Ξαναβλέποντας: Arsenic and Old Lace

Υπάρχουν αρκετά έργα παλιάς εποχής που είναι αρκετά γνωστά και τα έχουμε δει οι περισσότεροι, και κάπως έτσι δεν είχα κάτσει -ως τώρα- να γράψω κάποιο κειμενάκι για αυτά. Ένα από αυτά είναι το Αρσενικό και παλιά δαντέλα, η κλασική μαύρη κωμωδία του Frank Capra με τον αγαπημένο Cary Grant. Ένα έργο που υπάρχει σε όλες τις λίστες με τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών και αναφέρεται συχνά. Το είχαμε δει πολλά, πολλά χρόνια πριν στην κρατική τηλεόραση. Το ξαναείδαμε πρόσφατα και έχουμε να πούμε ότι παρά τα 82(!) της -πλέον- χρόνια παραμένει κωμική και διασκεδαστική, με τον Grant να δίνει μία δυναμική κωμική ερμηνεία τόσο σωματικά όσο και ερμηνευτικά. Όπως επίσης και όλοι οι υπόλοιποι δεύτεροι ρόλοι έχουν ενδιαφέρον: από τις δύο καλοκάγαθες θείες που ξεκάνουν κόσμο μέχρι τον αδερφό του Grant που μοιάζει με το Τέρας του Φράνκεσταϊν.

Από τις ενδιαφέρουσες ιστορίες γύρω από την ταινία είναι και η ακόλουθη: οι παραγωγοί του θεατρικού είχαν ορίσει στο συμβόλαιο ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει μόλις τελειώσουν οι παραστάσεις του θεατρικού. Τα γυρίσματα είχαν ολοκληρωθεί και η αρχική εκτίμηση ήταν ότι η ταινία θα βγει στις αίθουσες κατά τα τέλη του 1942. Έλα όμως που η επιτυχία στο Broadway ήταν τεράστια και το θέατρο συνέχισε τις παραστάσεις και κράτησε συνολικά τρισήμιση χρόνια, οπότε κυκλοφόρησε τελικά στις αίθουσες το 1944.

La isla minima (Το μικρό νησί)

 Ατμοσφαιρική, αργόσυρτη, με πανέμορφες λήψεις, η ταινία που πήρε όλα τα βραβεία στην Ισπανία το 2015 είναι Το μικρό νησί. Αρχές των 80's· η τοποθεσία είναι στη νότια Ισπανία σε φτωχικές, αγροτικές περιοχές στους βάλτους της Guadalquivir· δύο αστυνομικοί της πρωτεύουσας θα καταφτάσουν για να ερευνήσουν την εξαφάνιση δύο κοριτσιών. Η ιστορία θα περιπλέξει την τοπική κοινωνία, θα βγάλει στη φόρα μυστικά του φρανκικού παρελθόντος, θα φέρει σε κόντρα τους δύο αστυνομικούς και μια υποψία για serial-killer θα έρθει στην επιφάνεια.

Ταινία που ανακαλύψαμε μόλις πρόσφατα, και εντυπωσιαστήκαμε. Έτσι όπως πρέπει να είναι ένα σωστό αστυνομικό έργο: με έμφαση στους χαρακτήρες, στην ατμόσφαιρα, στην αγωνία μέσα από την πλοκή της ιστορίας.

Nueve Reinas (Εννέα βασίλισσες)

Η αργεντίνικη ταινία Nueve reinas είχε προβληθεί στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο του 2001, και γνωστός που την είχε δει, μας την είχε προτείνει ανεπιφύλακτα. Την είδαμε όταν βγήκε σε βίντεο (ή DVD?) και πάθαμε την πλάκα μας. Ταινία με κομπίνες όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, ο σκηνοθέτης παίζει με το θεατή και η ανατροπή στο τέλος σε στέλνει αδιάβαστο.

Το όλο θέμα της ανατροπής πριν το φινάλε είχε γίνει αρκετά της μόδας εκείνα τα χρόνια, κυρίως λόγω των επιτυχιών αντίστοιχων ταινιών (βλ. Συνήθεις Ύποπτοι, Fight Club και φυσικά το Sixth Sense). Και μ'αυτά και μ'αυτά, κάπως έτσι γνωρίσαμε τον πολύ αγαπητό ηθοποιό Ricardo Darin. Ο σκηνοθέτης Fabian Belinsky έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 2006, αλλά προλάβει να μας δώσει άλλο ένα εκπληκτικό (και αγαπημένο για τον υπογράφοντα) έργο, πάλι μαζί με τον Darin, το Η Αύρα.

