Dillinger

Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.

High Plains Drifter (Περιπλανώμενος πιστολέρο)

Σε μια "σάπια" μικρή πόλη, οι κάτοικοι προσλαμβάνουν τον άγνωστο πιστολέρο Κλιντ Ίστγουντ (που εμφανίστηκε από το πουθενά) να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν 3 κακοποιούς. Με τη σειρά του, αυτός θα τους βάλει τους κατοίκους στην υπηρεσία του: θα βάψει όλα τα σπίτια κόκκινα, θα τους εκπαιδεύσει να χειρίζονται τα όπλα και θα ετοιμάσει ένα μεγάλο γεύμα για την ώρα πριν την τελική αναμέτρηση. Οι κάτοικοι όμως έχουν ένα αμαρτωλό παρελθόν που δεν θέλουν να θυμούνται, αλλά ο Άγνωστος πιστολέρο θα το ανασύρει και στο τέλος θα τιμωρήσει και την ίδια την πόλη. Η φωτιά στο τέλος θα έρθει ως λύτρωση, αν και ο συνδυασμός της φωτιάς με τα βαμμένα κόκκινα σπίτια θα θυμίζει κάτι από την Κόλαση. Το High Plains Drifter είναι η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Ίστγουντ και μας παρουσιάζει έναν λιγομίλητο, σκληροτράχηλο χαρακτήρα χωρίς όνομα, βγαλμένο από τα σπαγγέτι γουέστερν (όπου και είχε μαθητεύσει δίπλα στο Σέρτζιο Λεόνε), που θα προσπαθήσει να αποδώσει δικαιοσύνη για εγκλήματα του παρελθόντος χωρίς ηθικούς φραγμούς ή άλλες έγνοιες, κατά το στυλ της άγριας δύσης: το μαστίγιο.

Σε μία σκηνή, στο νεκροταφείο της μικρής πόλης, βλέπουμε σε δύο ταφόπλακες τα ονόματα των Sergio Leone και Donald Siegel, ένα είδος μακάβριου φόρου τιμής στους δύο σκηνοθετες που ανέδειξαν τον Ίστγουντ!

El espíritu de la colmena (Το πνεύμα του μελισσιού)

Βρισκόμαστε σε ένα ισπανικό χωριο την εποχή του '40, με τους νεαρούς άντρες να είναι απόντες από το έργο (όλοι στον εμφύλιο πόλεμο), ο πατέρας απασχολημένος με διάφορα χόμπι, η μητέρα γράφει γράμματα σε κάποιον άλλο άντρα, και η φαντασία των δύο μικρών πρωταγωνιστικών κοριτσιών να είναι αυτή που κυριαρχεί. Ατμοσφαιρική και "δύσκολη" ταινία, αργόσυρτα και πανέμορφα πλάνα της ισπανικής επαρχίας, με την ταινία του Frankenstein (η εκδοχή του 1930) που θα προβληθεί σε μία αίθουσα του χωριού, να επηρεάζει τα δύο κοριτσάκια και να οδηγεί τις εξελίξεις. Πολλοί θεωρούν την ταινία Το πνεύμα του μελισσιού παραγωγής 1973 του Víctor Erice ως μία από τις καλύτερες ισπανικές ταινίες όλων των εποχών: με έναν "υπόγειο" σχολιασμό για το καθεστώς του Φράνκο, τον πόλεμο, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα αλλά και το τέλος της αθωώτητας.

The Last Detail (Το τελευταίο απόσπασμα)

