Dirty Mary Crazy Larry (Η πρόστυχη Μαίρη και ο τρελός Λάρι)

Την πενταετία (πάνω-κάτω) μετά τον Ξένοιαστο καβαλάρη που ήταν πετυχημένος και υπολογίσιμος, ο Peter Fonda έπαιξε και σε μια αστυνομική περιπέτεια με πολύ δράση και κυνηγητά. Η ταινία Dirty Mary Crazy Larry αφορά τον Larry, τον οδηγό αυτοκινήτων που υποδύεται ο Fonda, ο οποίος ύστεα από μια αναίμακτη και χωρίς όπλα ληστεία, το σκάει με το συνεργάτη του. Μαζί τους όμως, με το έτσι θέλω, έρχεται και η Mary, το γκομενάκι που είχε «ρίξει» ο Fonda την προηγούμενη νύχτα. Και η συνέχεια περιλαμβάνει άπειρο αυτοκυνηγητό, με τον τοπικό σερίφη να το έχει βάλει στόχο ζωής να τους πιάσει και τα αστυνομικά αμάξια να διαλύονται το ένα μετά το άλλο. Για τους φίλους των αυτοκινήτων να πούμε ότι η ομάδα των φυγάδων μας τρέχει με δύο Dodge Chargers. Στο σύνολό της, πρόκειται για μια απλή ταινία δράσης b-κατηγορίας. Θα ήθελε να είναι κάτι σε Μπόνι και Κλάιντ χωρίς όπλα, με ολίγη από Μπούλιτ και πολύ από Vanishing Point. Το έργο όμως χάνει αρκετούς βαθμούς εξαιτίας της ατάλαντης νεαρής Susan George που υποδύεται τη Mary. Σε σημεία αναρωτιέσαι πώς και δεν την έχουν πλακώσει στις σφαλιάρες οι συνεπιβάτες της! Πρόκειται για την ηθοποιό που έπαιξε τη σύζυγο του Dustin Hoffman στα Αδέσποτα σκυλιά, μια ταινία που πρέπει να ξαναδώ για να θυμηθώ την ερμηνεία της εκεί. Το τέλος της ταινίας όμως μάς θυμίζει ότι βρισκόμαστε στη δεκαετία του '70· ένα φινάλε που δεν πρόκειται να δείτε σε σημερινές ταινίες.

The Seven-Ups

Ο Roy Scheider έγινε διάσημος από τον οσκαρικό Άνθρωπο από τη Γαλλία το 1971, οπότε ήταν αναμενόμενο να παίξει σε ανάλογη αστυνομική ταινία, με κυνηγητά, πυροβολισμούς και τα τοιαύτα. Αυτό έγινε δύο χρόνια μετά, το '73 με το The Seven-Ups, την αστυνομική μονάδα που προσπαθεί να συλλάβει μεγαλοαπατεώνες με αδικήματα που θα τους επιφέρουν ποινή κάθειρξης εφτά χρόνια και άνω. Ο Scheider είναι ο αρχηγός που μαζεύει τις πληροφορίες από τον παλιό του φίλο που έχει γραφείο κηδειών. Θα μπλεχτούν όμως σε μια περίεργη ιστορία απαγωγής των αρχηγών των μαφιόζικων οικογενειών από άγνωστη ομάδα κακοποιών με άσχημα ξεμπερδέματα. Γενικά, θα της βάζαμε μέτριο βαθμό επειδή έχει ελάχιστη πρωτοτυπία, αλλά πάλι θα μπορούσαμε να της βάλουμε μέτριο-προς-καλό βαθμό επειδή είναι σοβαρή, ρεαλιστική, μέσα στο πνεύμα της εποχής της και επικεντρωνέται στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, έναν μοναχικό τύπο που η δουλειά του είναι η ζωή του. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Philip D'Antoni, ο παραγωγός του Άνθρωπου από τη Γαλλία αλλά και του Μπούλιτ, οπότε ξέρετε ακριβώς τι θα δείτε.

