, το καθήκον της ψυχρής αντικειμενικότητας και της αποτύπωσης των αψιμαχιών και των μάταιων θανάτων, η δε πολιτική κάλυψη έρχεται σε δεύτερο ρόλο: ό,τι έγινε, έγινε, το λόγο έχουν τώρα τα όπλα. Και εμείς παρακολουθούμε τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η προπέρσινης παραγωγής ταινία Civil War του Alex Garland λέτε να είναι προφητική;

3:10 to Yuma (Οι γίγαντες συγκρούονται/Το τελευταίο τρένο για τη Γιούμα)

Η ιστορία μας απλή: ο οικογενειάρχης ραντσέρης Van Heflin που έχει πολλά οικονομικά προβλήματα, αναλαμβάνει να συνοδεύσει μέσα στα άγρια τοπία έναντι μεγάλης αμοιβής τον αιχμάλωτο και διάσημο κακοποιό Glenn Ford για να τον παραλάβουν οι σερίφηδες στο σιδηροδρομικό σταθμό και να πάρει το τρένο των 3:10 για τη Γιούμα. Ταυτόχρονα η συμμορία του Ford θα προσπαθεί διαρκώς να τον ελευθερώσει. Διάσημη ταινία που σκηνοθέτησε ο Delmer Daves, το 3:10 to Yuma βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του Elmore Leonard. Ενδιαφέρον έχει η επιλογή του Ford σε ρόλο κακού. Αλλά αυτό ίσως οδήγησε και στο μόνο μειονέκτημα της ταινίας που ήταν το τέλος της και το τελικό ξεκαθάρισμα. Δεν ήταν εύκολο να παρουσιάσεις τη δεκαετία του '50 ότι ο κακός θα εξοντώσει τον καλό και θα τη βγάλει καθαρή. Επίσης, οι διάσημοι πρωταγωνιστές παρουσιάζουν την κόντρα μεταξύ του ηθικού, εργατικού οικογενειάρχη με τον κυνικό και αριβίστα κακοποιό. Πολύ πιθανό να έχετε δει το remake που βγήκε 50 χρόνια μετά την πρώτη ταινία με τους Christian Bale και Russell Crowe στους αντίστοιχους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εδώ σε ασπρόμαυρη φωτογραφία ένα από τα καλύτερα γουέστερν της δεκαετίας του '50.

The Natural (Ο καλύτερος)

Από τις πρώτες ταινίες του Barry Levinson, η ταινία The Natural είναι ένα αθλητικό δράμα για έναν υπερ-ταλαντούχο παίκτη του μπέιζμπολ (σχεδόν υπερφυσικού ταλέντου) που λόγω κάποιων καταστάσεων (που τις παρακολουθούμε στα πρώτα 15 λεπτά) δεν καταφέρνει να γίνει επαγγελματίας όταν ήταν μικρός σε ηλικία αλλά εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεγάλη ομάδα στα 36 του χρόνια. Πρωταγωνιστεί ο Robert Redford, ο οποίος εμφανίζεται ξανά μπροστά από την κάμερα μετά από μία αποχή τεσσάρων χρόνων, από το 1980 όπου πήρε το όσκαρ σκηνοθεσίας για τους Συνηθισμένους ανθρώπους. Σε δεύτερους ρόλους η Glenn Close, ο Robert Duvall, η Kim Basinger, αλλά πιο χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του προπονητή που υποδύθηκε ο Wilford Brimley, ένας ηθοποιός καρατερίστας που έκανε την είσοδο του στο σινεμά σε μεγάλη ηλικία. Χαρακτηριστικοί ρόλοι του στο China Syndrome, Coccoon, Absence of Malice. H δε κυρία Close έλαβε την τρίτη της σερί υποψηφιότητα για όσκαρ, μία για κάθε ταινία που είχε βγάλει τα προηγούμενα δύο χρόνια, δηλ. μετά το The World According to Garp του '82 και The Big Chill του '83.

Και η ταινία; Κλασική all-american ταινία όπου μετά την πρόωρη "πτώση", ο πρωταγωνιστής μας επιστρέφει (αν και αρκετά καθυστερημένα), αντιμετωπίζει με ήθος όλες τις αντιξοότητες (και τις ίντριγκες στο εσωτερικό της ίδιας του της ομάδας) και θριαμβεύει. Όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο των δεκαετιών του '20 και του '30. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιλο μυθιστόρημα του Bernard Malamud. Παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν πρέπει να έχετε περισσότερες απαιτήσεις. Και αν δεν γνωρίζετε από κανόνες μπέιζμπολ, να πω ότι στο έργο δεν αναλύεται τίποτα από τους κανόνες και τον τρόπο παιχνιδιού.

Fukushima 50

Η γιαπωνέζικη παραγωγή με τίτλο Fukushima 50 κυκλοφόρησε το 2020 και είχε πολυπληθέστατο γιαπωνέζικο καστ με τον Ken Watanabe να είναι από αυτούς που γνωρίζουμε καλύτερα. Όπως είναι προφανές από τον τίτλο, η ταινία παρουσιάζει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκοσίμα μετά το τσουνάμι στον Ειρηνικό το 2011. Και παρόλο που έχουμε μάθει μέσες-άκρες τι συνέβη τότε, στην ταινία παρακολουθούμε ό,τι συνέβη στο εργοστάσιο σε όλα τα τμήματα και όλες τις προσπάθειες να κλείσουν κρίσιμα τμήματα για να αποτρέψουν πιθανή διαρροή ραδιενέργειας που θα μπορούσε να μολύνει μία περιοχή σε ακτίνα 250 km. Κατά τη θέαση υπάρχει μία σχετική αγωνία καθώς δεν ξέρουμε λεπτομέρειες, αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο έργο είναι ότι βλέπουμε τις εργασιακές συμπεριφορές ενός λαού που είναι εντελώς διαφορετικός από αυτά που ξέρουμε, βλέπουμε τη συμπεριφορά μεταξύ των συναδέλφων, παρακολουθούμε τον τρόπο πώς αποφασίζουν οι Ιάπωνες αξιωματούχοι κλπ. Για αυτούς κυρίως τους λόγους η ταινία ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσα. Το 50 αναφέρεται στον αριθμό των εργατών που παρέμειναν στο πυρηνικό εργοστάσιο για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να μολυνθούν με ραδιενέργεια.