Θέμα μας: το ναυτικό, δύο ναυτονόμοι (κατά το στρατονόμοι) και ένας τιμωρημένος ναύτης που οδηγείται στη φυλακή. Η ουσία: η επιβολή των κανόνων αλλά και η παράβλεψή τους, μέχρι ένα βαθμό δηλαδή, καθώς το καθήκον δεν θα αφήσει ανεπηρέαστους τους δύο στρατονόμους τελικά. Ο Jack Nicholson και ο Otis Young είναι το τελευταίο απόσπασμα, The Last Detail, αυτοί που θα συνοδεύσουν και θα οδηγήσουν τον άβγαλτο και αγαθό Randy Quaid στη φυλακή. Το φύλλο πορείας τους είναι πέντε μέρες, οπότε αποφασίζουν σ'αυτό το διάστημα να δείξουν στον Quaid τι θα πει διασκέδαση, ένα τελευταίο δώρο. Η ταινία του Hal Ashby είναι ένα εναλλακτικό road movie της δεκαετίας του '70, μία από τις πρώτες απροκάλυπτα αθυρόστομες ταινίας του Χόλιγουντ, βασισμένη στο βιβλίο του Darryl Ponicsan, το οποίο μετέτρεψε σε σενάριο ο Robert Towne, ο οποίος απέσπασε εδώ την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου, ένα χρόνο πριν το κερδίσει για το ορίτζιναλ σενάριο της Chinatown. Υποψήφιοι ήταν και οι δύο λευκοί ηθοποιοί της ταινίας, ο Quaid στην κατηγορία β' ανδρικού και ο Νίκολσον στην κατηγορία α' ανδρικού, φυσικά, σε άλλη μία υποψηφιότητα από τις πέντε που απέσπασε μέσα στη δεκαετία του '70.

The Friends of Eddie Coyle

O Έντι Κόυλ είναι ο μικρο-κομπιναδόρος που προμηθεύει με όπλα το κύκλωμα διάφορων παρανόμων τύπων. Βασικοί πελάτες του είναι κάποιοι παλιοί γνωστοί που ετοιμάζονται να χτυπήσουν αρκετές τράπεζες μέχρι να πιάσουν την καλή και «συνταξιοδοτηθούν». Ο Κόυλ όμως περιμένει μια καταδικαστική απόφαση που θα το στείλει στη «στενή» για αρκετό διάστημα και ένας νεαρός αστυνομικός προσπαθεί να του αποσπάει πληροφορίες με αντάλλαγμα να τον βοηθήσει. Αρχικά είναι ανένδοτος, αλλά στην πορεία αμφιταλαντεύεται. Όταν οι αστυνομικοί προλάβουν μια ληστεία εν τη γεννέσει της, όλοι θα υποπτευθούν αυτόν.

Χαμηλών τόνων η ταινία The Friends of Eddie Coyle, που δεν είναι ακριβώς μια ταινία γύρω από ληστείες. Κάποιοι θα ρωτήσουν γιατί γυρίστηκε, μιας και δεν προσφέρει τίποτα καινούριο στο είδος. Κάποιοι πάλι θα ξενερώσουν από το κατάμαυρο, απαισιόδοξο φινάλε. Είναι όμως ένα πολύ καλό παράδειγμα των έργων που κυκλοφορούσαν τη δεκαετία του '70, ένα έργο που υπέγραφαν οι δημιουργοί και όχι οι εταιρείες παραγωγής. Ο ηλικιωμένος Μίτσαμ ταιριάζει γάντι στο ρόλο. Ο σκηνοθέτης Peter Yates (του Μπούλιτ) υπογράφει μια πιο προσωπική ταινία, σίγουρα μέσα στις καλύτερες της άνισης καριέρας του. Δείτε την ως ένα μελαγχολικό φινάλε μίας ζωής στον υπόκοσμο, όπου οι νέοι παίρνουν τις θέσεις των παλιών.

La planète sauvage

Το ψυχεδελικό animation του René Laloux με τίτλο La planète sauvage (δηλ. άγριος πλανήτης αλλά στα αγγλικά θα το βρείτε ως "Fantastic Planet") που κυκλοφόρησε το 1973 απευθύνεται κυρίως σε σινεφίλ κοινό. Ξεκίνησε να φτιάχνεται στην Τσεχοσλοβακία της κομουνιστικής επιρροής και ολοκληρώθηκε τελικά στη Γαλλία. Το ιδιαίτερο σύμπαν του έργου, με τις εμφανείς αλληγορίες, επιδέχεται πάμπολλες αναλύσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό επίπεδο. Η ψυχεδέλεια και ο σουρρεαλισμός είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στο έργο, τοποθετώντας το στην κορυφή μιας εικονικής λίστας με ανάλογα έργα της συγκεκριμένης εποχής, για το συγκεκριμένο είδος. Παρόλο το δύσκολο και δυσνόητο θέμα του, αξίζει η παρακολούθησή του. Τα μόλις 72 λεπτά διάρκεια βοηθάνε σ'αυτό.

