The Host

Μια από τις πιο διάσημες κορεάτικες ταινίες του 21ου αιώνα αποτελεί η ταινία του (παγκοσμίους γνωστού πλέον) σκηνοθέτη Bong Joon Ho. Το The Host είναι ένα monster-movie που συνδυάζει άψογα αγωνία, πετάγματα τρόμου, αηδίας, συγκίνησης αλλά και κωμωδίας! Όλα αυτά με μαεστρική σκηνοθεσία και μοντάζ και τη συμμετοχή του ηθοποιού Song Kang-ho και μόνιμου σχεδόν συνεργάτη του Bong. Πώς μου είχε ξεφύγει και δεν είχα κάτσει να τη δω τόσα χρόνια, δεν ξέρω! Είκοσι χρόνια μετά παραμένει "φρέσκια"!

Bobby

Πολύ ενδιαφέρουσα η σκηνοθετική απόπειρα του Emilio Estevez με τίτλο Bobby, ο οποίος καταγράφει στιγμές από τη ζωή των ανθρώπων που ενεπλάκησαν και τραυματίστηκαν κατά τη δολοφονική επίθεση εναντίον του Robert Kennedy στο ξενοδοχείο Αμπάσαντορ το 1968. Ίσως, αν ήταν λιγότερο φλύαρο σε σημεία, να μιλούσαμε για κορυφαίο έργο.

Απίστευτο καστ: Freddy Rodriguez, Anthony Hopkins, Harry Belafonte, Martin Sheen, Helen Hunt, William H. Macy, Sharon Stone, Christian Slater, Emilio Estevez, Demi Moore, Laurence Fishburne, Heather Graham, Joshue Jackson, Nick Cannon, Ashton Kutcher, Shia LaBeouf, Mary Elizabeth Winstead, Lindsay Lohan, Elijah Wood.

Black Sheep

Όταν κυκλοφόρησε αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη επειδή α) ήταν μια παραγωγή από τη Νέα Ζηλανδία (χωρίς να έχει σχέση με τον Peter Jackson) και β) είχε το άκουσον-άκουσον θέμα με τα πρόβατα που γίνονται ζόμπι και επιτίθονται στους ανθρώπους! Απίστευτη σάτιρα των ταινιών-ζόμπι, η οποία είναι εξίσου αιμοτοκυλισμένη και σιχαμερή. Τελικά, με τα χρόνια που πέρασαν το Black Sheep παρακολουθείται ξανά μόνο με μεγάλη παρέα και κανιβαλιστική διάθεση.

Odette Toulemonde (Η Οντέτ στα άστρα)

Δείτε μια απλή ταινία, με καθημερινούς ανθρώπους, για τα θεμελιώδη ζητήματα της ζωής, με μια πρωταγωνίστρια που είναι η επιτομή της αισιοδοξίας, για άλλους λιγάκι... περίεργη αλλά, εν τέλει, όλοι μας δεν έχουμε τις παραξενιές μας; Πλούσια σε μηνύματα, με χαριτωμένα σκηνοθετικά τρικ, ειδικά η εμφάνιση κατά διαστήματα του Ιησού σε διάφορες «γνωστές στιγμές του» να παραλληλίζεται με τον εσωτερικό ψυχισμό της Οντέτ, δίνουν άλλον αέρα στο έργο. Η γενναιόδωρη, χαμογελαστή χήρα με το ονοματεπώνυμο Odette Toulemonde, με τα δύο παιδιά, που διαβάζει φανατικά τα βιβλία του αγαπημένου της συγγραφέα Μπαλζάν και προσπαθεί να τον συναντήσει, ερμηνεύεται εκπληκτικά από την Catherine Frot. Είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του διάσημου στη Γαλλία συγγραφέα Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ, ο οποίος έγραψε και το σενάριο.

In the year: 2006

Χάλια πράματα έκατσα και είδα από τη χρονιά του 2006:
Poseidon, Stick It (Ατίθασο ταλέντο), The Devil Wears Prada, My Super Ex-Girlfriend, Catch and Release, Southland Tales, Idiocracy, Running Scared, The Black Dahlia (Η μαύρη Ντάλια) (ο De Palma σκότωσε το βιβλίο του Elroy).

