Cure

Γιαπωνέζικη ταινία του 1997 από τον Kiyoshi Kurosawa, που δεν έχει καμία σχέση με τον γνωστό Akira. Η ταινία Cure πραγματεύεται την αναζήτηση του ηθικού αυτουργού από μαζικές δολοφονίες που διενεργούν άσχετοι, καθημερινοί τύποι, των οποίων οι ενέργειες έχουν κοινό χαρακτηριστικό. Ο ερευνητής ντετέκτιβ της υπόθεσης έχει τα δικά του οικογενειακά προβλήματα και επηρεάζουν την κρίση του, και ο κύριος ύποπτος φαίνεται να έχει αμνησία. Ή μήπως όχι;

Ταινία που "παίζει" με το θεατή, με αρκετά μεταφυσικά στοιχεία, με εμβόλιμες σκηνές ονείρων (ή μήπως εφιάλτων μέσα στην πραγματικότητα), και ένα αμφίσιμο τέλος που σε κάνει να αναρωτιέσαι (α) αν τελικά νίκησε όντως ο καλός και (β) τι σημαίνει τελικά η τελική σκηνή στην καφετέρια. Λεπτομέρειες που δίνουν πόντους στην ταινία και κάθεσαι και τη γυροφέρνεις στο μυαλό σου αργότερα. Θεωρείται ο προπομπός των γιαπωνέζικων ταινιών τρόμου που ήρθαν από το 2000 μετά.

Old

Το ότι η ταινία Old με άφησε με σκέψεις για τη ζωή, με όλα της τα προβλήματα (οικογενειακά, προσωπικά, υγείας, οικονομικά κλπ), σκέψεις για το χρόνο που μας μένει, και το πώς αξιοποιούμε αυτό το χρόνο, νομίζω και πρέπει να πω τελικά ότι μου άρεσε.


Υ.Γ.: καλή νέα μετά-covid σεζόν

Buried

Είχαμε πει για τον Danny Boyle και τον James Franco, εδώ όμως ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Rodrigo Cortés μάς παρουσιάζει πραγματικά εξ ολοκλήρου μια ταινία με έναν ηθοποιό μέσα σε ένα φέρετρο, παρέα με έναν αναπτήρα ζίπο και ένα κινητό τηλέφωνο. Παγιδευμένος, θαμμένος, κυριολεκτικά Buried είναι ο νεαρός Ryan Reynolds (γνωστός σας από χαζοκωμωδίες και κομεντί και από το ότι ήταν παντρεμένος με τη Σκάρλετ Γιόχανσον) κάπου στο Ιράκ, και σε όλο το έργο των 95 λεπτών βλέπουμε τις προσπάθειές του να βγάλει άκρη σε αυτόν τον ζωντανό εφιάλτη. Κλειστοφοβική ταινία, σασπένς μέχρι το τέλος, ευστοχότατοι (μικροί) σχολιασμοί για τον πόλεμο και τον στυγνό καπιταλισμό και, τέλος, ένας ακρωτηριασμός λιγότερο γραφικός και περισσότερο κινηματογραφικός επειδή δεν είναι όλοι μ****ες σαν τον Boyle. Και να ρωτήσω, από πότε έχετε να δείτε εμπνευσμένους και ωραία σχεδιασμένους τίτλους αρχής;

Long Weekend (Το γουίκεντ του τρόμου)

Ένα ζευγάρι με το σκύλο τους, σε ερημική τοποθεσία... Αυτοί είναι όλοι κι όλοι οι χαρακτήρες του έργου. Το ζευγάρι έχει προβλήματα στο γάμο του και αποφασίζει να πάει στη φύση για κάμπινγκ για επανασύνδεση και σύσφιξη των σχέσεων τους. Η ίδια η φύση όμως θα έχει άλλη γνώμη! Αν και είναι περισσότερο απόφαση του αντρός, καθώς η γυναίκα προτιμά να μείνει σε κυριλλέ ξενοδοχείο, καταλήγουν τελικά σε μια πανέμορφη αλλά απομονωμένη παραλία για να περάσουν το Σαββατοκύριακό τους, το οποίο τελικά θα αποδειχθεί ένα πολύ μεγάλο Σαββατοκύριακο. Επειδή σιγά-σιγά οι περίεργοι ήχοι, η «παράλογη» συμπεριφορά ζώων και εντόμων θα αρχίσουν να τους τσιτώνουν τα νεύρα και θα τους φέρνουν συνεχώς σε κόντρα μεταξύ τους.