Logan Lucky

Αν και η οικογένεια Logan χαρακτηρίζεται από όλους τους γνωστούς τους ως... γκαντέμηδες, τελικά θα έρθει η στιγμή που όλα θα πάνε σωστά. Και αυτό αφορά μία κομπίνα, που στο τέλος ανακαλύπτεται όλος ο σχεδιασμός της.

Logan Lucky ή αλλιώς Ocean's...7! Ταινία του ίδιου σκηνοθέτη, δηλ. του Steven Soderbergh, που μοιάζει πάρα, μα πάρα πολύ με τις περιπέτειες του κ. Ocean. Ως και στο τέλος, με την επίμονη αστυνομικό Hilary Swank που παρ-ακολουθεί διακριτικά τους πρωταγωνιστές μας στο μπαρ (κάτι σαν την Catherine Zeta-Jones στο Ocean's Twelve). Το καστ περιλαμβάνει τους Channing Tatum, Adam Driver, Daniel Craig και την Katie Holmes. Διασκεδαστική ταινία με γρήγορο ρυθμό, ό,τι πρέπει για μία χαλαρή σινε-θέαση και χωρίς να έχεις παραπάνω απαιτήσεις, σε αποζημιώνει.

Burning (Το παιχνίδι με τη φωτιά)

Βασισμένη (ελαφριώς) στο διήγημα "Barn Burning" μέσα από το "The Elephant Vanishes" του Haruki Murakami, η Νοτιοκορεάτικη ταινία Burning του Lee Chang-dong είναι ένα βραδύκαυστο αριστούργημα, που ζητάει την υπομονή του θεατή, "χτίζει" σιγά-σιγά την πλοκή της ιστορίας του και κερδίζει τον θεατή με την ολοκλήρωση του δράματος. Η ταινία είχε βγει ως 1η σε ψήφους για το ποιες είναι οι 100 καλύτερες ταινίες της Νότιας Κορέας, μέσα από τις ψήφους νοτιο-κορεατών κριτικών.

Δύο παιδικοί φίλοι από το σχολείο συναντιούνται τυχαία μετά από χρόνια, ο ένας μεταφορέας, η άλλη χωρίς σταθερή δουλειά. Το αγόρι ερωτεύεται το κορίτσι. Αυτή πηγαίνει σε ταξίδι στην Αφρική και του ζητάει να προσέχει τη γάτα της όσο λείπει. Επιστρέφει από το ταξίδι ζευγάρι πλέον με ευκατάστατο νεαρό και κάπως έτσι δημιουργείται ένα περίεργο αισθηματικό τρίγωνο. Ο πρωταγωνιστής μας νιώθει πλέον ότι δεν ταιριάζει με το νέο κύκλο φίλων της κοπελιάς, αλλά όταν αυτή εξαφανίζεται χωρίς ίχνη, μπαίνουν ψύλλοι στα αυτιά του ότι ο πλούσιος -δήθεν- φίλος του κρύβει περισσότερα από όσα δείχνει. Και αρχίζει να ερευνά με το δικό του τρόπο.

Norma Rae

Νεαρή γυναίκα, με δύο παιδιά (ένα από τον πρώτο σύζυγο που σκοτώθηκε νωρίς) και ένα δεύτερο από άλλον άντρα που δεν το αναγνωρίζει, με σκληρή δουλειά σε εργοστάσιο υφαντουργίας κάπου σε επαρχία στην Αλαμπάμα, όπου εκεί δουλεύουν επίσης οι γονείς της, με πιεστικό πατέρα όσον αφορά τις σχέσεις της, συναντά νεαρό συνδικαλιστή που προσπαθεί να εντάξει τους εργαζομένους σε σωματείο, και αυτή θα είναι τελικά που θα ξεκινήσει το πρώτο βήμα. Αυτή είναι η Norma Rae, μία ταινία του σπουδαίου Martin Ritt, που δεν ηθικολογεί ούτε θέλει να ηρωποιήσει την πρωταγωνίστρια μας. Και αυτό είναι το προτέρημα του έργου, καθώς μας την παρουσιάζει σε όλο της το είναι, σε όλες τις κινήσεις και δράσεις της, χωρίς να κρίνει τι είναι θετικό ή αρνητικό. Έτσι η μετέπειτα δράση της στο εργατικό κίνημα και πηγαίνοντας κόντρα στα αφεντικά έχουν να κάνουν αποκλειστικά με το ότι είναι μια σπουδαία άνθρωπος, που αποφασίζει να λάβει ενεργό δράση πέρα από όλα της τα προβλήματα, τις ανησυχίες, τα άγχη, τα λάθη... σαν ένας άνθρωπος όπως όλοι μας.

