Civil War

Σε μία Αμερική που ζει ένα νέο φανταστικό (;) εμφύλιο πόλεμο (χωρίς να αναφέρονται οι ακριβείς λόγοι της ρήξης), παρακολουθούμε το ταξίδι μιας ομάδας από ρεπόρτερ και φωτογράφων-ρεπόρτερ όταν αποφασίσουν να πάρουν μόνοι τους το αμάξι και από τη Νέα Υόρκη να κατευθυνθούν νοτίως προς την εμπόλεμη ζώνη που βρίσκεται πολύ κοντά στην Ουάσινγκτον. Και ο επόμενος στόχος τους: να είναι παρόντες στη σύλληψη του προέδρου της χώρας (μιας και οι δυνάμεις των επαναστατικών πολιτειών κερδίζουν διαρκώς έδαφος). Το μικρό τιμ των 4 ρεπόρτερ θα συναντήσει στο δρόμο του διαφόρων λογής καταστάσεις, όπως σκληροπυρηνικούς "πατριώτες" rednecks, αξιωματούχους που κρύβουν πτώματα, πόλεις που είναι αμέτοχες και ζούνε στην κοσμάρα τους και άλλες διάφορες καταστάσεις, με μόνιμο παρονομαστή την αγωνία να επιβιώσουν διασχίζοντας όλα αυτά τα χιλιόμετρα που αποφασίσαν να κάνουν. Σε πρώτο πλάνο πάντως κυριαρχεί η δημοσιογραφική κάλυψη, το καθήκον της ψυχρής αντικειμενικότητας και της αποτύπωσης των αψιμαχιών και των μάταιων θανάτων, η δε πολιτική κάλυψη έρχεται σε δεύτερο ρόλο: ό,τι έγινε, έγινε, το λόγο έχουν τώρα τα όπλα. Και εμείς παρακολουθούμε τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η προπέρσινης παραγωγής ταινία Civil War του Alex Garland λέτε να είναι προφητική;

L'ora legale (Τα παράπονα στο δήμαρχο)

Φέτος, που είναι χρονιά εκλογών, παρακολουθήστε την ιταλική κωμωδία L'ora legale, όπου σε ένα μικρό χωριό της Σικελίας αποφασίζουν να αλλάξουν το επί χρόνια δήμαρχό τους (μπλεγμένο σε δεκάδες σκάνδαλα φυσικά) με έναν νέο που έχει όραμα, πρόγραμμα και θέληση για αλλαγές. Και ενώ τον ψηφίζει ο κόσμος, οι αλλαγές που θα φέρει ο νέος δήμαρχος θα επηρεάσει όλη την καθεστηκυία τάξη του μικρού χωριού, και θα φέρει μεγάλη αναστάτωση επειδή κανένας πολίτης δεν είναι 100% νόμιμος.

Το κωμικό δίδυμο Ficarra και Picone σατυρίζουν πετυχημένα την πολιτική, αλλά και τον πολιτισμό του ανθρώπου που κοιτάει μόνο το δικό του καλό, όχι το καλό για το κοινωνικό σύνολο. Ο τίτλος σημαίνει κανονικά "η θερινή ώρα", η μέρα που αλλάζει η ώρα είναι η μέρα των εκλογών και φυσικά είναι η ώρα για την πολιτική αλλαγή στο μικρό χωριό. Στο τέλος, οι συγκρίσεις με τα "δικά μας" είναι αναπόφευκτες και θα αναφωνήσουμε... una faccia, una razza.

Matewan (Ματωμένη Αμερική)

Σκληρή ταινία γύρω από τις προσπάθειες των ανθρακωρύχων της πόλης Matewan να φτιάξουν εργατικό συνδικάτο στην Αμερική της δεκαετίας του '30, για να βελτιώσουν τα εργατικά τους ζητήματα (μισθός, ωράριο, συνθήκες εργασίας κλπ). O Chris Cooper (στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) εμφανίζεται ως εκπρόσωπος του Συνδικάτου και προσπαθεί να οργανώσει και να ενώσει τους εργάτες (λευκούς, μαύρους, ιταλούς). Μπαίνει, φυσικά, στο μάτι των εκπροσώπων της Εταιρείας, η οποία είναι η απόλυτη δύναμη στην περιοχή: πέρα από τα ορυχεία κατέχει σπίτια, μαγαζιά, έχει ένστολους μπράβους, ελέγχει κοινώς σχεδόν όλη την πόλη. Όπως καταλαβαίνετε, τα πράγματα θα αρχίζουν να εκτροχιάζονται πολύ γρήγορα και η βία θα είναι αναπόφευκτη. Σπουδαία ταινία του John Sayles, ίσως μία από τις καλύτερες της χρονιάς του 1987 (μετά τους Αδιάφθορους και τον Δαιμονισμένο Άγγελο, για τον υπογράφοντα). Σε χαρακτηριστικούς ρόλους οι David Strathairn, James Earl Jones και ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