Αυτό είναι το Long Weekend, ένα μικρό διαμαντάκι από την Αυστραλία, μια άγνωστη πλέον και εξαφανισμένη ταινία υπαινικτικού τρόμου και απαισιόδοξου φινάλε, μέσα από τη χρονιά του 1978. Μετά τη θέασή της, θα δείτε με άλλο μάτι το θέμα του ελεύθερου κάμπινγκ. Γυρίστηκε και σε ριμέικ (που δεν έχουμε δει) το 2008 με πρωταγωνιστή τον James Caviezel.

Dead of Night (Μάντεψε ποιον θα σκοτώσουν απόψε)

Κλασική ταινία των βρετανικών Ealing Studios, η ταινία Dead of Night του 1945 με τα χρόνια απέκτησε cult υπόσταση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συρραφή πολλών φανταστικών ιστοριών από διάσημους συγγραφείς όπως ο H. G. Wells, ο E.F. Benson, ο John Baines και Angus MacPhail (με τους δύο τελευταίους να επιμελούνται το σενάριο). Η ιστορία μας ξεκινάει με έναν αρχιτέκτονα ο οποίος πηγαίνει σε ένα εξοχικό να συναντήσει κάποιους πελάτες και με το που φτάνει και τους βλέπει δέχεται το πρώτο σοκ. Αφού συνέρχεται —και τους γνωρίζει για πρώτη φορά— εξηγεί στους παρευρισκόμενους ότι τους έχει δει όλους σε ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο με απρόβλεπτη κατάληξη. Μετά και την αρχική έκπληξη των παρευρισκομένων, αρχίζουν όλοι να αφηγούνται από μια φανταστική ιστορία που άκουσαν ή έζησαν. Αυτές είναι (σε ελεύθερη μετάφραση) το «Χριστουγεννιάτικο πάρτι» και η «Κούκλα του εγγαστρίμυθου» (σκηνοθετημένα από τον Alberto Cavalcanti), «Η ιστορία με το γκολφ» (η πιο κωμική από όλες σκηνοθετημένη από τον Charles Crichton), «Ο οδηγός της νεκροφόρας» (από τον Basil Dearden) και «Ο στοιχειωμένος καθρέφτης» (από τον Robert Hamer). Θες-δε-θες, η ταινία σε εγκλωβίζει στη μεταφυσική της ατμόσφαιρα, στο μείγμα ψυχανάλυσης και τρόμου, αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για μελλοντικές ταινίες και σειρές (λέγε με και Twilight Zone).

The Innocents (Μια μορφή στο παράθυρο)

Να πω την αλήθεια δεν περίμενα να εκπλαγώ (με την καλή έννοια) και να ευχαριστηθώ τόσο την ταινία The Innocents του 1961. Αλλά αν αναλογιστεί κανείς τους συντελεστές, τότε μπορεί να υποθέσει εξαρχής ότι το αποτέλεσμα θα είναι -τουλάχιστον- ικανοποιητικό. Βρίσκουμε στη σκηνοθεσία τον καλό βρετανό σκηνοθέτη Jack Clayton, στο σενάριο τον Truman Capote, ο οποίος διασκευάζει τη νουβέλα του Henry James Το στρίψιμο της βίδας και στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Deborah Kerr, που πάντα ήξερε να διαλέγει -ως επί τω πλείστον- προσεγμένους ρόλους. Και επειδή μ' αρέσει πρώτα να βλέπω και μετά να ανακαλύπτω την ιστορία πίσω από την ταινία, η έκπληξή μου (και οι ανατριχίλες μου) ήταν καλοδοχούμενες!