Όσκαρ α' γυναικείου ρόλου για τη σπουδαία Sally Field, όσκαρ τραγουδιού (για το κάντρι τραγούδι "It goes like it goes") και υποψήφια για όσκαρ καλύτερης ταινίας και σεναρίου, που βασίστηκε στην αληθινή ιστορία της Crystal Lee Sutton. Σε δεύτερους ρόλους οι νεαροί Beau Bridges και Ron Leibman.

Ξαναβλέποντας: Zero Effect (Το κουτί της πανδώρας)

Ταινία που είχαμε ανακαλύψει στα βιντεοκλαμπ της εποχής και την είχαμε δει ως φοιτητές, πίσω στο μακρινό 1998 (ή μπορεί και το '99), με τον κορυφαίο μεταφρασμένο τίτλο Το κουτί της πανδώρας! O Bill Pullman ένα χρόνο μετά το αγαπημένο Lost Highway του Λιντς, πρωταγωνιστεί στην παρθενική σκηνοθετική δουλειά του Jake Kasdan (του γιου του πιο γνωστού και επίσης σκηνοθέτη Lawrence Kasdan), έχοντας δίπλα του τον Ryan O'Neill και το νεαρό -και όχι τόσο γνωστό τότε- Ben Stiller (λίγους μήνες πριν γίνει μεγάλο όνομα με το Κάτι τρέχει με τη Μαίρη). Ο Pullman υποδύεται τον Ντάριλ Ζίρο, έναν ιδιοφυή και πανέξυπνο ιδιωτικό ντετέκτιβ, που μπορεί και λύνει μυστήρια χωρίς να βγει από το σπίτι του, αλλά έχοντας και έναν εντελώς αντικοινωνικό, παλαβό χαρακτήρα. Έχει για υπάλληλο τον Stiller που τον εκπροσωπεί στους πελάτες και ταυτόχρονα τον "βασανίζει" με τις ιδιορυθμίες του. Μπορεί να σας φέρει στο μυαλό έναν σύγχρονο Σέρλοκ Χολμς (μεταμφιέσεις, μουσικό όργανο), έχοντας την (πολύ νέα τότε) ιντερνετική τεχνολογία με το μέρος του. Στην υπόθεση που θα αναλάβει, για να βρει ποιος εκβιάζει τον Ράιαν Ο'Νιλ, θα αναγκαστεί να βγει από το σπίτι και να μπλέξει με ύποπτη γένους θηλυκού. Η ταινία αναμιγνύει δόσεις κωμωδίας, καταστάσεων νουάρ, μυστηρίου αλλά και δράματος, το οποίο δράμα θα οδηγήσει τους χαρακτήρες να θυμηθούν/ξεθάψουν πάθη και εγκλήματα παρελθοντικών χρόνων. Η παραγωγή όλου του έργου έχει μία αύρα βγαλμένη εντελώς μέσα από τη δεκαετία του '90, και αποτελεί μία ξεχασμένη πλέον, άγνωστη σε πολλούς, αλλά πολύ ωραία ταινία, που παρακολουθείται παρά πάνω από ευχάριστα!

Butcher's Crossing

Γουέστερν εν έτη 2022... Βρισκόμαστε στην covid εποχή και ο σκηνοθέτης Gabe Polsky αναλαμβάνει να μεταφέρει το ομότιτλο μυθιστόρημα του John Edward Williams (θα το βρείτε στα ελληνικά ως Το πέρασμα του μακελάρη). Το Butcher's Crossing δεν είναι μία ταινία για να δεις πιστολίδια, δράση κλπ. αλλά μία εσωτερική, σκοτεινή ταινία για την ανθρώπινη απληστία, και κατά πόσο εύκολα οδηγείται κάποιος από τη μονοτονία και την μονομανία προς την παράνοια. Επίσης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και μία ταινία επιβίωσης με φόντο το φαρ ουέστ (ειδικά κατά το δεύτερο μισό προς το τέλος). Ο ρόλος του κυνηγού βουβαλιών Miller ταιριάζει γάντι στον Nicolas Cage. Ομοίως και ο Fred Hechinger στο ρόλο του νεαρού που αποφασίζει να αφήσει τη ζωή του από την Ανατολή και να γνωρίσει τον κόσμο της άγριας Δύσης και να επενδύσει/σπαταλήσει όλα του τα χρήματα στη δημιουργία της ομάδας κυνηγών βουβαλιών για να πουλήσουν τα δέρματα. Η μικρή ομάδα με τεσσάρις διαφορετικούς χαρακτήρες θα εγκλωβιστεί στα βουνά και θα αναγκαστεί να βρει τρόπους να επιβιώσει μέσα στον βαρύ χειμώνα, και να περιμένει μήνες να λιώσουν τα χιόνια και να κατέβουν πίσω στον πολιτισμό για να πουλήσουν το εμπόρευμα τους.

