The Pawnbroker (Ο ενεχυροδανειστής)

Εβραίος, που επιβίωσε από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Β' Π.Π. και απώθησε από μέσα του όλα τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις, ιδιοκτήτης πλέον ενεχυροδανειστηρίου στη Νέα Υόρκη, ξαναθυμάται το παρελθόν μέσα από διάφορες συγκυρίες και μπλεξίματα με τους διάφορους νεοϋoρκέζους πελάτες του και αρχίζει να καταρρέει. O ούτε 40 χρονών τότε Rod Steiger δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ως ο ηλικιωμένος πρωταγωνιστής, κερδίζοντας το βραβείο ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ του Βερολίνου το '64 και ήταν υποψήφιος για όσκαρ το '66 (με τις ταινίες του '65, δηλαδή). Πολλή χρήση του παράλληλου μοντάζ, περίεργες γωνίες λήψης, έντονα κοντινά πλάνα του σκηνοθέτη Sidney Lumet, για να μπούμε στην ψυχοσύνθεση αυτού του Ενεχυροδανειστή. Παράλληλα, παρακολουθούμε στιγμιότυπα από τους δρόμους και περιθωριακά στέκια της πόλης, με μουσική υπόκριση τις jazz μελωδίες του Quincy Jones. Παρουσιάζεται μια διαφορετική εικόνα της Αμερικής της δεκαετίας του '60, που καμία σχέση δεν έχει με τις εικόνες που έχουμε φάει στη μάπα από πολλές χαζο-ρομαντικο-οικογενειακο-κωμωδίες της εποχής! Για την ιστορία να πούμε ότι περιέχει την πρώτη σκηνή με γυμνόστηθη γυναίκα που πήρε έγκριση από την Αμερικανική επιτροπή λογοκρισίας, λίγα χρόνια πριν καταργηθεί η επιτροπή και δημιουργηθεί το 1968 το σύστημα χαρακτηρισμού καταλληλότητας.

Υ.Γ.: Υπεύθυνος για αυτή την ανάρτηση είναι ο φίλος του μπλογκ Γιώργος Γεωργόπουλος που μας παρακίνησε να τη δούμε!

Dr. Stangelove

Την εποχή που ανακαλύπταμε το κλασικό παρελθόν του κινηματογράφου, την εποχή που περιμέναμε την νέα (και τελευταία τελικά) ταινία του Stanley Kubrick, γνωρίσαμε τον Dr. Strangelove σε μια προβολή από την κινηματογραφική ομάδα της Αγγλικής Φιλολογίας Φιλοσοφικής. Παρέα με τον Κωνσταντίνο από Κοζάνη που είχε φανταρική άδεια! Η ταινία με τον τίτλο/σιδηρόδρομο: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb. Εδώ μπορούμε να πούμε ότι η ελληνική μετάφραση ήταν εύστοχη: ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα!

Υ.Γ.: Και μια βδομάδα μετά από αυτές τις αναρτήσεις, βρήκα το εισιτήριο αυτής της προβολής, καταχωνιασμένο στο βάθος της ντουλάπας μου σε μία σακούλα με διάφορα αντικείμενα του παρελθόντος! Έγιναν και οι απαραίτητες διορθώσεις στο κείμενο, φυσικά, επειδή η μνήμη μου δεν είναι να την εμπιστεύεσαι!

Les Parapluies de Cherbourg (Οι ομπρέλες του Χερβούργου)

Όπως έχουμε πει και παλιότερα, δεν είμαι οπαδός του μιούζικαλ. Και το ότι οι ηθοποιοί τραγουδάνε όλους τους διαλόγους, αποτελούσε για μένα ένα αντι-κίνητρο ώστε να μην τη δω. Μπορεί η κλασική ταινία του Jacques Demy Οι ομπρέλες του Χερβούργου να σε ξεγελάει στην αρχή με τα χρώματα και το τυπικό ρομάντζο «αγόρι-αγαπάει-κορίτσι» αλλά, τελικά, δεν έχει τίποτα «ζαχαρένιο» πάνω της. Οι αποφάσεις και οι επιλογές των πρωταγωνιστών θα είναι βασισμένες στη ζωή και η μαγεία του κινηματογραφικού έρωτα θα πάει περίπατο. Η συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών στην τελική σεκάνς αποτελεί σκηνή ανθολογίας. Το μελαγχολικά ρεαλιστικό της τέλος δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες· τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ (τραγουδιού, ορίτζιναλ μουσικής, διασκευασμένης μουσικής και σεναρίου) και άλλη μια ως υποψήφιο ξενόγλωσσο φιλμ· η 19χρονη Κατρίν Ντενέβ για άλλη μια φορά... θεά. Τι άλλο να πούμε; Clasique...