L’innocent (Τα πάνω κάτω)

Από τις ταινίες που μου άρεσαν πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια είναι η γαλλική ταινία του νεαρού Louis Garrel L'innocent, που τη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Κωμική αλλά όχι σαχλή, χαλαρή αλλά όχι βαρετή ταινία, που έχει μία πολύ εξαίσια σεκάνς, που -για τον υπογράφων- είναι αυτή που ανεβάζει επίπεδο την ταινία: και αναφέρομαι στο σημείο όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι (ο Garrel και η χαριτωμένη νεαρή και ανερχόμενη Noémie Merlant) είναι σε μία καντίνα και προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από έναν οδηγό φορτηγού. Και για να το κάνουν αυτό ξεκινούν έναν εικονικό καβγά υποδυόμενοι το ζευγάρι, παρόλο που δεν είναι ζευγάρι αλλά μόνο φίλοι(;). Αλλά σε όλο το έργο έχουμε παρακολουθήσει και έχει υπάρξει η υπόνοια ότι ο ένας θέλει την άλλη και το ανάποδο. Οπότε σε εκείνη τη σκηνή άλλα λένε οι πρωταγωνιστές και άλλα εννοούν, και στο τέλος λένε αυτά που θα ήθελαν να έχουν πει αν βρίσκονταν σε άλλες συνθήκες. Τώρα, γιατί στα ελληνικά βαφτίστηκε "τα πάνω κάτω"; Επειδή μπλέκονται όλοι οι χαρακτήρες του έργου σε κωμικές παρεξηγήσεις και με τις επιλογές τους θα φέρουν τα πάνω κάτω στην σχετική ήρεμη και βολική ως τότε ζωή τους. Thumbs up από μένα.

The Green Knight

Από ένα ποίημα του μεσαίωνα με τίτλο "Sir Gawain and the Green Knight", ο David Lowery έγραψε, σκηνοθέτησε, μόνταρε και ήταν παραγωγός της ταινίας του 2021 με τίτλο The Green Knight. Η οποία ταινία ήταν έτοιμη μέσα στο 2020 αλλά λόγω covid, μετατέθηκε η κυκλοφορία της κατά ένα χρόνο. Ο Gawain (που υποδύεται ο Dev Patel) πρίγκιπας στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου και γιος της Μοργκάνα Λε Φέι, νιώθοντας ότι είναι παραγκωνισμένος, κάνει το μάγκα τη λάθος στιγμή, όταν δηλαδή εμφανίζεται ο τρομακτικός Πράσινος Ιππότης στο βασιλικό τραπέζι τα Χριστούγεννα και ζητάει από κάποιον να του ρίξει ένα χτύπημα στο κεφάλι με το τσεκούρι του. Το οποίο αναλαμβάνει να κάνει ο Gawain αλλά μετά από ένα χρόνο, πάλι τη μέρα των Χριστουγέννων, θα πρέπει ο ίδιος να πάει στο κάστρο του Πράσινου Ιππότη και να δεχτεί αυτός ένα πλήγμα στο δικό του κεφάλι. Και αυτό που παρακολουθούμε μετά είναι (στην αρχή) η προσπάθεια του πρωταγωνιστή να κρατήσει το λόγο του και να μην το σκάσει, και μετά να ξεκινήσει το μοναχικό ταξίδι για να τηρήσει τον όρκο του. Ονειρική ατμόσφαιρα, αργοί ρυθμοί σε μια ταινία φαντασίας που δεν είναι μία απλή περιπέτεια, αλλά περισσότερο ένα έντονο ψυχολογικό ταξίδι με σωματικές και πνευματικές δυσκολίες, που μπερδεύει πραγματικότητα και φαντασία. Αν είχα οποιεσδήποτε ενστάσεις για το υπόλοιπο έργο, έρχεται το τελευταίο ατμοσφαιρικό 15λεπτο της ταινία και την απογειώνει (κατά εμέ). Και εξαφανίζονται οι όποιες ενστάσεις και τελικά το έργο σου μένει στη μνήμη. Αυτό δεν είναι και το νόημα μιας καλής ταινίας;

Private Hell 36

Η ταινία Private Hell 36 είναι ένα τυπικό αστυνομικό b-movie της εποχής, με την Ida Lupino να ξεχωρίζει, αλλά το γενικό στόρι να είναι αδύναμο και στην τελική η ταινία πλέον αφορά αποκλειστικά σκληρό σινεφίλ κοινό για αυτό το είδος μόνο, ίσως και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους(;). Το ηθικοπλαστικό φινάλε του έργο είναι άλλος ένας λόγος που η ταινία διαφέρει πολύ από τα πολύ καλύτερα και πιο αμοραλιστικά νουάρ έργα των προηγούμενων χρόνων.

Σημειώνουμε εδώ ότι είδαμε το όνομα του Sam Peckinpah, ο οποίος συμμετέχει ως dialogue director, με credit ως David Peckinpah (το κανονικό του πρώτο όνομα) σε μία από τις 5 συνολικά ταινίες που δούλεψε ως βοηθός του παλαίμαχου σκηνοθέτη Don Siegel.