The Host

Μια από τις πιο διάσημες κορεάτικες ταινίες του 21ου αιώνα αποτελεί η ταινία του (παγκοσμίους γνωστού πλέον) σκηνοθέτη Bong Joon Ho. Το The Host είναι ένα monster-movie που συνδυάζει άψογα αγωνία, πετάγματα τρόμου, αηδίας, συγκίνησης αλλά και κωμωδίας! Όλα αυτά με μαεστρική σκηνοθεσία και μοντάζ και τη συμμετοχή του ηθοποιού Song Kang-ho και μόνιμου σχεδόν συνεργάτη του Bong. Πώς μου είχε ξεφύγει και δεν είχα κάτσει να τη δω τόσα χρόνια, δεν ξέρω! Είκοσι χρόνια μετά παραμένει "φρέσκια"!

Beau Travail

Κάπου στη Βόρεια Αφρική, παρακολουθούμε εικόνες από την καθημερινότητα των στρατιωτών της Λεγεώνας των Ξένων, και κυρίως την ρουτίνα τους από τις (σχεδόν σαν χορογραφημένες) ασκήσεις, τα γυμνάσια, τα καψόνια, τις καθημερινές εργασίες τους, τις εξόδους τους στα κλαμπ της περιοχής. Η συσσωρευμένη αρσενική τεστοστερόνη, και η ζήλια προς έναν συνάδελφο στρατιώτη, θα οδηγήσουν τον πρωταγωνιστή μας σε όχι και τόσο καλές πράξεις.

Η Claire Denis σκηνοθετεί με λίγα λόγια και πολύ "ατμόσφαιρα" την ταινία Beau Travail (που σημαίνει "καλή δουλειά!") με τον Denis Lavant στο ρόλο του λοχία σε αυτή την στρατιωτική μονάδα, σε μια ιστορία που έχει τις βάσεις της στο Billy Budd του Χέρμαν Μέλβιλ. Μια ιστορία που είχαμε δει και στην ομότιτλη ταινία του Peter Ustinov από το 1962.

Wolfwalkers

Μιας και αναφερθήκαμε στον ιρλανδό δημιουργό Tomm Moore σε προηγούμενο post, να σχολιάσουμε απλά ότι το έργο του Wolfwalkers (που κυκλοφόρησε μέσα στη δύσκολη χρονιά του 2020) είναι -για τον υπογράφοντα και την κόρη του- ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων χρόνων. Ιδιαίτερο σκίτσο, πανέμορφα χρώματα και φυσικά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία. Επί πρόσθετα, από εδώ ανακαλύψαμε και την Aurora μέσα από το τραγούδι Running with the wolves.

The Prophet

Το ένα φέρνει το άλλο, και ψάχνοντας βρίσκεις κάτι καινούριο και ενδιαφέρον. Τι εννοώ; Αναζητώντας πληροφορίες για την εργογραφία του Tomm Moore (επειδή ανακαλύψαμε το Wolfwalkers), πέσαμε πάνω στο τραγούδι του Damien Rice "Hypnosis" και από το βιντεοκλιπ του τραγουδιύ ανακαλύψαμε τον Προφήτη, το animation που είναι βασισμένο στο ομότιτλο, πολυδιαβασμένο έργο του Χαλίλ Γκιμπράν.

Με αφηγητή τον Μουσταφά με την ιδαίτερη φωνή του Λίαμ Νίσον, παρακολουθούμε διάφορα κεφάλαια του βιβλίου (περί Αγάπης, καλού και κακού, περί ελευθερίας, περί γάμου κλπ.) μέσα από διαφορετικούς δημιουργούς κινουμένων σχεδίων για κάθε θέμα/κεφάλαιο, έτσι ώστε τελικά η ταινία είναι μία συρραφή έργων από διαφορετικά ήδη και προσεγγίσεις στο είδος του animation. Το λες, τουλάχιστον, ενδιαφέρον. Ή αλλιώς, ένα ενήλικο animation, μιας και τα περισσότερα θέματα δεν θα μπορέσουν να "αγγίξουν" νεαρές ηλικίες ή παιδιά. Τη γενική προσταγή στο έργο είχε ο Roger Allers (συν-σκηνοθέτης του Lion King).

