The Natural (Ο καλύτερος)

Από τις πρώτες ταινίες του Barry Levinson, η ταινία The Natural είναι ένα αθλητικό δράμα για έναν υπερ-ταλαντούχο παίκτη του μπέιζμπολ (σχεδόν υπερφυσικού ταλέντου) που λόγω κάποιων καταστάσεων (που τις παρακολουθούμε στα πρώτα 15 λεπτά) δεν καταφέρνει να γίνει επαγγελματίας όταν ήταν μικρός σε ηλικία αλλά εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεγάλη ομάδα στα 36 του χρόνια. Πρωταγωνιστεί ο Robert Redford, ο οποίος εμφανίζεται ξανά μπροστά από την κάμερα μετά από μία αποχή τεσσάρων χρόνων, από το 1980 όπου πήρε το όσκαρ σκηνοθεσίας για τους Συνηθισμένους ανθρώπους. Σε δεύτερους ρόλους η Glenn Close, ο Robert Duvall, η Kim Basinger, αλλά πιο χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του προπονητή που υποδύθηκε ο Wilford Brimley, ένας ηθοποιός καρατερίστας που έκανε την είσοδο του στο σινεμά σε μεγάλη ηλικία. Χαρακτηριστικοί ρόλοι του στο China Syndrome, Coccoon, Absence of Malice. H δε κυρία Close έλαβε την τρίτη της σερί υποψηφιότητα για όσκαρ, μία για κάθε ταινία που είχε βγάλει τα προηγούμενα δύο χρόνια, δηλ. μετά το The World According to Garp του '82 και The Big Chill του '83.

Και η ταινία; Κλασική all-american ταινία όπου μετά την πρόωρη "πτώση", ο πρωταγωνιστής μας επιστρέφει (αν και αρκετά καθυστερημένα), αντιμετωπίζει με ήθος όλες τις αντιξοότητες (και τις ίντριγκες στο εσωτερικό της ίδιας του της ομάδας) και θριαμβεύει. Όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο των δεκαετιών του '20 και του '30. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιλο μυθιστόρημα του Bernard Malamud. Παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν πρέπει να έχετε περισσότερες απαιτήσεις. Και αν δεν γνωρίζετε από κανόνες μπέιζμπολ, να πω ότι στο έργο δεν αναλύεται τίποτα από τους κανόνες και τον τρόπο παιχνιδιού.

Young Sherlock Holmes (Η πυραμίδα του φόβου)

Από την εταιρεία Amblin Entertainment των Steven Spielberg, Kathleen Kennedy και Frank Marshall, κυκλοφόρησε άλλη μία νεανική ταινία στα χνάρια των Goonies και Gremlins (χμ... αφού ο σεναριογράφος ήταν ο Chris Columbus που έγραψε και τα δύο προαναφερθέντα!), μία ταινία με νεαρούς πρωταγωνιστές που μπλέκουν σε περιπέτειες τύπου Ιντιάνα Τζόουνς. Εδώ, στο Young Sherlock Holmes παρακολουθούμε την πρώτη περιπέτεια του νεαρού Σέρλοκ Χολμς, όταν και γνωρίζεται με τον Τζον Γουότσον στο κολλέγιο, σε μία ιστορία που εμπνεύστηκε ο σεναριογράφος Κολόμπους και δεν ανήκει σε κανένα γραπτό του δημιουργού Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Η ιστορία θα τους οδηγήσει σε μία μυστήρια οργάνωση που έχει αιγυπτιακή ρίζα, εξ ου και ο ελληνικός τίτλος του έργου. Αν παραβλέψετε τις αρκετές σεναριακές ευκολίες που οδηγούν την πλοκή και τις μέτριες ερμηνείες, τότε έχετε μία ενδιαφέρουσα ταινία που απευθύνεται κυρίως σε νεαρές ηλικίες. Όταν την είχα δει μικρός, με είχε αφήσει θετικές αναμνήσεις. Βλέποντας την ξανά όντας αρκετά μεγαλύτερος δεν εντυπωσιάστηκα στο ελάχιστο, και αποφάσισα να τη δω μετά από κάποια χρόνια μόνο με την κόρη μου, όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο.

Στις σκηνές που κάποιοι χαρακτήρες βιώνουν παραισθήσεις, η Industrial Light & Magic αναλαμβάνει τα εφέ, τα οποία είναι αρκετά ρεαλιστικά (και θυμίζουν άλλες παρόμοιες ταινίες της εποχής). Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει μία σκηνή με έναν ιππότη βγαλμένο από γυαλί-βιτρό και αυτή η σκηνή αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη ενσωμάτωση ψηφιακού χαρακτήρα σε φιλμ. Η σκηνή δημιουργήθηκε από την (άγνωστη τότε) εταιρεία Pixar, με τη συμμετοχή του John Lasseter.