Seance on a Wet Afternoon

Μια από τις πρώτες ταινίες του άγγλου ηθοποιού Richard Attenborough, στην οποία αναλαμβάνει την παραγωγή, αποτελεί η ταινία Seance on a Wet Afternoon, στην οποία έχει επίσης τον πρωταγωνιστικό ανδρικό ρόλο. Θέμα της η απαγωγή ενός μικρού κοριτσιού από ένα παντρεμένο ζευγάρι. Απώτερος σκοπός να διαφημίσουν καλύτερα τις μαντικές ικανότητες της συζύγου. Η οποία εργάζεται ως μέντιουμ, έχει μεγάλη πίστη στο χάρισμά της και αποτελεί τον ιθύνοντα νου της απαγωγής. Ο κακόμοιρος σύζυγος δέχεται να μπλέξει σ'αυτή την ιστορία για το καλό της σχέσης τους. Με μπόλικο μυστήριο στην αρχή και αφήνοντας πολλά πράματα να εννοούνται παρά να λέγονται, ο σκηνοθέτης Bryan Forbes παρουσιάζει την ιστορία και την εξέλιξη της απαγωγής εστιάζοντας κυρίως στις συγκρούσεις των δύο πρωταγωνιστών και τις ψυχολογικές τους διακυμάνσεις. Αρκετές δόσεις από θρίλερ «νοστιμίζουν» το όλο αποτέλεσμα, φτιάχνοντας τελικά μια μικρο-μεγάλη βρετανική ταινία. Η Kim Stanley απέσπασε μια υποψηφιότητα για το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου χάρη στην εύθραυστη ερμηνεία της ολίγον σαλταρισμένης πρωταγωνίστριας.

Matrimonio all’italiana (Γάμος α λα Ιταλικά)

Μετά το Διαζύγιο α λα ιταλικά ήρθε ο Γάμος α λα ιταλικά, και μεις νομίζαμε ότι θα βλέπαμε άλλη μια κωμωδία με τον Marcello Mastroianni να κοντράρεται τη Σοφία Λόρεν αυτή τη φορά. Τελικά, πρόκειται για ένα ιταλικό μελό, με αρκετές δόσεις χιούμορ που ανακουφίζουν κάπως το δράμα. Η πρώην πόρνη Λόρεν που βρίσκει τον άντρα της ζωής της στο πρόσωπο του Μαστρογιάννη, δεν έχει υπολογίσει ότι αυτός τη θέλει για ερωμένη κι όχι για σύζυγο. Τα χρόνια περνούν, τα μαλλιά γκριζάρουν και η σχέση δεν προχωράει. Όταν, χρόνια μετά, αυτός θελήσει να παντρευτεί μια πολλή νεότερη, αυτή θα βρεθεί «ετοιμοθάνατη» στο κρεβάτι του πόνου κι έτσι ο Μαστρογιάννη θα αναγκαστεί να την παντρευτεί. Και η ιστορία και τα μπερδέματα μόλις θα έχουν αρχίσει. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι «όλα τα λεφτά» σ’αυτή την κλασική ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα, που έχει πολλή αγάπη και μίσος, χαρές και λύπες και πολλές... φωνές. Το ιταλικό ταπεραμέντο σε όλο του το μεγαλείο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ξανασυναντιέται στο πλατό πάλι σε ταινία του Ντε Σίκα, ένα χρόνο μετά το «Χθες, σήμερα, αύριο». Η Λόρεν κέρδισε μια υποψηφιότητα για όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου στα βραβεία του ’65 και η ταινία ήταν υποψήφια για το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα βραβεία του ’66! Βασίστηκε στο θεατρικό "Filomena Marturano" που έγραψε ο ναπολιτάνος Eduardo De Filippo, το οποίο είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο το 1950 στην Αργεντινή.

The World of Henry Orient (Δύο 18χρονες κι εγώ)