100 χρόνια σινεμά: 3 Bad Men

Εκατό χρόνια κλείνουν φέτος αρκετές ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Μία από αυτές είναι το λεγόμενο δεύτερο μεγάλο, επικό γουέστερν του νεαρού (τότε) σκηνοθέτη John Ford. Και μία από τις λίγες ταινίες του εκείνης της εποχής που έχουν διασωθεί, καθώς οι περισσότερες βωβές του ταινίες είναι χαμένες (ή κατεστραμμένες) και έχουν απομείνει μόνο φωτογραφικά ντοκουμέντα. Αποτελεί επίσης το τελευταίο γουέστερν που γύρισε μέχρι το 1939 και το Stagecoach, αφού μόλις είδε το Sunrise του Μούρναου αποφάσισε να εντρυφήσει στον γερμανικό εξπρεσιονισμό και αυτό έπραξε για τα επόμενα χρόνια.

Εδώ το υπόβαθρο της ιστορίας είναι η εποχή αποίκησης της Ντακότα, εποχή αναζήτησης χρυσού (για οπορτουνίστες) και νέων ευκαιριών ζωής για πολλούς (κυρίως μετανάστατες και οικογένειες από την Ευρώπη που αναζητούν καλύτερο μέλλον σε κάποια εύφορη γη). Κομβικό σημείο της ταινίας αποτελεί το Dakota Land Rush (δηλ. η αποίκηση με τον τρόπο "ο πιο γρήγορος κερδίζει"). Αντίστοιχο θέμα είχαμε δει στο Cimarron του 1960 και φυσικά πιο πρόσφατα με τον Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν στο έργο Μακρινός Ορίζοντας. Οι 3 Bad Men είναι διαβοήτοι ληστές που θα βρεθούν ανάμεσα σε διάφορα συμβάντα και γεγονότα και θα επιλέξουν να σώσουν μία κοπέλα από την επιδρομή κακοποιών προς το καραβάνι της, που πήγαινε προς το ραντεβού για το land rush και που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο πατέρας της. Στο πλευρό της θα βρεθεί και ο διάσημος ηθοποιός -για την εποχή του βωβού- George O'Brien, με τον οποίο θα αναπτυχθεί το απαραίτητο ειδύλλιο. Όλοι μαζί θα πορευτούν και θα έχουν να αντιμετωπίσουν τις προσπάθειες του κακού σερίφη της περιοχής που εποφθαλμιά να κερδίσει με το ζόρι και την κοπέλα και το χρυσό, και θα έχει μαζί του ομάδα κακοποιών που θα πράττουν χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Και η πιο μεγάλη ώρα για να γίνει η τελική "αναμέτρηση" θα είναι η ώρα της αναμπουμπούλας που θα προκύψει με την εκκίνηση της επίκοισης του land rush.

Η ταινία είναι μία κλασική περιπέτεια στην άγρια δύση με τα όλα της, με χαρακτήρες που είναι κακοί απέναντι στο νόμο αλλά ηθικά είναι σωστοί άνθρωποι, και με χαρακτήρες που είναι καλοί μπροστά στο νόμο αλλά είναι... φίδια κολοβά. Στο έργο του Ford πλέον έχει αρχίσει να παίζει σημαντικό ρόλο το τοπίο και το βλέπουμε στα πλάνα του, πλάνα μεγάλης διάρκειας που εμφανίζει τον Άνθρωπο συγκριτικά πολύ μικρό μπροστά στο μέγεθος της Φύσης, σχεδόν ασήμαντο.

Flow (Η γάτα που δεν φοβόταν το νερό)

Mini-spoiler (ίσως): τι προκάλεσε τον κατακλυσμό στο βραβευμένο animation Flow; Πού πήγαν οι άνθρωποι;

Υπάρχουν υπόνοιες (σημάδια) ότι ο κατακλυσμός επαναλαμβάνεται. Η δικιά μου σκέψη είναι ότι η συμπαντική, υπερφυσική ένωση που λαμβάνει χώρα κάποια στιγμή και το πουλί ανέρχεται εις τους ουρανούς, αυτή η φάση προκαλεί την ανύψωση των νερών. Και αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά μετά από κάποιο (άγνωστο) χρονικό διάστημα.

The Surfer

Ο Nicolas Cage σε αυστραλέζικη παραγωγή, σε άλλη μία ταινία από τις πολλές που συνεχίζει να συμμετέχει, χωρίς σταματημό. Εδώ υποδύεται έναν αμερικανό που μεγάλωσε και έκανε σερφ στην Αυστραλία, και επέστρεψε ξανά να αγοράσει ένα σπίτι στην παραλία και να κάνει σερφ με το γιο του. Μόνο που στην παραλία κάνει κουμάντο μία ομάδα νταήδων νεαρών ντόπιων και δεν αφήνουν ξένους να κολυμπήσουν. Τα πράγματα θα κλιμακωθούν γρήγορα, ο Cage θα τις φάει όταν θα προσπαθήσει να μπει στη θάλασσα, και αυτό θα τον πεισμώσει και θα μείνει στο πάρκινγκ ώστε να βρει τρόπο να κάνει σερφ. Η εμμονή του να μείνει εκεί θα έχει ως αντίκτυπο: να του κλέψουν τη σανίδα του σερφ, μετά το αυτοκίνητο, βοήθεια δεν θα βρει αφού ο τοπικός αστυνόμος είναι και αυτός στο κόλπο, θα ξεμείνει από μπαταρία στο κινητό, και θα καταντήσει σωματικά και ψυχολογικά "ερείπιο", απέχοντας λίγο από τα όρια της παραφροσύνης.

