Number 17

Άλφρεντ Χίτσκοκ από τη βρετανική περίοδο, μία από τις πρώτες ομιλούσες ταινίες του, με γραφικούς χαρακτήρες, έντονο θεατρικό στοιχείο και αρκετά, μα αρκετά παλιομοδίτικο ύφος, καμία σχέση με τα κατοπινά του έργα. Στο Number 17 ξεχωρίζει η καταδίωξη στο τρένο προς το τέλος του έργου, που καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μακέτες, αλλά εκεί «νιώθεις» λίγο τη σφραγίδα του Χίτσκοκ. Μόνο για τους σκληροπυρηνικούς φαν του κ. Χίτσκοκ.

Three on a Match (Οι τρεις δρόμοι)

Θεωρητικά, στο Three on a Match θα βλέπαμε τις ιστορίες τριών κοριτσιών μετά το σχολείο. Αλλά τελικά βλέπουμε μόνο τις ιστορίες των δύο, των οποίων οι ζωές θα διασταυρωθούν. Και βλέπουμε πώς τα φέρνει η ζωή στα κορίτσια, και με τις επιλογές τους πώς τα καταφέρνει η μία και πώς καταστρέφεται η άλλη.

Πρόκειται για μία παλιομοδίτικη ταινία, ακόμα και για μένα που βλέπω παλιές ταινίες. Ο Χάμφρεϊ φυσικά σε ρόλο κακού (είμαστε ακόμα στα 1932) και η προ-κώδικα Χέιζ ταινία του Μέλβιν Λερόι βλέπεται για ιστορικούς λόγους και για τη συμμετοχή των Joan Blondell και Bette Davis.

Red Dust (Μια γυναίκα πειρασμός)

Η ταινία Red Dust από τη χρονιά του 1932 είναι αρκετά παλιομοδίτικη με θέμα τη σκληρή ζωή σε φυτείες πλαστικού στην εξωτική Ινδοκίνα. Είναι όμως αρκετά απελευθερωμένη (πες το και "χύμα") σε θέματα σεξουαλικής φύσεως, μιας και βρισκόμαστε στην εποχή προ του κώδικα Χέιζ, αλλά και ολίγον ρατσιστική απέναντι στους κινέζους. Τη σκηνοθέτησε ο Victor Fleming για λογαριασμό της MGM καθοδηγώντας τον Clark Gable (ως τον ιδιοκτήτη της φυτείας), τη Jean Harlow (μία πόρνη που συζεί με τον Gable) και τη Mary Astor (η σύζυγος ενός τοπογράφου που θα της την "πέσει" ο Gable). Το σενάριο βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του 1928 κάποιου Wilson Collison. Γυρίστηκε σε ριμέικ το 1953. Η ταινία ήταν το Mogambo, πάλι με τον Clark Gable και την Ava Gardner στο ρόλο της Harlow και τη Grace Kelly στο ρόλο της Astor.

A Bill of Divorcement (Η τραγωδία ενός πατέρα)

Το A Bill of Divorcement είναι ένα βαρύ έργο, βασισμένο σε ένα θεατρικό της Clemence Dane που έχει για θέμα της την επιστροφή του πατέρα στο σπίτι του μετά από 15 χρόνια (!!), ο οποίος ήταν έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική. Θέλει να μπει ξανά στη ζωή της οικογένειας, χωρίς να γνωρίζει όμως ότι η μητέρα και σύζυγος θέλει να τον χωρίσει για να ζήσει με τον εραστή της, και ότι τα παιδιά τους έχουν μεγαλώσει και είναι σαν να μην τον γνωρίζουν.

Βαρύ έργο που ασχολείται με δύσκολα θέματα (αγάπη και απόρριψη, την αντιμετώπιση ενός ανθρώπου με ψυχικά προβλήματα μέσα στην οικογένεια), εντελώς "θεατρική" σκηνοθεσία (βρισκόμαστε εξάλλου στο 1932) από το George Cukor σε μία από τις πρώτες του ταινίες. Στους ρόλους των συζύγων ο John Barrymore και η Billie Burke (στην πρώτη ομιλούσα της ταινία μετά από 10 χρόνια αποχής από τις βωβές). Στο ρόλο της κόρης η εκθαμβωτική Katharine Hepburn στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Παρόλο τα 70 λεπτά διάρκειας του έργου, δεν νομίζω ότι θα το παρακολουθήσω ξανά.