Ο avant-garde μουσικός Henry Orient που το παίζει και πολύ γόης, θα βρει το μπελά του από δύο μικρά κοριτσάκια, που θα τα βρίσκει συνέχεια μπροστά του και δεν θα μπορεί να «ρίξει» την παντρεμένη Paula Prentiss (θυμηθείτε την από το κάμπινγκ και το ψάρεμα). Τα κορίτσια όμως τον παρακολουθούν εσκεμμένα, καθώς η μία τον ερωτεύτηκε και μαζί προσπαθούν να μάθουν τα πάντα γι'αυτόν! Το The World of Henry Orient λοιπόν έχει ως πρωταγωνιστές τα δύο κοριτσάκια και ο Σέλερς έχει απλά δευτεραγωνιστικό ρόλο. Είναι μια ταινία που έχει κυρίαρχο θέμα τη φιλία την περίοδο της εφηβίας μέσα από περίεργες οικογενειακές σχέσεις. Η Angela Lansbury υποδύεται την αριστοκράτισσα μητέρα της μίας και η σκηνοθεσία του George Roy Hill είναι αρκετά εμπνευσμένη, δίνοντας τις απαραίτητες κωμικές πινελιές εκεί που πρέπει. Χαριτωμένη ταινία, ό,τι πρέπει για όσες νιώθουν ακόμα... κοριτσάκια! Τα αγοράκια μπορούν να πάνε να παίξουν μπάλα!

Man’s Favorite Sport? (Ραντεβού στη γαλάζια λίμνη)

Στα γεράματα, ο Howard Hawks είχε ακόμα το ταλέντο να φτιάχνει διασκεδαστικές κωμωδίες. Βάζει τον πρωταγωνιστή του Rock Hudson (που αυτοί οι ρόλοι του πήγαιναν γάντι) να μπλέξει τα μπούτια του με τις γυναίκες και το... ψάρεμα! Μας λέει ότι αυτό είναι το αγαπημένο σπορ των ανδρών. Στο Man's Favorite Sport ο Hudson δουλεύει σε κατάστημα με είδη αλιείας και κατασκήνωσης. Έχει επίσης γράψει το πιο διάσημο βιβλίο με τις καλύτερες συμβουλές για το ψάρεμα. Μόνο που... δεν ξέρει ο ίδιος να ψαρεύει. Και όταν δύο κοπελιές πιέσουν το αφεντικό του και τον πάρουν μαζί τους στη λίμνη Γακαπούκι για τον ετήσιο διαγωνισμό ψαρέματος, η ζωή του θα βρίσκεται ένα βήμα πριν την καταστροφή. Ατέλειωτα μπερδέματα και τραγελαφικές καταστάσεις περιμένουν τον πρωταγωνιστή, έχοντας να αντιμετωπίσει και την τσαχπίνα Paula Prentiss, σε μια απίστευτα παρενοχλητική και κωμική ερμηνεία. Για την ηθοποιό, δεν θυμόμουν ότι την είχα δει και στα Parallax View και Catch-22. Εδώ, σε σημεία, κλέβει την παράσταση. Και μην εκπλαγείτε αν η χημεία και τα μπλεξίματα του ζευγαριού σάς φέρει στο μυαλό το Bringing Up Baby (επίσης του Hawks), αφού ο σκηνοθέτης το έκανε εσκεμμένα.

The Night of the Iguana

Αλκοολικός ιερέας (ρόλος που ταίριαξε γάντι στον Richard Burton) που έχει και μια έφεση στο γυναικείο φύλο, ξεσκεπάζει την υποκρισία του ποιμνίου του ένα κυριακάτικο πρωινό, αλλά οι συνέπειες θα είναι να εκδιωχθεί από την εκκλησία. Τον βρίσκουμε δύο χρόνια μετά ως τουριστικό συνοδό γυναικείων γκρουπ στο Μεξικό. Η αρχηγός του γκρουπ (Grayson Hall) είναι μια κακιασμένη γεροντοκόρη που έχει μια 17χρονη ανιψιά που την πέφτει στον Burton. Η θεία κατηγορεί όμως τον Burton για αποπλάνηση και θέλει να τον καταστρέψει. Αυτός χαλάει επίτηδες το λεωφορείο και οδηγεί το γκρουπ σε ένα ξενοδοχείο ενός πρώην φίλου του, πιστεύοντας ότι δεν έχει τηλέφωνο για να ειδοποιηθεί το τουριστικό γραφείο στο οποίο ανήκει. Ο φίλος του έχει πεθάνει εδώ και ένα μήνα και το μέρος διευθύνει η χήρα του (Ava Gardner) με τη βοήθεια νεαρών μεξικανών με καλλίγραμμα κορμιά. Εκεί θα σκάσει μύτη και η Deborah Kerr στο ρόλο μιας... αγνής, σοβαρής και καλοπροαίρετης ζωγράφου με τον ηλικιωμένο, ποιητή παππού της. Η νύχτα που θα ακολουθήσει θα είναι η Νύχτα της Ιγκουάνα · ο Burton θα προσπαθήσει να αντιμετώπισει την επιθυμία του για αλκοόλ και γυναικεία σάρκα, η Gardner θα του προτείνει να ζήσει μαζί της, ακόμα και η Kerr θα ενδιαφερθεί για αυτόν αλλά με το δικό της πάντα τρόπο.