---

Μέτρια, περίμενα περισσότερα (κλισέ φράση πλέον):
A Good Year (Μια καλή χρονιά), Mission: Impossible III, Penelope (για μικρά παιδιά), 16 Blocks, Black Sheep (Μαύρο πρόβατο), Unknown (Άγνωστοι), Arthur and the Invisibles, The Ex, Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest, Lady in the Water, Miami Vice (Οι σκληροί του Μαϊάμι), Stephen King’s Desperation, Night at the Museum (Μια νύχτα στο μουσείο), Man of the Year (Ο άντρας της χρονιάς), The Holiday, Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby (Ο ελεεινός ιππότης της ασφάλτου), Bug (Το μικρόβιο του φόβου).

---

Οι παρακάτω είναι καλούτσικες, δεν σε χαλάνε, τις ξαναβλέπεις ευχάριστα, αλλά ως εκεί:
Paris, je t’aime, Alpha Dog (Μοιραία απαγωγή), The Pursuit of Happyness (Το κυνήγι της ευτυχίας), Scoop, The Da Vinci Code, Nacho Libre, Find Me Guilty (Ένοχη σιωπή) (η ερμηνευτική έκπληξη του Vin Diesel), Lucky Number Slevin (Το στοίχημα του Σλέβιν), All the King’s Men, The Illusionist, Blood Diamond (Ματωμένο διαμάντι), Tenacious D in: The Pick of Destiny, The Last Kiss (γουστάρουμε Zach Braff), Deja Vu (3 μέρες, έξι ώρες πίσω), Knocked Up (Με την πρώτη), Dreamgirls, Curse of the Golden Flower (Η κατάρα του χρυσού λουλουδιού), The Good German (Ο καλός Γερμανός), X-Men: The Last Stand, This Is England, Seraphim Falls (Εχθροί για πάντα), The Painted Veil (Βαμμένο πέπλο), Ice Age 2: The Meltdown, Over the Hedge (Πέρα από το φράχτη), Blood Tea and Red String, Cars (Αυτοκίνητα), Happy Feet.

---

Οι καλύτερες της χρονιάς:
Inside Man, Clerks II, Little Miss Sunshine, A Scanner Darkly, The Prestige, Apocalypto, Flags of Our Fathers (Οι σημαίες των προγόνων μας), The Good Shepherd (Ο καθοδηγητής), Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan, Casino Royale, Goya’s Ghosts (Φαντάσματα του Γκόγια), I’m a Cyborg But That’s OK, The Fall, Monster House (Το τερατόσπιτο), Renaissance (Παρίσι 2054: η αναγέννηση).

---

Και αυτές που μας εντυπωσίασαν:
→ United 93 (Πτήση 93)
→ Babel
→ The Departed (Ο πληροφοριοδότης)
→ Perfume: The Story of a Murderer
→ Volver (Γύρνα πίσω)
→ Das Leben der Anderen (Οι ζωές των άλλων)
→ Stranger Than Fiction (Πιο παράξενο κι από παράξενο)
→ Little Children (Κρυφές επιθυμίες)
→ The Wind that Shakes the Barley (Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι)
→ Letters from Iwo Jima (Γράμματα από το Ίβο Τζίμα)

...και οι αγαπημένες, φυσικά:
→ Children of Men
→ El Laberinto del Fauno (Ο λαβύρινθος του Πάνα)
→ The Fountain (Η πηγή της ζωής)

Seraphim Falls (Εχθροί για πάντα)