Προσωπικά βρήκα το The Surfer αρκετά ενδιαφέρον, έχει μία υπνωτική σκηνοθεσία, με ωραία "καλοκαιρινή" φωτογραφία, σουρεαλιστικές καταστάσεις και σεκάνς που αναρωτιέσαι αν είσαι τώρα μέρος της φαντασίας του πρωταγωνιστή. Και όλα αυτά φυσικά ταιριάζουν γάντι με την ερμηνεία του κ. Cage.

Ξαναβλέποντας: The Pink Panther

Είδαμε ξανά μετά από χρόνια (στα Τζουμέρκα, έτσι για την ιστορία) το The Pink Panther, την πρώτη ταινία της σειράς ταινιών του Blake Edwards με θέμα τον επιθεωρητή Κλουζό (που υποδύθηκε εκπληκτικά ο Peter Sellers) και τις απίθανες περιπέτειες του. Εδώ όμως, ο πρωταγωνιστής είναι ο David Niven, διάσημος ζεν πρεμιέ αλλά και διαβόητος ληστής που θα βάλει στο μάτι το διάσημο διαμάντι που λέγεται... Ροζ Πάνθηρας, ενώ θα κοροϊδεύει τον Κλουζό που θα ψάχνει μάταια να βρει τον ληστή. Πολλά ευτράπελα που βγάζουν λίγο γέλιο, αρκετά ενήλικα υπονοούμενα, το έργο έχει μία αύρα παλιού κινηματογράφου και θα την ξεχνούσαμε εύκολα, αν δεν υπήρχε η τελική σεκάνς. Και για αυτή την τελική σεκάνς και μόνο (μετά το αποκριάτικο πάρτι), για το κυνηγητό με τα αμάξια, με τις ολόσωμες στολές πιθήκων, με ελάχιστο διάλογο (κάτι σαν φόρος τιμής στις παλιές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου), ο Edwards σκηνοθετεί γνήσια κωμωδία και το γέλιο βγαίνει αβίαστο.

The Hallelujah Trail (Το μεγάλο καραβάνι)

Επική παραγωγή, που ακολούθησε τα χνάρια των μεγάλων σε διάρκεια κωμωδιών της εποχής (βλέπε επίσης The Russians are coming και It's a mad mad mad world και The great race), δηλαδή τρελές καταστάσεις, αλλοπρόσαλλοι χαρακτήρες, ανελέητη σάτιρα, απλά το υπόβαθρο εδώ και αυτό που παρωδεί τελικά είναι το είδος του γουέστερν. Το μεγάλο καραβάνι σε σκηνοθεσία του John Sturges, γνώστη του είδους, αφορά ένα φορτίο από 40 κάρα γεμάτα ουίσκι που θα "πρέπει" να παραδωθούν στο Ντένβερ πριν έρθει ο χειμώνας, διαφορετικά το αντρικό κοινό (κυρίως εργάτες ορυχείων) της πόλης δεν θα αντέξει να βγάλει το χειμώνα! Για αυτό το φορτίο, θα ξεκινήσει να το συναντήσει α) μία διμοιρία ίλης για να το συνοδέψει με ασφάλεια στο Ντένβερ και για να μην γίνουν απρόοπτα (με αρχηγό τον Burt Lancaster), β) μία ομάδα ιρλανδών μεταναστών, γ) ένα γκρουπ ινδιάνων Σιου (σε ρόλο έκπληξη ο Martin Landau) που εποφθαλμιούν αυτό το φορτίο με αλκοόλ, δ) μία ομάδα πολιτών του Ντένβερ μαζί με τον έμπορο που υποδύεται ο Brian Keith που θέλουν να παραλάβουν το αλκοόλ και, τέλος, ε) ένα γυναικείο χριστιανικό σωματείο κατά της χρήσης αλκοόλ με αρχηγό τη Lee Remick και βοηθό την κόρη του Λάνκαστερ που θέλουν να σταματήσουν την πορεία του καραβανιού. Αυτές οι πέντε ομάδες θα "μπλέξουν τα μπούτια τους" όσο δεν πάει, με τις κωμικές καταστάσεις να δίνουν και να παίρνουν. Οι σφαίρες και το πιστολίδι θα είναι ανελέητο, αλλά φυσικά κανένας δεν θα τραυματιστεί. Το τέλος θα τους βρει στους βάλτους και η...βαλτώδης αποτυχία θα σημάνει το τέλος της ιστορίας. Όλοι θα πάρουν το δρόμο πίσω στα σπίτια τους. Προσθέστε και ένα χάπι εντ για 2 πρωταγωνιστικά ζευγάρια και αυτό ήταν ένα από τα πιο γνωστά κωμικά γουέστερν που έπαιζε συχνά και στην κρατική τηλεόραση πριν πολλά-πολλά (λέμε πολλά) χρόνια! Αλλά...