Ο John Huston διασκευάζει το έργο του Tennesse Williams δημιουργώντας μια δυναμική ταινία με μεγάλες ερμηνείες. Καταϊδρωμένοι μέσα στην υγρή ζέστη του Μεξικό, τους παρακολουθούμε να προσπαθούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, να αφεθούν στην αμαρτία ή όχι, να χαλιναγωγήσουν τα πάθη τους ή όχι. Ή αλλιώς η λογική κόντρα στα πάθη. Η Grayson Hall στο ρόλο της αχώνευτης κέρδισε υποψηφιότητα για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Η ταινία πήρε άλλες δυο υποψηφιότητες για τα σκηνικά, την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Gabriel Figueroa και κέρδισε ένα για τα κοστούμια.

Mary Poppins

Super-cali-fragilistic-expiali-docious!

Μια ταινία που δεν είχα κάτσει να δω ποτέ μου, είναι το μιούζικαλ που ακούει στο πασίγνωστο όνομα Mary Poppins. Αυτές τις γιορτές όμως βρήκα την ευκαιρία και έγινε κι αυτό! Σίγουρα οι παλιότεροι δεν χρειάζονται τα δικά μου σχόλια για το έργο. Οπότε θα ασχοληθούμε με κάποιες παράπλευρες ιστορίες, όπως το ότι αποτέλεσε την πρώτη ταινία μετά τη Χιονάτη και τους 7 νάνους του '37 στην οποία ο Walt Disney παραβρέθηκε στην επίσημη πρεμιέρα της. Ξέρατε επίσης ότι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν σκεφτεί αρχικά ότι θα ταίριαζε στην «αυστηρή» Bette Davis; Η Julie Andrews, απ' την άλλη, περίμενε να πάρει το ρόλο της Ελάιζα Ντουλίτλ στο Ωραία μου κυρία, αλλά όταν αυτός πήγε ως γνωστόν στην Audrey Hepburn, αποφάσισε να συμμετάσχει στο έργο του Ντίσνεϋ. Κάποια στιγμή, ο Robert Wise με το σεναριογράφο Ernest Lehmann επισκέφθηκαν το σετ που γυριζόταν η ταινία και, αφού είδαν την πρωταγωνίστρια εν δράση, αμέσως σκέφθηκαν να την προσλάβουν για τη Μελωδία της ευτυχίας. Ο σκηνοθέτης Robert Stevenson είχε αρχίσει από πριν αλλά και μετά από αυτήν την ταινία ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με έργα της Disney. Η χαρούμενη αυτή οικογενειακή ταινία που υμνεί τη ζωή και τη χαρά ήταν τελικά υποψήφια για δεκατρία όσκαρ. Κέρδισε τα εξής πέντε: πρώτου γυναικείου ρόλου φυσικά για την υπέροχη Julie Andrews (που έγινε αμέσως παγκόσμια σταρ), ειδικών εφέ, μοντάζ, μουσικής και τραγουδιού για το "Chim Chim Cher-ee".

The Outrage (Ο βιασμός)

Μια ταινία που έψαχνα εδώ και πολύ καιρό να δω για διάφορους λόγους: α) στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον πολύ καλό Martin Ritt, σε άλλη μια συνεργασία με τον φωτογράφο James Wong Howe, β) το πολύ καλό καστ με τον Paul Newman (για άλλη μια φορά σε ταινία του Ritt), την Claire Bloom, τον Laurence Harvey και τον παλαίμαχο Edward G. Robinson και γ) (και το κυριότερο) το ότι αποτελεί το αμερικάνικο ριμέικ του κλασικού Rashomon του Kurosawa. Οπότε καταλαβαίνετε ποια είναι η ιστορία εδώ πάνω-κάτω.