Μια ταινία που πέρασε ψηλο-απαρατήρητη. Μια ταινία που έχει πανέμορφη φωτογραφία, δύο πρωταγωνιστές (Liam Neeson και Pierce Brosnan) που γράφουν στην κάμερα, αλλά ένα υποτυπώδες σενάριο που δυστυχώς δεν «ανεβάζει» την ταινία πάνω από τη μετριότητα. Είχαμε περισσότερες απαιτήσεις από την ταινία Seraphim Falls που τελικά δεν ήρθαν ποτέ. Σε όλη την ταινία, από το πρώτο λεπτό, ο πρώτος (Neeson) κυνηγάει τον δεύτερο (Brosnan) σε όρη και βουνά, στα χιόνια και στις ερήμους της Άγριας Δύσης. Καθώς οδηγούμαστε στο τέλος, μαθαίνουμε το λόγο αυτού του ανηλεούς κυνηγητού· μια αρκετά απλοϊκή εξήγηση που δεν μάς «γέμισε». Η ταινία στο σύνολό της παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν θα κάτσεις να τη δεις και δεύτερη φορά. Κάποιος χαρακτήρισε την ταινία ως «ένα άσφαιρο γουέστερν» και θα συμφωνήσω. Κρίμα για ένα από τα λιγοστά γουέστερν που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια. Αλλά —θα μου πείτε— δύσκολα θα βρεθεί πλέον ταινία του είδους που θα μπορέσει να φτάσει το Proposition.

The Fall

Ο πρώτος λόγος που με έκανε να κάτσω να δω την ταινία The Fall ήταν τα αρχικά της credit: "David Fincher and Spike Jonze presents"! Ο δεύτερος λόγος ήταν η... έμμεση προτροπή από τον dunno. Πρόκειται για την δεύτερη ταινία του Tarsem Singh, του σκηνοθέτη που μάς είχε παρουσιάσει πριν χρόνια το Κελί. Τώρα, αν αυτό που σου έχει μείνει από το Κελί είναι οι απίστευτες εικόνες, τα κουστούμια και τα χρώματά της, τότε να είσαι σίγουρος ότι και εδώ οι... τεχνικές κατηγορίες μεγαλουργούν. Με ένα προσχηματικό σενάριο, βρίσκει την ευκαιρία ο ινδός σκηνοθέτης να μας παρουσιάσει ένα παραμύθι, έτσι όπως το διηγείται ένας κασκαντέρ σε ένα μικρό κοριτσάκι. Και οι δύο βρίσκονται σε ένα νοσοκομείο του Λος Άντζελες (της εποχής των 1910's) ύστερα από... πτώσεις. Ο πρώτος έπεσε από μια γέφυρα για μια ταινία (και μια γυναίκα) και η μικρή από ένα δέντρο μαζεύοντας πορτοκάλια. Θέλοντας να αδειάσει το μυαλό του από την ερωτική απογοήτευση, διηγείται το παραμύθι στη μικρή. Μπορεί να μην έχει πολλά να μας παρουσιάσει η πλοκή της ιστορίας, όπως είπαμε, αξίζει όμως να δείτε την ταινία για το εικαστικό της κομμάτι και μόνο που είναι παραπάνω από εντυπωσιακό. Σημειώστε τον φόρο τιμής στο βωβό κινηματογράφο καθώς κλείνει η ταινία και την απίστευτα φοβερή ερμηνεία της πεντάχρονης Catinca Untaru, η οποία κλέβει την παράσταση και θα'λεγα ότι αποτελεί άλλον έναν λόγο για να δείτε την ταινία. Παραγωγής 2006, έπαιξε τότε σε κάποια φεστιβάλ, αλλά μόλις φέτος βρήκε διανομή στις ΗΠΑ.

Renaissance (Παρίσι 2054: η αναγέννηση)

Έξι χρόνια πήρε τον σκηνοθέτη Christian Volckman να ετοιμάσει την ταινία του με την τεχνική του motion capture, αλλά με μόλις $15 εκατ. μπάτζετ φαίνεται ότι η δουλειά του άξιζε τον κόπο. Κάπου ανάμεσα στο Sin City και το Scanner Darkly, η γαλλική παραγωγή Renaissance του 2006 είναι ένα πολύ ευχάριστο κινηματογραφικό ταξίδι στο μελλοντικό Παρίσι. Το ταξίδι όμως αυτό μας οδηγεί μακριά από τα τουριστικά αξιοθέατα. Είναι κυρίως μία ασπρόμαυρη προσέγγιση σκοτεινών χαρακτήρων και ακόμα πιο σκοτεινών καταστάσεων.