The Train Robbers

Διεκπεραιωτική περιπέτεια, τόσο για τον έμπειρο σκηνοθέτη Burt Kennedy όσο και για τον ηλικιωμένο πρωταγωνιστή John Wayne. Η οποία είναι μπολιασμένη και με κωμικές σφήνες, αλλά δεν χαρακτηρίζουν το έργο κωμικό. Η ανεύρεση ενός κρυμμένου θησαυρού σε κάποιο παρατημένο τρένο μέσα στην έρημο, θα έχει πολύ πιστολίδι, εξαντλητική αναζήτηση και μια ανατροπή στο τέλος-τέλος (λίγα δεύτερα πριν πέσουν τα γράμματα, λέμε) που θα δώσει στην ταινία The Train Robbers την κωμική τροπή που έπρεπε να είχε από τη μέση του έργου, τουλάχιστον! Έτσι, δεν θα πάθετε τίποτα αν δεν δείτε το έργο. Έχει πάντως εκπληκτική φωτογραφία και πλουσιότατο καστ πέραν του Γουέιν: η Ann-Margret έχει το χάρτη του θησαυρού, ο Ben Johnson και ο Rod Taylor είναι οι παλιοί φίλοι και συνεργάτες του Γουέιν ενώ ο Ricardo Montalban είναι αυτός που ξέρει όλη την αλήθεια. Για τους φίλους του είδους, μια ό,τι πρέπει ταινία για να περάσουν το απογευματάκι τους.

Paper Moon (Χάρτινο φεγγάρι)

Νοσταλγική ματιά του Peter Bogdanovich στην εποχή του κραχ, αλλά και μια συγκινητική ιστορία γύρω από τη σχέση ενός μικρού ορφανού κοριτσιού και του τυχοδιώκτη απατεώνα φίλου της μητέρας του. Δεν μας διευκρινίζει ποτέ αν είναι ο αληθινός της πατέρας, αλλά μέσα από τις περιπέτειες που αντιμετωπίζουν μαζί στην αμερικανική ύπαιθρο, η σχέση τους θα περάσει από χίλια κύματα, καταλήγοντας να είναι περισσότερο πατέρας και κόρη και απ' ό,τι αν ήταν αληθινός πατέρας της. Κωμική και συγκινητική, με ασπρόμαυρη φωτογραφία, ο Bogdanovich με το Paper Moon υπογράφει μια από τις καλύτερες ταινίες του, κερδίζει τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ (β' γυναικείου ρόλου για την Madeline Kahn, ήχου και σεναρίου) αλλά η ταινία κερδίζει ένα όσκαρ, αυτό του β' γυναικείου ρόλου για τη 10χρονη Tatum O'Neal. Απορίας άξιο το ότι τη βάλανε στην κατηγορία β' ρόλου, μιας και εμφανίζεται στο φιλμ σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του. Αυτή πάντως είναι ο λόγος που πρέπει να δείτε την ταινία. Τον υποτιθέμενο πατέρα, υποδύεται ο αληθινός της μπαμπάς Ryan O'Neal, ο οποίος ξανασυνεργάζεται με τον σκηνοθέτη και την κυρία Kahn, ένα χρόνο μετά το επίσης καταπληκτικό What's Up Doc? !

Charley Varrick (Ο άνθρωπος που έκλεψε τη μαφία)

Ο Don Siegel σε όλη σχεδόν την καριέρα του ασχολήθηκε με τον υπόκοσμο, ληστείες, κακοποιούς. Εδώ μας παρουσιάζει έναν μικροκακοποιό, τον Charley Varrick (που υποδύεται ο Walter Matthau) που ληστεύει μικρές τράπεζες σε μικρές κωμοπόλεις. Στην τελευταία του δουλειά όλα πάνε στραβά. Σκοτώνεται η γυναίκα του (και οδηγός διαφυγής) και ο ένας από τους δύο συνεργούς. Ευτυχώς αυτές οι σκηνές περνάνε γρήγορα επειδή η προχειρότητα, οι σάλτσες για αίμα και το ατάλαντο των ερμηνειών ορισμένων δημιουργούν μια εντύπωση ότι το έργο θα είναι κάτω του μετρίου. Στην πορεία όμως μετράνε τη λεία και, εκεί που περιμένουν το πολύ δέκα με είκοσι χιλιάρικα, βλέπουν ότι η μικρή τράπεζα τους απέφερε... $750.000! Ο έξυπνος Βάρικ αμέσως καταλαβαίνει ότι η τράπεζα ξεπλένει χρήματα της Μαφίας και αυτά που κλέψανε θα τα θέλουν πίσω πάση θυσία. Ο ατίθασος νεαρός συνεργός έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι του αλλά ο Βάρικ κανονίζει τη διαφυγή τους, αφήνοντας —για κάποιο λόγο που καταλαβαίνουμε αργότερα— στοιχεία που μπορούν να τους βλάψουν. Έτσι, η περιπέτειά μας γλυτώνει την τυποποίηση και το διασυρμό. Η εμφάνιση του μπράβου της μαφίας και του υπευθύνου της κεντρικής τράπεζας (των μάφια-boys) περιπλέκει λίγο το στόρι. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες του Βάρικ να ξεφύγει από τα πλοκάμια που του στύνουν με τη δύναμη κυρίως του μυαλού του. Αποτελεί μία από τις τρεις σοβαρές αστυνομικές περιπέτειες που γύρισε ο Matthau μέσα στη διετία ’73-’74, η οποία μπορεί να μην είναι κακή, είναι σίγουρα η πιο μέτρια απ’τις άλλες δύο, το Laughing Policeman και το The Taking of Pelham One Two Three.

