Civil War

Σε μία Αμερική που ζει ένα νέο φανταστικό (;) εμφύλιο πόλεμο (χωρίς να αναφέρονται οι ακριβείς λόγοι της ρήξης), παρακολουθούμε το ταξίδι μιας ομάδας από ρεπόρτερ και φωτογράφων-ρεπόρτερ όταν αποφασίσουν να πάρουν μόνοι τους το αμάξι και από τη Νέα Υόρκη να κατευθυνθούν νοτίως προς την εμπόλεμη ζώνη που βρίσκεται πολύ κοντά στην Ουάσινγκτον. Και ο επόμενος στόχος τους: να είναι παρόντες στη σύλληψη του προέδρου της χώρας (μιας και οι δυνάμεις των επαναστατικών πολιτειών κερδίζουν διαρκώς έδαφος). Το μικρό τιμ των 4 ρεπόρτερ θα συναντήσει στο δρόμο του διαφόρων λογής καταστάσεις, όπως σκληροπυρηνικούς "πατριώτες" rednecks, αξιωματούχους που κρύβουν πτώματα, πόλεις που είναι αμέτοχες και ζούνε στην κοσμάρα τους και άλλες διάφορες καταστάσεις, με μόνιμο παρονομαστή την αγωνία να επιβιώσουν διασχίζοντας όλα αυτά τα χιλιόμετρα που αποφασίσαν να κάνουν. Σε πρώτο πλάνο πάντως κυριαρχεί η δημοσιογραφική κάλυψη, το καθήκον της ψυχρής αντικειμενικότητας και της αποτύπωσης των αψιμαχιών και των μάταιων θανάτων, η δε πολιτική κάλυψη έρχεται σε δεύτερο ρόλο: ό,τι έγινε, έγινε, το λόγο έχουν τώρα τα όπλα. Και εμείς παρακολουθούμε τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η προπέρσινης παραγωγής ταινία Civil War του Alex Garland λέτε να είναι προφητική;

3:10 to Yuma (Οι γίγαντες συγκρούονται/Το τελευταίο τρένο για τη Γιούμα)

Η ιστορία μας απλή: ο οικογενειάρχης ραντσέρης Van Heflin που έχει πολλά οικονομικά προβλήματα, αναλαμβάνει να συνοδεύσει μέσα στα άγρια τοπία έναντι μεγάλης αμοιβής τον αιχμάλωτο και διάσημο κακοποιό Glenn Ford για να τον παραλάβουν οι σερίφηδες στο σιδηροδρομικό σταθμό και να πάρει το τρένο των 3:10 για τη Γιούμα. Ταυτόχρονα η συμμορία του Ford θα προσπαθεί διαρκώς να τον ελευθερώσει. Διάσημη ταινία που σκηνοθέτησε ο Delmer Daves, το 3:10 to Yuma βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του Elmore Leonard. Ενδιαφέρον έχει η επιλογή του Ford σε ρόλο κακού. Αλλά αυτό ίσως οδήγησε και στο μόνο μειονέκτημα της ταινίας που ήταν το τέλος της και το τελικό ξεκαθάρισμα. Δεν ήταν εύκολο να παρουσιάσεις τη δεκαετία του '50 ότι ο κακός θα εξοντώσει τον καλό και θα τη βγάλει καθαρή. Επίσης, οι διάσημοι πρωταγωνιστές παρουσιάζουν την κόντρα μεταξύ του ηθικού, εργατικού οικογενειάρχη με τον κυνικό και αριβίστα κακοποιό. Πολύ πιθανό να έχετε δει το remake που βγήκε 50 χρόνια μετά την πρώτη ταινία με τους Christian Bale και Russell Crowe στους αντίστοιχους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εδώ σε ασπρόμαυρη φωτογραφία ένα από τα καλύτερα γουέστερν της δεκαετίας του '50.

