A Separation (Ένας χωρισμός)

Μοντέρνο ιρανικό σινεμά από τον σπουδαίο Asghar Farhadi. Φωτογραφία, σενάριο, ερμηνίες, όλα εκπληκτικά, γύρω από ένα συζυγικό πρόβλημα που όλο και διογκώνεται και μεγαλώνει, επηρεάζει την κόρη του ζευγαριού, την οικιακή βοηθό, το σύζυγό της και τα λοιπά. Μυστικά και ψέματα (για την ακρίβεια, μισές αλήθειες) σε ένα διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον, με ιδιαίτερα ήθη και έθιμα. Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου, Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου, μερικά από τα βραβεία για τον Ένα Χωρισμό.

Hobson’s Choice (Η εκλογή του Χόμπσον)

Ο Χόμπσον είναι χήρος, έχει μαγαζί με παπούτσια, έχει δύο υπαλλήλους και... τρεις ανύπαντρες κόρες. Τρεις κόρες που τις έχει ως υπηρέτριες στο σπίτι και ταυτόχρονα υπαλλήλους στο μαγαζί. Για τη μεγάλη κόρη δεν σκέφτεται παντριά, αλλά για τις άλλες δύο υπάρχει μόνο το συνοικέσιο. Μόνο που αυτές έχουν αντίθετη άποψη. Η μεγάλη κόρη θα «επαναστατήσει», θα πάρει τον καλό του τον τεχνίτη, θα τον αρραβωνιαστεί με το ζόρι, θα ανοίξουν δικό τους μαγαζί και θα παντρευτούν. Η δικιά της τσαχπινιά στα οικονομικά με την πολύ καλή δουλειά του τεχνίτου στην κατασκευή, θα τους κάνουν μεγάλους και τρανούς. Περνάει ένας χρόνος και το μαγαζί του πατέρα φυτοζωεί με τον τρανό να επιδίδεται όλο και περισσότερο στο αλκοόλ. Η μεγάλη κόρη θα καταστρώσει ένα πανούργο σχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει συμφιλίωση με όλους, την αποκατάσταση των μικρών αδερφών της, απειλώντας τον με οικονομική κατάρρευση. Δεν θα αφήσει άλλη επιλογή στον πατέρα. Αυτή θα είναι Η εκλογή του Χόμπσον, μια πρόταση που δεν θα μπορεί να αρνηθεί!

Το θεατρικό του Harold Brighouse μεταφέρεται το 1954 στη μεγάλη οθόνη από τον David Lean και το αποτέλεσμα είναι μια πολύ καλή κωμική ταινία, με χαρακτηριστικό βρετανικό χιούμορ και φαρμακερές ατάκες. Το μεγάλο της ατού είναι φυσικά η πληθωρική ερμηνεία του Charles Laughton στο ρόλο του Χόμπσον, που δεν αφήνει τίποτα και κανέναν όρθιο. Απολαυστικός και ο John Mills ως ο καημένος ανθρωπάκος στο ρόλο του τεχνίτη, που τον κάνει ό,τι θέλει η γυναίκα του που υποδύεται η Brenda De Banzie, γνωστή σας από τον ρόλο της κακιάς στον έγχρωμο Άνθρωπο που ήξερε πολλά του Χίτσκοκ. Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου και το βραβείο Bafta για την καλύτερη βρετανική ταινία της χρονιάς.

Cul-de-sac (Η νύχτα των δολοφόνων)

Ο όρος Cul-de-sac σημαίνει αδιέξοδο. Σε ένα τέτοιο βρίσκονται όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας του Ρόμαν Πολάνσκι. Δύο ψιλο-αποτυχημένοι γκάνγκστερ (ο ένας με μια σφαίρα στην κοιλιά) ξεμένουν από αμάξι και αναζητούν βοήθεια με την απειλή των όπλων σε έναν πύργο στη Βόρεια Αγγλία, όπου εκεί ζουν απομονωμένοι ένας φαλακρός βιομήχανος με τη γαλλίδα σύντροφό του. Ο γκάνγκστερ εγκλωβίζεται εκεί και δεν μπορεί να φύγει αν δεν έρθει η βοήθεια από τους δικούς του. Η γαλλίδα ασφυκτιά στην... μινιμαλιστική ζωή του πύργου, όντας εκεί για πάνω από δέκα μήνες, μη έχοντας να κάνει και πολλά. Και ο αρκετά εσωστρεφής βιομήχανος είναι εγκλωβισμένος εκεί κατά βούληση. Όταν σκάσει μύτη μια ομάδα επισκεπτών, τα πράματα θα περιπλακούν και οι ρόλοι θύτη-θύματος θα αντιστραφούν. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα σύνολο από σουρεαλιστικές καταστάσεις. Το υποδόριο και σαρδόνιο μαύρο χιούμορ παίζει πρωτεύοντα ρόλο σ' αυτή την χαμηλού προφίλ, σινεφίλ ταινία του πολωνού σκηνοθέτη. Εδώ στη δεύτερη βρετανική του παραγωγή η οποία απέσπασε και τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου το 1966. Ο Donald Pleasance στην καλύτερη ίσως ερμηνεία της καριέρας του με παρτενέρ την Françoise Dorléac, αδερφή της Κατρίν Ντενέβ, που πέθανε σε αυτοκινητικό ατύχημα ένα χρόνο μετά.

Le Salaire de la Peur (Το μεροκάματο του τρόμου)

Ένα από τα καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών είναι αδιαμφισβήτητα η γαλλική παραγωγή του Henri-Georges Clouzot με τίτλο Le Salaire de la peur. Η ιστορία απλή: τέσσερις εργάτες στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής επιλέγονται για να οδηγήσουν δύο φορτηγά φορτωμένα με νιτρογλυκερίνη σε μια καθ' όλα δύσκολη διαδρομή. Μια δουλειά που μόνο οι απελπισμένοι θα δεχόντουσαν να επιτελέσουν. Τα πρώτα 50 λεπτά της ταινίας μάς βάζουν στο κλίμα της εποχής (φτώχεια, ανεργία, μιζέρια) και τα υπόλοιπα 80 λεπτά της ταινίας... απλά θα σας μείνουν αξέχαστα! Οι Yves Montand και Charles Vanel συνθέτουν ένα αταίριαστο μα αξέχαστο δίδυμο. Η ταινία κέρδισε το 1953 που πρωτοκυκλοφόρησε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο (μια από τις λίγες που το έχει πετύχει αυτό, αν όχι η μοναδική)!