Με την πανέξυπνη χρήση του ήχου, την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, την εύθραυστη ερμηνεία της Kerr, το παιχνίδισμα των κουρτινών από τον αέρα, οι ψίθυροι και το «αθώο» παιδικό τραγουδάκι σε παρασέρνουν και σε εγκλωβίζουν στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Ο θεατής θα βρεθεί επηρεασμένος, ακόμα κι αν έχει διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζει το στόρι. Ο ψυχολογικός τρόμος και ο φόβος για το άγνωστο είναι το Α και το Ω σ' αυτήν την ταινία, πράγματα που χειρίζεται πανέξυπνα ο Clayton. Σίγουρα αποτελεί μια από τις καλύτερες μεταφορές του μυθιστορήματος του James και ίσως ευθύνεται και το συγγραφικό... άγγιγμα του Capote γι' αυτό· παρατηρείστε τις διάφορες φροϋδικές πινελιές στην σεξουαλικά καταπιεσμένη γκουβερνάντα. Σε γενικές γραμμές είναι μια πρόταση που επιβάλλεται να δείτε για να τη συγκρίνετε -αν θέλετε- με τη νεώτερη εκδοχή, αυτή με τη Nicole Kidman.

What Ever Happened to Baby Jane? (Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;)

Η ερώτηση είναι Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; Η απάντηση βρίσκεται στην εκπληκτική ταινία παραγωγής 1962 του Robert Aldrich. Οι μεγάλες ντίβες της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ Bette Davis και Joan Crawford υποδύονται τις πάλαι ποτέ διάσημες αδερφές Hudson. Η Jane που υποδύεται η Davis ήταν ένα παιδί-θαύμα το οποίο όμως δεν έκανε τίποτα από τη στιγμή που μεγάλωσε. Η Crawford υποδύεται την Blanche, μια διάσημη ηθοποιό των '30's, που η καριέρα της σταμάτησε όταν τη χτύπησε (κατά λάθος;) το αυτοκίνητο της αδερφής της και έμεινε ανάπηρη. Για όσους δεν έχουν δει την ταινία, γίνεται ευνόητο το γεγονός ότι η Jane ζηλεύει παθολογικά την αδερφή της, ακόμα και τώρα που είναι ανάπηρη. Η παράνοια θα αρχίσει σιγά-σιγά να την επηρεάζει και θα την οδηγεί όλο και πιο βαθιά στην τρέλα με τραγικά αποτελέσματα.

Θαυμάσιες ερμηνείες από τις δύο ηλικιωμένες ντίβες του σινεμά, οι οποίες είχαν τις αντιζηλίες τους και εκτός πλατό. Ο Aldrich, ως σκηνοθέτης, μεγαλούργησε δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό ψυχολογικό θρίλερ —μια σπουδή στην τρέλα, θα λέγαμε— με τη βοήθεια των ψυχολογικών καταστάσεων της ηλεκτρισμένης σχέσης των δύο αυτών γυναικών. Μία must-see ταινία...

Fail-Safe (Συναγερμός θανάτου)

Πολλοί από σας μπορεί να έχετε δει την τηλεταινία Fail-Safe του Stephen Frears παραγωγής 2000 που αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης, παλιότερης ταινίας του Sidney Lumet. Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωσή μου· πρώτα είδαμε την νεότερη ταινία και μόλις πριν λίγες μέρες την πρώτη δημιουργία από τα 1964. Παρόλο όμως που γνώριζα την υπόθεση και το τι πρόκειται να συμβεί, τα λιτά σκηνικά, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, τα έντονα close-ups, οι έντονες παύσεις και φυσικά το εφιαλτικό σενάριο έπαιξαν το ρόλο τους ώστε να μου σηκωθεί η τρίχα (πάλι).

Λίγα χρόνια μετά την κρίση στο Κόλπο των Χοίρων, η ταινία Συναγερμός θανάτου ήταν η μία από τις δύο παρόμοιες παραγωγές της Columbia και ήταν βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο των Eugene Burdick και Harvey Wheeler. Η άλλη -όπως φαντάζεστε- ήταν η κωμική άποψη του Kubrick επί του θέματος με την ταινία ΣΟΣ: Πεντάγωνο καλεί Μόσχα, η οποία είχε βασιστεί στο βιβλίο Red Alert του Peter George. Φοβούμενος ο Kubrick ότι μπορεί να αποτύχει εμπορικά η ταινία του αν κυκλοφορούσε ταυτόχρονα με την Fail-Safe και λαμβάνοντας υπόψη τις δικαστικές διαμάχες των συγγραφέων (περί αντιγραφής του θέματος) κατάφερε και έπεισε την εταιρεία να αναβάλει την έξοδο της ταινίας προς τις αίθουσες κατά 8 μήνες μετά την έξοδο της δικιάς του ταινίας. Όταν κυκλοφόρησε όμως το Fail-Safe, παρόλο τις καλές κριτικές, απέτυχε παταγωδώς στα ταμεία. Όσον αφορά τον δόκτωρα Strangelove, όλοι ξέρουμε τι έγινε. Ευκαιρία πάντως να αναζητήσετε και να δείτε ένα από τα καλύτερα θρίλερ της δεκαετίας του '60 και όχι μόνο.