Το ζευγάρι των Fay και Michael Kanin μετέφεραν την ιστορία του Ρασομόν στο θεατρικό σανίδι. Το σκηνικό εδώ μεταφέρεται στην άγρια δύση και οι πρωταγωνιστές μας είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που πηγαίνει να βρει την τύχη του στη Δύση και ένας μεξικανός κακοποιός. Πρωτοπαίχτηκε στο Broadway το '59 με το παντρεμένο ζευγάρι εκείνη την εποχή των Rod Steiger και Claire Bloom. Το 1960 είχε γυριστεί επίσης η διασκευή των «Επτά Σαμουράι» του Κουροσάβα στο «Και οι επτά ήταν υπέροχοι» και το '64 ετοιμαζόταν το «Για μια χούφτα δολάρια» που ήταν βασισμένο στο «Γιοζίμπο» του Κουροσάβα επίσης. Έτσι οι συγγραφείς γράψανε και το κινηματογραφικό σενάριο της ταινίας The Outrage. Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ καλή ταινία που όμως θυμίζει έντονα το ορίτζιναλ έργο και οι συγκρίσεις φυσικά δεν είναι υπέρ του. Ξεχωρίζει πάντως για τη «σαλεμένη» ερμηνεία του Newman ως μεξικανός κακοποιός (με ένα βαψιματάκι παραπάνω από τους άλλους) και τις ελεύθερες αναφορές στο σεξ που παλιότερα έλεγες με υπονοούμενα. Να σημειώσουμε επίσης τη συμμετοχή του νεαρότατου και αγνώριστου William Shatner στο ρόλο του ιερέα που αφηγείται τις τρεις ιστορίες, λίγα χρόνια πριν ξεκινήσει τα διαστημικά ταξίδια ως James T. Kirk.

Soy Cuba (Ματωμένη πατρίδα)

Παρακολουθείστε την ταινία Soy Cuba (Είμαι η Κούβα) 45 χρόνια μετά τη δημιουργία της και δείτε πόσο πιο μοντέρνα είναι ακόμα και από τις σημερινές κυκλοφορίες. Ταινία που αιχμαλωτίζει τις αισθήσεις. Ο σοβιετικός σκηνοθέτης Mikhail Kalatozov με τη βοήθεια της κυβέρνησης του Κάστρο δημιούργησε το αριστούργημά του. Οι περισσότεροι μπορεί να την είδατε στην περσινή επανακυκλοφορία. Οι υπόλοιποι τρέξτε στα ντιβιντάδικα. Αντί για υπόθεση και λοιπά σχόλια, διαβάστε τι έχουν πει άλλοι φίλοι και γνωστοί για την ταινία:

→ 25th Frame
→ Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης
→ AUEB film club
→ Cine-theasi
→ cine.gr

Lilith (Παράξενο ρομάντζο)

Ένα πολύ παράξενο ρομάντζο είναι όντως η ταινία Lilith του 1964. Πρόκειται για την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Robert Rossen με τον φρέσκο Warren Beatty να αποφασίζει ότι θέλει να δουλέψει σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Εκεί γνωρίζει τη Λίλιθ, μια κοπέλα που είναι έγκλειστη εκεί από τα 18 της χρόνια και που γοητεύει όλο τον περίγυρό της. Έτσι και ο ίδιος θα αρχίσει να την ερωτεύεται σιγά-σιγά. Αλλά όπως και η μυθολογική Λίλιθ, η πρωταγωνίστριά μας παίζει με τους άντρες και θα οδηγήσει τον Beatty σε επικίνδυνα ψυχικά μονοπάτια. Λίγο τα τραύματα του πολέμου στην Κορέα, λίγο το φτύσιμο από την κοπελιά που γούσταρε πριν πάει στρατό, λίγο οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις τις Λίλιθ, δεν θέλει και πολύ ο Beatty να αρχίζει να τα παίζει. Χαλαρών ρυθμών η ταινία, σε βάζει στο κλίμα της και κάνει μια εξαίσια ανάλυση του ψυχολογικού υπόβαθρου του πρωταγωνιστή. Ίσως η πιο ατμοσφαιρική και πιο ιδιαίτερη δουλειά του Rossen, δύο χρόνια πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Καλές ερμηνείες από όλο το καστ· σημειώστε την παρθενική εμφάνιση του Gene Hackman και μία από τις πρώτες του Peter Fonda. Βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του κυρίου J. R. Salamanca.

Les Félins (Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο)

Όχι, δεν πρόκειται για ταινία του... Φελίνι! Στην Αγγλία κυκλοφόρησε ως The Love Cage. Στις ΗΠΑ ως Joy House. Σε μας ως Ο τυχοδιώκτης του Μόντε Κάρλο. Η ταινία του René Clément είχε για άλλη μια φορά πρωταγωνιστή τον Alain Delon και —όπως και το Γυμνοί στον ήλιο— βασίστηκε κι αυτή σε βιβλίο αγγλόφωνου συγγραφέα. Αυτό ήταν το "Joy House" του Day Keene. Συμπρωταγωνίστρια η νεαρή Jane Fonda, την εποχή που πηγαινοερχόταν στη Γαλλία, ένα χρόνο πριν παντρευτεί τον Roger Vadim. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε σαν ένα διασκεδαστικό φιλμ-νουάρ. Ο Αλέν Ντελόν ερμηνεύει το ρόλο ενός καιροσκόπου που καταδιώκεται από έναν αμερικανό γκάνγκστερ. Για να ξεφύγει πιάνει δουλειά σαν σοφέρ στη βίλα όπου μένουν μόνες τους μια πλούσια Αμερικανίδα με την ξαδέρφη της. Εκεί, όμως, θα εμπλακεί στην περίεργη ίντριγκα που έχει υφάνει η πλουσία. Η γοητεία του όμως και το ταμπεραμέντο του θα ανατρέψουν γεγονότα και καταστάσεις, η Fonda θα τον ερωτευτεί και θα κάνει το παν για να τον κρατήσει και έτσι θα οδηγηθούμε στο πανέξυπνο τέλος που όλοι θα εμπλακούν και όλα θα γίνουν μπάχαλο.

