Midnight Special

Μετά την αναγνωρισιμότητα που έλαβε ο σκηνοθέτης Jeff Nichols από τις ταινίες Take Shelter και Mud (η 2η με τον Matthew McConnaughey που ήθελε να ξεφύγει από τις ρομαντικές κομέντι), ο σκηνοθέτης συγκεντρώνει πολλά γνωστά ονόματα (τον μόνιμο συνεργάτη του Michael Shannon και τους Joel Edgerton, Kirsten Dunst, Adam Driver, Sam Sheppard) και παρουσιάζει την ταινία φαντασίας Midnight Special για ένα παιδί που έχει ιδιαίτερα "χαρίσματα", με τον πατέρα να το απαγάγει από την θρησκευτική σέχτα όπου ζούσε (και τον είχαν σαν κάτι θεϊκό) και να ξεκινάνε ένα ταξίδι προς ένα συγκεκριμένο σημείο στην άλλη άκρη της χώρας (με τη βοήθεια ενός πρώην αστυνομικού και κάπου στην πορεία και με την μητέρα του μικρού που τον είχε αφήσει αυτή στη σέχτα). Και παρακολουθούμε ένα ιδιαίτερο κυνηγητό, ολίγον τι αχταρμά που έχει λίγο από όλα: μυστικές υπηρεσίες που κάτι έχουν ψιλιαστεί και τους αναζητούνε, "μπράβοι" της σέχτας να τους κυνηγάνε επίσης, δυνάμεις του νόμου να κάνουν εισβολή στην παράνομη θρησκευτική σέχτα, και περίεργα συμβάντα να συμβαίνουν κατά τη διαδρομή τους. Όλα αυτά με ένα τέλος που θα θυμήσει κάτι από τις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου. Το έργο παρακολουθείται, έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορείς να βρεις κάποιο σημείο ταύτισης και στο τέλος τελειώνει και το ξεχνάς γρήγορα.

I, Daniel Blake

Μία ανθρώπινη ταινία του Κεν Λόουτς για τον αγώνα ενός χήρου ανθρώπου που προσπαθεί να διεκδικίσει τα δίκια του απέναντι στο απρόσωπο, απάνθρωπο πρόσωπο του γίγαντα που ονομάζεται κρατική γραφειοκρατία, μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο που υπέστη. Αυτός είναι ο Δανιήλ (Daniel Blake) και ο Γολιάθ είναι το βρετανικό σύστημα αποζημιώσεων, υγείας, πρόνοιας. Στο ίδιο γραφείο, θα συναντήσει και μία άπορη κοπέλα με δύο παιδιά και μη έχοντας τι άλλο να κάνει, θα τους βοηθήσει με τον τρόπο του. Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών το 2016.

Forushande (Ο εμποράκος)

Πόσο εκπληκτικός ο Φαραντί που καταφέρνει να κάνει τις απλές, ανθρώπινες ιστορίες τόσο αγχωτικές και η ρεαλιστική του ταινία να δημιουργεί αγωνία και ένταση απλά μέσα από τη δράση των χαρακτήρων. Η οποία δράση στον Εμποράκο ξεκινάει από ένα βίαιο γεγονός και εξελίσσεται από την ανάλυση των γεγονότων. Η πλοκή προχωράει αποκλειστικά από τους χαρακτήρες και ο πρωταγωνιστής άλλοτε κάνει τη σωστή σκέψη και άλλοτε παίρνει λανθασμένες αποφάσεις, λόγω ελλειπών πληροφοριών. Σαν ταινία μυστηρίου, σαν άλλος ντετέκτιβ, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να βρει τον Κακό για να τον εκδικηθεί. Στην τελευταία πράξη του έργου όμως (κάτι σαν τελική αναμέτρηση), θα δούμε ότι κι ο κακός είναι άνθρωπος με οικογένεια και προβλήματα όπως όλοι. Όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα παρουσιάζονται τόσο λογικά και ανθρώπινα, μπορεί ο καθένας να βρει κάτι για να ταυτιστεί, και θα μπορούσε να συμβαίνουν είτε στον Ιράν, είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού. Επιπλέον, ο σκηνοθέτης βρίσκει χώρο και "πετάει" μικρές αλήθειες γύρω από τη ζωή στο Ιράν και κάνει υπογείως το κοινωνικό του σχόλιο. Μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που πέρασε.