Blonde Venus

Η διάσημη ταινία της Marlene Dietrich στο ρόλο τραγουδίστριας από τη Γερμανία που θα παντρευτεί τον επιστήμονα Herbert Marshall και θα ζήσουν μαζί στη Νέα Υόρκη. Όταν αρρωστήσει ο Marshall και θα πρέπει να βρει λεφτά για να πάει σε νοσοκομεία της Ευρώπης, η Dietrich θα αναλάβει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά δουλεύοντας ξανά στα καμπαρέ αποκτώντας το καλλιτεχνικό όνομα Blonde Venus. Η επιτυχία της θα είναι μεγάλη, θα βρει τα λεφτά για να φύγει ο σύζυγος στην Ευρώπη και αυτή με το γιο τους θα γνωρίσουν τη ζωή μέσα στη χλιδή από τον εκατομμυριούχο Cary Grant που την... κορτάρει. Όταν επιστρέψει υγιής ο Marshall, θα έρθουν τα πάνω-κάτω! Και η ζωή για τη μητέρα με το γιο της θα γίνει ένα μεγάλο ταξίδι διαφυγής από όλα κι όλους στην αμερικανική ενδοχώρα.

Δεν ενδιαφέρεται ο σκηνοθέτης Josef von Sternberg για τις λεπτομέρειες γύρω από την εξέλιξη της πλοκής. Γι’ αυτό και πολλά γεγονότα περνούν επί τροχάδην. Αυτό που τον ενδιαφέρει και αυτό που αξίζει να παρακολουθήσουμε είναι το πώς αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές (και κυρίως η Dietrich) τις επιλογές τους, πώς τα βγάζουν πέρα με τις ανατροπές στη ζωής τους και κυρίως τις ψυχολογικές τους διακυμάνσεις. Μεγάλη και κλασική ταινία, από έναν μεγάλο δημιουργό που έχει στο πλευρό του την αγαπημένη του μούσα. Μια γυναικεία ταινία από την κλασική εποχή του Χόλιγουντ, τότε που φτιάχνανε κατά δεκάδες έργα με επίκεντρο το γυναικείο φύλο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, προσθέστε επίσης το πόσο αντίθετη ήταν με τον κώδικα Χέιζ, που λειτούργησε λίγα χρόνια μετά και που ήθελε τις γυναίκες χειραγωγημένες και την οικογένεια αγαπημένη και μονιασμένη!

Arsene Lupin

Ο παππούς της Drew Barrymore μαζί με τον αδερφό του, οι John και Lionel δηλαδή, διάσημοι ηθοποιοί της εποχής του '20 και του '30, εμφανίστηκαν μαζί σε λίγα έργα. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ήταν το Arsene Lupin. Δηλαδή για τον φανταστικό, κοσμοπολίτη κακοποιό που το όνομά του έγινε διάσημο μέσα από τις σελίδες των αστυνομικών μυθιστορημάτων του γάλλου Maurice Leblanc. Ο ένας αστυνομικός (Lionel) προσπαθεί με έξυπνο τρόπο να συλλάβει επαυτοφώρο τον Arsene Lupin που δεν έχει δει ποτέ του, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο κόμης που υποδύεται ο αδερφός του, ο John. Χαλαρών ρυθμών εργάκι, η δράση είναι αρκετά υποτονική, έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι γάτας και ποντικιού μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, το ρομαντικό κομμάτι είναι λίγο βαρετό, η ληστεία της Μόνα Λίζα στο Λούβρο ενδιαφέρουσα αλλά και αρκετά παλιομοδίτικη, στο σύνολό της μια μέτρια, αλλά όχι αδιάφορη ταινία. Συνέβαλε σ'αυτό και το καλούτσικο τέλος που μου θύμησε κάτι μεταξύ 3:10 to Yuma αλλά και το πιο πρόσφατο (της δεκαετίας του '90 εννοώ) και γεμάτο υπονοούμενα Out of Sight.