La classe operaia va in paradiso (Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο)

Ο Gian Maria Volonte είναι ο καλύτερος εργάτης σε μεγάλη ιταλική φάμπρικα, και με βάση τη δουλειά του και τους χρόνους του στους χειρισμούς των μηχανημάτων ορίζουν τους χρόνους και για τους υπόλοιπους εργάτες και έτσι βγαίνουν και οι μισθοί τους, αφού αμοίβονται με το κομμάτι. Απόλυτα αφοσιωμένος στην εργασία του, δεν δίνει σημασία στα συνδικάτα ούτε στους (αιώνιους) φοιτητές που φωνάζουν συνθήματα έξω από τις πόρτες του εργοστασίου. Όταν όμως το δάχτυλό του κοπεί σε εργατικό ατύχημα, θα δει να πέφτει η απόδοσή του και θα δει να χάνει την εκτίμηση από τους ανωτέρους. Θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να διαλέξει αν θα αγωνιστεί για τα δικαιώματα του μαζί με το εργατικό συνδικάτο ή αν θα επιλέξει πιο σκληρό αγώνα. Στο τέλος της ταινίας του Elio Petri, όλοι οι εργάτες ονειρεύονται ότι Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο. Από την Ιταλία του 1971 στην Ελλάδα του σήμερα φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά τίποτα. Ο αυτοματισμός μειώνει τις θέσεις εργασίας, οι μισθοί πέφτουν, οι φοιτητές συνεχίζουν να φωνάζουν και τα δικαιώματα των εργαζομένων όλο και "ξεχνιούνται". Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες το 1972, εξ ημισείας με την Υπόθεση Ματέι (κι αυτό με τον Volonte πρωταγωνιστή). Ενδιαφέρουσα σημείωση: στα αγγλικά τιτλοφορήθηκε Lulu the tool!

The Candidate (Ο υποψήφιος)

Ακτιβιστής δικηγόρος κατεβαίνει στις εκλογές του κυβερνήτη της Καλιφόρνια για... να χάσει. Μην έχοντας να χάσει τίποτα, λέει τα πράματα έξω από τα δόντια. Η απήχηση όμως είναι μικρή. Όταν τον αναλάβουν οι publicists και γίνει πιο "συνηθισμένος", θα ανεβάσει τις δημοσκοπήσεις του και η εκλογική αναμέτρηση θα γίνει ντέρμπι.

Όλο το παρασκήνιο μίας εκλογικής αναμέτρησης που φαίνεται ότι από το 1972 ως σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Robert Redford είναι ο... κλασικός Redford της δεκαετίας του '70. Δίπλα του, για συμβουλές και διοργάνωση της καμπάνιας του, ο Peter Boyle. Ο σκηνοθέτης Michael Ritchie κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά την (λίγο καλύτερη και λίγο πιο ενδιαφέρουσα) περιπέτεια Prime Cut.

Born Yesterday (Γεννημένη χθες)

Η χαριτωμένη και γλυκύτατη Judy Holliday με την ψιλή φωνή πρωταγωνιστεί στο Born Yesterday του George Cukor και κερδίζει το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου! Υποδύεται την ξανθιά και φαινομενικά χαζή σύντροφο του μεγαλοεργολάβου Broderick Crawford. Μαζί πηγαίνουν στην Ουάσιγκτον για να βρουν γερουσιαστή να λαδώσουν! Ένας δημοσιογράφος (William Holden), που ψάχνει για είδηση, θα αναλάβει να εκπαιδεύσει (σαν άλλος Πυγμαλίων) την ξανθιά, να τις δώσει βιβλία και εφημερίδες να διαβάσει, να τις δείξει τα αξιοθέατα, τα μουσεία και να της δείξει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα θα είναι να αφυπνιστεί η κυρία Χολιντέι και να πάει τελικά κόντρα στα σχέδια του συντρόφου της. Α! Και φυσικά να ερωτευτεί τον κ. Χόλντεν, έτσι; Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Όλα αυτά με έξυπνες ατάκες και πατριωτικό/δημοκρατικό πνεύμα.