The Natural (Ο καλύτερος)

Από τις πρώτες ταινίες του Barry Levinson, η ταινία The Natural είναι ένα αθλητικό δράμα για έναν υπερ-ταλαντούχο παίκτη του μπέιζμπολ (σχεδόν υπερφυσικού ταλέντου) που λόγω κάποιων καταστάσεων (που τις παρακολουθούμε στα πρώτα 15 λεπτά) δεν καταφέρνει να γίνει επαγγελματίας όταν ήταν μικρός σε ηλικία αλλά εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεγάλη ομάδα στα 36 του χρόνια. Πρωταγωνιστεί ο Robert Redford, ο οποίος εμφανίζεται ξανά μπροστά από την κάμερα μετά από μία αποχή τεσσάρων χρόνων, από το 1980 όπου πήρε το όσκαρ σκηνοθεσίας για τους Συνηθισμένους ανθρώπους. Σε δεύτερους ρόλους η Glenn Close, ο Robert Duvall, η Kim Basinger, αλλά πιο χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του προπονητή που υποδύθηκε ο Wilford Brimley, ένας ηθοποιός καρατερίστας που έκανε την είσοδο του στο σινεμά σε μεγάλη ηλικία. Χαρακτηριστικοί ρόλοι του στο China Syndrome, Coccoon, Absence of Malice. H δε κυρία Close έλαβε την τρίτη της σερί υποψηφιότητα για όσκαρ, μία για κάθε ταινία που είχε βγάλει τα προηγούμενα δύο χρόνια, δηλ. μετά το The World According to Garp του '82 και The Big Chill του '83.

Και η ταινία; Κλασική all-american ταινία όπου μετά την πρόωρη "πτώση", ο πρωταγωνιστής μας επιστρέφει (αν και αρκετά καθυστερημένα), αντιμετωπίζει με ήθος όλες τις αντιξοότητες (και τις ίντριγκες στο εσωτερικό της ίδιας του της ομάδας) και θριαμβεύει. Όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο των δεκαετιών του '20 και του '30. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιλο μυθιστόρημα του Bernard Malamud. Παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν πρέπει να έχετε περισσότερες απαιτήσεις. Και αν δεν γνωρίζετε από κανόνες μπέιζμπολ, να πω ότι στο έργο δεν αναλύεται τίποτα από τους κανόνες και τον τρόπο παιχνιδιού.

Fukushima 50

Η γιαπωνέζικη παραγωγή με τίτλο Fukushima 50 κυκλοφόρησε το 2020 και είχε πολυπληθέστατο γιαπωνέζικο καστ με τον Ken Watanabe να είναι από αυτούς που γνωρίζουμε καλύτερα. Όπως είναι προφανές από τον τίτλο, η ταινία παρουσιάζει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκοσίμα μετά το τσουνάμι στον Ειρηνικό το 2011. Και παρόλο που έχουμε μάθει μέσες-άκρες τι συνέβη τότε, στην ταινία παρακολουθούμε ό,τι συνέβη στο εργοστάσιο σε όλα τα τμήματα και όλες τις προσπάθειες να κλείσουν κρίσιμα τμήματα για να αποτρέψουν πιθανή διαρροή ραδιενέργειας που θα μπορούσε να μολύνει μία περιοχή σε ακτίνα 250 km. Κατά τη θέαση υπάρχει μία σχετική αγωνία καθώς δεν ξέρουμε λεπτομέρειες, αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο έργο είναι ότι βλέπουμε τις εργασιακές συμπεριφορές ενός λαού που είναι εντελώς διαφορετικός από αυτά που ξέρουμε, βλέπουμε τη συμπεριφορά μεταξύ των συναδέλφων, παρακολουθούμε τον τρόπο πώς αποφασίζουν οι Ιάπωνες αξιωματούχοι κλπ. Για αυτούς κυρίως τους λόγους η ταινία ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσα. Το 50 αναφέρεται στον αριθμό των εργατών που παρέμειναν στο πυρηνικό εργοστάσιο για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να μολυνθούν με ραδιενέργεια.

L’innocent (Τα πάνω κάτω)