20,000 Years in Sing Sing

Ταινία φυλακής, ρεαλιστική, σκληρή, μια από τις καλύτερες της πρώιμης αμερικανικής περιόδου του Michael Curtiz, αλλά αρκετά διδακτική. Ξεχωρίζει η ερμηνεία του νεαρού τότε Spencer Tracy σε ρόλο ατίθασου και αντιδραστικού κατάδικου που θα περάσει άσχημα τον πρώτο καιρό στη στενή μέχρι να βάλει μυαλό και να προσαρμοστεί. Σε μικρό ρόλο (τέσσερις ολιγόλεπτες εμφανίσεις όλες κι όλες), η Bette Davis που υποδύεται την κοπελιά του που τον καρτερεί να βγει από τη φυλακή αλλά θα τον μπλέξει ακόμα περισσότερο όταν αυτός πάρει μια μονοήμερη άδεια για να πάει να τη δει. Βασίστηκε εν μέρη σε αληθινά γεγονότα από το ομότιτλο βιβλίο του διευθυντή των φυλακών Lewis E. Lawes, ο οποίος τους έδωσε και την άδεια για γυρίσματα μέσα στις εγκαταστάσεις των φυλακών. Και αν έχετε απορία, τα 20.000 χρόνια στο Σινγκ Σινγκ, όπως φαίνονται κι από τους πανέξυπνα σχεδιασμένους τίτλους αρχής, είναι το άθροισμα των ποινών όλων των κατάδικων.

The Beast of the City

Μια καλή ταινία με θέμα τον κόσμο των αστυνόμων και των γκάνγκστερς από τη χρονιά του 1932, που δεν έγινε τόσο διάσημη όσο η «αγία τριάδα» του είδους: Μικρός Καίσαρ, Δημόσιος κίνδυνος νο. 1 και Σημαδεμένος. Κι αυτό επειδή η ταινία The Beast of the City ασχολείται αποκλειστικά με την προσπάθεια των αστυνομικών να πατάξουν το οργανωμένο έγκλημα, χωρίς να αναλύει καθόλου τους λόγους και τις αιτίες που το έκαναν να ανθίσει στην Αμερική του '20 και του '30.

Πρωταγωνιστής ο Walter Huston ως σκληροτράχηλος αλλά και οικογενειάρχης αστυνομικός που το έχει βάλει σκοπό να συλλάβει τον αρχικακοποιό της πόλης. Ο μικρότερος αδερφός του, επίσης αστυνομικός, μπλέκει με μια ξανθιά σεξοβόμβα (ποιαν άλλη φυσικά πέρα της Jean Harlow) η οποία έχει διασυνδέσεις με τη συμμορία. Ο νεαρός θα την πατήσει όταν αναλάβει μια φύλαξη χρηματοποστολής που θα καταλήξει σε αιματηρή ληστεία. Η αλήθεια θα φανερωθεί, αλλά στη δίκη που θα ακολουθήσει οι κακοποιοί θα αθωωθούν από τους φοβισμένους ενόρκους καθώς ο νεαρός αδερφός δεν θα καταμαρτυρήσει τη συμμορία. Ο Huston θα βρει μια τελευταία λύση για να κλείσει τους λογαριασμούς του. Θα μαζέψει μια επίλεκτη ομάδα αστυνομικών και μαζί με τον μετανιωμένο αδερφό, θα πάνε στο κλαμπ που διασκεδάζει όλη η συμμορία. Αυτό που θα ακολουθήσει -κλείνοντας το έργο- και αυτό που άφησε την ταινία στην ιστορία είναι μια απίστευτα βίαιη συμπλοκή με ανελέητο πιστολίδι που δεν θα αφήσει κανέναν και τίποτα όρθιο. Θα περάσουν πολλά μα πολλά χρόνια μέχρι να αποτυπωθεί ξανά στο πανί παρόμοια σκηνή. Αυτό δείχνει φυσικά το πόσο ελευθερία είχαν οι κινηματογραφιστές τότε, λίγα χρόνια πριν αποδεχθούν εντελώς τον Κώδικα Χέιζ και η λογοκρισία ισοπεδώσει τους δημιουργούς.