Duel (Η μονομαχία)

Από ένα μικρό διήγημα του Richard Matheson που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Playboy, μας προέκυψε η τηλεταινία Duel. Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε το 1971 και η επιτυχία της οδήγησε τη Universal στο να την προωθήσει και στις κινηματογραφικές αίθουσες, προσθέτοντας λίγα λεπτά επιπλέον χρόνου (ώστε να φτάσει τα 90) και να μοιάζει πιερισσότερο με κινηματογραφική ταινία! Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρίσκουμε τον 25χρονο Steven Spielberg, ο οποίος με την πρώτη του τηλεταινία (από τις 3 που θα γυρίσει συνολικά για τη Universal) πετυχαίνει διάνα και δίνει την απαραίτητη ώθηση στην καριέρα του μέχρι να έρθουν... τα Σαγόνια του Καρχαρία που θα την εκτοξεύσουν στο... σινε-διάστημα!

Η υπόθεση της ταινίας απλοϊκότατη: τεράστιο φορτηγό κυνηγάει μικρό ΙΧ. Μέχρι το τέλος της ταινίας δεν μαθαίνουμε το λόγο αυτής της φονικής καταδίωξης. Αυτή η αόριστη απειλή όμως βοηθάει στην αύξηση του σασπένς, το οποίο είναι όλη η ουσία της ταινίας (όπως θα έλεγε και ο κύριος Χίτσκοκ). Το όλο θέμα κοπιαρίστηκε έκτοτε πολλάκις. Πρόχειρα στο μυαλό μού έρχονται το Mad Max, το επεισόδιο του... ΚΙΤΤ εναντίον του Γολιάθ(!), η αστεία ταινία Maximum Overdrive του Stephen King και το βίντεο-κλιπ για το τραγούδι Enter Sadman των Metallica.

The Parallax View (Υπόθεση πάραλαξ)

Ο κύριος Pakula πήρε φόρα τη δεκαετία του '70 και γύριζε τη μία φοβερή ταινία μετά την άλλη. Στην Υπόθεση Πάραλαξ του 1974, ο Warren Beatty γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας ενός πολιτικού μαζί με άλλους επτά δημοσιογράφους. Όταν οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι αρχίζουν να πεθαίνουν από μυστηριώδη «ατυχήματα», ο φίλος μας θα αρχίσει να αμφισβητεί την επίσημη εκδοχή της αστυνομίας για αυτά τα ατυχήματα. Έτσι θα αρχίσει να ερευνά βάζοντας σε κίνδυνο τον εαυτό του. Η έρευνα αυτή θα τον οδηγήσει στην τρομακτική αλήθεια που ούτε μια παρανοϊκή φαντασία δεν θα μπορούσε να υποψιαστεί...

Η ταινία αποτελεί μία από τις πρώτες και καλύτερες ιστορίες που ασχολείται με το αγαπημένο σπορ των αμερικανών (και όχι μόνο, όπως βλέπουμε και δω στις μέρες μας), τις θεωρίες συνωμοσίας. Και καθώς βρισκόμαστε μέσα στη δεκαετία του '70, ο πεσιμισμός, η απαισιοδοξία και η αμφισβήτηση είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που απορρέουν μέσα από αυτό το εκπληκτικό πολιτικό θρίλερ. Μια must-see ταινία, θα έλεγα...