Ο Κρόφορντ συνεχίζει να ερμηνεύει δυναμικά πληθωρικούς ρόλους, ένα χρόνο μετά τον οσκαρικά βραβευμένο του ρόλο στο Όλοι άνθρωποι του βασιλιά. Βασίστηκε σε θεατρικό του Garson Kanin, που έγραψε επίσης το σενάριο του πιο σοβαρού A Double Life αλλά και των κωμωδιών Adam's Rib και Pat and Mike με τους Tracy-Hepburn και το It Should Happen to You, όλα με τον Cukor ως σκηνοθέτη. Η ταινία τσίμπησε άλλες τέσσερις υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και κουστουμιών. Ήταν όμως η χρονιά που τα πήρε... Όλα η Εύα! Απορίας άξιο το πώς έχασε αυτό του πρώτου γυναικείου ρόλου! Ίσως επειδή μοιράστηκαν οι ψήφοι στις συνυποψήφιες Μπέτι Ντέιβις και Αν Μπάξτερ. Α! Έγινε και ριμέικ το 1993 με τους Μέλανι Γκρίφιθ, Ντον Τζόνσον και Τζον Γκούντμαν.

Il Divo

Πολιτική ταινία με αυτοβιογραφικά στοιχεία ή βιογραφική ταινία ενός πολιτικού; Όπως και να'χει, η δημιουργία του Paolo Sorrentino είναι μια από τις καλύτερες ιταλικές ταινίες των τελευταίων χρόνων. Το Il Divo αποτελεί περισσότερο μια προσπάθεια σκιαγράφισης του αινιγματικού ισχυρού άντρα της Ιταλίας Τζιούλιο Αντρεότι, που (όπως βλέπουμε στο έργο) είχε τις ιδιοτροπίες του. Απίστευτη ερμηνεία από τον Toni Servillo και βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών το 2008, μεταξύ άλλων. Η δικιά μου απορία πάντως είναι από πότε η δικιά μας, εγχώρια κινηματογραφία έχει να δώσει μια πολιτική ταινία άξια αναφοράς; Μόνο τα σέιφ σεξ και τα καυτά DVD μάς νοιάζουν σ'αυτή τη χώρα;

Manhattan Melodrama

Την παρούσα αναφορά την οφείλουμε στον κύριο Michael Mann και την ταινία του Public Enemies. Πρόκειται για την ταινία Manhattan Melodrama που παρακολουθεί ο Dillinger-Τζόνι Ντεπ στο σινεμά, λίγο πριν τον σκοτώσουν. Ένα έργο για το οποίο δεν είχαμε καμία ιδέα μέχρι πριν από λίγο καιρό. Και τι είδαμε; Δύο παιδικούς φίλους να έχουν πάρει ο καθένας διαφορετικό δρόμο, ο ένας της παρανομίας και ο άλλος των σπουδών. Ο πρώτος είναι ο Clark Gable σε σκληρό ρόλο μαφιόζου και στυγνού δολοφόνου (όταν χρειάζεται) που δεν τον είχαμε ξαναδεί και μας άρεσε πολύ. Ο δεύτερος είναι ο William Powell που ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της πολιτικής, από δικηγόρος γίνεται εισαγγελέας και στο τέλος κυβερνήτης χάρη στο ήθος του και τη σκληρή δουλειά. Μεταξύ τους θα υπάρξει και μια γυναίκα, η Myrna Loy που θα αφήσει τον πρώτο για να πάει στον δεύτερο χωρίς να υπάρξει πρόβλημα στη φιλία τους. Η όλη ιστορία θα αποκτήσει ενδιαφέρον όταν ο Gable θα «καθαρίσει» έναν τύπο που εκβιάζει τον Powell, λίγο πριν τις εκλογές. Ο δεύτερος θα εκλεγεί κυβερνήτης χάρη στην αμερόληπτη στάση του, καθώς θα είναι αυτός ο εισαγγελέας της έδρας που θα δικάσει το φίλο του και θα τον στείλει στην ηλεκτρική καρέκλα.