Island of Lost Souls (Η νήσος των χαμένων ψυχών)

Ιστορική πλέον και κλασική ταινία «τρόμου» της εποχής των αρχών του ’30. Το βιβλίο του H.G. Wells μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και εντυπωσίαζει κυρίως για την ερμηνεία του μεγάλου βρετανού ηθοποιού Charles Laughton στο ρόλο του Δόκτωρος Μορό και την απουσία μουσικής καθόλη τη διάρκεια των 70 λεπτών του έργου. Εντυπωσιάζουν φυσικά τα πληθωρικά σκηνικά, οι ήχοι της ζούγκλας με τις κραυγές και τα μουγκρίσματα. Κατά τ’ άλλα, όμως, Η νήσος των χαμένων ψυχών δεν πρόκειται να αφήσει ούτε ένα ρίγος σε νέους θεατές εν έτη 2010. Αποκλειστικά και μόνο για τους λάτρεις των παλιών καλτ ταινιών. Να σημειώσουμε ότι ο Bela Lugosi έχει ένα χαρακτηριστικό, μικρό ρόλο ενός από... τις χαμένες ψυχές.

The Mummy (Η μούμια)

Η εταιρεία με τα διασημότερα τέρατα, η Universal, αποφάσισε να «φέρει ξανά στη ζωή» τον Boris Karloff, αυτή τη φορά με τη μορφή της μούμιας του Ίμχοτεπ, αρχαίου αιγύπτιου που τόλμησε να μπλέξει με τους θεούς για τα μάτια της αγαπημένης του πριγκίπισσας. Η τιμωρία του ήταν παραδειγματική· μουμιοποιήθηκε και ενταφιάστηκε ζωντανός ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Οι ανασκαφείς του 20ου αιώνα φέρνουν στην επιφάνεια νέα ευρύματα που θα τους μπλέξουν με την αρχαία κατάρα.

Η Μούμια είναι πλέον μια ταινία με ιστορική αξία περισσότερο και λιγότερο κινηματογραφική, καθώς τα χρόνια που κουβαλά είναι πάρα πολλά και η αισθητική της είναι πιο κοντά στο βωβό σινεμά. Ο νεαρός θεατής σίγουρα δεν θα τρομάξει ούτε μια στιγμή, αφού πλέον εδώ και δεκαετίες ο κινηματογραφικός τρόμος εξελίχθηκε και έχουμε δει πράματα και θάματα. Την εποχή εκείνη όμως, η μορφή του Καρλόφ ήταν αρκετή για να φέρει ανατριχίλες στο κοινό. Για αυτόν και τους φίλους των τεράτων της δεκαετίας του '30 ενδείκνυται η ταινία και μόνο.

American Madness

Έναν διευθυντή τράπεζας υποδύεται ο Walter Huston, ο οποίος δουλεύει για τον άνθρωπο και όχι για τα κέρδη. Προσλαμβάνει ακόμα και αποφυλακισμένους για να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία και γνωρίζει όλους τους επιχειρηματίες που βοηθάει με δάνεια. Αντιδράει στη συγχώνευση που θέλουν να κάνουν οι μεγαλομέτοχοι (φοβούμενοι μη χάσουν τα λεφτά τους) και κρατάει την τράπεζα στο προφίλ που έχει ο ίδιος στήσει. Μια ληστεία όμως που θα γίνει εκ των έσω θα δυσφημίσει την τράπεζα, θα βάλει σε κίνδυνο το γάμο του και θα υποψιαστούν τον φίλο του Pat O'Brien επειδή και μόνο είχε προηγούμενα με το Νόμο. Οι φήμες για το ποσό της ληστείας θα διαδοθούν και θα τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Φοβούμενοι ότι θα χάσουν τα λεφτά τους, ορμάνε στην τράπεζα για να τα σηκώσουν και ο άνευ λόγου πανικός ξεκινάει. Εξ ου και ο τίτλος American Madness. Η λύση τελικά θα έρθει από τους φίλους του Huston, που θα σώσουν την κατάσταση με καταθέσεις. Βρισκόμαστε φυσικά στο ουμανιστικό σύμπαν του σκηνοθέτη Frank Capra ο οποίος χειρίζεται με απίστευτη δεξιοτεχνία την ενδιαφέρουσα πλοκή και παραδίδει μαθήματα οικονομίας. Οι σκηνές του πανικού είναι πλέον από τις πιο χαρακτηριστικές και ανταποκρίνονται αρκετά στην πραγματικότητα που έζησε η Αμερική λίγα χρόνια πριν με το κραχ του '29. Το «αρχαίο» αυτό έργο έχει πολλά να διδάξει ακόμα και σήμερα στους αιμοσταγείς καπιταλιστές, τραπεζικούς κ.λ.π. για τον κώδικα ηθικής με τον οποίο θα έπρεπε να δουλεύουν.