Ah-ga-ssi (Η υπηρέτρια/The handmaiden)

Η παγίδα, της παγίδας, την παγίδα, ω παγίδα, ποιος παγιδεύει ποιον;! Σε τρία μέρη, από διαφορετική οπτική γωνία κάθε φορά, θα δούμε την ιστορία ενός διαφορετικού ερωτικού τριγώνου σε ένα "περίεργο" αρχοντικό σπίτι. Και επειδή το Ah-ga-ssi είναι ταινία του Park Chan-Wook, το περίεργο είναι το φυσιολογικό εδώ.

Fences

Όλοι χτίζουμε "φράχτες" γύρω μας, άλλοι για να αφήσουν από έξω τα προβλήματά τους, άλλοι για να προστατέψουν τον μικρόκοσμό τους από τον έξω κόσμο. Στο τέλος, οι επιλογές μας και το πώς αντιμετωπίζουμε τις σφαλιάρες της ζωής είναι αυτά που μας καθορίζουν.

Από το θεατρικό Fences του August Wilson σε σενάριο του ιδίου, η ομότιτλη ταινία του Denzel Washington είναι ένα βαρύ δράμα γύρω από την οικογένεια και τις σχέσεις των μελών μεταξύ τους.

Passengers

Αν βρεθείς μπροστά στην ευκαιρία να το παίξεις Θεός για να αλλάξεις τη ζωή σου με συνέπεια όμως να αλλάξεις και τη ζωή ενός άλλου, θα το έκανες;

Ενδιαφέρουσα ταινία (λίγο περισσότερο σκεπτόμενης) επιστημονικής φαντασίας, το Passengers έχει δύο από τα πιο hot νεαρά ονόματα του Χόλιγουντ (Chris Pratt & Jennifer Lawrence) και ίσως ήταν ακόμα καλύτερη αν είχε ένα διαφορετικό τέλος. Αλλά ποιο να ήταν αυτό, άραγε;

La Tortue Rouge (Η κόκκινη χελώνα)

Εκπληκτικό στη συγκίνηση του το μινιμαλιστικό animation Η κόκκινη χελώνα από τον Ολλανδό Michaël Dudok de Wit (σε συνεργασία με τα γιαπωνέζικα Studio Ghibli)

Τι είναι πιο σημαντικό; Η επιβίωση; Η ζωή χωρίς μοναξιά; Η οικογένεια;

Colossal

Νόμιζα θα δω μία κωμωδία φαντασίας. Το Colossal δεν ήταν τελικά κωμωδία. Η ταινία έχασε το παιχνίδι επειδή δεν ήξερε προς τα πού να κλίνει. Μια ταινία φαντασίας με πρώτο πλάνο τον αλκοολισμό.

Πάντως, ο Ισπανός σκηνοθέτης Nacho Vigalondo μας είχε δώσει πριν μερικά χρόνια το πολύ ενδιαφέρον Los Cronocrimenes (Εγκλήματα στο χρόνο).

The Birth of a Nation

Η πολυσυζητημένη ταινία The Birth of a Nation έχει ενδιαφέρον όσον αφορά στο κομμάτι του μαύρου ιεροκύρηκα που αναγκάζεται να κηρύττει το λόγο του Κυρίου στους λοιπούς μαύρους δούλους στις φυτείες του Νότου κατά τα συμφέροντα των λευκών αφεντικών (το 19ο αιώνα φυσικά). Το υπόλοιπο μισό όμως με την εξέργηση και το τραγικό (επικό, συγκινητικό, αφυπνιστικό, πες το όπως θες) φινάλε θύμιζε έντονα... Braveheart! Το λες και... copy paste.