The Seven-Ups

Ο Roy Scheider έγινε διάσημος από τον οσκαρικό Άνθρωπο από τη Γαλλία το 1971, οπότε ήταν αναμενόμενο να παίξει σε ανάλογη αστυνομική ταινία, με κυνηγητά, πυροβολισμούς και τα τοιαύτα. Αυτό έγινε δύο χρόνια μετά, το '73 με το The Seven-Ups, την αστυνομική μονάδα που προσπαθεί να συλλάβει μεγαλοαπατεώνες με αδικήματα που θα τους επιφέρουν ποινή κάθειρξης εφτά χρόνια και άνω. Ο Scheider είναι ο αρχηγός που μαζεύει τις πληροφορίες από τον παλιό του φίλο που έχει γραφείο κηδειών. Θα μπλεχτούν όμως σε μια περίεργη ιστορία απαγωγής των αρχηγών των μαφιόζικων οικογενειών από άγνωστη ομάδα κακοποιών με άσχημα ξεμπερδέματα. Γενικά, θα της βάζαμε μέτριο βαθμό επειδή έχει ελάχιστη πρωτοτυπία, αλλά πάλι θα μπορούσαμε να της βάλουμε μέτριο-προς-καλό βαθμό επειδή είναι σοβαρή, ρεαλιστική, μέσα στο πνεύμα της εποχής της και επικεντρωνέται στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, έναν μοναχικό τύπο που η δουλειά του είναι η ζωή του. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Philip D'Antoni, ο παραγωγός του Άνθρωπου από τη Γαλλία αλλά και του Μπούλιτ, οπότε ξέρετε ακριβώς τι θα δείτε.

The Laughing Policeman (Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο)

Η ταινία μας εδώ μπορεί να λέγεται The Laughing Policeman, μπορεί επίσης να πρωταγωνιστεί ο Walter Matthau, δεν έχει όμως ουδεμία σχέση με κωμωδία και ο Matthau δεν ρίχνει ούτε ένα χαμόγελο. Πρόκειται για τη μεταφορά του ομότιτλου, σουηδικού μυθιστορήματος το οποίο με τη σειρά του πήρε τον τίτλο από ένα τραγούδι του 1922 και αποτελεί ένα από τα δέκα βιβλία της αστυνομικής σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Martin Beck. Εδώ προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μιας μαζικής δολοφονίας ανθρώπων σε λεωφορείο, στο οποίο όλως τυχαίως(;) επέβαινε και ο συνεργάτης του. Μαζί του θα συνεργαστεί ο νεαρός Bruce Dern και σιγά-σιγά θα προσπαθήσουν να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. Και ενώ περιμένεις να δεις μια τυπική αστυνομική περιπέτεια της δεκαετίας του '70, ο σκηνοθέτης Stuart Rosenberg κρατάει χαλαρούς ρυθμούς και καταγράφει αρκετά ρεαλιστικά την τρέχουσα εποχή του. Αποτελεί έτσι μια πρώτης τάξεως καταγραφή του Σαν Φρανσίσκο του 1973 σε όλα τα επίπεδα: από τις αστυνομικές τακτικές τύπου CSI, τις νεκροψίες και τις ειδικές δυνάμεις μέχρι τα κουρέματα, τα κουστούμια και το σεξ. Βρισκόμαστε στην εποχή της σεξουαλικής απελεύθερωσης και της άνθισης της βιομηχανίας πορνό στην πόλη του... Harvey Milk, όπου η ομοφυλοφιλία εκδηλώνεται ανοιχτά. Ενδιαφέρουσα περιπέτεια, η πρώτη προσπάθεια του Matthau να ασχοληθεί με ένα διαφορετικό στυλ ταινιών και σίγουρα δεν τα πήγε καθόλου άσχημα.