Ένα ενδιαφέρον δράμα με καμουφλάζ γκανγκστερικής ταινίας, θα χαρακτηρίζαμε το έργο, που τιτλοφορήθηκε στα ελληνικά ως «Η τιμή του γκάνγκστερ» και «Ιστορίες της νύχτας». Με παραγωγό τον David O. Selznick, η ταινία δεν θα ήταν μια απλή περιπέτεια. Ο μετέπειτα σκηνοθέτης Joseph L. Mankiewicz βοήθησε στη συγγραφή του σεναρίου και έδωσε στην ταινία ένα καλύτερο ψυχολογικό υπόβαθρο στους χαρακτήρες, κάτι που δεν βλέπεις σε πολλές άλλες ταινίες της εποχής. Η δύναμη της φιλίας έρχεται σε κόντρα με το καθήκον. Και μετά από αυτά, κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ιστορίας ο εμπευστής, Arthur Caesar. Να προσθέσουμε ότι έναν μικρό ρόλο είχε ο Mickey Rooney (το ρόλο του Gable σε μικρή ηλικία) και ότι αυτή, τέλος, αποτέλεσε την πρώτη κοινή εμφάνιση των Powell και Loy από τις συνολικά 14 που κάνανε μαζί!

Mr. Smith Goes to Washington

Ο νεαρός, ιδεαλιστής κύριος Σμιθ είναι αγαπητός σε όλον τον κόσμο, θα βάλει υποψηφιότητα και θα φτάσει μέχρι το Κονγκρέσο. Ο κύριος Σμιθ πηγαίνει στην Ουάσινγκτον. Όντας γερουσιαστής και μέσα στα πράματα πλέον, θα προσπαθήσει να δουλέψει και να βοηθήσει τον απλό πολίτη. Θα προσπαθήσει να φτιάξει το όνειρο των παιδιών, ένα κατασκηνωτικό κέντρο σε μια μεγάλη έκταση. Θα βρει μπροστά του όμως αντιπάλους τα «συμφέροντα», το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα και στο τέλος τον ίδιο του τον μέντορα, ο οποίος θα προσπαθήσει να τον βγάλει απ'τη μέση με ένα σκάνδαλο. Λόγω της ηθικής του ακεραιότητας, δεν θα έχει άλλη επιλογή από να τους ξεμπροστιάσει μέσα στο Κοινοβούλιο. Αγαπημένη ταινία του υπογράφοντα με πρωταγωνιστή τον clean-cut James Stewart φυσικά, σε σκηνοθεσία και παραγωγή —ποιου άλλου;— του Frank Capra, του ανθρώπου που οι ανθρωπιστικές/κοινωνικές ταινίες της δεκαετίας του '30 άφησαν εποχή. Έντεκα υποψηφιότητες για όσκαρ αλλά κέρδισε μόνο αυτό της πρωτότυπης ιστορίας. Ελληνικός τίτλος της εποχής: «Αμερική, η χώρα της ελευθερίας»!

Advise & Consent (Θύελλα στη Γουάσινγκτον)

Ο πρόεδρος της Αμερικής αποφασίζει να διορίσει έναν πολύ καλό επιστήμονα (Henry Fonda) στη θέση του υπουργού εξωτερικών. Η απόφαση θα εγκριθεί μέσω της Γερουσίας. Επειδή όμως η αντίπαλη παράταξη, με πρωτεργάτη τον Charles Laughton, έχει προηγούμενα με τον υποψήφιο θα τον καλέσει σε επιτροπή για να κρίνει αν είναι κατάλληλος για τη θέση. Πλουσιότατο καστ στην πολιτική ταινία Advise & Consent του Ότο Πρέμινγκερ, η οποία σε σημεία (λόγω δίκης) φέρνει στο μυαλό την Ανατομία ενός εγκλήματος. Η ουσία όμως εδώ βρίσκεται στο παρασκήνιο και στα όσα κανονίζονται από πίσω. Ο νεαρός που θα τοποθετηθεί επικεφαλής της επιτροπής θα είναι της ιδίας παράταξης του προέδρου αλλά όταν ανακαλύψει κάποια βρώμικη ιστορία στο παρελθόν του Fonda δεν θα υποκύψει και δεν θα κάνει πίσω για να περάσει η θέληση του προέδρου. Κάπου εκεί λες, «κοίτα τους αμερικανούς, έχουν κότσια». Αλλά μετά αρχίζουν οι απειλές και τα μυστικά που βρίσκονται καλά κρυμμένα (κατά το αγγλικό skeletons in the closet) θα αποκαλυφθούν με τραγικές συνέπειες. Πάει ο ιδεαλισμός, πάνε όλα. Το ειρωνικό τέλος απλά μάς στέλνει αδιάβαστους σ' αυτή την κορυφαία ταινία.