...τώρα που το ξαναείδαμε, το έργο μοιάζει δύσκολο ως απίθανο να προσελκύσει νέο κοινό, ένα κοινό πλέον που είναι μαθημένο σε fast-food εικόνες, μικρά βιντεάκια στα social media κ.ο.κ. οπότε θεωρώ ότι δεν θα ασχοληθεί κανείς και (νομίζω) ότι πλέον αυτού του είδους οι ταινίες (η συγκεκριμένη έκλεισε τα 61 χρόνια!) αφορούν μόνο σινεφίλ κόσμο και οπαδούς του παλιού, κλασικού κινηματογράφου.

Dillinger

Βιογραφική ταινία για τα τελευταία χρόνια ζωής του διαβοήτου γκάνγκστερ John Dillinger και της παρέας του, και συγκεκριμένα των χρόνων δράσης από το 1933 ως το 1934. Με μία voice over αφήγηση από τον Ben Johnson που υποδύεται τον ομοσπονδιακό αστυνόμο που κυνηγάει τον Dillinger και αρκετούς ακόμα διαβόητους κακοποιούς της εποχής του μεσοπολέμου και της κρίσης του '30, όχι να τους συλλάβει, αλλά να τους "τακτοποιήσει" μια και καλή, με τις ευλογίες του Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Ήταν μία εποχή έξαρσης της βίας, όχι και πολύ διαφορετική από το βίαιο παρελθόν αυτής χώρας. Από την εποχή του 19ου αιώνα με τα κυνηγητά και τους πυροβολισμούς με πιστόλια πάνω σε άλογα και κάρα, πήγαμε στον 20ο αιώνα με τα T-ford αυτοκίνητα και τα πυροβόλα. Τίποτα δεν άλλαξε, μόνο ο εξοπλισμός. Η βία, η ασυδοσία και οι εκτός νόμου συμπεριφορές στις ΗΠΑ είναι κάτι που δεν έχει αλλάξει. Είναι στο DNA αυτής της χώρας. Για την ταινία: δεν ωραιοποιεί τους κακοποιούς, απλά παρουσιάζει γνωστά, ιστορικά τεκταινόμενα (ληστείες, κυνηγητά, πιστολίδια μεταξύ αστυνομικών) με αρκετή απεικόνιση ωμής βίας. Είμαστε στα 70s και το τιμόνι του σκηνοθέτη κρατάει ο John Milius στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. O Warren Oates στο ρόλο του τίτλου δίνει μία δυναμική ερμηνεία (στα όρια της υπερβολής). Μαζί του σε δεύτερους ρόλους οι Harry Dean Stanton και Richard Dreyfuss και η Cloris Leachman. Πιο πιθανόν να έχετε δει την ταινία του Michael Mann Public Enemies του 2009, που ασχολείται με την ίδια θεματολογία και τους ίδιους χαρακτήρες και έχει για πρωταγωνιστές τους Johnny Depp και Christian Bale.

No Sudden Move

Τι αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη ήταν η παρακολούθηση αυτής της ταινίας του 2021. Για την οποία δεν είχαμε ακούσει πολλά (σχεδόν τίποτα), "χάθηκε" γρήγορα μάλλον λόγω covid εποχής. Σκηνοθεσία Steven Soderbergh που ξανά ασχολείται με τον υπόκοσμο, συμμορίες, πλεκτάνες, διαβόητους γκάνγκστερ, με επίκεντρο δύο μικροκακοποιούς που θα μπλέξουν μαζί σε μία φαινομενικά απλή υπόθεση, η οποία τελικά δεν θα είναι καθόλου απλή και θα τους φέρει αντιμέτωπους με αμαρτίες παρελθόντος. Κλασικά μοτίβα: μην εμπιστεύεσαι κανέναν και ποιος θα φάει ποιον, για να μείνεις όρθιος τελευταίος. Υπόβαθρο: Ντιτρόιτ της δεκαετίας του '50. Ο τίτλος No Sudden Move δεν μου πολυ-ταιριάζει με το έργο, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Σε πρώτους ρόλους οι Don Cheadle και Benicio del Toro (ο τελευταίος έχει μία καλή αναβίωση της καριέρας του τα τελευταία χρόνια), και σε δεύτερους βρίσκουμε τον David Harbour (γνωστός πλέον μετά το Stranger Things), τον John Hamm, τον Brendan Fraser, το Ray Liotta (σε μία από τις τελευταίες του συμμετοχές), τον Cieran Culkin (λίγα χρόνια πριν κερδίσει το όσκαρ β' ανδρικού), τον ποιητή Craig muMs Grant (που πέθανε εκείνη τη χρονιά λίγο πριν κυκλοφορήσει η ταινία) αλλά και τον Matt Damon σε uncredited συμμετοχή.

