Born Yesterday (Γεννημένη χθες)

Η χαριτωμένη και γλυκύτατη Judy Holliday με την ψιλή φωνή πρωταγωνιστεί στο Born Yesterday του George Cukor και κερδίζει το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου! Υποδύεται την ξανθιά και φαινομενικά χαζή σύντροφο του μεγαλοεργολάβου Broderick Crawford. Μαζί πηγαίνουν στην Ουάσιγκτον για να βρουν γερουσιαστή να λαδώσουν! Ένας δημοσιογράφος (William Holden), που ψάχνει για είδηση, θα αναλάβει να εκπαιδεύσει (σαν άλλος Πυγμαλίων) την ξανθιά, να τις δώσει βιβλία και εφημερίδες να διαβάσει, να τις δείξει τα αξιοθέατα, τα μουσεία και να της δείξει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα θα είναι να αφυπνιστεί η κυρία Χολιντέι και να πάει τελικά κόντρα στα σχέδια του συντρόφου της. Α! Και φυσικά να ερωτευτεί τον κ. Χόλντεν, έτσι; Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Όλα αυτά με έξυπνες ατάκες και πατριωτικό/δημοκρατικό πνεύμα.

Ο Κρόφορντ συνεχίζει να ερμηνεύει δυναμικά πληθωρικούς ρόλους, ένα χρόνο μετά τον οσκαρικά βραβευμένο του ρόλο στο Όλοι άνθρωποι του βασιλιά. Βασίστηκε σε θεατρικό του Garson Kanin, που έγραψε επίσης το σενάριο του πιο σοβαρού A Double Life αλλά και των κωμωδιών Adam's Rib και Pat and Mike με τους Tracy-Hepburn και το It Should Happen to You, όλα με τον Cukor ως σκηνοθέτη. Η ταινία τσίμπησε άλλες τέσσερις υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και κουστουμιών. Ήταν όμως η χρονιά που τα πήρε... Όλα η Εύα! Απορίας άξιο το πώς έχασε αυτό του πρώτου γυναικείου ρόλου! Ίσως επειδή μοιράστηκαν οι ψήφοι στις συνυποψήφιες Μπέτι Ντέιβις και Αν Μπάξτερ. Α! Έγινε και ριμέικ το 1993 με τους Μέλανι Γκρίφιθ, Ντον Τζόνσον και Τζον Γκούντμαν.

Human Desire (Ανθρώπινο κτήνος)

Μετά την ταινία του Jean Renoir, το βιβλίο του Εμίλ Ζολά μεταφέρεται στο πανί από αμερικανικό στούντιο το 1954. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Fritz Lang και πρωταγωνιστικό «παράνομο» ζευγάρι ο Glenn Ford και η Gloria Grahame, για δεύτερη φορά όλοι μαζί μετά το σκληρό αστυνομικό δράμα "The Big Heat". Ο Broderick Crawford είναι ο ζηλιάρης σε βαθμό κακουργήματος σύζυγος που θα φτάσει στα άκρα για χάρη της γυναίκας του. Human Desire ο τίτλος της ενδιαφέρουσας νουάρ ταινίας με τη χαρακτηριστική femme-fatale που θέλει να παγιδέψει τον εραστή της έτσι ώστε να σκοτώσει το σύζυγό της. Δυστυχώς το έργο συγκρίνεται με αυτό του Renoir και χάνει πανηγυρικά. Ο ήρωάς μας εδώ είναι πολύ αποστασιωπημένος και ψυχρός (πιο... αμερικανός) σε αντίθεση με το ρόλο του Gabin. Και παρόλο που η Grahame είναι πιο σεξουαλική από ό,τι η Simon Simone, το γαλλικό έργο ήταν πιο ειλικρινές όσον αφορά τις σεξουαλικές διαστροφές των πρωταγωνιστών, κάτι που είναι εξαφανισμένο στο αμερικανικό έργο. Παρά ταύτα, αποτελεί έργο του Lang, οπότε δεν μπορεί να είναι μέτριο.

All the King's Men (Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά)

Άλλο ένα οσκαρικό έργο που είδαμε πριν λίγο καιρό είναι το All the King's Men (1949) και αναρωτηθήκαμε: προς τι η δημιουργία του περσινού ριμέικ με τους Sean Penn, Jude Law και λοιπούς; Το ριμέικ αναπαριστά (όμορφα) τη δεκαετία του '30, η παλιά ταινία όμως την παρουσιάζει λες και ήταν χθες! Λίγα χρόνια και ένας πόλεμος πέρασαν μόνο! Το ριμέικ πάσχισε να ακολουθήσει περισσότερο τα γραφόμενα του βιβλίου, αλλά ουσιαστική διαφορά δεν είδαμε. Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία ήταν το ομώνυμο και βραβευμένο με Πούλιτζερ του Robert Penn Warren. Για την υπόθεση δε θα πω τίποτα· λογικά θα έχετε δει κάποια από τις δυο ταινίες. Σε αυτούς που έχουν δει μόνο τη νεότερη προτείνω να ρίξουν μια ματιά και στην παλιότερη. Μόνο ένα ιστορικό κουτσουμπολιό: είχε προτείνει ο Rossen τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον John Wayne αλλά αυτός, αφού διάβασε το σενάριο, αρνήθηκε αγανακτισμένα, λέγοντας ότι είναι αντι-πατριωτικό! Μωρέ μπράβο! Ο Broderick Crawford που τον αντικατέστησε τσίμπησε το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου και ο Rossen μπορεί να έχασε αυτό της σκηνοθεσίας, κέρδισε όμως ως παραγωγός το όσκαρ καλύτερης ταινίας! Επιπλέον υποψηφιότητα β' ανδρικού ρόλου για τον νεαρό John Ireland, που είχε δεκάδες συμμετοχές σε ταινίες, κυρίως σε b-movies.