The Laughing Policeman (Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο)

Η ταινία μας εδώ μπορεί να λέγεται The Laughing Policeman, μπορεί επίσης να πρωταγωνιστεί ο Walter Matthau, δεν έχει όμως ουδεμία σχέση με κωμωδία και ο Matthau δεν ρίχνει ούτε ένα χαμόγελο. Πρόκειται για τη μεταφορά του ομότιτλου, σουηδικού μυθιστορήματος το οποίο με τη σειρά του πήρε τον τίτλο από ένα τραγούδι του 1922 και αποτελεί ένα από τα δέκα βιβλία της αστυνομικής σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Martin Beck. Εδώ προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μιας μαζικής δολοφονίας ανθρώπων σε λεωφορείο, στο οποίο όλως τυχαίως(;) επέβαινε και ο συνεργάτης του. Μαζί του θα συνεργαστεί ο νεαρός Bruce Dern και σιγά-σιγά θα προσπαθήσουν να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. Και ενώ περιμένεις να δεις μια τυπική αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του '70, ο σκηνοθέτης Stuart Rosenberg κρατάει χαλαρούς ρυθμούς και καταγράφει αρκετά ρεαλιστικά την τρέχουσα εποχή του. Αποτελεί έτσι μια πρώτης τάξεως καταγραφή του Σαν Φρανσίσκο του 1973 σε όλα τα επίπεδα: από τις αστυνομικές τακτικές τύπου CSI, τις νεκροψίες και τις ειδικές δυνάμεις μέχρι τα κουρέματα, τα κουστούμια και το σεξ. Βρισκόμαστε στην εποχή της σεξουαλικής απελεύθερωσης και της άνθισης της βιομηχανίας πορνό στην πόλη του... Harvey Milk, όπου η ομοφυλοφιλία εκδηλώνεται ανοιχτά. Ενδιαφέρουσα περιπέτεια, η πρώτη προσπάθεια του Matthau να ασχοληθεί με ένα διαφορετικό στυλ ταινιών και σίγουρα δεν τα πήγε καθόλου άσχημα.

The Driver (Ο ασύλληπτος οδηγός του Σαν Φρανσίσκο)

Είμαστε στην εποχή που ο Ryan O'Neal είναι μεγάλο όνομα (να 'ναι καλά και ο Κιούμπρικ), η γαλλίδα Isabelle Adjani εντυπωσιάζει με την ομορφιά της και ο Bruce Dern θεωρείται (ακόμα) υπολογίσιμος ηθοποιός. Τι κάνει τότε το Χόλιγουντ; Τους μαζεύει όλους σε μια ταινία δράσης. Όλα αυτά έγιναν στο 1978, κάτι που γινόταν από παλιά και δεν σταμάτησε ποτέ να συμβαίνει, δηλαδή, μέχρι και σήμερα. Ο Driver του τίτλου είναι ο O'Neal, λιγομίλητος επαγγελματίας οδηγός διαφυγής που κάνει δουλειές με όλον τον υπόκοσμο και παραμένει ασύλληπτος. Ο Bruce Dern ως αστυνομικός το έχει βάλει σκοπό να τον συλλάβει και βρίσκει τον τρόπο οργανώνοντας αυτός μία ληστεία τραπέζης για να τον παγιδεύσει. Η Adjani θα είναι αυτή που θα δείνει άλλοθι στον οδηγό με χρηματικό αντάλλαγμα. Κανένα όνομα από κανένα χαρακτήρα δεν ακούμε στο έργο· ο ένας είναι ο "the driver", η άλλη είναι "the player", ο άλλος "the detective" κ.ο.κ.. Ο Walter Hill θα ενορχηστρώσει μια πολύ καλή ταινία δράσης, στη δεύτερη κιόλας σκηνοθετική του δουλειά, στην οποία υπογράφει και το σενάριο. Η προσέγγιση των χαρακτήρων είναι πολύ καλή και οι σκηνές καταδίωξης φοβερές (για τα αμάξια της εποχής). Η ταινία λέγεται ότι προοριζόταν για τον Steve McQueen, οπότε κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει πολύ με το Μπούλιτ.