Shanghai Express

Η χρυσή εποχή του κινηματογράφου στο Χόλιγουντ. Η εποχή με τις μεγάλες ντίβες, τόσο μεγάλες που όσες βγήκαν αργότερα δεν τις έφτασαν στο ελάχιστο· τόσο μεγάλες που σε κάνουν να βλέπεις ακόμα και τις μέτριες ταινίες τους και να παραβλέπεις τις ατέλειές τους. Έτσι και δω, στην εξωτική περιπέτεια Shanghai Express τα αρνητικά στοιχεία που μπορούμε να βρούμε είναι πολλά. Αλλά η πανέμορφη Marlene Dietrich αιχμαλωτίζει το μάτι και δεν σε νοιάζουν οι γραφικοί χαρακτήρες με τις υπερβολικές ερμηνείες και το προβλέψιμο σενάριο. Η μεγάλη ντίβα εντυπωσιάζει για άλλη μια φορά με τα εντυπωσιακά της φορέματα και το σαγηνευτικό ρόλο της Σάνγκαη Λίλι, της γυναίκας ελευθέρων ηθών που κάνει συχνά τη διαδρομή Πεκίνο-Σανγκάη, προσελκύει πελάτες και τους «ξεζουμίζει». Στο τρένο βρίσκεται επίσης ένα πλήθος από ευρωπαίους ταξιδιώτες που άλλοι την σνομπάρουν και άλλοι την μέμφονται. Πάνω στο τρένο όμως είναι και ένας πρώην της, γιατρός του βρετανικού στρατού με το βαθμό του λοχαγού. Βρισκόμαστε στη μέση του Κινεζικού εμφυλίου και διάφορες περιπέτειες θα τους μπλέξουν, βάζοντας σε δοκιμασία την αγάπη τού ενός για τον άλλο, που δεν παραδέχονται κιόλας.

Αυτή ήταν η τέταρτη συνεργασία (από τις επτά συνολικά) της ηθοποιού με τον γερμανό σκηνοθέτη Josef von Sternberg και λέγεται ότι ήταν η πιο πετυχημένη εμπορικά. Βρέθηκε στα όσκαρ με υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία και κέρδισε ένα για την ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Night After Night

Διαβόητος γκάνγκστερ γνωρίζει μια έκπτωτη αριστοκράτισσα, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην έπαυλη που αγόρασε ο ίδιος και την έχει μετατρέψει πλέον σε night club. Αυτός προσπαθεί να γίνει καλλιεργημένος (κάνοντας μαθήματα γλώσσας κλπ) για να έρθει πιο κοντά σ' αυτήν ενώ αυτή γοητεύεται από το εγκληματικό του προφίλ. Αυτή είναι με λίγα λόγια η βασική υπόθεση της ταινίας Night After Night, η οποία σε γενικές γραμμές είναι πολύ ήρεμη και γενικά αδιάφορη. Σημειώστε ότι η βίαιη δράση, που χαρακτηρίζει αυτές τις ταινίες, εδώ απουσιάζει εντελώς. Ο μόνος λόγος λοιπόν για να δείτε την ταινία είναι να απολαύσετε την ολιγόλεπτη εμφάνιση της Mae West, η οποία περνάει σα σίφουνας, ανεβάζει τις θερμοκρασίες και ισοπεδώνει τα πάντα. Η απήχηση ήταν τέτοια που έκανε τον πρωταγωνιστή George Raft να δηλώσει: She stole everything but the cameras! Ύστερα από όλα αυτά, η Mae υπέγραψε το πρωτόγνωρο συμβόλαιο που της επέτρεπε να γυρίζει ταινίες βασισμένες σε δικά της κείμενα.