Τελευταία ταινία του ηλικιωμένου Laughton, στην οποία όμως όλοι και κανένας δεν είναι πρωταγωνιστές. Και να ευχαριστήσουμε τον Μπουκάτσα που μας κίνησε την περιέργεια για την εν λόγω ταινία.

The Great McGinty (Εκλογικά σκάνδαλα/Κυβερνήτης με το στανιό)

Η πρώτη ταινία που ο σεναριογράφος Preston Sturges ανέλαβε και να σκηνοθετήσει. Το αποτέλεσμα ήταν... ένα όσκαρ σεναρίου. Οι δύο ελληνικοί τίτλοι με τους οποίους βαφτίστηκε η ταινία The Great McGinty του 1940 υποδηλώνει το θέμα με το οποίο ασχολείται. Ένας μικροεγκληματίας μετατρέπεται σε πρώτης τάξεως πολιτικάντη χάρη στην υποστήριξη του υποκόσμου. Στην πορεία όμως από διεφθαρμένο παράσιτo μεταμορφώνεται σε ευσυνείδητο πατέρα και σύζυγο. Όταν θα πιστέψει ότι είναι αρκετά δυνατός, θα αποφασίσει να μην ακολουθήσει τη «γραμμή» του κόμματος και τις εντολές του υποκόσμου. Τότε όμως θα καταλάβει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το σύστημα. Ο Πρέστον Στάρτζες φτιάχνει μια κωμωδία που καυτηριάζει την πολιτική και τους θεσμούς της με αρκετές δόσεις χιούμορ αλλά όχι στο βάθμο που μας συνήθισε με τις επόμενες ταινιάρες του. Πάντως, έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι το πρωταγωνιστικό καστ αυτής της ταινίας αποτέλεσε το δευτεραγωνιστικό (υποδύοντας τους ίδιους ρόλους) στο Θαύμα του Μόργκαν Κρικ του ιδίου δημιουργού τέσσερα χρόνια αργότερα.

Animal Farm (Το ξύπνημα των σκλάβων)

Η αλληγορία που έκανε παγκοσμίως γνωστό τον George Orwell μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1954 σε μορφή καρτούν. Η Φάρμα των ζώων (τώρα, πώς τους ήρθε το «Ξύπνημα των σκλάβων» είναι απορίας άξιο) είναι ένα παραμύθι για ενηλίκους που έγινε καρτούν για ενηλίκους. Μπορούν άνετα οι μικρές ηλικίες να καταλάβουν αυτά που βλέπουν αλλά όχι και να τα συγκρίνουν με την ιστορία του 20ου αιώνα μΧ. Βέβαια, κατά πόσο είναι κατάλληλο για μικρά ένα καρτούν με επαναστάσεις, σκοτωμούς, πτώματα ζώων κ.τ.λ., τι να σας πω! Για όσους δεν ξέρουν πάντως, πρόκειται για μια σάτιρα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και κυρίως μια σφοδρή κριτική του σταλινικού φαινομένου. Η ιστορία του καρτούν διαφοροποιείται λίγο από το αυθεντικό κείμενο χωρίς όμως να ξεφεύγει από την ουσία. Πόσα εξάλλου να χωρέσουν σε ταινία διάρκειας μίας ώρας; Μόνο το πρόσθετο «επαναστατικό» τέλος μου φάνηκε αρκετά διαφορετικό και πιο αισιόδοξο από αυτό του βιβλίου. Η σκιτσογράφηση είναι χαρακτηριστικά παλαιομοδίτικη αλλά μόνο και μόνο για την ιστορία βλέπεται ευχάριστα.