A Touch of Class (Απιστία με αξιοπρέπεια)

Αμερικανός (ο George Segal) που εργάζεται στο Λονδίνο την πέφτει σε διαζευγμένη κυρία (την φοβερή Glenda Jackson), βγαίνουν ραντεβού και αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξιδάκι στην Ισπανία για να τσιλιμπουρδίσουν άνετα, με αξιοπρέπεια και μια νότα κομψότητας, δηλαδή A Touch of Class. Εκεί όμως θα αρχίσουν οι κακοτυχίες, οι γκρίνιες, τα μαλώματα και θα πέσουν πάνω σε γνωστό του Segal, τον (νεαρότατο) Paul Sorvino και τη γυναίκα του. Το αποτέλεσμα είναι να έρθουν πιο κοντά και όταν επιστρέψουν στο Λονδίνο θα αποφασίσουν να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα από κοινού για να βρίσκονται πιο τακτικά. Η ρομαντική κομεντί που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Melvin Frank βλέπεται ευχάριστα ακόμα και σήμερα, καθώς οι σχέσεις των ζευγαριών και οι αντιθέσεις των δύο φύλων δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα. Φοβερή η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου, με την κυρία Jackson να κερδίζει το δεύτερο όσκαρ της καριέρας της. Άρεσε γενικά πάρα πολύ στην εποχή της και φαίνεται από τις υπόλοιπες υποψηφιότητες για όσκαρ: ταινίας, σεναρίου, μουσικής και τραγουδιού. Το γλυκόπικρο τέλος έπαιξε κι αυτό το ρόλο του και έδωσε στην ταινία έξτρα πόντους.

Scarecrow (Το σκιάχτρο)

Κινούμενα σκιάχτρα που τρομάζουν τους ανθρώπους με την ένδειά τους και την απόλυτη ελευθερία τους, διασχίζουν δρόμους, περνούν πολιτείες και αναζητούν το δικό τους όνειρο. Ο τσαμπουκαλής και ευερέθιστος Max (Gene Hackman) συναντάει στη μέση του πουθενά τον αγαθιάρη και χιουμορίστα Lionel (Al Pacino) και μαζί κάνουν ώτο-στοπ οδεύοντας προς το Ντιτρόιτ. Ο πρώτος βγήκε απ'τη φυλακή και θέλει να ανοίξει ένα πλυντήριο αυτοκινήτων στο Πίτσμπουργκ με τα λεφτά που έχει αποταμιεύσει και ο δεύτερος ύστερα από πέντε χρόνια στη θάλασσα θέλει να πάει στην πρώην του για να συναντήσει το παιδί του που δεν το έχει δει ποτέ. Ο πρώτος φοράει όλα του τα ρούχα το ένα πάνω στο άλλο επειδή κρυώνει. Ο δεύτερος προσπαθεί να λύνει τις παρεξηγήσεις με χιούμορ.

Κλασική πλέον ταινία της δεκαετίας του '70, Το σκιάχτρο είναι ένα road-movie με ότο-στοπ. Έχει την υπογραφή του ταλαντούχου (και πρώην διάσημου φωτογράφου) Jerry Schatzberg, δύο μεγάλους πρωταγωνιστές και την πανέμορφη φωτογραφία του Vilmos Zsigmond. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες (σε ισοψηφία με το The Hireling/Η λαίδη και ο σοφέρ της) αλλά καμία άλλη αναγνώριση στο Αμέρικα. Αποτέλεσε επίσης τεράστια εμπορική αποτυχία και ο Hackman απογοητεύτηκε τόσο από αυτό το γεγονός, που αποφάσισε τότε να επικεντρωθεί μόνο σε εμπορικά πρότζεκτ. Ο σκηνοθέτης με τον Πατσίνο ξανασυνεργάζονται μετά τον Πανικό στο Νιντλ Παρκ του 1970. Και για όσους δεν έχουν δει το Σκιάχτρο, να πούμε ότι περιέχει και μια απίστευτα όμορφη σεκάνς με τον Χάκμαν να επιδίδεται σε φοβερό στριπτίζ.