Paris–When It Sizzles (Καυτό Παρίσι)

Κακομαθημένος σεναριογράφος, που έχει μάθει να ζει σαν ζεν πρεμιέ, έχει αναλάβει να γράψει το σενάριο μιας καινούριας ταινίας. Όμως 48 ώρες πριν το παραδώσει στον παραγωγό του, δεν έχει γράψει ούτε μία γραμμή. Βρίσκει μια δακτυλογράφο και μαζί περνάνε το Σαββατοκύριακό τους προσπαθώντας να βρούνε την ιστορία και τη δράση της. Και αυτό που παρακολουθούμε εν τέλη είναι και η προσπάθεια συγγραφής του σεναρίου και η φανταστική ιστορία που έχει για πρωταγωνιστές -ποιους άλλους;- τους εαυτούς τους. Δέκα χρόνια μετά την Sabrina, οι William Holden και Audrey Hepburn ξανασυναντιούνται επί σκηνής σε μια κωμωδία με πολύ μπλα-μπλα, εντελώς προβλέψιμη αλλά και με κάποια στιγμιότυπα που διασώζουν την κατάσταση. Μπορεί να είχε καλύτερη τύχη αν βρισκόταν κάποιος άλλος στην καρέκλα του σκηνοθέτη από τον επαγγελματία Richard Quine, αλλά τι να πει κανείς. Η ταινία Paris–When It Sizzles εν τέλη παρακολουθείται μόνο από τους φαν του παλιού κινηματογράφου και της κυρίας Hepburn, που για άλλη μια φορά είναι εκθαμβωτική. Προσθέστε και τα ενδιαφέροντα γκεστ περάσματα από την Marlene Dietrich και κυρίως του Tony Curtis σε χαζό ρόλο διακωμώδησης.

The Killers (Οι 5 δολοφόνοι)

Άλλη μια διασκευή του μικρού διηγήματος του Ernest Hemingway, η πλοκή της οποίας θυμίζει έντονα την εκδοχή του 1946 με τον Burt Lancaster. Εδώ όμως, η ταινία The Killers επικεντρώνεται στους δολοφόνους, καθώς αυτοί είναι που ψάχνουν να βρουν την άκρη στο «μίτο της Αριάδνης», το κλεμμένο εκατομμύριο δηλαδή, σε αντίθεση με την προηγούμενη ταινία. Και, ταυτόχρονα, να μάθουν γιατί το θύμα τους, ο Cassavetes, «έκατσε» να πεθαίνει και δεν το έσκασε να σώσει τη ζωή του. Η ταινία έχει περισσότερη δράση από την παλιότερη (πολύ αυτοκίνητο!), καθώς στο τιμόνι της σκηνοθεσίας είναι ο Don Siegel, γνώστης του είδους, αλλά έχει και όλα τα κλασικά στοιχεία: τη μοιραία γυναίκα-αράχνη, καιροσκόπους χαρακτήρες, προδοσίες και δολοπλοκίες. Ο δολοφόνος Lee Marvin είναι φυσικά όλα τα λεφτά και ο Cassavetes στο ρόλο του μοιραίου έτσι όπως τον περιμέναμε. Εντύπωση όμως μας προκάλεσε η εμφάνιση του μετέπειτα προέδρου Ronald Reagan στο ρόλο του κακού της υπόθεσης (ή ενός από τους κακούς, αν θέλετε). Αυτή, μάλιστα, αποτέλεσε την τελευταία ταινία που συμμετείχε, καθώς μετά αφοσιώθηκε στην πολιτική του καριέρα. Εντάξει, δεν μπορούμε να πούμε ότι το σινεμά έμεινε ζημιωμένο!