A Farewell to Arms (Αποχαιρετισμός στη σημαία)

Άλλο ένα βιβλίο του Ernest Hemingway που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη και πάλι με πρωταγωνιστή τον Gary Cooper. Η ταινία A Farewell to Arms αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία για τη χρονιά του 1932 και βοήθησε να καθιερωθεί ο Cooper ως μεγάλος σταρ. Αν και πρώτο όνομα στην ταινία και γενικά εκείνη την εποχή ήταν η Helen Hayes, διάσημη θεατρική ηθοποιός που μετακόμισε στο Χόλιγουντ μόνο όταν υπέγραψε συμβόλαιο ο συγγραφέας σύζυγός της (και κει πάλι έκατσε για λίγες ταινίες) και βραβευμένη με όσκαρ την προηγούμενη χρονιά για την ταινία The Sin of Madelon Claudet. Η ταινία παρακολουθείται περισσότερο ως μια δραματική ρομαντική ταινία, μια ιστορία αγάπης καταμεσής του Α' Παγκοσμίου Πολέμου για ένα ζευγάρι που προσπαθεί να βρει την ευτυχία.

Τα δικαιώματα της ταινίας έχουν εκπέσει και μπορείτε να την δείτε και να την κατεβάσετε εδώ → archive.org

Άλλη μια κουραστική μέρα στη δουλειά!

Υ.Γ.: Δείτε ολόκληρη την ταινία The Music Box στο youtube!

The Most Dangerous Game

Από το ομώνυμο διηγηματάκι του Richard Connell που διαβάσαμε στις ιστορίες μυστηρίου «Οι μάγοι της ανατριχίλας» (επιλεγμένα από τον Χίτσκοκ και το βρίσκεται στις εκδόσεις Λιβάνη) και αποδόθηκε στα ελληνικά ως Το πιο επικίνδυνο θήραμα προέρχεται η ιστορία της ταινίας The Most Dangerous Game του 1932, την οποία σε γενικές γραμμές θα χαρακτηρίζαμε ως εξωτική περιπέτεια. Βρισκόμαστε εξάλλου στην εποχή του Tarzan και του King Kong. Και πώς να μην είναι εξωτική αφού η παραγωγή της ταινίας έγινε παράλληλα με τα γυρίσματα του King Kong· ο παραγωγός/σκηνοθέτης του Kong, Merian Cooper, αναλαμβάνει εδώ χρέη παραγωγού και αφήνει τη σκηνοθεσία στον έτερο σκηνοθέτη, Ernest Schoedsack. Καθώς ετοιμάζονται τα ειδικά εφέ του Kong και υπάρχει λίγος διαθέσιμος χρόνος, γυρίζεται το Παιχνίδι τη νύχτα. Τώρα αν σας φαίνονται κάποια πράματα ίδια, όπως το ναυάγιο σε άγνωστο νησί, το κυνηγητό στη ζούγκλα, κ.λ.π., δεν έχει και πολύ σημασία. Η ταινία έχει κάποιο ενδιαφέρον αλλά φαντάζει σήμερα αρκετά απλοϊκή· γραφικοί χαρακτήρες, υπερβολικό παίξιμο, ταχύτατη εξέλιξη της ιστορίας για να τελειώσουν όλα σε μία ωρίτσα!

Freaks (Τα τέρατα)

Ο δημιουργός του αρχετυπικού κινηματογραφικού Δράκουλα (με τον Bela Lugosi) αποφάσισε να προσφέρει στο ανυποψίαστο κοινό της εποχής την απόλυτα ρεαλιστική, δραματική ταινία που η απλοϊκή μας και «υπεράνω» αντίληψη δεν μπορούσε (ίσως ακόμα και σήμερα δεν μπορεί) να χωνέψει. Το σοκ που πρόσφερε η ταινία τα τέρατα το 1932 δεν περιγράφεται. Από τις δοκιμαστικές προβολές φάνηκε ότι θα υπάρχει πρόβλημα και έτσι η MGM πίεσε ώστε να μειωθεί η αρχική διάρκεια των 90 λεπτών. Κόψε-κόψε, η ταινία έφτασε τελικά να διαρκεί μόλις 64 λεπτά. Όλη η δύναμή της όμως βρίσκεται αυτούσια. Και να πούμε ότι το όλο θέμα προκλήθηκε επειδή ο Browning χρησιμοποίησε αληθινούς ανθρώπους με δυσμορφίες και αναπηρίες, επαγγελματίες σε τσίρκο οι περισσότεροι. Αγάπη, έρωτας, μνησικακίες, ζήλια και εκδίκηση σε ένα διαφορετικό περιβάλλον.