Από τις ταινίες που μου άρεσαν πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια είναι η γαλλική ταινία του νεαρού Louis Garrel L'innocent, που τη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Κωμική αλλά όχι σαχλή, χαλαρή αλλά όχι βαρετή ταινία, που έχει μία πολύ εξαίσια σεκάνς, που -για τον υπογράφων- είναι αυτή που ανεβάζει επίπεδο την ταινία: και αναφέρομαι στο σημείο όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι (ο Garrel και η χαριτωμένη νεαρή και ανερχόμενη Noémie Merlant) είναι σε μία καντίνα και προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από έναν οδηγό φορτηγού. Και για να το κάνουν αυτό ξεκινούν έναν εικονικό καβγά υποδυόμενοι το ζευγάρι, παρόλο που δεν είναι ζευγάρι αλλά μόνο φίλοι(;). Αλλά σε όλο το έργο έχουμε παρακολουθήσει και έχει υπάρξει η υπόνοια ότι ο ένας θέλει την άλλη και το ανάποδο. Οπότε σε εκείνη τη σκηνή άλλα λένε οι πρωταγωνιστές και άλλα εννοούν, και στο τέλος λένε αυτά που θα ήθελαν να έχουν πει αν βρίσκονταν σε άλλες συνθήκες. Τώρα, γιατί στα ελληνικά βαφτίστηκε "τα πάνω κάτω"; Επειδή μπλέκονται όλοι οι χαρακτήρες του έργου σε κωμικές παρεξηγήσεις και με τις επιλογές τους θα φέρουν τα πάνω κάτω στην σχετική ήρεμη και βολική ως τότε ζωή τους. Thumbs up από μένα.

The Green Knight

Από ένα ποίημα του μεσαίωνα με τίτλο "Sir Gawain and the Green Knight", ο David Lowery έγραψε, σκηνοθέτησε, μόνταρε και ήταν παραγωγός της ταινίας του 2021 με τίτλο The Green Knight. Η οποία ταινία ήταν έτοιμη μέσα στο 2020 αλλά λόγω covid, μετατέθηκε η κυκλοφορία της κατά ένα χρόνο. Ο Gawain (που υποδύεται ο Dev Patel) πρίγκιπας στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου και γιος της Μοργκάνα Λε Φέι, νιώθοντας ότι είναι παραγκωνισμένος, κάνει το μάγκα τη λάθος στιγμή, όταν δηλαδή εμφανίζεται ο τρομακτικός Πράσινος Ιππότης στο βασιλικό τραπέζι τα Χριστούγεννα και ζητάει από κάποιον να του ρίξει ένα χτύπημα στο κεφάλι με το τσεκούρι του. Το οποίο αναλαμβάνει να κάνει ο Gawain αλλά μετά από ένα χρόνο, πάλι τη μέρα των Χριστουγέννων, θα πρέπει ο ίδιος να πάει στο κάστρο του Πράσινου Ιππότη και να δεχτεί αυτός ένα πλήγμα στο δικό του κεφάλι. Και αυτό που παρακολουθούμε μετά είναι (στην αρχή) η προσπάθεια του πρωταγωνιστή να κρατήσει το λόγο του και να μην το σκάσει, και μετά να ξεκινήσει το μοναχικό ταξίδι για να τηρήσει τον όρκο του. Ονειρική ατμόσφαιρα, αργοί ρυθμοί σε μια ταινία φαντασίας που δεν είναι μία απλή περιπέτεια, αλλά περισσότερο ένα έντονο ψυχολογικό ταξίδι με σωματικές και πνευματικές δυσκολίες, που μπερδεύει πραγματικότητα και φαντασία. Αν είχα οποιεσδήποτε ενστάσεις για το υπόλοιπο έργο, έρχεται το τελευταίο ατμοσφαιρικό 15λεπτο της ταινία και την απογειώνει (κατά εμέ). Και εξαφανίζονται οι όποιες ενστάσεις και τελικά το έργο σου μένει στη μνήμη. Αυτό δεν είναι και το νόημα μιας καλής ταινίας;

Private Hell 36

Η ταινία Private Hell 36 είναι ένα τυπικό αστυνομικό b-movie της εποχής, με την Ida Lupino να ξεχωρίζει, αλλά το γενικό στόρι να είναι αδύναμο και στην τελική η ταινία πλέον αφορά αποκλειστικά σκληρό σινεφίλ κοινό για αυτό το είδος μόνο, ίσως και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους(;). Το ηθικοπλαστικό φινάλε του έργο είναι άλλος ένας λόγος που η ταινία διαφέρει πολύ από τα πολύ καλύτερα και πιο αμοραλιστικά νουάρ έργα των προηγούμενων χρόνων.

Σημειώνουμε εδώ ότι είδαμε το όνομα του Sam Peckinpah, ο οποίος συμμετέχει ως dialogue director, με credit ως David Peckinpah (το κανονικό του πρώτο όνομα) σε μία από τις 5 συνολικά ταινίες που δούλεψε ως βοηθός του παλαίμαχου σκηνοθέτη Don Siegel.