Δείτε όλη την ταινία στο youtube σε οχτώ μέρη, ξεκινώντας από εδώ!

The Manchurian Candidate (Ο υποψήφιος από τη Ματζουρία)

Μία από τις πιο διάσημες ταινίες της Φωνής (ή του Ol' Blue Eyes αν θέλετε, κατά κόσμον Frank Sinatra) αποτελεί η ταινία The Manchurian Candidate του 1962. Φαντάζομαι οι περισσότεροι γνωρίζετε και το πρόσφατο ριμέικ, οπότε δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην πλοκή της ιστορίας μας. Η διαφορά βρίσκεται φυσικά στον πόλεμο· η πρόσφατη ταινία αναφερόταν στον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, ενώ η παλιότερη στον πόλεμο της Κορέας.

Ο... υποψήφιος λοιπόν του 1962 ήταν ο Laurence Harvey. Το ρόλο της μητέρας του που κάνει όλο το παρασκηνιακό παιχνίδι έχει εδώ η Angela Lansbury, πολύ καιρό πριν γίνει... συγγραφέας-ντετέκτιβ (μια ταμπέλα που της κόλλησε δυστυχώς για πάντα!). Ο Sinatra είναι ο ταγματάρχης που αρχίζει και βλέπει διάφορα περίεργα όνειρα και αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο John Frankenheimer, ο οποίος δημιουργεί άλλη μια εκπληκτική ταινία μέσα στη δεκαετία του '60. Αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία της εποχής, μέχρι τη στιγμή που δολοφονήθηκε ο John Kennedy και οι φήμες λένε ότι ο Sinatra πρότεινε την απόσυρσή της από τις αίθουσες. Θα έλεγα ότι αποτελεί περίεργη σύμπτωση το γεγονός ότι ο Sinatra έπαιξε σε δύο ταινίες (την παρούσα και την Suddenly) με θέμα την προσπάθεια δολοφονίας του προέδρου των ΗΠΑ.

State of the Union (Μετανοώ)

Το ζευγάρι Spencer Tracy - Katharine Hepburn (και πραγματικό ζευγάρι στη ζωή) αποφασίζει να κατέβει στην πολιτική αρένα και να διεκδικήσει το Λευκό Οίκο μετά την προτροπή μιας πλούσιας ιδιοκτήτριας εφημερίδας και πρώην γκόμενας του Tracy (η Angela Lansbury, η γνωστή συγγραφέας-ντετέκτιβ, εδώ στα νιάτα της). Κι αυτό διότι ο πρωταγωνιστής μας είναι ένας τίμιος άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, λέει τα πράματα έξω απ' τα δόντια και έχει απύχηση στο λαό, αλλά όχι στην άρχουσα τάξη. Διάφορα συμφέροντα όμως και εμπλοκές σε περίεργες καταστάσεις, θα τον αναγκάσουν να «πουλήσει» τις ιδέες του και την ιδεολογία του για να αρέσει και στους κεφαλαιοκράτες. Το αποτέλεσμα θα είναι να απομακρυνθεί από αυτά που πιστεύει και να φτάσει σε σημείο να απομακρυνθεί και από τη γυναίκα του. Επειδή όμως πρόκειται για μια ταινία του Frank Capra, ο ήρωάς μας στο τέλος θα φτάσει σε οριακό σημείο αλλά θα βρει το σθένος να πει την αλήθεια και να... μετανοήσει για τα προηγούμενά του λάθη και ψέματα. Εξ ου και ο ελληνικός τίτλος: μετανοώ γιατί πώς αλλιώς να μεταφράσεις το State of the Union; Βασίστηκε στο βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο των Russel Crouse και Howard Lindsay, οπότε ξέρετε ότι από διαλόγους και πλοκή είμαστε καλά. Οι ηθοποιοί με τη σειρά τους δίνουν τα ρέστα τους, οπότε... δείτε (ή ξαναδείτε) σε αυτήν την ταινία του 1948 —για άλλη μια φορά— τη σχέση πολιτικής και δημοσιογραφίας. Τελικά, κάποια πράματα είναι διαχρονικά!