Δείτε την ολόκληρη (με μέτρια πάντως ποιότητα) στο βίδεο-γκούγκλι!

Διαβάστε και ένα φοβερό άρθρο για τα κινηματογραφικά τέρατα εδώ!

I Am a Fugitive from a Chain Gang (Είμαι ένας δραπέτης)

Η ταινία του 1932 Είμαι ένας δραπέτης ήθελε περισσότερο να είναι μια ταινία καταγγελίας για τα κακώς κείμενα της εποχής των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης των φυλακισμένων και της βίας και κακομεταχείρησης από τους αδίστακτους δεσμοφύλακες. Μια ταινία που είναι στην ουσία (άλλο) ένα one-man-show του ηθοποιού Paul Muni. Υποδύεται ένα φερέλπη νεαρό που το όνειρό του είναι να γίνει μηχανικός. Επιστρέφει από τον πόλεμο και αφήνει το σπίτι του και μια σίγουρη δουλειά λογιστηρίου για να αναζητήσει το όνειρό του. Θα μπλέξει όμως κατά λάθος με έναν λωποδύτη και θα οδηγηθεί στα κάτεργα με ποινή κάθειρξης 11 χρόνων. Ένα χρόνο και πολύ... ξύλο μετά, θα καταφέρει να αποδράσει και να διαφύγει απ' την πολιτεία για να καταλήξει στο Σικάγο. Εκεί με νέα ταυτότητα θα δουλέψει, θα σπουδάσει, θα παντρευτεί και με τα χρόνια θα γίνει ένας μεγάλος μηχανικός που θα έχει κερδίσει το σεβασμό της κοινωνίας. Η στραβή όμως δεν θα αργήσει να γίνει και θα ξαναβρεθεί πίσω από τα σίδερα για δεύτερη φορά. Η πουριτανική κοινωνία του Νότου όμως θα τον κρατήσει μέσα και αυτός δε θα έχει άλλη λύση πέρα από το να ξανα-αποδράσει και να ζήσει ως φυγάς.

Βασισμένη στην αυτοβιογραφία κάποιου Robert Elliott Burns, αυτή η απίστευτης δυναμικότητας ταινία απαγορεύτηκε στην πολιτεία της Τζώρτζια (την οποία κατέκρινε φανερά) αλλά έπαιξε το ρόλο της ώστε να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για να καταργηθούν τα καταναγκαστικά έργα από το ποινικό σύστημα των Η.Π.Α.

Scarface (Ο σημαδεμένος)

Όχι η ταινία του Ντε Πάλμα με τον Al Pacino. Μιλάμε για την πρώτη ταινία ο Σημαδεμένος του 1932. Μια εκπληκτική και πολύ σκληρή —για την εποχή της, φυσικά— ταινία. Πρωταγωνιστής εδώ ο Paul Muni στο ρόλο του ιταλο-αμερικανού κακοποιού Tony Camonte, που δεν καταλαβαίνει τίποτα πέρα από βία και όπλα. Μοναδικός στόχος η κορυφή, δηλαδή η εκπλήρωση του αμερικανικού ονείρου, που δεν είναι άλλο από την οικονομική επιτυχία και μόνο. Ο Muni δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, ζώντας το ρόλο του (σκιαγραφώντας τον Αλ Καπόνε;), κάνοντας (δυστυχώς) όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς να φαίνονται καρικατούρες. Ο σκηνοθέτης Howard Hawks αποτυπώνει πολύ καλά τη δίψα του Tony για εξουσία και για χλιδή, δημιουργώντας μια σκληρή, απαισιόδοξη, τολμηρή, μηδενιστική και κατάμαυρη ταινία, επηρεασμένη από την ίδια της την εποχή, αυτή του οικονομικού κραχ.

Εξαιτίας όλων αυτών, όταν επιβλήθηκε ο Κώδικας Χέιζ, το πουριτανικό Χόλιγουντ ανάγκασε τους δημιουργούς να προσθέσουν και έναν υπότιτλο: The shame of the nation, για να μην νομίσει κανείς ότι αγιοποιείται το Κακό και ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση που εν ολίγοις ρωτάει: τι κάνετε για όλα αυτά; Έλεος!