Thirteen Lives (Δέκα τρεις ζωές)

Από τις ταινίες που πέρασαν μάλλον απαρατήρητες (και) λόγω εποχής covid, με ελάχιστο promotion. Αλλά για τον υπογράφοντα το Thirteen Lives είναι από τις πιο "δυνατές" ταινίες των τελευταίων χρόνων για το επικίνδυνο γεγονός με το πλημμυρισμένο σπήλαιο που έλαβε χώρα πριν λίγα χρόνια και είδαμε την ιστορία της αποστολής διάσωσης να εξελίσεται μπροστά από τις οθόνες μας, με διαρκή ενημέρωση για τα τεκτενόμενα. Και το ενδιαφέρον εδώ είναι η κάπως σαν ντοκιμενταρίστικη προσέγγιση του Ron Howard στο θέμα αλλά κυρίως οι λεπτομέρειες για τις μεθόδους -που δεν γνωρίζαμε τότε- για το πώς κατάφεραν και απεγκλώβισαν τα 13 παιδιά μέσα από το σπήλαιο. Ταινία με αρκετούς τοπικούς ηθοποιούς αλλά και αληθινούς συμμετέχοντες στα τεκταινόμενα και από το Χόλιγουντ η... "εκπροσώπηση" έγινε με τους Viggo Mortensen, Colin Farrell και Joel Edgerton.

Il caso Mattei (Υπόθεση Ματέι)

Με αφετηρία το περίεργο αεροπλανικό ατύχημα και το θάνατο του Ενρίκο Ματέι που έλαβε χώρα το 1962, ο ιταλός σκηνοθέτης Francesco Rosi κάνει μία αναδρομή στην εργατική ζωή του Ματέι, μία ιδιαίτερη και ισχυρή φυσιογνωμία που έπαιξε μεγάλο ρόλο στη βιομηχανία της Ιταλίας μετά τον πόλεμο του '40 μέχρι και το θάνατο του. Ένας άνθρωπος που διεύθυνε την AGIP και μετά τη νεοοσύστατη κρατική εταιρεία πετρελαίου ΕΝΙ και πήγε κόντρα σε πολλά συμφέροντα και τα έβαλε με τις Επτά Αδελφές για τον έλεγχο εξορύξεων και εμπορίας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με ντοκιμενταρίστικο στυλ, με ερωτήσεις σε μάρτυρες μπροστά στην κάμερα, και με μία αναδρομή μπρος-πίσω στο χρόνο, το έργο κλείνει το μάτι στον σινεφίλ που βλέπει ένα μοντέρνο Πολίτη Κέιν, αλλά κυρίως παρουσιάζει έναν παθιασμένο με τη δουλειά χαρακτήρα, με τάσεις μεγαλομανίας και σχεδόν μηδενικό άγχος ότι κάτι θα του συμβεί και αυτό επειδή όλες οι δραστηριότητες του φέρνουν πονοκέφαλο σε πολιτικούς, και ανησυχία στα καρτέλ και... γνωστά "συμφέροντα" στη Νότια Ιταλία. Και λίγο μετά τα μισά του έργου, ο Ρόσι παρουσιάζει την εξαφάνιση του δημοσιογράφου Mauro de Mauro που έλαβε χώρα το 1970, και ο οποίος ερευνούσε το θάνατο του Ματέι για λογαριασμό του σκηνοθέτη, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι είχαν σαμποτάρει το αεροπλάνο, πιθανότατα από κύκλους της Μαφίας. Το σώμα του Mauro δεν βρέθηκε ποτέ. Η Υπόθεση Ματέι είναι ένα ντοκουμέντο πλέον από ένα μέρος των μαύρων σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της διπλανής μας χώρας. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα εξ ημισείας με το Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο και ο εκπληκτικός για άλλη μια φορά Gian Maria Volonte πήρε ειδικό βραβείο για τις ερμηνείες του και στα δύο αυτά έργα.