Where the Wild Things Are

Όχι η καινούρια ταινία του Spike Jonze, αλλά το ομώνυμο animation του 1973, επίσης βασισμένου στο ομότιτλο εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο του Maurice Sendak. Το animation σκηνοθετήθηκε από τον Gene Deitch.

The Long Goodbye (Μια σφαίρα, ένα αντίο)

Μετά την επιτυχία του MASH, ο Robert Altman γυρνούσε τη μια ταινία μετά την άλλη τη δεκαετία του '70 και ενεπλακόταν με όλα τα κινηματογραφικά είδη. Μια από αυτές ήταν το The Long Goodbye του 1973 το οποίο βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του Raymond Chandler. Αλλά όπως και στις άλλες ταινίες του σκηνοθέτη, έτσι και δω ο Altman δεν δίνει σημασία στις κινηματογραφικές ταμπέλες. Το αποτέλεσμα δηλαδή απέχει από το να χαρακτηριστεί ένα καθαρόαιμο νουάρ και καλύτερα να πούμε ότι είναι απλά μια ταινία του Altman. Δηλαδή, με τα χαρακτηριστικά του ατμοσφαιρικά πλάνα και την καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Αλλά επειδή είναι και ένα νεονουάρ, το μπλέξιμο του πρωταγωνιστή αλλά και του θεατή που δεν καταλαβαίνει πολλά είναι δεδομένο. Στο ρόλο του Φίλιπ Μάρλοου μην περιμένετε κάτι σε Μπόγκαρτ. Εδώ ο Elliot Gould φέρνει την κουλ περσόνα του και σε κερδίζει με την ηρεμία του, για να μην πω απάθεια. Σε χαρακτηριστικό ρόλο βρίσκουμε και τον παλαίμαχο τότε Sterling Hayden και ένα πέρασμα κάνει ο τωρινός... κυβερνήτης της Καλιφόρνια. (Άμα το λέγαμε αυτό τότε, θα μας πέρνανε με τις ντομάτες.) Και στο σύνολό της η ταινία τι λέει; Παρακολουθείται αλλά δεν τρελαίνεσαι κιόλας. Πάντως είναι ό,τι πρέπει για να παρακολουθήσετε την μετά-χίπις εποχή στην Καλιφόρνια του '70.

The Wicker Man (Το σκιάχτρο)

Ο ελληνικός τίτλος που δόθηκε στην ταινία The Wicker Man όταν πρωτοπροβλήθηκε το 1973 ήταν... Η θυσία της παρθένας. Μια ταινία που με τα χρόνια απέκτησε cult χαρακτήρα και, συν τοις άλλοις, ψηφίστηκε το 2004 ως η 6η καλύτερη βρετανική ταινία όλων των εποχών από το περιοδικό Total Film, ενώ το επίσης κινηματογραφικό περιοδικό Cinefantastique την περιέγραψε ως «τον Πολίτη Κέιν των ταινιών τρόμου». Ένας χαρακτηρισμός όμως που δεν πρέπει να σας κάνει να πιστέψετε ότι θα δείτε αιματοκυλιάσματα και κουβάδες από... σάλτσες. Οι κάτοικοι του νησιού παίζουν με τον πρωταγωνιστή έτσι όπως η ταινία παίζει με τον ανυποψίαστο θεατή. Κι όλο αυτό οφείλεται φυσικά στο φοβερό σενάριο του Anthony Shaffer, του συγγραφέα που έγινε γνωστός από το φοβερό θεατρικό, που μεταφέρθηκε επιτυχημένα και στο σινεμά, Sleuth! Όλη αυτή η αβεβαιότητα που υπάρχει στο έργο και το μυστήριο που πλανάται, απλά ανεβάζουν υπογείως την ένταση για να κλιμακωθεί στο απίστευτα συγκλονιστικό φινάλε. Το πρόσφατο ριμέικ με τον Nicolas Cage δεν θα το σχολιάσω, ούτε θα αναφερθώ στο κούρεμα του Christopher Lee, το οποίο είναι όλα τα λεφτά!