Invitation to a Gunfighter (Ο γίγας με τα δύο πιστόλια)

Για να εξαργυρώσει τη δόξα του από τους Υπέροχους 7, ο Yul Brynner εμφανίστηκε σε κατώτερα των προσδοκιών και χαμηλού προϋπολογισμού γουέστερν. Το συγκεκριμένο όμως, Invitation to a Gunfighter αναγράφει στους τίτλους ότι είναι μια παραγωγή του Stanley Kramer. Και κάποια χαρακτηριστικά της, κατά τα άλλα μέτριας, ταινίας φέρνουν λίγο από τον πολυσχιδή παραγωγό και σκηνοθέτη. Ο ήρωας μας είναι ένας πληρωμένος πιστολάς, με περίεργο όνομα, εκλεπτυσμένο λόγο, που ντύνεται στα μαύρα, διαβάζει ποίηση και καπνίζει μακριά πούρα. Χωρίς να γνωρίζουμε το λόγο, εμφανίζεται σε μια ό,τι να 'ναι πόλη της άγριας δύσης και προκαλεί την περιέργεια των κατοίκων. Μπλέκεται με τις υποθέσεις και προσλαμβάνεται από τον δήμαρχο να βοηθήσει στα προβλήματα της πόλης, αλλά ο μοναδικός του τρόπος επίλυσης προκαλεί ακόμα περισσότερο. Όλα τα τυπικά στοιχεία του είδους βρίσκονται εδώ με μια μέτρια σκηνοθεσία και ένα μέτριο αποτέλεσμα που διασώζεται από την εξωτική παρουσία του Brynner. Φυσικά είναι ό,τι πρέπει για τους φίλους του είδους.

The Third Secret

Αμερικανός δημοσιογράφος στο Λονδίνο αρχίζει να ερευνά την υπόθεση αυτοκτονίας ενός επιφανούς ψυχαναλυτή. Κι αυτό για χάρη της μικρή κόρης του γιατρού που αυτή πιστεύει ότι δολοφονήθηκε. Μόνο που ανάμεσα στα ονόματα των ασθενών του γιατρού που ετοιμάζεται να ερευνήσει βρίσκεται και το δικό του.

Η βρετανική παραγωγή The Third Secret είναι κατά βάση ένα ψυχολογικό δράμα με λίγες «θριλερικές», χιτσκοκικές θα λέγαμε, προεκτάσεις. Πολύ καλή η σκηνοθεσία του έμπειρου Charles Crichton και πανέμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία. Επειδή όμως ο πρωταγωνιστής μας είναι δημοσιογράφος, εκμαιεύει πληροφορίες και αντιδράσεις από τους υπόπτους ύστερα από πολύ μπλα-μπλα. Αυτό είναι το μόνο θέμα που μπορεί να κουράσει τους «σύγχρονους» θεατές. Κατά τα άλλα είναι ένα πολύ καλό δομημένο έργο με την κατάλληλη ανατροπή στο τέλος που σε στέλνει αδιάβαστο. Τι Σάιμαλαν και παπαριές μού λες μετά! Στο καστ βρίσκουμε τον Ιρλανδό Stephen Boyd (ο φίλος/αντίπαλος του... Μπεν Χουρ) ίσως στην καλύτερή του ερμηνεία, την μικρή Pamela Franklin, αρκετούς βρετανούς σε μικρούς (γκεστ) ρόλους όπως τον Richard Attenborough και τον Jack Hawkins και τη Judi Dench αγνώριστη, σε ρόλο γραμματέως σε πολύ νεαρή ηλικία.

What a Way to Go! (Η κυρία και οι άνδρες της)

Η κυρία είναι η Shirley MacLaine· σέξι και πολύ «ανεβασμένη» τη δεκαετία του '60. Οι άντρες της είναι (κατά σειρά) οι Dick Van Dyke (πιο γνωστός στο ρόλο του στην Μαίρη Πόπινς), ο Paul Newman, ο Robert Mitchum, ο Gene Kelly και ο Dean Martin. Η What a Way to Go πρόκειται φυσικά για μια απλή, διασκεδαστική και με ολίγον μαύρο χιούμορ ταινία στην οποία η καημένη MacLaine δεν μπορεί να σταυρώσει άντρα τής προκοπής αφού όλοι τους καταλήγουν στον άλλο κόσμο. Η ταινία ξεχωρίζει για τα πλούσια χρώματα και τα υπερβολικά φορέματα και κουρέματα που αλλάζει η πρωταγωνίστρια σχεδόν σε κάθε σκηνή. Με την συνεισφορά φυσικά της μεγάλης σχεδιάστριας Edith Head. Δεν αποτελεί καμιά αριστουργηματική ταινία αν και ξεχωρίζει από το σωρό για μερικούς λόγους, όπως την τρελαμένη ερμηνεία του Newman σε ρόλο ζωγράφου και τα εμβόλιμα σατιρικά ταινιάκια/φόρο τιμής σε διάφορα κινηματογραφικά είδη, όπως του βωβού, του γαλλικού νέου κύματος, του κλασικού χολιγουντιανού υπερθεάματος και χλιδής και του μελοδράματος α λα Douglas Sirk. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα one woman show!