Vanishing Point (Σαν Φρανσίσκο, ώρα μηδέν)

Μετά το Μπούλιτ και τα αυτοκινητο-κυνηγητά μέσα στην πόλη, ήρθε η ταινία με τα κυνηγητά εκτός. Η ταινία Vanishing Point που κυκλοφόρησε το 1971 είναι η επιτομή των ταινιών καταδίωξης με αυτοκίνητα. Με ένα Ντοντζ Τσάλεντζερ ο αντιήρωας με το όνομα Κοβάλσκι τρέχει σα μανιασμένος και περνάει 3 πολιτείες για να βρει τελικά το πεπρωμένο του. Στο πλευρό του, ο τυφλός ραδιοφωνικός παραγωγός που υποδύεται ο Cleavon Little, ο οποίος τον «νιώθει» και τον καταλαβαίνει, τον εμψυχώνει και τον προειδοποιεί μεταδίδοντας χρήσιμες πληροφορίες που πιάνει από τους αστυνομικούς ασυρμάτους. Πρωταγωνιστής ο Barry Newman, έναν ηθοποιό που τον θυμόμαστε μόνο από τη συμμετοχή του στην ταινία The Limey του Steven Soderbergh.

Ίσως πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες της εποχής. Σίγουρα πάντως θεωρείται η κορωνίδα των ταινιών καταδίωξης, η οποία «έφτιαξε» τους κανόνες για αυτό το κινηματογραφικό είδος. Αποτυχημένη στην εποχή της, σήμερα θεωρείται ο ορισμός της καλτ ταινίας. Θορυβώδης από τον ήχο των μηχανών, με φοβερή φωτογραφία και μουσική, το αλληγορικό αυτό έργο αντανακλά την εποχή της, εποχή έντονων αμφισβητήσεων και απελευθέρωσης. Αναφορά στην ταινία έκαναν οι βρετανοί του Top Gear σε μια εκπομπή με αμερικάνικα αυτοκίνητα, με τα οποία τρέξανε στους ίδιους δρόμους και στην ίδια έρημο της Νεβάδα. Επίσης, το βίντεο-κλιπ "Show me how to live" των Audioslave αποτελεί έναν φόρο τιμής στην ταινία, για να μην πούμε ότι είναι απλά μια 5λεπτη αντιγραφή. Οι περισσότερες εικόνες είναι αυτούσιες σκηνές της ταινίας, στις οποίες ενσωματώθηκαν σκηνές του συγκροτήματος και έτσι απλά προέκυψε το βίντεο. Και όσον αφορά το Death Proof του μεσιέ Ταραντίνο (ειδικότερα το δεύτερο μισό της), δεν νομίζω ότι χρειάζονται περισσότερα σχόλια.

Duel (Η μονομαχία)

Από ένα μικρό διήγημα του Richard Matheson που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Playboy, μας προέκυψε η τηλεταινία Duel. Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε το 1971 και η επιτυχία της οδήγησε τη Universal στο να την προωθήσει και στις κινηματογραφικές αίθουσες, προσθέτοντας λίγα λεπτά επιπλέον χρόνου (ώστε να φτάσει τα 90) και να μοιάζει πιερισσότερο με κινηματογραφική ταινία! Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον 25χρονο Steven Spielberg, ο οποίος με την πρώτη του τηλεταινία (από τις 3 που θα γυρίσει συνολικά για τη Universal) πετυχαίνει διάνα και δίνει την απαραίτητη ώθηση στην καριέρα του μέχρι να έρθουν... τα Σαγόνια του Καρχαρία που θα την εκτοξεύσουν στο... σινε-διάστημα!

Η υπόθεση της ταινίας απλοϊκότατη: τεράστιο φορτηγό κυνηγάει μικρό ΙΧ. Μέχρι το τέλος της ταινίας δεν μαθαίνουμε το λόγο αυτής της φονικής καταδίωξης. Αυτή η αόριστη απειλή όμως βοηθάει στην αύξηση του σασπένς, το οποίο είναι όλη η ουσία της ταινίας (όπως θα έλεγε και ο κύριος Χίτσκοκ). Το όλο θέμα κοπιαρίστηκε έκτοτε πολλάκις. Πρόχειρα στο μυαλό μού έρχονται το Mad Max, το επεισόδιο του... ΚΙΤΤ εναντίον του Γολιάθ(!), η αστεία ταινία Maximum Overdrive του Stephen King και το βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Enter Sadman των Metallica.