The Haunting (Στοιχειωμένος πύργος)

Αν όχι η καλύτερη (μιας και υπάρχει η Ψυχώ), τότε σίγουρα ο Στοιχειωμένος Πύργος του 1963 είναι μια από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της δεκαετίας του '60. Κι αυτό οφείλεται χάρη στη δεξιοτεχνία του μεγάλου σκηνοθέτη Robert Wise, ο οποίος χωρίς να μας δείξει ούτε μια σκηνή με αίματα να ρέουν, με τρομαχτικά φαντάσματα, με κακάσχημα ζόμπι και άλλα κουραφέξαλα, δημιουργεί τρόμο! Η υπόθεση απλή: ένας καθηγητής προσπαθεί να ανακαλύψει και να αποδείξει την ύπαρξη φαντασμάτων και έτσι αποφασίζει να κάνει ένα πείραμα: απομονώνεται με άλλα τρία άτομα (με διαφορετικά πιστεύω ο καθένας) σε έναν υποτιθέμενο πύργο με φαντάσματα για να καταγράψει... οτιδήποτε μη φυσικό. Αξιοποιώντας τον ήχο στο έπακρο και τα εντυπωσιακά σκηνικά και με τη βοήθεια της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, ο Wise δημιουργεί μια επιβλητική, τρομακτικά ατμοσφαιρική ταινία, η οποία προκαλεί ανατριχίλες ακόμη και σήμερα.

Και φυσικά μην μπερδευτείτε με το αστείο ριμέικ του ανεκδιήγητου Γιαν Ντε Μποντ. Ξεχάστε το αυτό!

Les Diaboliques (Οι διαβολογυναίκες)

Θέλετε μυστήριο, αγωνία, γερές δόσεις θρίλερ, film-noir ή ολίγην από τρόμο; Τότε δοκιμάστε την ταινία του Henri-Georges Clouzot Les Diaboliques! Τι ταινιάρα!

Από ένα μυθιστόρημα του συγγραφικού διδύμου Μπουαλό και Ναρσεζάκ, ο Γάλλος μάστορας της αγωνίας Κλουζό έφτιαξε μια ταινία το 1955 που μνημονεύεται δικαίως μέχρι και σήμερα. Λέγεται ότι μόλις την είδε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ ζήτησε από τους συγγραφείς να του γράψουν μια καινούρια ιστορία, αποκλειστικά γι'αυτόν. Η ιστορία ήταν το D'Entre des Morts, απ' την οποία προέκυψε ο Δεσμώτης του Ιλίγγου. Ιδιαίτερη μνεία και στο πρωταγωνιστικό δίδυμο των Simone Signoret (η ψυχρή εκτελέστρια) και Vera Clouzot (η σύζυγος του σκηνοθέτη στο ρόλο της καταπιεσμένης, ασθενικής και ευαίσθητης γυναίκας). Η ταινία απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη δημοσιότητα από τον τύπο πέντε χρόνια μετά την προβολή της, εξαιτίας του αιφνίδιου θανάτου της Vera Clouzot από καρδιά στα 47 της χρόνια, με παρόμοιο δηλαδή τρόπο που πέθανε ο χαρακτήρας της στην ταινία!

Και, φυσικά, ξεχάστε το αμερικάνικο ριμέικ με τις Sharon Stone και Isabelle Adjani!

Images (Όνειρα)

Μετά την επιτυχία του MASH, ο Robert Altman είχε τη δυνατότητα να γυρίζει τις ταινίες που ήθελε χωρίς να ανησυχεί για τα στούντιο. Η ταινία Images του 1972 (στα ελληνικά, Όνειρα) θέλει την ηθοποιό Susannah York στο ρόλο σχιζοφρενικής νοικοκυράς, η οποία μπλέκει τα οράματά της με την πραγματικότητα, μπλέκει τις ερωτικές της περιπέτειες με τους πρώην εραστές της και το σύζυγό της μέχρι που βρίσκει τη λύση για να λυτρωθεί, που δεν είναι άλλη απ' το να αρχίσει να τους ξεκληρίζει! Γυρισμένη και φωτογραφημένη στα απίστευτα ιρλανδικά τοπία, η ταινία θολώνει απ' την αρχή τα νερά, προσπαθεί να σε μπερδέψει δείχνοντας την πλευρά της παρανοϊκής μας πρωταγωνίστριας, αλλά δεν σε κουράζει. Αντιθέτως, σε μαγνητίζει και δεν μπορείς να αφήσεις τα μάτια σου απ' την εικόνα, μέχρι να έρθει το λυτρωτικό (για ποιον;) τέλος.