Seven Days in May (Εφτά μέρες του Μαΐου)

Ο οξυδερκής αξιωματικός του στρατού Kirk Douglas υποψιάζεται ότι υπάρχει στα σκαριά μια συνωμοσία εναντίον του προέδρου της Αμερικής. Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα είναι έτοιμο να εκδηλωθεί, το οποίο έχει οργανώσει ο στρατηγός των ενόπλων δυνάμεων και αφεντικό του Douglas, ο Burt Lancaster. Ο πρόεδρος (που υποδύεται ο Fredric March) ενημερώνεται και με τη βοήθεια των πολύ στενών συνεργατών και φίλων του προσπαθεί να βγάλει άκρη· κατά πόσο ισχύουν οι ισχυρισμοί του Douglas και, αν ναι, να βρουν χειροπιαστές αποδείξεις. Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από εφτά μέρες.

Αντί όμως για μια περιπέτεια με ανούσια κυνηγητά και ψευτο-παλικαρισμούς, το πολιτικό θρίλερ Seven Days in May αναλώνεται κυρίως μέσα σε κλειστούς χώρους, σε διαλόγους και σε έναν λεκτικό πόλεμο με εκατέρωθεν επιχειρήματα για τον πατριωτισμό και την τύχη της Αμερικής στην ψυχροπολεμική εποχή. Πλουσιότατο καστ χωρίς να υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζει ως πρωταγωνιστής· πρωταγωνιστής στην ταινία μας είναι η ίδια η ιστορία. Ο Edmond O'Brien κέρδισε και μία υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου στο ρόλο του μπεκρή φίλου του προέδρου. Με έντονη σκηνοθεσία, κοντινά πλάνα και περίεργες γωνίες λήψης, ο πολύ καλός John Frankneheimer μάς βάζει στο κλίμα της ταινίας και εμείς περιμένουμε με αγωνία να δούμε την κατάληξη.

Robin and the 7 Hoods

H παρέα των Frank Sinatra, Dean Martin και Sammy Davis Jr, που «βαφτήστηκε» από τη Lauren Bacall ως Rat Pack (έχοντας για αρχηγό τον Bogart που απεβίωσε όμως νωρίς), έπαιξαν μαζί σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Μία από αυτές αποτελεί η γκανγκστερική παρωδία του 1964 Robin and the 7 Hoods. Πρόκειται για την ιστορία της συμμορίας από γκάνγκστερς του Robbo (Sinatra) την εποχή της ποτοαπαγόρευσης που μένουν χωρίς αρχηγό, όταν όλες οι αντίπαλες συμμορίες ενώνονται και καθαρίζουν το παλιό αφεντικό (σε ρόλο-έκπληξη ο Edward G. Robinson). Ο Peter Falk προσπαθεί να τους ενώσει όλους κάτω από την αρχηγία του, αλλά ο Sinatra διαφωνεί. Αυτό σημαίνει την εκκίνηση του πόλεμου μεταξύ των συμμορίων. Στο παιχνίδι όμως θα εμφανιστεί και η κόρη του παλιού αφεντικού, η οποία θα προσπαθήσει να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της και ταυτόχρονα να «βγει» πάνω και από τις συμμορίες. Μέσα σ'όλα αυτά εμφανίζεται και ο Bing Crosby, ο οποίος αναλαμβάνει τη «βιτρίνα» των επιχειρήσεων του Sinatra, κάνοντας πολλές αγαθοεργίες αποκτώντας έτσι το προσωνύμιο Robin Hood (εξ ου και ο τίτλος/λογοπαίγνιο της ταινίας).

Ενώ η ταινία μας έχει μια ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική ιστορία, μπλέκει αρκετά μουσικοχορευτικά κομμάτια μέσα στην πλοκή της, που ούτε άξια λόγου είναι ως προς το χορευτικό τους κομμάτι και ούτε έχουν αρκετό ενδιαφέρον τα τραγούδια· με εξαίρεση την σκηνή στο καζίνο που μετατράπηκε σε εκκλησιαστική αίθουσα και τραγουδάνε όλοι μαζί για να ξορκίσουν το κακό... του αλκοόλ (booze)! Η ταινία είναι όντως λίγο βαρετή σε κάποια σημεία, αλλά εν τέλη παρακολουθείται ολόκληρη χάρη στο λαμπερό καστ.