Η μυστηριώδης απαγωγή της Ιλόνα, μιας κοπέλας που ασχολείται με τη γενετική, κινητοποιεί τις Αρχές στο Παρίσι του 2054. Ο ντετέκτιβ Κάρας συλλέγει στοιχεία, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, που όμως, σταδιακά, τον οδηγούν στην Άβαλον, μια εταιρεία στην οποία εργαζόταν η Ιλόνα.

Όλα τα στοιχεία και τα κλισέ του film-noir βρίσκονται εδώ, περασμένα όμως μέσα από ένα... μελλοντολογικό φίλτρο και μια ενδιαφέρουσα οπτική του Παρισιού από το κοντινό μέλλον. Καρτουνίστικο Blade Runner; Ίσως, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία. Το οπτικό... ντελίριο της ταινίας σε κερδίζει εξαρχής. Στα θετικά, για τον υπογράφοντα, στοιχεία προσθέστε την χρήση και ρεαλιστική (δηλαδή καρτουνίστικη) μεταφορά και απεικόνιση του αγαπημένου πίνακα του Delaroche. Τώρα, μπορείτε να επιλέξετε να δείτε την αγγλόφωνη εκδοχή (όπως εμείς) στην οποία ακούγονται οι φωνές των Daniel Craig, Ian Holm και Jonathan Pryce, μεταξύ άλλων.

Southland Tales

Ξέρετε πώς είναι να περιμένεις μια ταινία να κυκλοφορήσει πώς και πώς και όταν τη δεις μένεις με το στόμα ανοιχτό... απ' την βαρεμάρα! Κάτι τέτοιο πάθαμε με τη δεύτερη ταινία του Richard Kelly —μετά το αγαπημένο πλέον Donnie Darko— που πρωτοκυκλοφόρησε το 2006, Southland Tales. Και φανταστείτε ότι ο Dwayne 'The Rock' Johnson δεν είναι το χειρότερο κομμάτι της ταινίας. Το όλο πρόβλημα βρίσκεται στο χαώδες σενάριο που θέλει να αναμίξει εντελώς ετερόκλητους χαρακτήρες (πορνοστάρ, αναρχικούς, ηθοποιούς, γερουσιαστές, επιστήμονες, φανταράκια και μπάτσους) σε καταστάσεις όπου μπλέκονται σχεδόν όλοι μεταξύ τους, με υπόβαθρο την μελλοντική εποχή του... 2008 στην οποία έχει ξεσπάσει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, έχει βρεθεί η λύση του ενεργιακού προβλήματος, ο Big Brother είναι παντού και η μέρα της Αποκάλυψης είναι κοντά! Μέσα σε 140 λεπτά όμως παρακολουθούμε όλες τις παράπλευρες ιστορίες χωρίς να εστιάζει ο σκηνοθέτης το ενδιαφέρον του πουθενά, αφήνοντάς μας να κοιτάμε τις εικόνες που εναλλάσσονται με ωραία ψηφιακά εφέ και να μην προλαβαίνουμε να μπούμε από νωρίς στο νόημα.

Αν έχετε 140 λεπτά για χάσιμο, μπορείτε να δείτε μια μελλοντολογική ταινία γύρω από το τέλος του κόσμου και τη μέρα της αποκάλυψης (λέμε τώρα)! Αυτό που θα δείτε στην ουσία, θα είναι μια ωραία σκηνοθεσία σε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που μαζεύτηκαν για να επενδύσουν μια ταινία. Δηλαδή, μια συρραφή από ωραία βίντεο-κλιπ! Π.χ., η σκηνή του Timberlake με το τραγούδι των Killers θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το επίσημο βίντεο-κλιπ του συγκροτήματος! Αν δεν έχετε χρόνο για χάσιμο, προσπεράστε άφοβα!