Σημειώστε το βραβείο ερμηνείας για τη York στο φεστιβάλ των Καννών. Επίσης, η αφήγηση αποσπασμάτων από ένα βιβλίο (στην ταινία) προέρχεται από το δικό της βιβλίο με τίτλο "In Search of Unicorns". Τέλος, διαβάστε και την άποψη για την ταινία του φίλου μας zubizabata.

Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει: Saboteur

Σαμποτέρ: μια ταινία την οποία είχα εντελώς παρεξηγημένη, χωρίς να την έχω δει. Και αυτό διότι την είχα τοποθετήσει –στο μυαλό μου πάντα– στις προπαγανδιστικές ταινίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Καταλάβατε τι σκεφτόμουν: αμερικανιά, εξύψωση εθνικού φρονήματος και τα λοιπά. Έτσι συνέχεια την άφηνα και την είδα τελικά τις προάλλες, τελευταία από όλες τις ταινίες του αγαπητού Χίτσκοκ. Αλλά τελικά την πατήσαμε! Γιατί μπορώ πλέον να πω ότι αποτελεί μια από τις πιο έξυπνες δημιουργίες του... δημιουργού. Η ταινία περιέχει τα γνωστά μοτίβα του Χίτσκοκ και μοιάζει στα σημεία με την αγγλική Τα 39 σκαλοπάτια. Ξέρετε, κυνηγητό, η κοπέλα που δεν πιστεύει στην αθωώτητα του ήρωα (αλλά μετά τον ερωτεύεται), μπλέξιμο με χειροπέδες, άνθρωποι κρεμασμένοι σε ψηλά κτίρια/μνημεία και τα λοιπά.

Ο πόλεμος πάντως είναι το πρόσχημα μόνο ώστε να δημιουργηθούν οι «κατάλληλες» συνθήκες ώστε να παγιδευτεί ο ήρωάς μας (Robert Cummings) και να αρχίσει το διπλό κυνηγητό· οι αρχές να κυνηγάνε τον πρωταγωνιστή και αυτός να ψάχνει τον αληθινό δράστη. Και όσον αφορά τις αμερικανιές; Σε μια στιγμή βγάζει έναν πύρινο λόγο ο ήρωάς μας, γιατί, όπως και να το κάνουμε, είμαστε στη μέση του πολέμου· 1942 γαρ. Αλλά παρά ταύτα, οι κακοί είναι Αμερικανοί και τα ιθύνοντα μυαλά τελικά διαφεύγουν στο εξωτερικό. Το κακό δεν θριαμβεύει, αλλά δεν χάνει τον πόλεμο (ακόμα).
Αρκετές σημαντικές σκηνές, αν όχι σκηνές ανθολογίας, περιέχει η ταινία όπως το κυνηγητό μέσα στο σινεμά την ώρα προβολής ταινίας, με τους χαρακτήρες στο σελιλόιντ να περιγράφουν με τις ατάκες τους τις αντιδράσεις και την ψυχολογία του διωκόμενου! Κάτι ανάλογο έκανε ο Χιτς και στο βρετανικό Σαμποτάζ του 1936. Επίσης, η ταινία βρίθει από συμβολισμούς με σημαντικότερη τη χρήση του Αγάλματος της Ελευθερίας στην τελική σκηνή. Ειδικότερα, η στιγμή που ο σαμποτέρ κρύβεται μέσα στο Άγαλμα, συμβολίζει (όπως λένε οι αναλυτές του έργου του Χιτς) το γεγονός ότι οι κατάσκοποι κρύβονται εύκολα κάτω από το πέπλο της ελευθερίας. Εξήντα πέντε χρόνια μετά, οι συγκρίσεις με τους σύγχρονους κατασκόπους αποκλείονται. Παρόλο αυτά, η ταινία παραμένει φρέσκια και αξίζει η θέασή της (ακόμα και από αυτούς που δεν αντέχουν τις... ασπρόμαυρες ταινίες).