Diner (Μια απίθανη τρελοπαρέα)

Μια παρέα φίλων στα 20 τους στη Βαλτιμόρη του 1959, μέρες Χριστουγέννων, ετοιμάζεται για το γάμο του ενός από την παρέα. Μια παρέα που μετά το γάμο ετοιμάζεται να σκορπίσει στις διάφορες γωνιές των ΗΠΑ για δουλειές ή σπουδές. Μόνο που, κατά βάθος, κανένας απ' αυτούς δε λέει να "ενηλικιωθεί". Ο ένας (Mickey Rourke) κυνηγάει γυναίκες και παίζει στοιχήματα, τα οποία θα τον βάλουν σε μπελάδες. Ο άλλος (Kevin Bacon) ζει από το οικογενειακό επίδομα, άεργος κατά βούληση. Ο τρίτος (Daniel Stern), φανατικός με τους δίσκους και τη μουσική, δεν φαίνεται να νιώθει καλά που παντρεύτηκε τόσο μικρός (με την Ellen Barkin). Ο άλλος (Tim Dally) που σπουδάζει στη Νέα Υόρκη μαθαίνει ότι η φίλη του είναι έγκυος στο παιδί του. Και ο υποψήφιος γαμπρός (Steven Guttenberg) ετοιμάζει ένα κουίζ αθλητικού περιεχομένου για να εξετάσει τη μέλλουσα γυναίκα του και από το αποτέλεσμα θα κρίνει αν θα την παντρευτεί τελικά ή όχι!

Ένας χαρακτήρας στο έργο απαγγέλει μόνο ατάκες από την ταινία Sweet smell of success, όταν εμφανίζεται στο έργο. Μόνιμο στέκι της παρέας, όπως είναι και ο τίτλος του έργου, είναι το Diner, το κλασικό αμερικανικό εστιατόριο, με μπάρα, γρήγορο φαγητό και καφέδες. Ρεαλιστική καταγραφή των ανησυχιών μίας περασμένης γενιάς, θα λέγαμε ίδιες με αυτές που περνάνε όλες οι γενιές. Ίσως γι'αυτό και το έργο φαντάζει φρέσκο ακόμα και σήμερα. O Barry Levinson στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο συνεργάζεται με τη νέα γενιά των ηθοποιών, που θα άφηναν το στίγμα τους στα 80's (Bacon, Rourke, Gutenberg, Barkin) και κερδίζει μία υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου.

Bugsy

Η ταινία Bugsy του 1991 αποτελεί μια σχεδόν βιογραφική ταινία για τον περιβόητο γκάνγκστερ Benjamin "Bugsy" Siegel. Ο λίγο-πολύ τρελούτσικος κύριος Siegel αδιαφορεί για το χρήμα αλλά όχι για τον γυναικείο ποδόγυρο. Η ταινία ξεκινάει από τη στιγμή που πηγαίνει στο Λος Άντζελες για δουλειές ολιγών ημερών και καταλήγει να δαγκώνει τη λαμαρίνα για μία γκόμενα που δουλεύει στο Χόλιγουντ. Αυτή είναι η Virginia Hill που δεν θα του κάτσει εύκολα και θα του κάνει τη ζωή δύσκολη, για πρώτη ίσως φορά στη ζωή του. Και αντί να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, στρογγυλοκάθεται στο Χόλιγουντ, αναλαμβάνει την εκεί διαχείριση του οργανωμένου εγκλήματος και ετοιμάζει ένα μεγαλεπίβολο σχέδιο: να χτίσει ένα ξενοδοχείο/καζίνο στη μέση της ερημιάς που λέγεται... Λας Βέγκας.

Μια γκανγκστερική ταινία που επικεντρώνεται περισσότερο στη σχέση ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζεύγος των Warren Beatty και Annette Bening, οι οποίοι γνωρίστηκαν μέσα από τα γυρίσματα αυτής της ταινίας, παντρεύτηκαν και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μέχρι σήμερα. Εγώ αναρωτιέμαι πώς δεν έτυχε τόσο καιρό να δω το φιλμ (ούτε στην TV δεν έχει παίξει τα τελευταία 11 χρόνια αν δεν απατώμαι), με τέτοια προ-ιστορία, αρκετές υποψηφιότητες για όσκαρ και φοβερό δευτεραγωνιστικό καστ: Harvey Keitel, Ben Kingsley, Elliott Gould και Joe Mantegna. Ίσως η καλύτερη ταινία του χολιγουντιανού σκηνοθέτη Barry Levinson, αν και έχω τις υποψίες μου ότι ο και παραγωγός Beatty έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από ό,τι φαίνεται.